Το χαρτί!!!

Ήμουν εικοσιτριών χρονών

μες τον ανθό της νιότης

και μου ‘ρθε το κ..χαρτο

να πάω στρατιώτης!!!

Ήρθε, επιτέλους!!! Αύριο, θα ξέρουμε (σ.σ. και θα τιμήσουμε, βέβαια, το γεγονός, με ένα εορταστικό post!!!)…

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (12/10/2008)

Έτοιμα, για μια ακόμα Κυριακή, τα Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει! Άλλη μια εβδομάδα δυσαρέσκειας και ευαρέσκειας τελείωσε. Για να κάνουμε την συνήθη αποτίμηση…

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Το πάρτυ γενεθλίων φίλου, στο οποίο πήγα. Κυρίως, διότι κρατάω δυνατούς τους δεσμούς με την παρέα.

2. Που πέρασα τα θεωρητικά, στην οδήγηση (κοινώς, τα σήματα). “Ήλθον, είδον, ενίκησα” φάση ήταν.

3. Που ξανάρθε η γιαγιά απ΄ το χωριό!!! Μας είχε λείψει…

4. Κάθε φορά που, στα μαθήματα οδήγησης, πατούσα σωστά τον συμπλέκτη, αυτό το διαβολοπένταλο!!!

5. Η εικόνα του σκύλου εκείνου, που, κάθε μέρα όταν περνάω από το σοκάκι όπου “συχνάζει”, τον βλέπω ξαπλωμένο και κοιμισμένο, να λιάζεται: η σωστή και απόλυτη, μα και γλυκιά, εικόνα του τεμπέλη (ή “τεμπελόσκυλου”, όπως θέλετε)!!!

6. Το βιβλίο Αστερίξ και Ιστορία (εκδ. Μαμουθκόμιξ, 2002). Ο Αστερίξ μέσα από τα μάτια των ιστορικών! Έχουν ιστορική αλήθεια όσα βλέπουμε στο κόμικς, ή όχι; [σημείωση: όχι οι υποθέσεις των ιστοριών, βέβαια, ή ο… μαγικός ζωμός – τα όπλα, όμως, τα κράνη, οι καλύβες, τα επαγγέλματα, η τροφή, κλπ, όλα αυτά δίνονται με εξαιρετικό τρόπο και με πλούσιες λεπτομέρειες, σ΄ ένα βιβλίο που διαβάζεται ευχάριστα, κι ας μην είναι κάποιος… φανατικά Αστεριξικός]

7. Που, χάρη στο ανωτέρο βιβλίο, “ξαναξεσκόνισα” όλη τη συλλογή των Αστερίξ μου! Alea jacta est!!!

8. Το νέο μαγαζί που άνοιξε στη γειτονιά μου. Καφεστιατόριο είναι.

9. Που η Κουρούφτσι του φιλοχρήματου “Ρίμπο” έχασε 3-0 από την Αδελαϊδα της Αυστραλίας, στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ των Ασιατών…

10. Να βάζω μικρά κομμάτια φέτας πάνω σε κρητικά ντακάκια, και να τα τρώω.

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Ο διαβολοσυμπλέκτης.

2. Να πηγαίνω σε νετκαφέ, λόγω προβλημάτων με το δικό μου Internet, και να αντιμετωπίζω και στο μαγαζί τα… ίδια και χειρότερα!

3. Να συζητάνε οι εξεταζόμενοι, σε εξετάσεις όπου συμμετέχω και εγώ, πριν και μετά την εξέταση πιθανά θέματα ή θέματα που αντιμετωπίσαμε, αντίστοιχα. Και να δίνουν και τις απαντήσεις (“α, εγώ έβαλα αυτό, ή το άλλο“, κλπ). Δε μας φτάνει το άγχος μας…

4. Που, τη μέρα της απεργίας των μέσων μαζικής μεταφοράς, ενώ οι επιβάτες ρωτούσαν επανηλειμμένα οδηγό τρόλεϋ μέχρι πού πάει το όχημά του (ήταν περιορισμένα τα δρομολόγια), εκείνος τους… έγραφε, και δεν απαντούσε.

5. Που ακόμα δε μου ΄χει έρθει το χαρτί απ΄ τη στρατολογία, να δω πού παρουσιάζομαι.

6. Το εκπληκτικό οργανωτικό κομμάτι του πρωταθλήματος μπάσκετ της Α1: το αγωνιστικό πρόγραμμα… κρατούνταν κρυφό από τις ομάδες, το πρωτάθλημα ξεκίνησε χωρίς… μια ομάδα (η Καβάλα δεν πήρε πιστοποιητικό συμμετοχής τελικά), κλπ. Ωραία και ανθηρά!

7. Η τρομολαγνεία των καναλιών αναφορικά με την οικονομική κρίση. Μόνο που δε μας είπαν να προμηθευτούμε και… μακαρόνια, γιατί θα πέσει κάνας λιμός να μας σκοτώσει όλους…

8. Που δεν έχει πια στη γειτονιά μου τα μαγαζιά δώρων της γνωστής αλυσίδας Ρεζέρβα. Είναι μια κάποια λύσις, όταν θες να αγοράσεις ένα δωράκι…

9. Το τραγούδι Begging you for mercy.

10. Που ο Ολυμπιακός θα παίξει εκτός έδρας με την ουκρανική Μέταλιστ Καρκόφ, τελευταία αγωνιστική του ομίλου του, στις… 2 Δεκεμβρίου. Ακριβώς την… καταλληλότερη εποχή για μπάλα, στην Ουκρανία. Όπως όταν είχε παίξει ο ΠΑΟ, κάποτε, με τη Λέγκια (Πολωνίας), στο Τσάμπιονς Λιγκ, μέσα στο χειμώνα, κι έριχναν κοπριά… οι στρατιώτες για να ξεπαγώσει το γήπεδο…

Εικόνες του μέλλοντός μας…

Σήμερα φέρνω εδώ δύο εικόνες που μπορεί κάλλιστα να αποτελέσουν αληθινές εικόνες του μέλλοντός μας.

1. Ο Κέβιν Γουόργουικ, καθηγητής του Παν/μίου του Ρέντινγκ, το 1998, εμφύτευσε στο χέρι του ένα μικροτσίπ, που του επέτρεπε να ελέγχει τη θέρμανση του πανεπιστημίου του μέσω ενός η/υ, χωρίς να κουνάει ούτε το δαχτυλάκι του. Ο ίδιος καθηγητής, κάμποσα χρόνια αργότερα, δημιούργησε ρομπότ που έχουν νευρώνες αρουραίου: τα γνωστά ως cyborg (κυβόργια, ελληνιστί), μισό ρομπότ-μισό ζωντανό ον. Ο καθηγητής αυτός υποστηρίζει ότι αρρώστιες που καταδυναστεύουν τον άνθρωπο, όπως το Αλτσχάιμερ ή το Πάρκινσον, θα γιατρεύονται μέσω επεμβάσεων στον εγκέφαλο, εμφύτευση τσιπ στο σώμα, αλλά και με τη βοήθεια τούτων των ρομπότ. Παράλληλα, όμως, ο ίδιος λέει ότι (με χρήση κάποιων κοκτέιλ χημικών ουσιών ή μιας ποσότητας κάμποσων βολτ), θα μπορούμε να διαγράφουμε από τη μνήμη μας δυσάρεστες αναμνήσεις, θα επικοινωνούμε τηλεπαθητικά με όποιον εγκέφαλο θέλουμε, θα ταξιδεύουμε ξεχωριστά από φίλους, συντρόφους, συγγενείς, κλπ, αλλά οι εγκέφαλοί μας θα παραμένουν συνδεδεμένοι χάρη στην τεχνολογία και θα επικοινωνούν, ενώ θα αποκτούμε άμεσα τις γνώσεις που χρειαζόμαστε, χωρίς κόπο και… διάβασμα!

Λεπτομέρεια; Η Μαίρη Σέλλεϋ, που έγραψε το αθάνατο έργο Φρανκενστάιν (που το ξαναθυμήθηκαν αρκετοί, μόλις έμαθαν τα κατορθώματα του Γουόργουικ), εκπόνησε το έργο της μόλις… 16 χιλιόμετρα μακριά από το Πανεπιστήμιο του καθηγητή!!!

Και, καταλήγει ο καθηγητής, πρέπει να ανοίξουμε τις δυνατότητες του εγκεφάλου μας, στο περιβάλλον που έχουμε: της τεχνολογίας, των μηχανών, στο ηλεκτρονικό εν τέλει περιβάλλον. Ο cyborg είναι ο άνθρωπος που, όπως ο αρχαίος κυνηγός που προσαρμοζόταν στις συνθήκες του περιβάλλοντος, είναι αυτό που ίσως κάποτε γίνουμε.

Οι πληροφορίες αυτού του μέρους αντλήθηκαν από τη συνέντευξη του καθηγητή που δημοσιεύθηκε στο “Ε” της κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας, της 14ης Σεπτεμβρίου 2008.

2. Το Τσάμπιονς Λιγκ, 4-5 χρόνια μετά, εάν συνεχιστεί η βαρύτατη οικονομική κρίση που βιώνουμε: στους ομίλους θα παίζουν Παλέρμο (ΙΤΑΛ) – Φούλαμ (ΑΓΓΛ), καθώς και Αννόβερο (ΓΕΡΜ) – Ρασίνγκ Σανταντέρ (ΙΣΠ)!

Κι αυτό, διότι οι παραδοσιακά μεγάλες ομάδες θα έχουν αποβληθεί από τη διοργάνωση, αλλά και από το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, λόγω… χρεών!

Κι όμως, ακόμα και η βαθύπλουτη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έχει χρέη. Το ίδιο και η Τσέλσι. Και η Ρεάλ Μαδρίτης. Και η Άρσεναλ. Και η Λίβερπουλ. Και, βέβαια, τα χρέη τους είναι ίσα με το… ΑΕΠ δεκάδων χωρών του κόσμου αυτού. Οπότε καταλαβαίνει κανείς σε τι χρηματικά ποσά αναφερόμαστε. Η παγκόσμια οικονομική κρίση “χτυπάει” (μεταξύ άλλων) και τούτον τον τομέα, του ποδοσφαίρου, για τον απλούστατο λόγο ότι (και) εκεί δαπανώνται και επενδύονται (δισ)εκατομμύρια ευρώ, δολάρια, λίρες, κ.ο.κ.: κι όπου υπάρχουν πολλά λεφτά, υπάρχει και μεγάλο πρόβλημα.

Η UEFA, πολύ πριν την έλευση του Μισέλ Πλατινί, απαγόρευε στις ομάδες με χρέη και οικονομικά προβλήματα να παίξουν στις διοργανώσεις της. Τώρα, δια στόματος του προέδρου της, απλώς το… υπενθύμισε! Όποιο κι αν είναι το όνομα της ομάδας και η ιστορία της, αν τα κιτάπια της δεν είναι εντάξει από οικονομικής άποψης, δε θα “κουνάει σεντόνι”.

Οπότε, για φανταστείτε το: το Τσάμπιονς Λιγκ του μέλλοντός μας θα το κατακτούν ομάδες από τα μεγαλομεσαία στρώματα των μεγάλων πρωταθλημάτων, αν συνεχιστεί η τωρινή κακή κατάσταση των οικονομικών των “μεγάλων” συλλόγων.

Ήδη, μάλιστα, ο Πήτερ Κένιον, πρόεδρος της Τσέλσι, έκανε… έκκληση στους οπαδούς της ομάδας, να συνεχίσουν να αγοράζουν τα προϊόντα της ομάδας (φανέλες, π.χ.) και εισιτήρια διαρκείας, μιας και, αν δεν το κάνουν, η ομάδα τους θα… πέσει έξω!!!

Και, για να συνδέσω τούτες τις δύο εικόνες, σας παραπέμπω στη διαφήμιση της Nike, με τους ποδοσφαιριστές που, παίζοντας σε ένα μακρινό μέλλον (στηριζόμενοι πάνω σε τεράστια μεταλλικά άκρα, που είναι εμφυτευμένα στη θέση των ποδιών τους) χτυπούν με αστραπιαίες ταχύτητες και τεράστια δύναμη τη μπάλα…

2069 μ.Χ., Παλέρμο-Φούλαμ, Τσάμπιονς Λιγκ. Η Παλέρμο νίκησε 1-0, με γκολ που σημείωσε ο επιθετικός της ομάδας με σουτ από 35 μέτρα, χάρη στη δύναμη του τρομερού μηχανικού αριστερού ποδιού του!!!

Ή μήπως ο προπονητής της ομάδας, στον πάγκο, πάτησε εγκαίρως το… τετράγωνο, στην κονσόλα που ελέγχει τα μικροτσίπ που είναι εμφυτευμένα σε όλους τους ποδοσφαιριστές του; Σα να παίζει Playstation, σα να λέμε.

Πιθανές, ή απίθανες εικόνες ενός μέλλοντος που μοιάζει να βγαίνει μέσα απ΄ τα πενάκια δημιουργών του σινεμά;…

Συνεπλάκην!!!

Κοίτα να δεις, που ο νέος μεγάλος “εχθρός” μου έμελλε να είναι ο… συμπλέκτης!!! Του αυτοκινήτου, βέβαια…

Μετά από 19 μαθήματα (και με μόλις ένα να λείπει για να ολοκληρωθεί η εκπαιδευτική διαδικασία – και να ακολουθήσουν οι εξετάσεις, συμπληρώνω…), ακόμα δεν έχω μάθει να πατάω αυτό το απαίσιο πετάλι σωστά!

Συνεπλάκην με το συμπλέκτη μου, λοιπόν, σχεδόν όλες τις φορές των μαθημάτων!!! Τι να φταίει, άραγε; Όχι ότι είμαι “άνετος” με τα άλλα πετάλια, βέβαια. Κι εκείνα μου ξεφεύγουν αρκετές φορές – αλλά αυτό είναι το πιο τζαναμπέτικο πετάλι απ΄ όλα!

Δε μου αρέσει που ακούω από διάφορους “έλα μωρέ, θα συνηθίσεις” ή “‘ντάξει, να ΄σαι χαλαρός“, κλπ. Τέτοιου είδους λόγια συνήθως λέγονται από ανθρώπους που έχουν πάρει εδώ και καιρό το δίπλωμά τους, και όντως έχουν συνηθίσει και τα φέρνουν βόλτα. Και βέβαια, μια συμβουλή θέλουν να δώσουν οι άνθρωποι – δε με πειράζει αυτό. Με πειράζει που δε μπορώ να εφαρμόσω όσα λένε.

Αμ τ’  άλλο; Δε γίνεται να χαλαρώσω με τίποτα.

Το τιμόνι δεν το πιάνω, το κραδαίνω, συνήθως!!! Όσο περίεργο κι αν ακούγεται.. Έχετε δει πώς σφίγγουν τα σίδερα όσοι δουλεύουν στις οικοδομές, για να μην τους φύγουν; Ε, κάπως έτσι είμαι κι εγώ! Σφίγγω το τιμόνι σα σπαθί, σαν σιδερικό, όχι γιατί είμαι ο Κόναν ο βάρβαρος, αλλά γιατί είμαι ο Γιώργος ο φοβισμένος! Τον συμπλέκτη, πάλι, πότε τον αφήνω αργά, πότε τον αφήνω γρήγορα, ενώ και με την κίνηση στο δρόμο έχω πρόβλημα: δεν έχω καλή αντίληψη του δρόμου, δεν προσέχω τι γίνεται γύρω μου, εννοώ… Κι αυτό, διότι είμαι προσηλωμένος στο δικό μου αμάξι, στα πετάλια, στο λεβιέ, κλπ. Α, μια που είπα λεβιέ, άλλη ιστορία εκεί: από την πολλή δύναμη που βάζω, ενώ θέλω, π.χ., καμιά φορά να βάλω πρώτη, με πετάει στην τρίτη!!! Όχι γιατί το θέλω, αλλά από τη βιασύνη και τη δύναμη! Και όταν κάνω ένα λάθος, είμαι λες και έχει πέσει δίπλα μου όλμος πυροβόλου όπλου… Διοχετεύω ακόμα περισσότερο άγχος, ακόμα περισσότερη βιασύνη, μόνο για να με δω να κάνω ακόμα περισσότερα λάθη, φυσικά…

Δεν ξέρω, έχω κάνει τόσα πράγματα στη ζωή μου, για τα οποία πίστεψα ότι δε θα καταφέρω να τα τελειώσω. Και κάθε φορά ένιωθα ότι εξέπληξα ευχάριστα τον εαυτό μου, όταν τα έφερνα εις πέρας με καλά αποτελέσματα – π.χ., η Αγγλία, που για μένα (αλλά και για πόσο ακόμα κόσμο, σίγουρα θα) ήταν μεγάλη υπόθεση: τα έβγαλα πέρα και “νίκησα”, παρά την όψη βουνού που είχε εκείνο το εγχείρημα.

Και δε μπορώ να πατήσω σωστά ένα γ..μοσυμπλέκτη; Και μ΄ έχει βάλει κάτω τώρα αυτός;

Δεν είναι παράξενο;

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (4/10/2008)

Μπήκε και ο Οκτώβρης, πια (σ.σ. έχω παρατηρήσει ότι αυξάνονται ραγδαία όσοι αποκαλούν τον μήνα αυτό «Οκτώμβριο»)… Το φθινόπωρο εδραιώνεται, και το Μ΄αρέσει-Δε μ΄αρέσει, μελαγχολώντας στα πρωτοβρόχια και την αλλαγή του καιρού, είναι για μια ακόμα φορά εδώ! Για να δούμε, λοιπόν, τι άρεσε και τι όχι τη βδομάδα που πέρασε…

 

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

 

  1. Που, σύμφωνα με τις ενδείξεις του οφθαλμιάτρου μου, η μυωπία μου έχει σχεδόν εξαλειφθεί!!!
  2. Η μικρή «χορωδία» από μικρά παιδάκια, στην πυλωτή ενός σπιτιού κοντά στο δικό μου. Είχαν μαζευτεί όλα μαζί, και τραγουδούσαν… Θεοδωρίδου (ή Ζήνα, ή κάτι άλλο, δεν κατάλαβα τι ήταν)!
  3. Το μεζεδοπωλείο Ποτήρι, στο Ν. Ηράκλειο. Να ΄χε και λίιιιιγο περισσότερο κόσμο όταν πήγα, θα ήταν πολύ καλύτερα.
  4. Που διαπιστώνω ότι, τελικά, ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος μ΄ αρέσει περισσότερο απ΄ το μετρό. Βλέπεις έξω τα τοπία της πολυαγαπημένης (μου) Αθήνας, βλέπεις τον ουρανό, το φως, τους ανθρώπους… Το μετρό είναι αποτελεσματικότερο, αλλά όχι τόσο «χρωματιστό».
  5. Που πήγα να δω το ματς Ολυμπιακός-Νόρτζελλαντ (5-0) στο γήπεδο! Πάνε χρόνια από τότε που είδα για τελευταία φορά το Θρύλο live!!!
  6. Η μετάδοση του αγώνα Ανόρθωση-Παναθηναϊκός (3-1). Κυρίως για την προφανή (όσο κι αν προσπαθούσαν να την πνίξουν) χαρά των Κύπριων σχολιαστών!!!
  7. Που, στο μετρό, είδα έναν μεσήλικα, γκριζομάλλη κύριο, να φοράει μια κατακόκκινη φανέλα, και να ΄χει γράψει, μπρος-πίσω, τη λέξη «Πριτς!». Να που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που επιθυμούν απλώς να σε κάνουν να γελάσεις, ή να περάσουν το δικό τους μήνυμα με το δικό τους τρόπο.
  8. Που σκίζω στα τεστ της οδήγησης (τα γραπτά). Άντε και στην επίσημη εξέταση!!!
  9. Η καφετέρια Life, στην Πετρούπολη. Όχι μόνο για το φιλικό της κλίμα, όχι μόνο για τις διάσπαρτες (εντοιχισμένες) οθονούλες τηλεόρασης, που προέβαλλαν… Ροζ Πάνθηρα, αλλά και για τις εξαιρετικές, καλαίσθητες, και με έξοχο φωτισμό… τουαλέτες της!!! Σχεδόν ξέχασα ότι έμπαινα σε τουαλέτα, μέσα εκεί!!! Ναι, είναι μια παρατήρηση «του κώλου» αυτή, αλλά τι να κάνω;…
  10. Που άφησα κι εγώ, μαζί με φίλο, το ακυρωμένο (και ακόμα με πολύ «χρόνο» πάνω του) εισιτήριό μου στο μετρό, για να το πάρει κάποιος άλλος δίχως να ακυρώσει το δικό του.

 

 

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

 

  1. Που το Internet μου τα ΄χει πια παίξει για τα καλά.
  2. Που, στο τρένο, ελεγκτής μπήκε στο βαγόνι μου και, με επιτακτικό όσο και αδικαιολόγητο ύφος, είπε σε δύο τύπους που κάθονταν στο πάτωμα του βαγονιού: «Σηκωθείτε πάνω! Τώρα!». Είναι έγκλημα να κάθεσαι κάτω και δεν το ξέρω;
  3. Που διαπιστώνω όλο και πιο έντονα ότι, στη δημοσιογραφία, θα υποστείς ένα ξεζούμισμα με τα όλα του, πολλές φορές χωρίς πολλές πιθανότητες διαφυγής…
  4. Που έγινε τόση συζήτηση για μια μέτρια, κατά την άποψή μου, και στηριγμένη πολύ στο image και λιγότερο στη φωνή της τραγουδίστρια, όπως η Madonna.
  5. Το στριμωξίδι στη διασκέδαση (π.χ. clubs, μπαρ, κλπ).
  6. Που, μεσόκοπη κυρία όρμησε σαν σίφουνας μέσα στο βαγόνι του μετρό όπου επέβαινα, χωρίς να μας αφήσει πρώτα να βγούμε. Όταν, δε, μια κυρία από πίσω τής φώναξε «Άσ’ τους να βγούνε πρώτα!», η πρώτη κυρία εντελώς… ατάραχη, έτρεξε στην θέση που μόλις είχε αδειάσει και, μακάρια, έκατσε!!! Ο ορισμός της αναισθησίας.
  7. Τα ιατρεία και οι εγχειρήσεις. Ιδίως, όταν τα υφίσταμαι, φυσικά!!!
  8. Η εικόνα του Παναθηναϊκού στο ματς με τους Κύπριους της Ανόρθωσης. Περίμενα περισσότερα.
  9. Το πρωινό ξύπνημα.
  10. Η συνεχής εναλλαγή του καιρού!

Κλαίει τον!!!

Και η Ελλάδα… κλαίει τον (τον Παναθηναϊκό)!!!

Χωρίς καμία διάθεση καφρίλας ή αντεκδίκησης (μιας και η δική μου ομάδα επίσης είχε περάσει εφιαλτικές στιγμές στην Κύπρο κόντρα στην Ανόρθωση), έχω να πω ότι (και) ο ΠΑΟ χθες ήταν κατώτερος του αναμενομένου. Και αποτελεί, ίσως, και μέτρο σύγκρισης για τις δύο εκπροσώπους μας: το ότι και οι δύο πέρασαν από την έδρα της ίδιας ομάδας και γύρισαν πίσω με το ίδιο αποτέλεσμα (μια ξεγυρισμένη τριάρα), λέει πολλά…

Μπράβο στην Ανόρθωση! Διότι παίζει αυτό που μπορεί. Το κακό με ΠΑΟ και Ολυμπιακό είναι ότι, ακριβώς, δεν έπαιξαν αυτό που μπορούσαν. Ήταν αμφότεροι κατώτεροι του αναμενομένου. Και, εν τέλει, πιθανώς να καταφέρουν να αποκλειστούν και οι δύο, από τον ίδιο θεσμό, από την ίδια ομάδα!!!

Ελπίδες για τον ΠΑΟ υπάρχουν ακόμα. Απλώς πρέπει να τις αδράξει και να μην αφήσει να περάσουν ανεκμετάλλευτα τα παιχνίδια με τη Βέρντερ. Δεν είναι η πραγματική εικόνα των ΠΑΟ και ΟΣΦΠ η εικόνα που έδειξαν στα ματς που ο καθένας έπαιξε στην Κύπρο, νομίζω. Μπορούν πολύ καλύτερα…

Αρκεί να μην έχουν τη χθεσινή εικόνα του ΠΑΟ: μιας αδύναμης να αντεπεξέλθει ομάδας, που είχε αγχωθεί και δε μπορούσε να βρει την παραμικρή λύση…