Στείλε αυτό το μήνυμα, αλλιώς…

Αυτό που ζω τούτο τον καιρό, ονομάζεται “απραξία”. Δεν είναι όμως εκείνο το είδος της απραξίας που σου γεμίζει τις μπαταρίες και σε ξεκουράζει: είναι το άλλο, η “αργία”. Η αργία που έχεις, επειδή δεν έχεις τι να κάνεις. Ένας εκ των βασικών λόγων που ξεκίνησα την οδήγηση, είναι η ανάγκη εύρεσης μιας απασχόλησης!!! Θεώρησα σωστό να μην πιάσω δουλειά, μέχρι να πάω στρατό, διότι είναι λίγος ο καιρός μέχρι να πάω (ποιος δέχεται για τόσο λίγο καιρό;…).

Μέσα σ΄ αυτές τις μέρες της αργίας, λοιπόν, ανοίγω το mailbox μου, και βλέπω μέσα μερικά μηνύματα. Κάποια από αυτά, ανήκαν στην κατηγορία των γνωστών “chain mails”. Αφού τα διάβασα στα γρήγορα (κάποια τα ΄χα ξαναδεί), παρατήρησα την (σχεδόν) μόνιμη επωδό των περισσότερων από αυτά:

Στείλε αυτό το μήνυμα σε Χ φίλους σου, αλλιώς θα έχεις κακή τύχη/θα είσαι καταραμένος στον έρωτα για όλη τη ζωή σου/θα σου συμβεί κάτι πολύ κακό/κάτι κακό θα σε βρει”, κ.ά. (σ.σ. οι φράσεις αυτές είναι αληθινές).

Και κάθομαι και σκέφτομαι, τώρα, εγώ: είμαι που είμαι σε μια φάση βίωσης του απόλυτου ραχατιού, έχει γούστο να με βρει κάνα κακό! Α πα πα.. Δε μπορώ. Όπως λέει και ένα γκραφίτι που είδα πρόσφατα: “Το θέμα δεν είναι να γίνει η Επανάσταση, αλλά να γίνει την άλλη Πέμπτη!!!“. Έτσι και με μένα: να με βρει το κακό, αλλά γίνεται μετά την Πέμπτη, για να πάω να δω τον Ολυμπιακό Πέμπτη βράδυ;…

Τι ανοησίες είναι αυτές, Θεέ μου (σ.σ. και αυτά που γράφω, και αυτά με τα οποία μας “απειλούν” οι αποστολείς των chain mails); Πόσο κακός μπορείς να είσαι, ή πόσο ηλίθιος, για να στέλνεις στον άλλο “στείλε αυτό, αλλιώς θα είσαι καταραμένος στον έρωτα για όλη τη ζωή σου“; Και περιμένει κιόλας να το πιστέψει ο άλλος, αυτό; Μ΄ αρέσει που υπάρχουν και κάποια άλλα chain mails, που αναφέρουν πρόσωπα που (δήθεν) δεν τα έστειλαν, και “έπαθαν”. Ναι, σας πιστέψαμε!!! Και τρομάξαμε!

Και να ΄χεις τώρα αυτά τα πράγματα να σου γεμίζουν το mailbox σου. Και, το κακό είναι, ότι ορισμένοι πιστεύουν αυτές τις μόνιμες επωδούς (στείλε το μήνυμα αυτό και θα ΄χεις καλοτυχία ή κάτι καλό θα σου συμβεί, κλπ)! Αν ήταν να εξαρτάται η τύχη μας και η ζωή και η μοίρα μας από το αν θα στείλουμε αυτά τα (πολλές φορές) χαζά και ανούσια chain mails, θα ήμασταν μπροστά στο pc μας όλη την ώρα.

Το ομολογώ, πάντως, τα καλά τα διαβάζω. Ορισμένα από αυτά, δεν ξέρω αν πρέπει να τα πιστέψω (π.χ., εκείνα που αναφέρονται σε άρρωστα παιδάκια που ζητάνε αίμα, κλπ). Μήπως είναι και αυτά “μούφα”; Τι να πω. Δεν στέλνω ποτέ, όπως και να ΄χει, chain mails, γιατί βαριέμαι. Από τα ελάχιστα τέτοια mails που ΄χα στείλει ποτέ μου, ήταν εκείνο με τον κατάλογο των ερωτήσεων, που έπρεπε να σβήσεις τις απαντήσεις του προηγούμενου και να βάλεις τις δικές σου (στις ίδιες ερωτήσεις)! Εκείνο ήταν ενδιαφέρον και πρωτότυπο!!!

Αλλά, τώρα, να στέλνω το chain mail διότι, αν δε το στείλω, θα μου καεί το λάπτοπ και δε θα ΄χω έρωτα σ΄ όλη τη ζωή μου, κλπ, ε όχι!!!

Ανέκδοτο!!!

Χθες βράδυ, παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων μεγάλου καναλιού, άκουσα το ωραιότερο ανέκδοτο που ΄χω ακούσει τελευταία.

Το ρεπορτάζ αναφερόταν στις (αποτυχημένες) προσπάθειες της Μονής Βατοπεδίου (νομίζω) για να αποσπάσει μια έκταση, παραθέτοντας ως “δικαιολογητικά” τα γνωστά της χρυσόβουλλα, κλπ. Οι πολίτες της περιοχής αντέδρασαν, η υπόθεση οδηγήθηκε στα δικαστήρια, και, εν τέλει, τα επιχειρήματα των μοναχών κατέρρευσαν ως πύργος από χρυσόβουλλα!!! Και, το ρεπορτάζ, παρέθετε ορισμένα λόγια ενός εκ των μοναχών, που έλεγε κάποια πράγματα. Ξεχώρισα 1-2 φράσεις του, που είναι και όλο το… ανέκδοτο:

  • Θέλουμε μόνο το καλό της κοινωνίας“.
  • Έχουμε στο νου μας μόνο τη νηστεία και την προσευχή, και όχι τα χρήματα“.
  • Δεν είμαστε μπίζνεσμεν“.

Ε, περιττό να πω ότι λύθηκα στα γέλια!!!

Πάντως, όπως με κάθε μεγάλη υπόθεση που συνταράσσει τη χώρα μας, κάτι μας προσέφερε και αυτή η καινούργια με τη Μονή και τις διεκδικήσεις της. Μάθαμε, π.χ., πάλι μια νέα λέξη, τα περίφημα χρυσόβουλλα! Μάθαμε, επίσης, πως είναι όντως δυνατόν να πάρεις στην κυριότητά σου κάτι υλικό, προσκομίζοντας ως δικαιολογητικά έγγραφα που χρονολογούνται από τον καιρό του Νώε (λέμε τώρα..) και του Βυζαντίου, ακόμα και αν βρισκόμαστε 1500 χρόνια μετά την πτώση της Αυτοκρατορίας. Ακόμα, όπως βεβαιώνει και ο Άνθρωπος του Μετρό εδώ, το πιο αποδοτικό επάγγελμα τελικά είναι καλόγερος: τόσα που κερδίζουν και με τόσες μπίζνες που κάνουν, απορείς αν τελικά τω όντι διάγουν εν νηστεία και προσευχή… Τέλος, μάθαμε ότι κινδυνεύει ακόμα και το ίδιο μας το σπίτι, αν βρίσκεται σε περιοχή όπου, πριν εκατοντάδες χρόνια, κάποιος αγάς ή αυτοκράτορας ή όποιος άλλος το είχε τάξει στην τάδε ή τη δείνα μονή!!! Για ελέγξτε που βρίσκεται το σπίτι σας – φαντάζομαι ότι δε θα σας άρεσε να δείτε ένα τσούρμο παπάδες να εισβάλλουν στον ιδιωτικό σας χώρο, με τα χρυσόβουλλά τους ανά χείρας και να σας διατάζουν να αποχωρήσετε από το… σπίτι τους!!! Και να σας λένε κιόλας, “μετακομίστε με την ησυχία σας! Σα στο σπίτι σας!“…
Το ομολογώ: δε συμπαθούσα τους παπάδες. Αλλά, μετά από όλα αυτά, δε θέλω πια ούτε καν να ασχολούμαι. Θαυμάζω τα φωτεινά παραδείγματα που βρίσκονται στους κόλπους του ιερατείου: αληθινά πρότυπα πίστεως και καθοδηγητές, καθώς και διανοητές και αληθινοί βοηθοί ανθρώπων. Ασφαλώς και δεν είναι αυτοί οι άνθρωποι το ίδιο με εκείνους τους παπάδες που συχνά-πυκνά συναντούμε, τους υπέρβαρους εκείνους ανθρώπους που ζουν στην ή κατέχουν την απόλυτη πολυτέλεια. Και θλίβομαι, εν τέλει, που στη χώρα αυτή περισσότερο μας εκνευρίζει που σηκώνουν αλλοδαποί τη σημαία στις παρελάσεις, π.χ., από τα πεπραγμένα των χοντρών (φερόμενων ως) απεσταλμένων του Θεού.

Καλά το έλεγε ο “Άγγελος” στον πεθαμένο συνομιλητή του, στο Η ζωή μετά του Αρκά: “Μα, δεν το ξέρεις; Υπάρχει και τώρα έτοιμο σχέδιο για την δεύτερη καταστροφή του κόσμου, όπως τότε με το Νώε! Και τώρα υπάρχει κιβωτός! Θα κλειστούν μέσα οι πολιτικοί, οικονομικοί, κοινωνικοί και θρησκευτικοί ηγέτες, οι άνθρωποι των μέσων επικοινωνίας, κλπ, και η κιβωτός θα σφραγιστεί, για να ζήσουν οι υπόλοιποι ήρεμα κι ευτυχισμένα!!!“…

Υ.Γ.1: Επειδή ο αγαπητός blog-ο-δάσκαλός μου Άνθρωπος του Μετρό απόρησε εδώ για το πώς γράφεται η περιλάλητη Μονή της καθημερινότητάς μας, βάζοντας κάτω τα απλά ελληνικά μου, συμπεραίνω ότι Βατοπέδιο γράφεται, και όχι Βατοπαίδιο. Με την ίδια λογική που γράφουμε λεκανοπέδιο και όχι λεκανοπαίδιο, Κοσσυφοπέδιο και όχι Κοσσυφοπαίδιο, οροπέδιο και όχι οροπαίδιο

Υ.Γ.2: Τραγική η διαιτησία στους αγώνες του Πρωταθλήματός μας που μόλις πέρασαν. Και, το χειρότερο, και στα άλλα πρωταθλήματα όλο και πληθαίνουν, διαβάζω, οι αναφορές σε κάκιστες διαιτησίες!!! Οπότε, δε θα μπορούμε και να αναφωνήσουμε την κλασική ατάκα: “Μόνο εδώ συμβαίνουν αυτά!!!“.

Υ.Γ.3: Το Σάββατο που μας πέρασε, άκουσα από τον ραδιοφωνικό σχολιαστή του αγώνα ΟΦΗ-Ολυμπιακός κάτι άγνωστες λέξεις… Δεν τις κατάλαβα… “Ραούλ Μπράβο“, είπε ο εκφωνητής.. Τι σημαίνει αυτό; Υπάρχει; Είναι παίκτης του Ολυμπιακού;…

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (28/9/2008)

Ανέκαθεν αυτό που με προβλημάτιζε στη συγγραφή των Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει είναι αυτός ο μικρός “πρόλογος” που τα συνοδεύει! Δεν ξέρω, κάθε φορά, τι να γράψω!!! Ο καλύτερος τρόπος, όμως, για να καταπολεμήσεις το πρόβλημα, είναι να το… παραδεχθείς!!! Έτοιμος και ο πρόλογος που ήθελα, λοιπόν, και πάμε τάχιστα και στα Μ΄αρέσει-Δε μ΄αρέσει τούτης της Κυριακής.

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η μασκότ του Μουντιάλ του 2010, που θα γίνει στη Νότιο Αφρική, εν ονόματι Ζακούμι! Μου φαίνεται αρκετά γλυκιά και συμπαθητική μασκότ!!!

2. Ότι ο εκ των πρωταγωνιστών της κλασικής ταινίας Δίκη της Νυρεμβέργης, σπουδαίος Αυστριακός ηθοποιός Μαξιμίλιαν Σελ, στην ταινία αυτή μοιάζει πάρα πολύ με το Ζέλικο Ομπράντοβιτς, προπονητή μπάσκετ του ΠΑΟ!!!

3. Η συναυλία για τα δάση μας, που έγινε την Τρίτη (αν και ήταν για Δευτέρα, αλλά αναβλήθηκε λόγω βροχής). Η ισχύς (σπουδαίων καλλιτεχνών) εν τη ενώσει! Όχι, δεν πήγα να την παρακολουθήσω, αλλά μου άρεσε ως πρωτοβουλία.

4. Οι αλλαγές που προωθεί η ΟΥΕΦΑ στις διοργανώσεις της. Κάθε τι καινούργιο μου αρέσει και με ενθουσιάζει. Μένει να αποδειχθεί και εάν στην πράξη θα είναι καλό!

5. Που όλος ο ΟΦΗ έχει ξεσηκωθεί, με συλλαλητήρια και πορείες, εναντίον του χρόνια τώρα πρασινόχρωμου καθεστώτος του.

6. Η ταινία των Joel και Ethan Koen, Καυτό Απόρρητο. Να το δείτε!!!

7. Η ανάπλαση της περιοχής μου. Ειδικά κάτι σαραβαλιασμένα πεζοδρόμια που έχουμ΄ εδώ, χρόνιοι κίνδυνοι για τους πεζούς, επιτέλους επισκευάζονται!!!

8. Το βιβλίο “Τα μεγάλα Ρεπορτάζ“, του John Carey (εκδ. Νάρκισσος, 2001). Από τον Ξενοφώντα και τον Θουκυδίδη ως τους πολεμικούς ανταποκριτές των μεγάλων εφημερίδων στους πολέμους, η ιστορία ξετυλίγεται, γραμμένη από πρόσωπα που, απλώς, “ήταν εκεί”!!!

9. Το βιβλίο κόμικς “Η ιστορία του κόσμου σε κόμικς“, του Larry Gonick (εκδ. Κάτοπτρο, 2003), το οποίο “ανακάλυψα” εκ νέου (σ.σ. συγγνώμη για το οξύμωρο σχήμα αυτό!) χωμένο στη βιβλιοθήκη μου!!!

10. Η συνάντηση με τους φίλους από τη σχολή, ξανά!!! Κλασικές, σταθερές αξίες.. Μορφές!!!

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Που κρύωσα, για κάμποσες μέρες. Ενοχλητικό…

2. Που πατάω με δύναμη τα πεντάλ στο αμάξι, που κρατάω με δύναμη το τιμόνι, που στρίβω γυρνώντας με δύναμη το τιμόνι, που αλλάζω με δύναμη τις ταχύτητες, κλπ… Οδήγηση είναι αυτό ή μποξ;

3. Το “φινλανδικό Columbine”!!! Αν πιάσανε τα κουμπούρια και οι Φινλανδοί, τι άλλο θα δούμε; Ανδορανούς μπαζουκοφόρους; Μαλτέζους πολυβολητές; Σανμαρινέζους βομβιστές;…

4. Που η μητέρα μου φόρεσε γυαλιά πρεσβυωπίας. Μαμά, γερνάς…

5. Τα τετριμμένα λόγια ευχαριστίας και “συγκίνησης” για τα παιδιά-πρεσβευτές μας των Παρα-Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου. Τη στιγμή, μάλιστα, που πολλά απ΄ αυτά τα παιδιά ακόμα περιμένουν τους διορισμούς ή τα πριμ τους (τις αμοιβές τους, δηλαδή…), από τους προηγούμενους Ολυμπιακούς…

6. Που η Μάρα Ζαχαρέα διαμαρτυρόταν και μιλούσε για “σκευωρίες”, κλπ, μετά την παραίτησή της από την τηλεόραση ως δημοσιογράφου και αναλύτριας. Ας της πει κάποιος ότι, σε άλλες χώρες, δημοσιογράφοι (ή και πολιτικοί ακόμα) αυτοκτονούν μετά από μεγάλες κρίσεις ή μετά από λανθασμένους χειρισμούς που κοστίζουν (π.χ., Ιαπωνία). Όχι να βγαίνουν και στα κανάλια, ούσες ή όντες σύζυγοι υπουργών…

7. Να βλέπω ανθρώπους να τρέχουν για να προλάβουν το Μετρό, στις σκάλες… Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει. Κι άλλωστε, όπως λέει ο νόμος του Μέρφυ, όταν πας χαλαρός και ήρεμος βρίσκεις πάντα πράσινο το φανάρι!!!

8. Το ένα επιπλέον τραγούδι που προστέθηκε στη μακρά σειρά των διασκευών τραγουδιών από την αλλοδαπή. Δε μου άρεσε που δε μου άρεσε το Unfaithful της Rihanna, τώρα θα το ακούω και στα ελληνικά, με τη φωνή της Μαρίας Στρατή (σ.σ. που είχε διασκευάσει και το You, κάνοντάς το Μια πεταλούδα), με τον τίτλο Μια στιγμή.

9. Που δεν είδα την ταινία Γουόλυ, της Pixar. Αντ΄αυτής, είδα το Καυτό Απόρρητο.

10. Που η δαιμονιώδη φόρμα στην οποία βρίσκεται ο Γιώργος Σαμαράς, που σκοράρει το ένα γκολ πίσω από το άλλο με τη φανέλα της Σέλτικ, δε θα του χρησιμεύσει σε τίποτα όσον αφορά στην παρουσία του στην Εθνική Ελλάδος, μιας και ο Όθων Ρεχάγγελος σίγουρα θα επιστρατεύσει εκ νέου για τη βασική ενδεκάδα τον (ντεφορμέ και “τσακωμένο με τα δίχτυα”, αλλά “αγαπημένο παιδί του”) “Άγγελο της καρδιάς μας” Χαριστέα, για τα επερχόμενα παιχνίδια της Εθνικής ποδοσφαίρου…

“Οι ζωές των άλλων”

Τι να πω; Βρίσκομαι στην υπέροχη θέση να έχω δει, μέσα σε διάστημα 6 ημερών, δύο καταπληκτικές ταινίες: το “Δίκη της Νυρεμβέργης“, στο σινεμά, και το “Οι ζωές των άλλων“, σε dvd. Και οι δύο με έντονο το γερμανικό στοιχείο.

Και σήμερα πάω και για την τρίτη!
Αυτή τη φορά, από τα στούντιο-θαύμα της Pixar..

Γουόλυ, σου ΄ρχομαι (σ.σ. έχω ακούσει τα καλύτερα για τον “Γουόλυ” – λέτε να ΄χουμε εξασφαλισμένη παρουσία στα Μ΄αρέσει της Κυριακής;…)!!! Πωπω, πόσο καιρό έχω να δω “παιδικό” στο σινεμά; Το τελευταίο πρέπει να ΄ταν η “Μουλάν” της Disney, πριν πόσο καιρό…

Μερικές καλές ταινίες όντως μπορούν να σου ανεβάσουν τη διάθεση…

Φινλανδοί πολυβολητές!

Μόλις άκουσα για το τι συνέβη στη Φινλανδία, η οποία εδώ και μερικές ημέρες έχει το δικό της Columbine, αμέσως θυμήθηκα εκείνο το post του Ανθρώπου του Μετρό, που αναφερόταν στους… Σουριναμέζους χάκερς, τους Αιθίοπες κατασκευαστές ποτηριών Βοημίας, κλπ – σε εθνότητες δίπλα σε ειδικότητες, εν ολίγοις, που δε θα δούμε ποτέ!

Έτσι και στη Φινλανδία: Φινλανδοί πολυβολητές!!! Μια χώρα που φημίζεται για το (παν)υψηλό βιοτικό της επίπεδο, για την ροπή της προς την ησυχία και την ηρεμία, την νομοτέλειά της, κλπ, τώρα αποδεικνύεται ότι έχει και καλούς πολυβολητές.. Τι να οδήγησε άραγε τον Φινλανδό επίγονο των παιδιών του Columbine να αρπάξει το ντουφέκι (ή ότι άλλο ήτανε) και να κάνει όσα έκανε (σ.σ. δολοφόνησε 10 άτομα, ενώ ο ίδιος αυτοπυροβολήθηκε και εξέπνευσε αργότερα στο νοσοκομείο); Και, βέβαια, το ρεπορτάζ συμπληρώνει ότι, ένα χρόνο πριν, περίπου, είχε ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο, με εννέα (μαζί με τον αυτόχειρα μαθητή-δολοφόνο) νεκρούς.

Μήπως, τελικά, το ότι ζούσε σε μια τέλεια χώρα, δίχως κανένα πρόβλημα, να τον οδήγησε σ΄ αυτό; Όταν πνίγεσαι μέσα στην απόλυτη τελειότητα, θες κάποια στιγμή να αποδράσεις! Λέω εγώ τώρα…

Παγκόσμια Μέρα Ειρήνης

Χθες, 21 Σεπτεμβρίου, ήταν η Παγκόσμια Μέρα Ειρήνης. Κι εγώ, σε μια καθ΄ όλα “ειρηνική” βραδιά, αποφάσισα να δω την Ολυμπιακάρα να παίζει μπάλα…

Το γήπεδο, γεμάτο. Οι ομάδες βγαίνουν στον αγωνιστικό χώρο, και μαζί τους τα παιδάκια που κρατούν το μεγάλο πανώ που μεταφέρει το σύνθημα της ΠΑΕ Ολυμπιακός για την Παγκόσμια Μέρ Ειρήνης (την ίδια ώρα που οι παίκτες του Ολυμπιακού φορούν στις φανέλες τους το ειδικό σύμβολο της Ειρήνης). Ο σχολιαστής του αγώνα αναφέρεται στο πόσο σημαντική είναι τούτη η πρωτοβουλία της ΠΑΕ Ολυμπιακός, να τιμήσει, δηλαδή, την Παγκόσμια Μέρα Ειρήνης. Αναφέρεται, επίσης, στο πόσο σημαντική είναι η ειρήνη, και όλα τα τετριμμένα και “δημοσιογραφικά” που ακούμε κάτι τέτοιες “παγκόσμιες μέρες” (που δεν είναι λάθος πράγματα, βέβαια).

Η κάμερα εστιάζει στην εξέδρα, και “συλλαμβάνει” μερικούς νεαρούς οπαδούς του Ολυμπιακού. Δε θα ήταν πάνω από 17 ετών. Και σίγουρα πάνω από 13-14. Εκεί ανάμεσα. Ο δεύτερος σχολιαστής του αγώνα, κι ενώ ο συνάδελφός του είχε τελειώσει με όσα είχε να πει για την ειρήνη, αναφέρεται στα παιδιά αυτά ως “να και μερικοί φίλοι της μπάλας“.

Προτού τελειώσει την πρότασή του, κι ενώ η κάμερα ακόμα εστιάζει πάνω στα παιδιά, σχεδόν όλα, σαν συνεννοημένα, αφού υψώσουν το μεσαίο τους δάχτυλο, στην πασίγνωστη προσβλητική χειρονομία, και κουνώντας ρυθμικά τα χέρια τους, στοχεύουν προς τους παίκτες της αντίπαλης ομάδας (του Πανσερραϊκού, εν προκειμένω). Η κάμερα αμέσως αλλάζει πλάνο…

“ΕΙΡΗΝΗ – Ο ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ”, έλεγε το πανώ που κρατούσαν τα παιδάκια που μπήκαν μαζί με τους ποδοσφαιριστές στον αγωνιστικό χώρο, πριν αρχίσει το παιχνίδι.

Και η βροχή συνέχιζε να πέφτει στο φαληρικό στάδιο…

Ειρήνη. Ο πιο σημαντικός αγώνας.

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (21/9/2008)

Καλά, ρε παιδιά; Τι απότομη αλλαγή καιρού ήταν αυτή; Και πόσο με επηρέασε, κιόλας!!! Τα παρόντα Μ΄αρέσει-Δε μ΄αρέσει γράφονται με τη μύτη του συγγραφέως βουλωμένη. Αλλά, τι να γίνει; Έχει ο καιρός γυρίσματα…

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η blogger-ο-συνάντηση κορυφής, στην οποία παρέστην την Δευτέρα που μας πέρασε. Γέλιο, απόψεις, συζήτηση, όλα γύρω από ένα τραπέζι, με συντρόφους δύο σεβάσμιες μορφές του χώρου του blogging!

2. Που έβρεξε. Να καθαρίσει ο τόπος από την σκόνη και το πνιγηρό της ζέστης…

3. Που άρχισε ξανά το Champions League! Έτσι, για ν΄ αποκτήσουν νόημα οι (βδομάδα παρά βδομάδα) νύχτες της Τρίτης και της Τετάρτης μας…

4. Η νίκη του Ολυμπιακού στη Δανία (0-2) επί της Νόρτζελλαντ. Και τίποτα άλλο από τον Ολυμπιακό του συγκεκριμένου παιχνιδιού…

5. Η γεμάτη καφετέρια El Greco, στην οποία είδα το ματς ΠΑΟ-Ίντερ 0-2. Χαβαλές, μπούγιο, και όλα τα συναφή…

6. Το πάρτυ που έκανε (ο προσεχώς ξενιτευόμενος στας Αγγλίας) φίλος μου!!! Μου θύμισε τα δικά μου, όταν κι εγώ έφευγα πέρσι τέτοιον καιρό…

7. Που πήγα στην ορκωμοσία καλού φίλου.

8. Που ξανάπαιξα μπάλα!!! Θέλει και ρώτημα;

9. Η εξαιρετική παρουσία των ελληνικών χρωμάτων στους Παραολυμπιακούς. Να βλέπουν οι “αρτιμελείς” και να μαθαίνουν…

10. Το νέο Facebook!!! Απορώ με όλους αυτούς που δυσκολεύονται μαζί του ή νοσταλγούν το παλιό… Μην πάει και δυσκολευτείτε λίγο, ε;…

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Οι συνεχείς διαμαρτυρίες (και στις 2 πρώτες αγωνιστικές) του διευθυντή ποδοσφαίρου του ΠΑΟ, κ. Κώστα Αντωνίου, για τη διαιτησία. Από νωρίς αρχίσατε, έτσι;

2. Που, για 2η ή 3η φορά στη ζωή μου, μου έφεραν… λάθος παραγγελία στο τραπέζι μου!!!

3. Που ήμουν δίχως Internet για δύο μέρες.. Το ΄χαμε προαναγγείλει τούτο το Δε μ΄αρέσει, άλλωστε! 🙂

4. Όλα τα λάθη που ΄χω κάνει στην οδήγηση, ως τώρα: το γρήγορο άφημα του συμπλέκτη, τα στοπ που παραβίασα, οι λάθος εκκινήσεις, το στουκάρισμα του καθρέφτη μου σε άλλο αμάξι, οι στραβοτιμονιές, κλπ… Όλα!

5. Ότι, όταν το μετρό δεν λειτουργεί, η Αθήνα πραγματικά παραλύει.

6. Που συνειδητοποιώ πόσο δύσκολο είναι να οδηγείς στην Ελλάδα, όταν έχεις διάφορους που, ακόμα και όταν βλέπουν το “Σχολή Οδηγών” στο αμάξι σου, πάλι σε βρίζουν!

7. Να βλέπω γιγάντια λεωφορεία να πρέπει να περάσουν μέσα από στενάκια… Έλεος! Αλλάχτε τους το δρομολόγιο!!!

8. Που, χθες, ξέχασα να ευχηθώ εγκαίρως στον καλό μου φίλο Στάθη για τη γιορτή του.. Και, όπως είπε εύστοχα ο “Φόρμυ”, η αξιοπιστία και η τυπικότητά μου, κάτι τέτοιες μέρες, δέχθηκαν σοβαρό πλήγμα!!!

9. Η υποψήφια αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (στο πλευρό του Τζων ΜακΚέην), Σάρα Πέηλιν, και τα… προσόντα της: φανατικά θρήσκα, φανατικά συντηρητική, φανατικά δεξιά…

10. Που πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από τότε που εγκαταστάθηκα στην Αγγλία, αλλά ένα post-άκι δεν αξιώθηκα να γράψω, γι΄ αυτό… Ξεχασιάρης τελείως!

2 μέρες εκτός net!!!

Καπαρωμένη θέση στα Δε μ΄ αρέσει της προσεχούς Κυριακής απέκτησε η διήμερη “αποχή” μου από το Internet! Κι αυτό, λόγω βλάβης του παροχέα (πιθανώς..). Τι να πω; Από τεχνικά προβλήματα τέτοιου είδους δε σκαμπάζω μια…

Χθες ορκίστηκε ένας φίλος μου, τελείωσε Φαρμακευτική. Και, μιας και του αρέσει και το τραγούδι, αποφασίσαμε να βρούμε τραγούδια που να έχουν σχέση με ή να αναφέρουν… φάρμακα!!! Και φτιάξαμε, λοιπόν, το ακόλουθο Top5:

1. Για το καλό μου – Γιάννης Μηλιώκας.

…Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου…

2. Με το ίδιο μακό – Ελευθερία Αρβανιτάκη.

… Τι θα κάνεις λοιπόν;
Το κομμένο ντεπον
κηνυγάω στο σεντόνι
και προτού να το πιω
σα δεσμός με Σκορπιό
λογαριάζονται οι πόνοι…

3. Στο ασανσέρ – Βαλάντης.

…Γρήγορα μια ασπιρίνη. Το κορμί της είναι δίνη…

4. Ξύπνα Θανάση – Θάνος Πετρέλης.

…Γι’ αυτό και το μωράκι πάλι με το πτώμα θα βγει, που δεν του φτάνουν δυο Viagra για να του σηκωθεί…

5. Κι αν είμαι ροκ – Μάνος Λοϊζος.

…Κι αν είμαι rock μη με φοβάσαι
έγινα κιόλας τριάντα χρονώ
νύχτες αγρύπνιας να με θυμάσαι
anafranil και triptizol…

Βέβαια, τα τραγούδια δεν έχουν μπει εδώ με σειρά σπουδαιότητας – αλίμονο…

Αν δε με άφηνε εκτός net αυτή η διακοπή, θα σχολίαζα εγκαίρως και τη νίκη της Κλουζάρας μέσα στη Ρώμη, επί της Ρόμα! Όπως και την τιτάνια προσπάθεια της Ανόρθωσης στη Γερμανία, όταν και απέσπασε ένα παλικαρίσιο 0-0 από τη Βέρντερ… Το μπάτζετ σπανίως παίζει μπάλα! Να που υπάρχουν και ομάδες που παίζουν και με ψυχή (ίσως όχι η Κλουζ, που όντως έχει καλά λεφτά, αλλά η Ανόρθωση σίγουρα)…

Και τα μαθήματα οδήγησης, συνεχίζονται – σήμερα παραβίασα 3 στοπ… Καλό στατιστικό;

Ομοιότητες…

Τελικά, απ΄ ότι κατάλαβα, η οδήγηση έχει πολλά κοινά σημεία με το ποδόσφαιρο!!! Και δεν το λέω αυτό, όντας ποδοσφαιρόφιλος…

Λίγο να κλωτσήσεις τη μπάλα με δύναμη, σου φεύγει. Λίγο να τη χτυπήσεις διαφορετικά απ΄ όσο πρέπει, σε καταστρέφει, και πάει αλλού από εκεί που την θες. Λίγο να την αγγίξεις άσχημα, φεύγει αμέσως από τον έλεγχό σου. Και, εκεί που νομίζεις ότι “την έχεις”, εκείνη κάνει ένα γκελ και σου φεύγει. Εκεί που θέλει δύναμη, σ΄ το ζητάει η ίδια να την δώσεις!

Το ίδιο ισχύει και για τα πεντάλ του φρένου, του γκαζιού, του συμπλέκτη…

Αν τα πατήσεις απαλά κι ωραία, το αμάξι γίνεται δικό σου. Όπως και το τιμόνι – κρατώντας το δυνατά όπου χρειάζεται και χαλαρά όταν πρέπει, σου δίνει ικανοποιητικά τον έλεγχο του αμαξιού.

Αν βάλεις, όμως, δύναμη, αν πατήσεις λάθος τα πεντάλ, αν δεν δώσεις στο αμάξι τη δυνατότητα να “αναπνέει” ενώ τρέχει (αλλάζοντας ταχύτητες), αν βάλεις πιο πολλή δύναμη όταν πατάς φρένο ή γκάζι, τότε το αμάξι ξεφεύγει από τον έλεγχό σου – δεν αποκτά δική του βούληση, απλώς ξεφεύγει από εσένα. Μέχρι να το επαναφέρεις.

Μπάλα και αυτοκίνητο θέλουν να τα ελέγχεις σωστά και να τους φέρεσαι με αβρότητα. Άπαξ και γίνεις υπερβολικός μαζί τους, σε παρατάνε και φεύγουν…

* Πρώτη μέρα πρακτικής οδήγησης σήμερα. Μακράν η χειρότερη μέρα στην ιστορία των μεταφορών…

** Παίζει και ο Ολυμπιακός σήμερα, με την Timberland… εεε, Νόρτζελαντ, εννοούσα! Την πρώην Farum, που είχε αποκλείσει ο Πανιώνιος κάμποσα χρόνια πριν (για την ακρίβεια, λίγους μήνες αφ΄ ότου είχε μετατραπεί, από Farum, σε Νόρτζελαντ): 2-1 στη Νέα Σμύρνη και 1-0 στο Farum, για τους “κυανέρυθρους”, όταν η Νόρτζελαντ τότε ήταν και πιο “δυνατή”. Τώρα, σαφώς πιο αποδυναμωμένη, δε νομίζω να σταθεί εμπόδιο στη Θρυλάρα.

*** Καλά, ο Μουρίνιο, λέει, χθες, στη συνέντευξη Τύπου του στο ΟΑΚΑ, έσκασε με… σαγιονάρες; Ε, σκάστε του 1-2 γκολάκια σήμερα, να μάθει να φέρεται!!! Και αυτός, και οι Ιταλοί ρεπόρτερς, που απαξίωσαν να ασχοληθούν με το αποψινό παιχνίδι, και τον ρωτούσαν για το Campionato!!! Ε ρε κάτι ψηλομύτηδες…

**** Και εννοείται ότι απόψε είμαστε με την Κλουζ (σ.σ. Roma-Cluj, Α’ όμιλος) και την Ανόρθωση (σ.σ. Werder-Ανόρθωση, Β’  όμιλος)!!!

***** Πάνω απ΄ όλα, όμως, ζήτω η επιστροφή του Τσάμπιονς Λιγκ!!!

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (14/9/2008)

Εντάξει, συγγνώμη: αργήσαμε λίγο σήμερα!!! Είμαστε, όμως, εδώ! Και ξεκινάμε!!!

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Τα ξενύχτια στα Internet cafe, που έκανα αυτή τη βδομάδα.

2. Το πείραμα του διεθνούς εργαστηρίου φυσικής CERN, που έκανε αναπαράσταση των στιγμών που ακολούθησαν το Big Bang, με τη βοήθεια της υψηλής τεχνολογίας.

3. Που επισκέφθηκα ξανά το Mall. Είναι ωραίο μέρος για βόλτα, αυτό πιστεύω…

4. Η παραλία της Ραφήνας, όπως την βόλταρα το βράδυ της Παρασκευής.

5. Που ξαναπήγα για μπάνιο (σήμερα – γι΄ αυτό και άργησα να “ανεβάσω” τα “Μ΄αρέσει”!).

6. Η νίκη με 2-1 της εθνικής Λουξεμβούργου επί της πανίσχυρης (για τα δεδομένα των Λουξεμβούργιων) εθνικής Ελβετίας, επί ελβετικού εδάφους! Μ΄ αρέσει πάντα όταν ο Δαυίδ ρίχνει κάτω με πετριές τον Γολιάθ…

7. Που, ενώ έκανα και έλεγα διάφορα αστεία σε κάποιον στο μετρό, όπως καθόμουν στο βαγόνι μου, η κυρία που καθόταν ακριβώς μπροστά μου ξέσπασε σε γέλια!!! Ορίστε, κάναμε κι ένα καλό: κάναμε κάποιον να γελάσει!

8. Το ιταλικό εστιατόριο Dall’ Professore, στο Μαρούσι.

9. Το παραδοσιακό καφενείο Μορφή, στο Θησείο.

10. Που επιτέλους πιάνω τιμόνι την Τρίτη, αρχίζοντας τα πρακτικά μαθήματα της οδήγησης!!!

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η δήλωση του Γερμανού παλαίμαχου σούπερ άσσου και τωρινού προπονητή, Λόθαρ Ματέους, ότι “στο Euro 2004 όλοι ήταν ηλίθιοι, γι΄ αυτό η Ελλάδα πήρε το Euro – το 2008 είδαμε όλοι τι πραγματικά άξιζε. Στα προκριματικά του Mundial 2010, πιστεύω ότι η Ελβετία του (σ.σ. Γερμανού προπονητή) Ότμαρ Χίτσφελντ είναι στον πιο εύκολο όμιλο!“. Σημειωτέον, λίγες μέρες μετά από αυτές τις δηλώσεις, οι Ελβετοί (αντίπαλοι της Ελλάδας για την πρόκριση στο Μουντιάλ του 2010) έχασαν 1-2 στην έδρα τους από το Λουξεμβούργο… Δεν είναι να απορεί κανείς, που ο Ματέους δουλεύει πια σε κάποια… Μακάμπι Νετάνια, στο Ισραήλ…

2. Η διάψευση του Προέδρου της Ολυμπιακής Επιτροπής, Ζακ Ρογκ, της δήλωσης περί “χρυσό της Ελλάδας στο ντόπινγκ, στο Πεκίνο” – δήλωση που είχε “αποκαλύψει” ο πρόεδρος της δικής μας ολυμπιακής επιτροπής, Μίνως Κυριακού. Δε φτάνει που γίναμε ρεζίλι διεθνώς, βγαίνουμε και λέμε και ψέματα κιόλας…

3. Που ενώ έκανε τρομερά πράγματα, ο κ. Βουλγαράκης (προσφάτως παραιτηθείς από την κυβέρνηση, αρκετά “εύθικτος”) περισσότερο απασχόλησε τα κανάλια με το γιατί, πώς, κλπ, έφυγε, και όχι με το τι έκανε ώσπου να φύγει…

4. Που έκανα πολιτική συζήτηση για να… σπάσω τον πάγο, σε μια παρέα!!! Ποιος; Εγώ! Ο ποδοσφαιρόφιλος!!!

5. Που είδα το βίντεο με τον γνωστό αοιδό Νίνο να τραγουδάει, στα Mad Awards, το Smells like teen spirit… Άνευ ουδενός άλλου σχολίου.

6. Που, πολλές φορές σε εστιατόρια, το φαγητό που προσφέρεται (στη μερίδα) είναι αντιστρόφως ανάλογο με την τιμή του (συνήθως, λίγο φαϊ-μεγάλη τιμή – κακό αυτό!).

7. Τα ηλίθια ονόματα διαφόρων “trendy” μερών της Αθήνας: Babae, Balux, Kibubu, Baraonda, και δε συμμαζεύεται. Μοιάζουν με ονόματα ποδοσφαιριστών, βέβαια (π.χ. McDonald Kibubu, Zambian, 47 caps/5 goals), αλλά δεν παύουν να είναι βλακώδη, πιστεύω.

8. Που δεν έπαιξα μπάλα αυτό το σ/κ.

9. Συν το προηγούμενο, που δε βλέπω και μπάλα πια, τόσο πολύ!!!

10. Η λογική της αρπαχτής.