Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (31/8/2008)

Ήλθαν τα πρωτοβρόχια!!! Μύρισε φθινόπωρο, ακριβώς πάνω στην εκπνοή του καλοκαιριού!!! Και, μιας και είναι Κυριακή σήμερα, ένα ακόμα Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει θα εξιστορήσει ποια άρεσαν και ποια όχι, την προηγούμενη βδομάδα…

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η ατάκα φίλου, μετά τον (οδυνηρό) αποκλεισμό του Ολυμπιακού από την Ανόρθωση και την κλήρωση του Παναθηναϊκού με τους “νεοφώτιστους” στο Τσάμπιονς Λιγκ Κύπριους: “Φίλε, θέλω να βγει 3η στον όμιλό της η Ανόρθωση, για να πάει ΟΥΕΦΑ και να την ξαναπετύχουμε εκεί!!!“.

2. Το τραγούδι Keep on rising (του Ian Carey).

3. Το Internet Cafe In Post, στο Μπουρνάζι.

4. Που έθεσα τις βάσεις για να αρχίσω την περιπέτειά μου για την απόκτηση διπλώματος οδήγησης!!!

5. Που ξαναμύρισα το υπέροχο άρωμα της βρεγμένης (από μπόρα) βροχής.

6. Η συνέντευξη του άσου του Παναθηναϊκού Σωτήρη Νίνη, στο πρώτο ΕΘΝΟΣΠΟΡ της νέας χρονιάς, τη Δευτέρα που μας πέρασε.

7. Που κρατάω επαφές με τους φίλους από το καλοκαίρι, ακόμα και μετά τις διακοπές!!!

8. Η κλήρωση του Ολυμπιακού στο ΟΥΕΦΑ με τη Νόρτζελλαντ. Άντε, μπας και κάνουμε τίποτα εκεί, τουλάχιστον…

9. Το ανέκδοτο που κυκλοφόρησε μετά τους αποκλεισμούς ΟΣΦΠ και ΑΕΚ από τους μαχητικούς Κύπριους αντιπάλους τους:

Τι κοινό έχουν ΟΣΦΠ και ΑΕΚ με τη Eurovision;

– Δίνουν βαθμούς στην Κύπρο!!!

10. Που μου ΄στειλε e-mail φίλος από την Αγγλία!!!

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Θέλει και ρώτημα; Το ευρωπαϊκό φιάσκο των ομάδων μας!!! ΟΣΦΠ, ΑΕΚ και Άρης αποκλείστηκαν από υποδεέστερες ομάδες, αποδεικνύοντας ότι στο ποδόσφαιρο το μικρό ψάρι τρώει το μεγάλο πολλάκις…

2. Που μίκρυνε η μέρα, λόγω της έλευσης του φθινοπώρου.

3. Που δεν έπαιξα χθες μπάλα, λόγω της βροχής!

4. Η εικόνα που, εν τέλει, έμεινε για τη χώρα μας με το που τέλειωσαν οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου και έγινε ο απολογισμός: “λίγη”…

5. Που δε μπορώ να σταματήσω να τρώω.

6. Η φασαρία που γίνεται τα βράδια στην πλατεία της Πετρούπολης, λόγω των αυξημένων ντεσιμπέλ των καφετεριών ή κλαμπ που βρίσκονται γύρω-γύρω απ΄ την πλατεία!

7. Που ξυπνάω αργά τα πρωινά. Πού πήγε η όρεξή μου να σηκωθώ το πρωί, και να “μη χάσω τη μέρα μου”, όπως έλεγα κάποτε;

8. Η περιγραφή του Κώστα Βερνίκου, το απόγευμα που κληρώθηκαν οι όμιλοι του Τσάμπιονς Λιγκ. Ας τον ενημερώσει κάποιος ότι, όταν μια ομάδα κληρώνεται μαζί με κάποιες άλλες σε ένα γκρουπ, κληρώνεται στο 1ο, ή 2ο, ή όποιο άλλο γκρουπ, αλλά όχι στο 1ο, 2ο, κλπ, γκρουπ δυναμικότητας!!! Τα γκρουπ δυναμικότητας είναι άλλη υπόθεση…

9. Η ετήσια (όπως αποδεικνύεται) ιστορία με την περίφημη “εμφάνιση του Άρη”, ή κάτι τέτοιο!!! Φίλοι μου με διαβεβαίωσαν ότι κάθε χρόνο “θα εμφανιστεί” ο Άρης στον ουρανό μας, χωρίς κάτι τέτοιο εν τέλει να γίνεται!!! Άρθρα επιστημόνων επιβεβαίωσαν το ότι, πολύ απλά, όλο αυτό είναι ένα ψέμα…

10. Το ότι ο αγώνας για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (προκριματικά) Αούστρια Βιέννης-WIT Τιφλίδας έγινε στην Αυστρία, και μονός, λόγω του πολέμου. Κάποιες φορές ο αθλητισμός δε νικά την πολιτική, όπως φαίνεται…

Advertisements

Πριν τη ρεβάνς…

Το Τσάμπιονς Λιγκ είναι μια διοργάνωση αστραφτερή. Με γκλάμουρ. Γκλίτερ. Λάμψη! Για να είναι τέτοια, όμως, έχουν φροντιστεί πρώτα κάποια πράγματα – με πρώτο και κύριο ότι θα συμμετέχουν όπως και να ΄χει ομάδες με την απαιτούμενη λάμψη. Άλλωστε, η λάμψη αυτών των ομάδων, κάνει τον θεσμό αυτό τόσο σπουδαίο και αγαπητό!

Όπως όμως παρατηρούν οι Μπογιόπουλος-Μηλάκας, στο βιβλίο τους Ποδόσφαιρο: Μια θρησκεία χωρίς απίστους (Λιβάνης, 2005), ακόμα και σ΄ αυτό το Πρωτάθλημα των Πρωταθλητών (Champions’ League), αυτή τη λίγκα των πανίσχυρων και λαμπερών, θα πρέπει να υπάρχουν και οι τελευταίοι… Όπου, τελευταίοι, οι ομάδες εκείνες που, είτε προέρχονται από μικρομεσαίες χώρες, είτε καταφέρνουν να εξασφαλίσουν την συμμετοχή τους μέσω των (τριών!) προκριματικών γύρων!!!

Προσωπική μου άποψη, πρέπει να υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη εκπροσώπηση χωρών στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Έχω βαρεθεί να βλέπω όλο τους ίδιους και τους ίδιους να συμμετέχουν/προκρίνονται/κερδίζουν/στέφονται Κυπελλούχοι!!! Θέλω να βλέπω νέες ομάδες, από άλλες χώρες, να εκπροσωπούνται. Συνήθως, βέβαια, τέτοιες ομάδες θα αρπάξουν πολλά γκολάκια, ενώ δεν αναμένεται να ξανακάνουν τέτοιο θαύμα πρόκρισης. Έστω και για μια φορά, όμως, θέλω να τα καταφέρουν!!!

Γι΄ αυτό και είχα χαρεί πολύ, με τις προκρίσεις στους ομίλους ομάδων όπως η Ελσίνκι (Φινλανδίας – η μόνη ομάδα της χώρας που ΄χει παίξει ποτέ σε ομίλους Champions League, ’98-’99), η Μάριμπορ (Σλοβενίας, ’99-’00), η Χέλσινγκμποργκ και η ΑΙΚ (Σουηδίας, ’00-’01 και ’99-’00, αντίστοιχα, έχοντας μάλιστα η ΑΙΚ αποκλείσει την ΑΕΚ προηγουμένως), η Φερεντσβάρος (Ουγγαρίας, ’94-’95), αλλά και, πιο πρόσφατα, η Λέφσκι Σόφιας (Βουλγαρίας, πρόπερσι)!!! Όπως είχα χαρεί και όλες τις φορές, που μια ομάδα από τη Ρουμανία (Στεάουα, Κλουζ) είχε προκριθεί, ή από την Πολωνία (Λέγκια, Λοτζ)!!! Νομίζω ότι τέτοιου είδους εκπλήξεις, είναι καλό να γίνονται, κι ας διαιωνίζουν απλώς το παραμύθι ενός Δαυίδ που, στιγμιαία, νικάει έναν Γολιάθ (σύμφωνα πάλι με τους Μπογιόπουλο-Μηλάκα).

Ένα τέτοιο παράδειγμα “μικρού” που χτυπά το κατώφλι των “μεγάλων” είναι η Ανόρθωση. Και άλλες φορές οι Κύπριοι είχαν φθάσει στην πηγή, αλλά νερό δεν ήπιαν (Λιρς Βελγίου, 1997-’98, Ολυμπιακός, 1998-’99). Τώρα, όμως, μετά το 3-0 επί του Ολυμπιακού στο πρώτο παιχνίδι, ποιος αμφιβάλλει ότι η κυπριακή ομάδα είναι πιο κοντά από ποτέ στους ομίλους; Σύμβολο της τραγωδίας της Κύπρου (σ.σ. η Ανόρθωση, ομάδα της Αμμοχώστου, δεν παίζει στο κανονικό της γήπεδο, το οποίο βρίσκεται απ΄ τη μεριά των κατεχόμενων, και χρησιμοποιεί “προσωρινή”, όπως την ονομάζει η ίδια η ομάδα, έδρα), η πρόκρισή της στους ομίλους θα ΄χει και επιπλέον επίπεδα ανάγνωσης, πέραν του αθλητικού. Εγώ με τον Ολυμπιακό θα είμαι, αλλά, αν περάσει η κυπριακή ομάδα (σ.σ. η πρώτη στην ιστορία σε ομίλους!), θα νιώσω επίσης χαρά.

Όπως χαρά θα νιώσω και για την ΜΠΑΤΕ Μπορίσοφ!! Οι Λευκορώσοι είχαν φτάσει και πέρσι στον 3ο προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ, ένα βήμα απ΄ τους ομίλους. Εκεί, όμως, τους απέκλεισε η Στεάουα (2-2, 2-0). Φέτος, έφθασαν πάλι στον 3ο προκριματικό, έχοντας αποκλείσει την μεγάλη Άντερλεχτ (Βέλγιο) στον 2ο (2-1, 2-2)!!! Στον 3ο προκριματικό, τους περίμενε η Λέφσκι Σόφιας, την οποία κέρδισαν 0-1 μέσα στη Βουλγαρία! Καιρός για όνειρα, λοιπόν…

Το ίδιο ονειρώδες ήταν και εκείνο το βράδυ στο Κάουνας, το ίδιο καλοκαίρι. Για τον 2ο προκριματικό, η λιθουανική Κάουνας νικούσε με 2-1 τους Σκωτσέζους της Ρέιντζερς και, σε συνδυασμό με το 0-0 της Γλασκώβης, περνούσε στον 3ο προκριματικό! Εκεί, όπου την περίμενε η φορμαρισμένη Άαλμποργκ (2-0) από τη Δανία. Το έργο των Λιθουανών είναι τώρα δύσκολο, αλλά… ποιος ξέρει; Σημείωση: η Ρέιντζερς, που αποκλείστηκε από την Κάουνας, 3 μήνες πριν είχε παίξει τελικό Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ!!! Έτσι, ολοκληρώνεται η τριάδα των φετινών “Σταχτοπουτών”, που ελπίζουν σε πρόκριση…

Ελπίζω σε ένα Τσάμπιονς Λιγκ πιο πολύχρωμο, από απόψε το βράδυ!!! Κι ας πικράνει αυτό τον πολυαγαπημένο Θρύλο…

Υ.Γ.: Εντελώς στην πλάκα, συζητούσαμε χθες με ένα φίλο το θέμα της Αμπχαζίας και της Ν. Οσετίας, αλλά από ποδοσφαιρική σκοπιά! “Τώρα που Αμπχάζιοι και Νοτιοσέτιοι ανεξαρτητοποιούνται, θα γίνει και… τέταρτος προκριματικός Τσάμπιονς Λιγκ; Και, πάλι, στον πρώτο γύρο, για φαντάσου ματς: Πρίστινα Κοσόβου – Ντυναμό Αμπχαζίας! Και που να αναγνωριστεί και το Τέτοβο, ή ότι άλλο“… Το θέμα είναι, εννοείται, εξαιρετικά σοβαρό. Αλλά, αυτή η χιουμοριστική σκοπιά, σα να το αλάφρυνε, εκείνη τη στιγμή, λίγο. Και, κακά τα ψέματα, μαζί με όλα τ΄ άλλα, θα επηρεαστεί και ο αθλητισμός. Είναι το τελευταίο που επηρεάζει, βέβαια, αλλά…

Διαδρομή, Αθήνα-Ουζμπεκιστάν…

Τελειώνοντας, οι Ολυμπιακοί Αγώνες αλάφρωσαν και την αθλητική επικαιρότητα. Τώρα, το λόγο έχουν η Ιστορία και όλοι εκείνοι που θα δημιουργήσουν τα αφιερώματα στους Ολυμπιακούς, αφού η δράση τελείωσε. Έτσι, όλοι όσοι ασχολούνται με τα αθλητικά, επιστρέφουν στην (ποδοσφαιρική, κατά κύριο λόγο) υπόλοιπη αθλητική επικαιρότητα, που βρισκόταν παραγκωνισμένη τόσο καιρό, λόγω του μεγάλου αθλητικού ραντεβού του Πεκίνου.

Σημείωση: Κάποιες αθλητικές εφημερίδες, βέβαια, αν όχι όλες, περισσότερο χρόνο αφιέρωναν στο πώς… ντρίμπλαρε στο φιλικό με την Ντυναμό Κάτω Αχαγιάς το νέο αστέρι των “κόκκινων”, “κίτρινων”, κλπ, παρά με τα όσα λάμβαναν χώρα στο Πεκίνο (είτε αφορούσαν σε Έλληνες διεκδικητές είτε όχι).

Η τεράστια είδηση, για μένα, είναι η αποχώρηση του Ριβάλντο από την ΑΕΚ! Διάβασα χθες ότι ο ποδοσφαιριστής ζήτησε να φύγει από την ομάδα, για προσωπικούς λόγους. Αργότερα, όσο η μέρα προχωρούσε και οι ρεπόρτερ εκμαίευαν πληροφορίες, μάθαμε ότι ο “Ρίμπο” αποφάσισε να παίξει μπάλα στο… Ουζμπεκιστάν, στην ομάδα με τον δυσπρόφερτο όνομα Κουρούβτσι. Με το που δημοσιοποιήθηκε το όνομα της ομάδας, κάποιοι θυμήθηκαν ότι ήταν ο ίδιος σύλλογος που είχε κάνει μια δελεαστικότατη πρόταση στον διάσημο Καμερουνέζο φορ της Μπαρτσελόνα, Σάμουελ Ετό, μόλις λίγους μήνες πριν!! Μάλιστα, ο παίκτης είχε… ταξιδέψει στο Ουζμπεκιστάν, για να δει από κοντά “τι παίζει”, δηλώνοντας “θα το σκεφτώ“! Τελικά, η Μπαρτσελόνα δεν το… σκέφτηκε, και τον κράτησε.

Ο “Ρίμπο” δεν είναι 27 ή 28 ετών, όπως ο Ετό – είναι 36. Και το καλό συμβόλαιο που του προσφέρουν οι Ουζμπέκοι, σε συνδυασμό με το ότι θα τον έχουν σαν βασιλιά στην ομάδα, είναι αναμφίβολα παράγοντες που θα δελέαζαν τον οποιονδήποτε να παίξει μπάλα, έστω και σε μια ομάδα που λέγεται Κουρούβτσι και παίζει στο Ουζμπεκιστάν.. 15 εκ. δολάρια, λέει, του δίνουν.

Και εδώ αρχίζουν οι σκέψεις (μου).

Πέραν του ότι ο “Ρίμπο” σίγουρα δεν έχει λίγα (δεν του λείπουν), θα έπρεπε να ζυγίσει λίγο περισσότερο τα πράγματα. Εκτός κι αν θεωρεί ότι το να παίξει στο Ουζμπεκιστάν είναι καλύτερο απ΄ το να παίξει στην Ελλάδα και την ΑΕΚ! Πιστεύω ότι παίκτες με την φήμη και την αξία του “Ρίμπο” θα έπρεπε να μην ρίχνουν τόσο κάτω το όνομά τους και να πηγαίνουν σε τέτοιου είδους ομάδες.

Συν το ότι η ομάδα του (ΑΕΚ) είχε χτιστεί πάνω στην αξία του, φέτος… Ο προπονητής και οι συμπαίκτες του ποντάριζαν πολλά σ΄ αυτόν, και τώρα τους αφήνει σύξυλους, μαζί με τους εκατοντάδες οπαδούς της ομάδας του, που περίμεναν και αυτοί πολλά από εκείνον. Σίγουρα ζούμε στην εποχή του επαγγελματισμού. Κάποια πράγματα όμως είναι λίγο… απρεπή, να το πω, να τα κάνει κάποιος!

Ίσως να βαρέθηκε εδώ. Δεν είναι δα και λίγο πράγμα να σε κράζει ο κάθε “παντογνώστης” και να σε αφορίζουν ή να σε βρίζουν άνθρωποι που μέχρι 3 χρόνια πριν δε θα τους έβρισκες ούτε στο… Internet! Άλλωστε, έρχονταν δύσκολες στιγμές, όπως αυτή του παιχνιδιού με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη: η ΑΕΚ, με Δώνη (που πέρσι διαρκώς διαμαρτυρόταν για τη διαιτησία), Μπασινά (φερόμενος ως μετεγγραφικός στόχος του Ολυμπιακού, γέννημα-θρέμμα Παναθηναϊκός), Κυργιάκο (τα σχόλια περιττεύουν…), και πάνω απ΄ όλους τον ίδιο το Ριβάλντο (που είδαμε τι υποδοχή του επεφύλαξαν πέρσι οι οπαδοί του Θρύλου), θα ερχόταν να παίξει σε ένα κατάμεστο Καραϊσκάκη.

Ο “Ρίμπο” επικαλέστηκε προσωπικούς λόγους. Μπορεί και να ΄ταν έτσι. Ίσως οι παραστάσεις του και όσα πρεσβεύει σαν άτομο να τον έκαναν  να θέλει να φύγει από τη χώρα του κρίνειν αιωνίως. Μπήκαν και τα πετροδόλαρα των Ουζμπέκων στη μέση (ποιος είπε όχι ποτέ σε ένα καλό εφάπαξ;…), “έδεσε το γλυκό”.

To ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη από παίκτες σαν τον Ριβάλντο. Ας τον χαρούν τώρα οι Ουζμπέκοι, για όσο ακόμα παίξει. Και να φροντίσουμε να φέρουμε κι άλλους σαν αυτόν!!! Ήδη, έγινε η αρχή, με τον Ζιλμπέρτο Σίλβα και το Ντούντου, εν ενεργεία διεθνείς Βραζιλιάνοι!

Έπεται, άραγε, συνέχεια;

Καλοκαίρι 2008… Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει!!!

Καλοκαίρι 2008

Τόπος: Νάξος

Διάρκεια: 27 Ιουλίου – 20 Αυγούστου 2008

REPORT ενός ηλιοκαμένου και διακοποχτυπημένου τύπου

Μου άρεσαν, το φετινό καλοκαίρι, οι γρανίτες. Είναι πραγματικά απολαυστικό να πίνεις μια καλοφτιαγμένη γρανίτα… Με φόντο, φυσικά, την ωραία παραλία. Αν και δε μου άρεσε ο τόσος αέρας που φυσούσε στο νησί, εντούτοις δε μπορείς να πεις: ήταν φυσιολογικός καιρός ενός νησιού του Αιγαίου. Ζέστη έκανε τις τελευταίες μέρες της παραμονής μου στο νησί. Είτε με ζέστη, όμως, είτε με κρύο, εμένα μου άρεσε πολύ η παρέα που είχαμε φέτος: με πολλά παιδιά και πάλι, με ωραίες φάσεις, σκηνικά, κλπ! Χωρίς αυτούς, τίποτα δε θα ΄ταν το ίδιο. Κάθε χρόνο, άλλωστε, η πρόσθεση ατακών, φάσεων, κλπ, είναι γεγονός. Το μόνο που δε μου άρεσε, φέτος, ήταν ότι δεν κάναμε αρκετά πράγματα πέραν των συνηθισμένων, με την παρέα. Φαντάζομαι, δηλαδή, ότι αν είχαμε περάσει τόσο καλά κάνοντας τα απλά, πόσο καλά θα περνούσαμε αν κάναμε και τίποτα παραπάνω και διαφορετικό!!! Όπως επίσης δε μου άρεσε το ότι κάποια σταθερά μέλη της παρέας, με πολύχρονη “προσφορά” σε τρέλες, σκηνικά, φάσεις, κλπ, φέτος ή άργησαν πολύ ή δεν ήρθαν καθόλου… 😦

Ήταν ένα καλοκαίρι αρκετά αθλητικό. Δε μου άρεσε, βέβαια, το ότι έπαιξα παρά σε ελάχιστους αγώνες μπάλα – για πολλούς λόγους αυτό. Όπως επίσης δε μου άρεσε το ότι τραυματιζόμουν εύκολα, όπως και το ότι κρύωνα εύκολα. Είναι πολύ άσχημο να χτυπάς, π.χ., στη μέση, το καλοκαίρι, και να μη μπορείς να παίξεις! Ή να κρυώνεις – τι να πρωτοκατηγορήσεις, όμως; Τον καιρό, ή την απροσεξία τη δική σου; Τουλάχιστον, μπορώ να πω ότι μου άρεσε πολύ η θάλασσα, φέτος, όπως και το ότι μου άρεσε πολύ που είχα διαρκώς την ψηφιακή μαζί μου και τραβούσα στιγμιότυπα!!! Ήταν η πρώτη φορά που είχα μαζί την κάμερα – έτσι, αυτό το καλοκαίρι θα ΄χει το δικό του κολάζ στιγμών!!!

Όπως και να ΄χει, όμως, το αθλητικό φετινό καλοκαίρι είχε αρκετά καλές στιγμές. Μου άρεσαν εκείνα τα πρωινά, που καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας Ολυμπιακούς Αγώνες!!! Έχασα, βέβαια, αρκετές στιγμές του κορυφαίου αθλητικού συναπαντήματος του κόσμου, αλλά, όπως και να ΄χει, δεν ήταν και λίγα όσα είδα! Και εννοείται ότι, ως “γάβρος”, δε μου άρεσε καθόλου η ήττα από την Ανόρθωση, του Ολυμπιακού… Ντροπιαστικό βράδυ για το Θρύλο, αν μη τι άλλο… Και, όπως σε όλους τους Έλληνες, δε μου άρεσε καθόλου η κακή εικόνα της Ελλάδας στους Ολυμπιακούς (όχι μόνο λόγω των λίγων μεταλλίων και των κακών εμφανίσεων, αλλά και λόγω του ντόπινγκ, βλ. Φανή Χαλκιά). Να δίνουμε δικαιώματα στους απανταχού κακεντρεχείς να μας κράζουν; Ας ελπίσουμε, τουλάχιστον, στο Λονδίνο, η Ελλάδα να συμμετάσχει και να διαπρέψει…

Και, βέβαια, ψέματα να πω; Δε μου άρεσε που κανείς από τους μεγάλους διαφεντευτές του κόσμου δεν είπε κουβέντα για όσα λάμβαναν χώρα σε Νότια Οσετία και Γεωργία, κατά τη διάρκεια των πανηγυρικών λόγων των Ολ. Αγώνων! Τη λέξη “εκεχειρία” τη γνωρίζουν; Δεν έπρεπε να την ακολουθήσουν; Και πάλι, οι αφέντες μας δεν έπρεπε να την επιβάλλουν;

Αυτά ήταν τα άσχημα του φετινού καλοκαιριού, μαζί με πολλά άλλα βέβαια. Προτιμώ όμως, επί του παρόντος, να επανέλθω στα καλά. Και δε μπορώ να παραλείψω, ότι μου άρεσαν πολύ οι τουρίστριες που είχε φέτος το νησί. Ψέματα να πω; Ποια είναι τα τρία “s” του ελληνικού καλοκαιριού, είπαμε; Sea, sun, sex! Ε, στα δύο πρώτα διαπρέψαμε.. 🙂 Συνεχίζοντας, πρέπει να αναφέρω ότι μου άρεσαν πολύ οι εξορμήσεις στη Χώρα του νησιού, για βόλτα, βάφλα, και τσάρκα στην υπέροχη παραλία! Το μελανό σημείο της όλης υπόθεσης, βέβαια, ήταν ότι δε μου άρεσε που έπρεπε να παίρνουμε ταξί για να γυρίσουμε πίσω στο χωριό – οι ταξιτζήδες (όπως και σε όλα τα νησιά, απ΄ όσο έχω τσεκάρει) έχουν μια περίεργη αντίληψη ως προς το κόμιστρο… Είναι, π.χ., η απόσταση 4 χιλιόμετρα; Σε χρεώνουν 8 ευρώ!!! Τραγικό, έτσι; Μέχρι να ΄ρθουν άτομα που να ξέρουν να οδηγούν, δηλαδή, και να μας πηγαίνουν, είτε “πρήζαμε” γονείς, είτε μας ξεπαράδιαζαν οι ταξιτζήδες… Δίπλωμα οδήγησης, και γρήγορα!

Σίγουρα, επίσης, μου άρεσε η συναυλία, στην οποία συμμετείχαν δύο παιδιά από την παρέα μας (στο πλαίσιο του ετήσιου Φεστιβάλ Νάξου)! Εκλεκτά μέλη της παρέας μας, διέπρεψαν και εκεί!!! Και, βέβαια, εννοείται ότι μου άρεσε το κλασικό καλοκαιρινό: οι (καλοκαιρινοί, και συνήθως βραχύβιοι) έρωτες στους οποίους ενεπλάκησαν τα μέλη της παρέας! Είναι “άλλη φάση” τα σκηνικά εκείνα, που κάθεσαι απόμακρα με το ερωτοχτυπημένο μέλος της παρέας και του δίνεις συμβουλές (ή κουράγιο, αναλόγως…!). Από εκείνους τους έρωτες, άλλοι ευοδώθηκαν, άλλοι όχι… Σίγουρα, πάντως, είχαμε σκηνικά να θυμόμαστε!

Πάνω απ΄ όλα, όμως, για να κλείσω και το report του φετινού καλοκαιριού, μου άρεσε που πήγα και φέτος διακοπές! Τι άλλο να πω; Και, αν κάτι πρέπει να πω που δε μ΄ αρέσει, θα πω αυτό: αναμφίβολα, δε μ΄ αρέσει που δε γνωρίζω αν και του χρόνου θα είμαι εκεί! Στα ίδια μέρη, με τους ίδιους ανθρώπους, κάτω απ΄ τον ίδιο ήλιο, μέσα στην ίδια θάλασσα, κάνοντας όλα εκείνα που κάνουν τα καλοκαίρια μας αξέχαστα, και ξεχωριστά…

Οψόμεθα!!!

Καλοκαίρι ήταν και πάει…

Ένας μήνας σχεδόν μακριά από την Αθήνα, δεν είναι λίγο… Αν ήθελα να κάνω χιούμορ, θα έλεγα ότι μου έλειψε το υπέροχο αθηναϊκό καυσαέριο, το μποτιλιάρισμα, ότι ξεσυνήθισα στον καθαρό αέρα του χωριού, κλπ…

Κάθε καλοκαίρι μου αφήνει μια γεύση γλυκιά, αλλά και πικρή… Γλυκιά, σαν βάφλα. Πικρή, σαν ωραίες πλην απραγματοποίητες σκέψεις!

Όλα τα καλοκαίρια (μου) έτσι είναι. Γλυκά, για όσα έκανα – πικρά, για όσα δεν έκανα. Τι ωραίο, αλήθεια, το σπορ του να κάνεις σχέδια για το καλοκαίρι!!! Και πόσο πικρή η κατοπινή διάψευση, όταν σχεδόν τίποτα δεν γίνεται… Όλοι εκείνοι που σχεδίαζαν μαζί σου, ξαφνικά είτε γίνονται άφαντοι, είτε βαριούνται αφόρητα. Μα, οι ίδιοι δεν ήταν με τότε που σχεδιάζατε μαζί; Ναι, αλλά, “η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει, όταν εσύ κάνεις άλλα σχέδια” (Τζων Λέννον).

Ας αφήσουμε όμως τις γκρίνιες και τα πολυφορεμένα τσιτάτα. Είναι κακή η αχαριστία. Και μπάνια έκανα φέτος, και καλή παρέα είχα, και φάσεις ωραίες έγιναν, και γέλιο ρίξαμε, και απ΄ όλα!!! Τι κι αν υπήρχαν κι άλλα να γίνουν; Καλά είναι κι όσα έγιναν!!!

Μην απορείτε, τέλος, που δεν μπήκα αμέσως στο blog να γράψω… Ήθελα να προσαρμοστώ, λίγο, στο αθηναϊκό περιβάλλον! Κακά τα ψέματα, μου είχε λείψει.

Και του χρόνου, όμως!!! Να ΄μαστε καλά, να ξαναπάμε διακοπές!!!