Συνεπλάκην!!!

Κοίτα να δεις, που ο νέος μεγάλος “εχθρός” μου έμελλε να είναι ο… συμπλέκτης!!! Του αυτοκινήτου, βέβαια…

Μετά από 19 μαθήματα (και με μόλις ένα να λείπει για να ολοκληρωθεί η εκπαιδευτική διαδικασία – και να ακολουθήσουν οι εξετάσεις, συμπληρώνω…), ακόμα δεν έχω μάθει να πατάω αυτό το απαίσιο πετάλι σωστά!

Συνεπλάκην με το συμπλέκτη μου, λοιπόν, σχεδόν όλες τις φορές των μαθημάτων!!! Τι να φταίει, άραγε; Όχι ότι είμαι “άνετος” με τα άλλα πετάλια, βέβαια. Κι εκείνα μου ξεφεύγουν αρκετές φορές – αλλά αυτό είναι το πιο τζαναμπέτικο πετάλι απ΄ όλα!

Δε μου αρέσει που ακούω από διάφορους “έλα μωρέ, θα συνηθίσεις” ή “‘ντάξει, να ΄σαι χαλαρός“, κλπ. Τέτοιου είδους λόγια συνήθως λέγονται από ανθρώπους που έχουν πάρει εδώ και καιρό το δίπλωμά τους, και όντως έχουν συνηθίσει και τα φέρνουν βόλτα. Και βέβαια, μια συμβουλή θέλουν να δώσουν οι άνθρωποι – δε με πειράζει αυτό. Με πειράζει που δε μπορώ να εφαρμόσω όσα λένε.

Αμ τ’  άλλο; Δε γίνεται να χαλαρώσω με τίποτα.

Το τιμόνι δεν το πιάνω, το κραδαίνω, συνήθως!!! Όσο περίεργο κι αν ακούγεται.. Έχετε δει πώς σφίγγουν τα σίδερα όσοι δουλεύουν στις οικοδομές, για να μην τους φύγουν; Ε, κάπως έτσι είμαι κι εγώ! Σφίγγω το τιμόνι σα σπαθί, σαν σιδερικό, όχι γιατί είμαι ο Κόναν ο βάρβαρος, αλλά γιατί είμαι ο Γιώργος ο φοβισμένος! Τον συμπλέκτη, πάλι, πότε τον αφήνω αργά, πότε τον αφήνω γρήγορα, ενώ και με την κίνηση στο δρόμο έχω πρόβλημα: δεν έχω καλή αντίληψη του δρόμου, δεν προσέχω τι γίνεται γύρω μου, εννοώ… Κι αυτό, διότι είμαι προσηλωμένος στο δικό μου αμάξι, στα πετάλια, στο λεβιέ, κλπ. Α, μια που είπα λεβιέ, άλλη ιστορία εκεί: από την πολλή δύναμη που βάζω, ενώ θέλω, π.χ., καμιά φορά να βάλω πρώτη, με πετάει στην τρίτη!!! Όχι γιατί το θέλω, αλλά από τη βιασύνη και τη δύναμη! Και όταν κάνω ένα λάθος, είμαι λες και έχει πέσει δίπλα μου όλμος πυροβόλου όπλου… Διοχετεύω ακόμα περισσότερο άγχος, ακόμα περισσότερη βιασύνη, μόνο για να με δω να κάνω ακόμα περισσότερα λάθη, φυσικά…

Δεν ξέρω, έχω κάνει τόσα πράγματα στη ζωή μου, για τα οποία πίστεψα ότι δε θα καταφέρω να τα τελειώσω. Και κάθε φορά ένιωθα ότι εξέπληξα ευχάριστα τον εαυτό μου, όταν τα έφερνα εις πέρας με καλά αποτελέσματα – π.χ., η Αγγλία, που για μένα (αλλά και για πόσο ακόμα κόσμο, σίγουρα θα) ήταν μεγάλη υπόθεση: τα έβγαλα πέρα και “νίκησα”, παρά την όψη βουνού που είχε εκείνο το εγχείρημα.

Και δε μπορώ να πατήσω σωστά ένα γ..μοσυμπλέκτη; Και μ΄ έχει βάλει κάτω τώρα αυτός;

Δεν είναι παράξενο;

4 comments on “Συνεπλάκην!!!

  1. Ξέρω ότι είναι τρομερά κλισέ, αλλά είναι όντως θέμα συνήθειας. Και μη νομίζεις ότι είναι εύκολο πράγμα ο συμπλέκτης. Εγώ οδηγώ 3 χρόνια περίπου, και ακόμα μπορεί να τον αφήσω απότομα.

    Αλλά αυτό το έρμο το τιμονάκι, τι σας έχει κάνει και το τραβάτε έτσι, και το πιέζετε, και το σφίγγετε; Δικό σας είναι, δεν σας το παίρνει κανείς! Είτε με όλη σου τη δύναμη, είτε με δυο δάχτυλα, το τιμόνι θα στρίψει. Έτσι κι αλλιώς. Μην το ζορίζεις…

  2. Ναι, το ξέρω ότι είναι δικό μας το τιμονάκι!!! Τράβα πες το όμως στον “πελαγωμένο”, στον “ναυαγό”, εκείνη την ώρα!!!
    Εκείνες τις στιγμές, νιώθω ότι “πνίγομαι”!
    Και πιάνομαι από τη “σανίδα” να σωθώ!!!
    Πίστεψέ με, δεν είναι διόλου εύκολο να είσαι ψύχραιμος στο τιμόνι…

  3. ΧΕΧΕ… ψυχραιμία δεν είπαμε; Εκεί που είσαι ήμουνα!

    Αλλά το καλύτερο ξέρεις ποιο είναι;

    Πως, εδώ που είμαι θα έρθεις!

    Και τότε θα λες: “Μα πως έκανα έτσι για κάτι τόσο απλό;”

    (τότε θα έρθω να με πας και βόλτα!)

  4. Αχχ, ας το ευχηθούμε, dorothea: εκεί που είσαι, να ΄ρθω!!!🙂
    Όσο για τη βόλτα, να προσδεθείς καλά – σ΄ το λέω από τώρα!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s