“Μεταλλικό” blog

Τις προάλλες ήμουν με ένα φίλο στην περιοχή του, τον είχα επισκεφτεί για να πάμε για καφεδάκι. Κουβέντα στην κουβέντα, έφθασε η συζήτηση στα blogs. Μου είπε ότι (είναι από τους ελάχιστους που) με διαβάζει, και του αρέσει γενικώς το blogging. Είναι αρκετά νέος, αυτός, δεν είχε σκεφτεί να αρχίσει δικό του blog. Εγώ, άρχισα να τον “μπριζώνω”: “κάνε δικό σου blog“! Και τον έπεισα, μετά από λίγο!

Μόνο που ενέσκηψε το βασικό πρόβλημα ενός blogger: να μιλήσω για τι; Ποιο να ΄ναι το θέμα μου;

Του το βρήκα σχεδόν αμέσως: “να γράφεις για τη μουσική metal!!!“, του είπα. Φανατικός “μεταλλάς” ο ίδιος, σκέφτηκα, γιατί να μη γράφει γι’  αυτό που του αρέσει περισσότερο και είναι και χόμπυ του, συν τοις άλλοις (σ.σ. παίζει και ηλεκτρική κιθάρα);
Και τότε, ήρθε η δεύτερη ερώτησή του: “Μα, ποιοι θα με διαβάζουν; Θα με διαβάζει κανείς;“.

Κι εδώ του είχα έτοιμη την απάντηση: “Πάρα πολλοί! Στο Internet βρίσκεται η ευκαιρία για εξωτερίκευση και καταγραφή ιδεών και σκέψεων, και η μετάδοσή τους γίνεται ταχύτατα. Πιστεύεις ότι δεν θα βρεθούν άτομα να διαβάσουν τις σκέψεις, τις κρίσεις και τις προτιμήσεις σου;“.

Ναι, το πίστευα αυτό που του είπα! Βασιζόμενος στην παρακάτω ακολουθία σκέψεων.

Στην συντηρητική μας ψωροκώσταινα, ο τύπος μουσικής που ονομάζεται heavy metal (όπως και το “ξαδερφάκι” του, το hard rock) είναι περιθωριοποιημένος. Κυρίως, λόγω της προκατάληψης που επιφυλάσσουν οι περισσότεροι στον εν λόγω μουσικό χώρο. Το παρουσιαστικό των μελών των περισσότερων συγκροτημάτων, ο (βαρύς) ήχος της μουσικής τους, η θεματολογία των στίχων αλλά και η (υποτιθέμενη) ροπή προς τον σατανισμό πολλών τραγουδιστών ή groups, καθώς και η προτίμηση στη χώρα μας για ανάδειξη συγκροτημάτων πιο “light” και πιο “ακίνδυνων” (αφού τα metal συγκροτήματα πρεσβεύουν πολλές φορές σκέψεις, αισθήματα και απόψεις αρκετά πιο προχωρημένες και “σκαμμένες”), έχουν φέρει τούτη τη μουσική και τους εκπροσώπους της στο περιθώριο.

Δεν “πουλάνε”, γι΄ αυτό.

Με έκπληξη διαβάζω και πληροφορούμαι (από εδώ, στο blog του Samael) ότι τα ελληνικά metal συγκροτήματα έχουν κάνει εξαιρετικές συνεργασίες στο εξωτερικό, έχουν εμφανιστεί σε σημαντικότατα μουσικά events του χώρου αυτού, ενώ έχουν τραγουδίσει κι εμφανιστεί πλάι σε σπουδαίους εκπροσώπους της metal σκηνής (κι όχι μόνο στο Rockwave). Και ο Samael προσθέτει σωστά ότι προσπαθούμε εδώ στην Ελλάδα περισσότερο να πείσουμε ότι κάνουν διεθνή καριέρα διάφοροι/ες σταρ, στάρλετ, σταρλετίτσες ή ότι άλλο μέτριο, και αγνοούμε ότι αυτοί οι εκπρόσωποι αυτού του χώρου κάνουν όντως διεθνή καριέρα, αλλά δεν τους προβάλλει κανείς, ούτε τους αναδεικνύει.

Όσο για τους ξένους συναδέλφους τους της ίδιας σκηνής, ορισμένοι απ΄ αυτούς έχουν γράψει ιστορία στο χώρο της μουσικής, όχι μόνο της μέταλ ή της ροκ. Κι όμως, παρ΄ ότι γράφουν εξαιρετικά τραγούδια, με σκοπό, νόημα, καλό στίχο και δύσκολη στο να συντεθεί και να εκτελεστεί, μουσική (πράγμα που προϋποθέτει σπουδές χρόνων, δουλειά και μπόλικο ταλέντο), εγώ το… ντελίριο στη χώρα μας για τη… Μαντόνα το είδα, κι όχι για αυτούς τους καλλιτέχνες.

Εδώ, βέβαια, θα με διέψευδε κάποιος εύκολα: επειδή δεν έδειξαν παρόμοια “ντελίρια” οι κάμερες, πάει να πει ότι όποτε επισκέπτονται αυτοί οι μουσικοί τη χώρα μας δεν γίνεται παρόμοιος “πανικός”; Κι έχουν δίκιο – παραδεχόμενοι ταυτόχρονα, όμως, ότι δεν προβάλλεται η μουσική αυτή, ότι δεν “πουλάει” (εκτός κι αν τα κανάλια θέλουν να πουλήσουν τα γνωστά παραμύθια τους τα φοβικά, περί “σατανιστικών” συγκροτημάτων, “υπηρετών του διαβόλου”, που “θυσιάζουν κότες και κοκόρια επί σκηνής”, και άλλα ηχηρά παρόμοια)…

Και είπα λοιπόν στο φίλο μου το εξής: το Internet είναι ένας χώρος όπου ακούγονται πολύ περισσότερες απόψεις από αυτές που ακούγονται στα “παραδοσιακά” μέσα ενημέρωσης. Σε εκείνα, η μουσική που αγαπά αυτός (και οι απόψεις όσων την υπερασπίζονται ή απλώς ασχολούνται μαζί της) δεν ακούγονται εύκολα. Στο Internet, όμως, είναι ευκολότερο να εκτεθείς, να διαβαστείς, να κριθείς και να συζητήσεις (λόγω της ίδιας της φύσης τούτου του μέσου). Αποκλείεται να μη βρεις άλλους metallers που να μην σε διαβάσουν, του είπα!!!

Κι εντέλει, τον έπεισα!

Δεν ξέρω αν άνοιξε και τυπικά το blog του. Ξέρω όμως ότι, στα παραδοσιακά ΜΜΕ, δε θα ΄χε τύχη. Όχι μόνο αυτός, όπως κι όχι μόνο το metal – ένα σωρό άλλα θέματα είναι που μένουν απρόβλητα (ή απόβλητα;…) και δεν ασχολούμαστε μαζί τους, παρ΄ όλο που παρουσιάζουν περισσότερο βάθος και ποιότητα από τις σάχλες με τις οποίες ασχολούμαστε συνήθως.

Αν άνοιξε πάντως ο φίλος το blog του, εύχομαι: καλό γράψιμο!!! Να προωθήσει αυτό που αγαπά!!!

Advertisements