Συνεπλάκην!!!

Κοίτα να δεις, που ο νέος μεγάλος “εχθρός” μου έμελλε να είναι ο… συμπλέκτης!!! Του αυτοκινήτου, βέβαια…

Μετά από 19 μαθήματα (και με μόλις ένα να λείπει για να ολοκληρωθεί η εκπαιδευτική διαδικασία – και να ακολουθήσουν οι εξετάσεις, συμπληρώνω…), ακόμα δεν έχω μάθει να πατάω αυτό το απαίσιο πετάλι σωστά!

Συνεπλάκην με το συμπλέκτη μου, λοιπόν, σχεδόν όλες τις φορές των μαθημάτων!!! Τι να φταίει, άραγε; Όχι ότι είμαι “άνετος” με τα άλλα πετάλια, βέβαια. Κι εκείνα μου ξεφεύγουν αρκετές φορές – αλλά αυτό είναι το πιο τζαναμπέτικο πετάλι απ΄ όλα!

Δε μου αρέσει που ακούω από διάφορους “έλα μωρέ, θα συνηθίσεις” ή “‘ντάξει, να ΄σαι χαλαρός“, κλπ. Τέτοιου είδους λόγια συνήθως λέγονται από ανθρώπους που έχουν πάρει εδώ και καιρό το δίπλωμά τους, και όντως έχουν συνηθίσει και τα φέρνουν βόλτα. Και βέβαια, μια συμβουλή θέλουν να δώσουν οι άνθρωποι – δε με πειράζει αυτό. Με πειράζει που δε μπορώ να εφαρμόσω όσα λένε.

Αμ τ’  άλλο; Δε γίνεται να χαλαρώσω με τίποτα.

Το τιμόνι δεν το πιάνω, το κραδαίνω, συνήθως!!! Όσο περίεργο κι αν ακούγεται.. Έχετε δει πώς σφίγγουν τα σίδερα όσοι δουλεύουν στις οικοδομές, για να μην τους φύγουν; Ε, κάπως έτσι είμαι κι εγώ! Σφίγγω το τιμόνι σα σπαθί, σαν σιδερικό, όχι γιατί είμαι ο Κόναν ο βάρβαρος, αλλά γιατί είμαι ο Γιώργος ο φοβισμένος! Τον συμπλέκτη, πάλι, πότε τον αφήνω αργά, πότε τον αφήνω γρήγορα, ενώ και με την κίνηση στο δρόμο έχω πρόβλημα: δεν έχω καλή αντίληψη του δρόμου, δεν προσέχω τι γίνεται γύρω μου, εννοώ… Κι αυτό, διότι είμαι προσηλωμένος στο δικό μου αμάξι, στα πετάλια, στο λεβιέ, κλπ. Α, μια που είπα λεβιέ, άλλη ιστορία εκεί: από την πολλή δύναμη που βάζω, ενώ θέλω, π.χ., καμιά φορά να βάλω πρώτη, με πετάει στην τρίτη!!! Όχι γιατί το θέλω, αλλά από τη βιασύνη και τη δύναμη! Και όταν κάνω ένα λάθος, είμαι λες και έχει πέσει δίπλα μου όλμος πυροβόλου όπλου… Διοχετεύω ακόμα περισσότερο άγχος, ακόμα περισσότερη βιασύνη, μόνο για να με δω να κάνω ακόμα περισσότερα λάθη, φυσικά…

Δεν ξέρω, έχω κάνει τόσα πράγματα στη ζωή μου, για τα οποία πίστεψα ότι δε θα καταφέρω να τα τελειώσω. Και κάθε φορά ένιωθα ότι εξέπληξα ευχάριστα τον εαυτό μου, όταν τα έφερνα εις πέρας με καλά αποτελέσματα – π.χ., η Αγγλία, που για μένα (αλλά και για πόσο ακόμα κόσμο, σίγουρα θα) ήταν μεγάλη υπόθεση: τα έβγαλα πέρα και “νίκησα”, παρά την όψη βουνού που είχε εκείνο το εγχείρημα.

Και δε μπορώ να πατήσω σωστά ένα γ..μοσυμπλέκτη; Και μ΄ έχει βάλει κάτω τώρα αυτός;

Δεν είναι παράξενο;

Advertisements