Οι συζητήσεις για το στρατό

Την πρώτη μέρα στο στρατό/μου κόψαν” τα μαλλιά μου/τη δεύτερη τον τσαμπουκά/την τρίτη τη μαγκιά μου, λέει ένα τετράστιχο (κάποιου άγνωστου φαντάρου, δημοσιευμένο κάποτε στην κυριακάτικη Ελευθεροτυπία). Δεν έχει κι άδικο: αυτή είναι η φυσική τροχιά που ακολουθεί η ψυχοσύνθεση ενός φαντάρου, απ΄ όταν μπαίνει στο στρατό και για τις πρώτες μέρες.

Οι διηγήσεις (και) των φίλων που έχουν κάνει ή ήδη κάνουν τη θητεία τους είναι αρκετές φορές χρήσιμη πηγή πληροφοριών. Και, βέβαια, επιβεβαιώνουν το ανωτέρω τετράστιχο (σ.σ. και πολλά άλλα… τετράστιχα, τα οποία θέλω να “ανεβάσω” κάποια στιγμή πριν φύγω για στρατό). Μολοντούτο, τις περισσότερες φορές τέτοιου είδους συζητήσεις μπορούν να βοηθήσουν, εν γένει, αρκετά: στο πώς να συμπεριφερθείς, τι να κάνεις, τι να ΄χεις μαζί σου, τι “παίζει” και πώς δουλεύει το σύστημα στο στρατό, κ.ά. Η σημαντικότερη βοήθεια που μπορούν να προσφέρουν τέτοιου είδους συζητήσεις των “παλιών” με τους “ψάρακες”, πιστεύω, είναι να τους μπάσουν στο κλίμα του στρατοπέδου: και αναφέρομαι στο πώς πρέπει να συμπεριφέρονται, βέβαια.

Αντί για βοήθεια, φλυαρία!

Πέραν τούτου όμως, αυτές οι συζητήσεις μπορούν εύκολα να παρεκτραπούν της ορθής πορείας τους και να καταντήσουν μια ανούσια φλυαρία. Πότε γίνεται αυτό; Όταν υπάρχει κάποιος ανόητος στην παρέα, που θέλει να τα μάθει όλα: πώς χαιρετάμε, πώς αναφέρουμε, πώς φυλάμε σκοπιά (και να απαιτεί κιόλας από τους “παλιούς” να του τα… αναπαραστήσουν επί τόπου!) – τόση ανυπομονησία έχεις; Σε λίγο καιρό θα τα έχεις από κοντά όλα αυτά, άνθρωπέ μου, περίμενε λίγο! Ή, πάλι, όταν οι “παλιοί” δεν έχουν διάθεση να συμβουλέψουν, αλλά να… κοροϊδέψουν τους “ψάρακες” (λες και δεν πέρασαν κάποτε κι αυτοί από το ίδιο σημείο – τόση αναλγησία πια;…). Να, δύο λόγοι που μπορούν να χαλάσουν μια συζήτηση για το στρατό.

Μπεζεντάκου στο θάλαμο και ξερό ψωμί

Τις τελευταίες μέρες έχω παρευρεθεί σε πολλές τέτοιες συζητήσεις. Η αλήθεια είναι ότι περισσότερο με απασχολεί το τι θα βρω εκεί μέσα, όταν πάω, από άποψη ανθρώπων (και όχι τουαλετών – άλλωστε όλες ίδιες είναι εκεί). Όλα αρχίζουν και ξεκινούν από τους ανθρώπους, άλλωστε. Και οι συμπεριφορές εκείνων, εν μέρει, κάνουν μια θητεία καλή ή κακή – πάνω απ’  όλα εσύ την κάνεις, βέβαια, αλλά αν πέσεις σε “στραβό” διοικητή, τι γίνεται;

Όπως είναι επίσης πολύ πιθανό να βρεθείς μέσα σε ένα περιβάλλον όπου θα κυριαρχεί η Μπεζεντάκου, ο Ζαζόπουλος, ο “σκότωσες έναν πεθαμένο” (πώς τον λένε ρε παιδιά αυτόν;…), αλλά και τα πνευματικά παιδιά του Άδωνι, του Ψωμιάδη, του Καρατζαφέρη, κλπ. Καλά, κι εγώ ακούω Κωλέτσα (ή Κολέτσα, δεν ξέρω..) καμιά φορά στο τσακίρ κέφι, αλλά να ΄σαι σ΄ ένα θάλαμο με τα παραπάνω ακούσματα όλη την ώρα; Τι κι αν δεν ακούω Φαραντούρη; Θα βάλω όλους τους δίσκους της άμα βγω από εκεί μέσα, στην πρώτη μου άδεια!!! Από αυτά που ακούω στις συζητήσεις για το στρατό, βέβαια, υπάρχει μια προσπάθεια να καθησυχαστούν τα πράγματα: δεν είναι όλοι έτσι! Και κάποιοι υπενθυμίζουν και “τις φιλίες του στρατού”: κρατάνε για πάντα, λέει, αυτές. Και έχεις σοβαρές πιθανότητες να γνωρίσεις καλά παιδιά εκεί μέσα.

Επίλογος: μικρογραφία της κοινωνίας

Κάποιος είπε, κάποτε, ότι ο στρατός είναι η μικρογραφία της κοινωνίας. Το άκουσα και από έναν από τους φίλους μου, νυν φαντάρους, να το λέει σε μια από τις συζητήσεις για το στρατό. Αυτό ήταν και ένα από τα τελικά συμπεράσματα τόσων και τόσων συζητήσεων για το στρατό.

Οδηγά όμως κάπου αυτό; Να συμφωνήσω ή όχι;

Είναι μικρογραφία της κοινωνίας ένα μέρος όπου: δέχεσαι μόνο διαταγές, υπακούς δίχως μιλιά, στερείσαι ελευθερία λόγου και σκέψης, έχεις ελάχιστη διασκέδαση, δουλεύεις αρκετά έως πολύ (αν δεν έχεις βύσμα), δεν έχεις πολύ ελεύθερο χρόνο, δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι όπως θες, ασχολείσαι με μικρότητες (στρώματα, ξυρίσματα, “καμπάνες”, κλπ), οι “βυσματίες” επιζούν ενώ οι άλλοι “σκίζονται”, και τόσα άλλα που ‘χω ακούσει στις συζητήσεις για το στρατό που προανέφερα;

Από τις άλλες συζητήσεις που κάνω με “ελεύθερους” φίλους, που ΄χουν πιάσει δουλειά κι έχουν βιώσει το πώς λειτουργεί το σύστημα, η παραπάνω περιγραφή της στρατιωτικής κοινωνίας δεν πολυδιαφέρει από την εικόνα της κοινωνίας εκτός στρατού. Της κοινωνίας που αύριο θα μπούμε κι εμείς, μετά την έξοδό μας από τη “μικρογραφία” της…

Αμάν!!!

Advertisements