Τελικά…

…πώς μπορείς να κερδίσεις τον σεβασμό των ανθρώπων;

Όταν είσαι ο εαυτός σου;

Ή όταν τους συμπεριφέρεσαι έτσι όπως εκείνοι θέλουν, ώστε να σε σεβαστούν;

Ανέκαθεν πίστευα (και συνεχίζω επί ματαίω να πιστεύω) ότι σε σέβονται οι άλλοι όταν είσαι ο εαυτός σου. Δε χρειάζεται να μεταχειριστείς κανένα άλλο μέσο για να κάνεις τους άλλους να σε σεβαστούν. Πίστευα πάντα ότι όποιος μεταχειρίζεται άλλα μέσα (ακόμα και γροθιές) για να κάνει τους γύρω του να τον σέβονται, έχει προφανώς αφ΄ ενός επικοινωνιακό πρόβλημα, αφ΄ ετέρου ανικανότητα, βέβαια, να πείσει τους άλλους να τον σέβονται γι΄ αυτό που είναι.

Όσοι με γνωρίζουν καλά (είναι λίγοι), ξέρουν ότι κερδίζω όλους τους ανθρώπους με τον εαυτό μου. Λένε λοιπόν ότι είμαι ανοικτός σαν βιβλίο, χιουμορίστας, πλακατζής, σοβαρός (όταν πρέπει, μόνο!), και ότι γενικώς έχω όλα τα φόντα για να θεωρούμαι “ευχάριστη παρέα”, “σοβαρό άτομο”, “καλλιεργημένος τύπος”, “ανοικτό μυαλό”, “καλό παιδί”, κ.ά. Και όσοι τα έχουν αναγνωρίσει αυτά, με σέβονται έτσι όπως είμαι και είναι εξαιρετικοί φίλοι μου.

Όλοι εκείνοι που δεν σέβονται, όμως, το ότι είσαι ο εαυτός σου, και το εκμεταλλεύονται για ίδιον όφελος ή για να σπάνε πλάκα ή ότι άλλο, πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται; Εσύ έχεις κάνει ότι μπορείς για να είσαι ο εαυτός σου, έτσι όπως θες και όπως προστάζει η ψυχοσύνθεσή σου. Υπάρχει όμως και ο τύπος εκείνος ανθρώπου, που το βλέπει, αυτό, “πιάνεται” από ορισμένα χαρακτηριστικά σου, και αρχίζει να κοροϊδεύει, ή να αποκομίζει όφελος, ή να σ΄ τα βγάζει ότι είναι και ελαττώματα ακόμα (σπάζοντας τα δικά σου νεύρα, πάντα…). Εκεί, πια, τι πρέπει να κάνεις;

Να αρχίσεις να δέρνεις, μήπως; Κάποιοι λένε ότι μερικοί μόνο με το ξύλο καταλαβαίνουν.

Να αδιαφορήσεις; Ναι, αλλά αυτοί θα συνεχίσουν να σου σπάνε τα νεύρα, εκμεταλλευόμενοι τα χαρακτηριστικά σου…

Να κάνεις γνωστές τις θέσεις σου, ότι ενοχλείσαι; Εξαρτάται. Αν πιστεύεις ότι πρόκειται για άτομα που, παρά την κακή στάση τους, θα δείξουν κατανόηση, κάν΄ το. Εγώ, προσωπικά, σε τέτοια άτομα δεν έχω τύχει. Όποτε έκανα γνωστές τις θέσεις μου, ότι με ενοχλούσαν κάποια πράγματα, ίσα ίσα βγήκα και ο… κακός της υπόθεσης!!!

Δεν ξέρω, τελικά… Πολλοί μου έχουν πει ότι μάλλον δεν μου έχουν τύχει οι σωστοί φίλοι. Ίσως αν οι συγκυρίες ήταν διαφορετικές, να ΄ταν και όλα αυτά διαφορετικά.

Φταίω όμως κι εγώ: το μεγαλύτερο λάθος, τελικά, είναι να ανοίγεσαι στους ανθρώπους.

Κατέληξα, με λύπη μου, σ΄ αυτό το συμπέρασμα…

Παρ΄ όλο που είναι βασικό συστατικό του χαρακτήρα μου, προσπαθώ πια να το καταπιέζω, και να μη βγαίνει στην επιφάνεια. Αν είσαι ανοικτός, όλοι μπορούν να σε “διαβάσουν”. Και άντε μετά να ξαγκιστρώσεις, εάν πρόκειται για άτομα τα οποία είναι έτοιμα να αρπάξουν την ευκαιρία για να εκμεταλλευτούν χαρακτηριστικά δικά σου και να πετύχουν ιδιοτελείς σκοπούς.

Μήπως, όμως, αυτοί δεν είναι “φίλοι”, τελικά;

Μακάρι να ήξερα πώς να βγω από αυτό το αδιέξοδο… Και, σίγουρα, μερικές αράδες σε ένα blog τόσο κακό όσο το δικό μου δεν βοηθάνε και τόσο την κατάσταση.

Είναι, όμως, σίγουρα ολίγον τι αγχολυτικό, όλο αυτό…

Εκεί που…

…τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός, λένε.

Νοέμβριο μπαίνω φαντάρος – οριστικά!!!

Ας το κάνουμε όσο πιο ευχάριστο γίνεται!

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (6/7/2008)

Καλοκαιράκι, αρχές Ιουλίου, μπαίνουμε πια για τα καλά στην εποχή όπου ο καύσωνας βασιλεύει. Και εγώ, απ΄ το φιλόξενο δωμάτιό μου, δημοσιεύω ένα ακόμα Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει, προσπαθώντας να καταπολεμήσω τη ζέστη με… προτιμήσεις!!!

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Το Internet cafe 4net, στον πεζόδρομο του Περιστερίου. Μικρό, αλλά πολύ φιλικό, με εξαιρετικά μηχανήματα και, προπαντός, φθηνό.

2. Ο σταθμός του Μετρό, Κεραμεικός.

3. Το Γκάζι, ως τόπος προορισμού για διασκέδαση!

4. Η απόκτηση του Αβραάμ Παπαδόπουλου από το Θρύλο, στο ποδόσφαιρο! Ένας εξαιρετικός (και προπάντων νεότατος) κεντρικός αμυντικός στην ισπανική μηχανή του Θρύλου!!!

5. Που παίζω ποδόσφαιρο τακτικά. Όπως έλεγε κάποτε και ο Γκούλιτ, “όταν δεν παίζω, είμαι σαν το μωρό δίχως την πιπίλα του“.

6. Η σταθερά καλή επιλογή του αγαπημένου μου ρεστοράν, LaScala, στην Πετρούπολη: κοτόπουλο μουστάρδα!!! Έλειψα για καιρό, αλλά η ποιότητα παραμένει!

7. Το ότι ο ΠΑΟ έχει εύκολο πιθανό αντίπαλο, στο δρόμο για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ: Δυναμό Τιφλίδας ή Ρούναβικ (απ΄ τα Νησιά Φερόε), δεν είναι δυνατόν να “τρομάξουν” ένα σοβαρό “τριφύλλι”!!! Χρειαζόμαστε πολλούς βαθμούς, ως ελληνικό ποδόσφαιρο – μπορούμε να τους πάρουμε!

8. Το τραγούδι This is the life, της Σκοτσέζας Amy McDonald.

9. Να κατεβάζω τραγούδια από το LimeWire, προσπαθώντας να ανακτήσω την χαμένη μου συλλογή τραγουδιών.

10. Το νέο κόμικ άλμπουμ του περιοδικού 9 (της Ελευθεροτυπίας), Αρπακτικά (Τομος 1).

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Το πόσο αληθινή είναι η φράση φίλου, με τον οποίο πήγαμε μαζί στο Γκάζι: “Δεν καταλαβαίνω γιατί οι Έλληνες αγαπούν τόσο να στριμώχνονται“. Μια ματιά στα περίχωρα του Μετρό του Κεραμεικού θα σας πείσει. Βαβούρα, πατείς με πατώ σε, ένας χαμός!

2. Που, μετά το ζαχαροπλαστείο της πλατείας της γειτονιάς μου, προστέθηκε και η παρακείμενη πιτσαρία στον κατάλογο των μαγαζιών που ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΟΥΝ τον χώρο, τοποθετώντας τα τραπεζάκια τους είτε μέσα στην πλατεία, είτε στο πεζοδρόμιο. Χθες, στην κυριολεξία, δεν χωρούσα να περάσω από το πεζοδρόμιο, λόγω των τραπεζακίων!!!

3. Η κατρακύλα των ελληνικών ομάδων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εκεί που κάποτε ήμασταν άρχοντες, τώρα πια παίζουμε μέσα Ιουλίου, σε δεύτερους και τρίτους προκριματικούς των μεγάλων διοργανώσεων… Για να επιστρέψουμε ψηλά, θέλει δουλειά πολλή.

4. Που περνούν οι μέρες γρήγορα. Πραγματικά, όταν περνάς καλά, φεύγει ο χρόνος σαν άμμος στη χούφτα…

5. Η επιμονή του νέου προπονητή μας, Ερνέστο Βαλβέρδε, να στελεχώνει την ομάδα με Ισπανούς (ή ισπανόφωνους, ή, γενικώς, ξένους) ποδοσφαιριστές. Δηλαδή, όποιος δεν είναι Ισπανός, δεν είναι καλός παίκτης;

6. Το τραγούδι Κάνε Ντου, του Υποχθόνιου. Μια μάπα και μισή!!!

7. Τα αμέτρητα emoticons που χρησιμοποιούν διάφοροι φίλοι μου, στις διαδικτυακές συνομιλίες μας μέσω msn. Κάποιοι από αυτούς χρησιμοποιούν τόσο πολλά, που δεν καταλαβαίνω τι λένε!!!

8. Οι πυρκαγιές, τα σκάνδαλα, οι μίζες, τα χαλασμένα πλοία, η ακρίβεια… ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

9. Το κοκτέηλ Ντάκιουρι…

10. Ξανά και ξανά, η ηλιθιότητα και η βλακεία. Είναι αήττητες!!!

Η hatelist μου!!!

Υπάρχουν φορές που σηκώνεσαι από το κρεβάτι και έχεις κάκιστη διάθεση. Όλα σου φταίνε. Τίποτα δε σε ικανοποιεί. Κάτι έχει συμβεί, και η διάθεσή σου έχει πέσει πιο κάτω και από το πάτωμα. Μια τέτοια μέρα ήταν για μένα κάποια από αυτές που πέρασαν, και, κάτω από την πίεση της κακοθυμίας, ίσως και για να την ξορκίσω, έγραψα την… hatelist μου! Κάποια, δηλαδή, πράγματα που απεχθάνομαι, που δε μ΄ αρέσουν καθόλου!

Το αποτέλεσμα, βέβαια, ήταν άκρως καταπραϋντικό. Ναι, το γράψιμο τελικά βοηθάει… Μετά την κατάρτιση τούτης της hatelist, δε μισούσα πια όλο τον κόσμο. Άλλωστε, σκέφτηκα, είναι δυνατόν να πιστεύω πραγματικά ότι γνωρίζω 6 δισ. ανθρώπους;…

Λοιπόν, δε μ΄ αρέσει/ουν:

1. Τα κατοικίδια. Είχα παλιά, αλλά τελικά δεν ήταν και τόσο καλή εμπειρία.

2. Να σταυρώνω τα πόδια μου!

3. Τα μαυρομάτικα φασόλια.

3. Τα γεμάτα λεωφορεία, ιδίως το καλοκαίρι με τη ζέστη και το στρίμωγμα…

4. Να μου επιβάλλουν να κάνω κάτι (ακόμα κι αν πρόκειται για το καλό μου, π.χ., ο οδοντίατρος).

5. Και, μια που αναφέραμε τον οδοντίατρο, να πω ότι δε μ΄ αρέσει το εξής: το ότι η μέρα που πρέπει να πάω στον οδοντίατρο είναι πάντα η μόνη μέρα του χρόνου που ΄ρχεται πιο γρήγορα από τις υπόλοιπες! Ή, τουλάχιστον, έτσι μου φαίνεται εμένα…

6. Να μην προχωρούν τα έργα υποδομών στη χώρα (π.χ. Μετρό).

7. Να νιώθω ότι δεν με εμπιστεύονται.

8. Να τρώω γκολ κάτω απ΄ τα πόδια, όταν παίζω τέρμα. Βάλ΄ το μου στην άλλη γωνία, ρίχ΄ το μου στο “γάμα”, όχι κάτω απ΄ τα πόδια…

9. Να ακούω άθλιες περιγραφές αγώνων ποδοσφαίρου. Για μένα, η μπάλα είναι κάτι ωραίο. Και απεχθάνομαι περιγραφές που σε κάνουν να βάζεις την τηλεόραση στο mute…

10. Το trash και το κιτς.

11. Οι κινήσεις υποκρισίας. π.χ., στην Αγγλία, είχα δει μια αφίσα με ένα σκυλάκι δεμένο, και από κάτω να λέει: “Σε διάφορες χώρες της Ασίας τρώνε τα σκυλιά! Να σταματήσουμε αυτή τη βαρβαρότητα“, κλπ. Κι είπα μέσα μου, “για τα σκυλιά νοιάζεστε πιο πολύ απ΄ όσο νοιάζεστε γι΄ αυτά που κάνετε σε Ιράκ και Αφγανιστάν“… Αλλά και όλες οι κινήσεις τέτοιου τύπου (π.χ., τα gala φιλανθρωπίας για τα παιδάκια που πεινάνε, που γίνονται ανάμεσα σε γιγάντιους μπουφέδες)…

12. Τα manga, δηλαδή τα γιαπωνέζικα κόμικς και καρτούν.

13. Να μου λένε όλοι “καλά, δεν έβλεπες Κάντυ Κάντυ;“.. ΟΧΙ, ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑ! Δεν ξέρω καν πώς μοιάζει η Κάντυ Κάντυ! Τόσο τρομερό είναι;

14. Τα θορυβώδη μέρη διασκέδασης (π.χ. clubs). Δε μπορώ να νιώθω κάθε κύτταρο του (μικρού, ούτως ή άλλως) εγκεφάλου μου να θρυμματίζεται κάτω από τόννους ντεσιμπέλ… Καμιά φορά, πάω, δε λέω όχι, αλλά δε μ΄ αρέσει τόσο.

15. Να διαβάζουν οι άλλοι το “ΕΘΝΟΣΠΟΡ” πριν το διαβάσω εγώ, κάθε Δευτέρα.

16. Να έρχομαι σπίτι, μετά από εργασία, σχολή, κλπ, και να βρίσκω φαγητό που δε μου αρέσει! Δεν είμαι κανένας δύσκολος, αλλά όχι μετά από μια κουραστική μέρα, να ΄χω να αντιμετωπίσω και ένα ιμάμ μπαϊλντί…

17. Όταν περπατάω, ο μπροστινός μου να μην προχωράει γρήγορα, να κλείνει το δρόμο, να χαζεύει, κλπ. Νομίζω ότι κάποιοι ξεχνάνε, λίγο πολύ, ότι βρίσκονται μαζί με άλλους στο δρόμο… Ακόμα και αν δεν έχω βιασύνες, γενικώς αυτό με εκνευρίζει…

18. Το ότι, όταν δεν περιμένω το λεωφορείο, πάντα έρχεται στην ώρα του – όταν το περιμένω, πάντα αργεί… Τα ΄χε πει ο Μέρφυ…

19. Στη μπάλα, είτε παίζω με τους φίλους μου είτε παρακολουθώ το «κανονικό» ποδόσφαιρο, να βλέπω παίχτες που δεν προσπαθούν.

20. Να έχω μπροστά μου, όταν δεν τα χρειάζομαι, πάρα πολλά πράγματα – και, μόλις τα χρειαστώ, κατά κάποιο περίεργο λόγο, εξαφανίζονται!!!

21. Οι ακρίδες.

22. Οι πολιτικές συζητήσεις.

23. Που είμαι τόσο υπερβολικά τακτικός, που χάνομαι – και δε θυμάμαι, που έβαλα τι, σε ποιο φάκελο, κλπ, και ψάχνομαι, παρ΄ όλο που γνωρίζω ότι όλα είναι… τακτοποιημένα!!!

24. Να με αδικούν.

25. Τα ψώνια, ή, αν προτιμάτε, το shopping therapy… Δε βρίσκω κανένα νόημα σ΄ αυτό. Από τις πιο βαρετές, κουραστικές, και, κυρίως, αχρείαστες δραστηριότητες! Ιδίως όταν βλέπω άτομα, π.χ., να αγοράζουν το «νέο σχέδιο για το χειμώνα», όταν έχουν αγοράσει και όλα τα προηγούμενα… Μα, δεν είναι ανόητο; Μόνο εγώ σκέφτομαι έτσι;…

26. Τα τραγούδια εκείνα, στα οποία ακούς μόνο ουρλιαχτά και θόρυβο.

27. Να δανείζω περιοδικά σε άλλους και να μου τα επιστρέφουν κατεστραμμένα, ή να μη μου τα επιστρέφουν καθόλου – μου ΄χουν συμβεί και τα δύο…

28. Η ιδέα ότι πρέπει να «μοιράζεσαι στιγμές» με άλλους… Εκτός κι αν μπορείς να εξασφαλίσεις ότι αυτή η παρέα είναι ακριβώς εκείνη που θέλεις, που ταιριάζεις, κλπ, οπότε δε θα υπάρχουν και προστριβές.

29. Τα ακριβά μέρη.

30. Οι συναυλίες…

31. Να βλέπω τηλεόραση – βλέπω τόσο όσο χρειάζεται, όχι περισσότερο, ούτε λιγότερο…

32. Κάπου προηγουμένως είπαμε και κάτι για τραγούδια – συμπληρώνω, ότι επίσης δε μου αρέσουν τραγούδια τα οποία υποτιμούν τη νοημοσύνη μου με τους γελοίους στίχους και το νόημά τους.

33. Να απαξιώνουν, διάφοροι, τραγουδιστές και τραγούδια, επειδή, λέει, «δεν τους παίζει το ραδιόφωνο» (ή, «είναι άγνωστοι στο ευρύ κοινό»)…

34. Οι υστερικές γκόμενες.

35. Οι άνθρωποι που νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα – εκνευρίζουν εμάς που τα ξέρουμε…

36. Οι ηλίθιοι – αυτή η πανίσχυρη, παντοδύναμη φυλή, η επιρροή της οποίας στα ανθρώπινα δρώμενα υπήρξε πάντα καθοριστική και εξουσιαστική.

37. Οι μελιτζάνες.

38. Η διαπίστωση, κάθε ευκαιρίας δοθείσης, ότι τούτος ο κόσμος είναι φτιαγμένος για κοντούς, λεπτούς και δεξιόχειρες, και όχι για ψηλούς, εύσωμους και αριστερόχειρες, σαν εμένα…

39. Ο ήχος της ηλεκτρικής μας σκούπας…

40. Τα μαθηματικά – ή, τουλάχιστον, ό,τι μας μάθαιναν στο σχολείο και έμοιαζε με μαθηματικά. Τα πραγματικά μαθηματικά είναι σπουδαία, δεν τίθεται θέμα επ΄ αυτού…

Υ.Γ.: Το όλο concept της δημιουργίας μιας hatelist είναι δάνειο από το blog του Stranger, ο οποίος, καιρό πριν, είχε επίσης δημιουργήσει μια δική του hatelist. Και, σαφώς, ο Stranger θα το πήρε από κάποιον άλλο, κ.ο.κ.! Καλή ιδέα, πάντως, αυτή! Ίσως κάποια στιγμή, όταν η μονίμως μουρτζούφλικη διάθεσή μου με εγκαταλείψει για λίγο (ναι, συμβαίνει κι αυτό), δημιουργήσω και την lovelist μου…

Μετεγγραφολογίας το ανάγνωσμα!!!

Τελείωσε το Euro, η λάμψη έφυγε πια για τα καλά, και προχωράμε με όλα όσα, τόσες μέρες, ήταν στη σκιά των όσων λάμβαναν χώρα σε Αυστρία και Ελβετία: τα εγχώρια νέα. Τις μετεγγραφικές κινήσεις των ομάδων.

Έρχεται ο Πάνθηρας“, “Κλείνει ο βράχος“, “Υπογράφει το Λιοντάρι“, και άλλα τέτοια ηχηρά παρόμοια διαβάζουμε στις σελίδες των αθλητικών εφημερίδων (σ.σ. οι οποίες, βέβαια, δεν έχασαν καιρό όσο παιζόταν το Euro: το είχαν στα μονοστηλάκια τους, θεωρώντας σαφώς πιο σημαντικό το νέο μετεγγραφικό απόκτημα των πράσινων, κόκκινων, κίτρινων, κλπ – ακόμα και από τους αγώνες της Εθνικής μας)… Είναι κι αυτοί μια λύσις: με τι θα ασχοληθεί ο Έλληνας οπαδός, τώρα που αγώνες δε γίνονται και μπάλα δεν βλέπουμε; Με τι θα ασχοληθεί ο Έλληνας οπαδός, ο οποίος (ναι, το ΄χω ακούσει να λέγεται κι αυτό) αδιαφορεί για το Μουντιάλ ή το Euro, επειδή δεν… παίζει εκεί η ομάδα του; Κάτι πρέπει να βρεθεί. Κι επειδή ο οπαδισμός και η αντιπαλότητα οφείλουν να μην περικλείονται μόνο στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, αλλά πρέπει να επεκτείνονται και σε πολλούς άλλους τομείς (πώς θα ελέγχουν, αλλιώς, τις μάζες των ανεγκέφαλων οπαδών οι διοικήσεις των ομάδων, για να αποκομίζουν αυτές όφελος πάνω απ΄ τα ανοιγμένα κεφάλια εκείνων όταν πλακώνονται στο ξύλο;…), έχουμε και το ανάλογο κλίμα στις μετεγγραφές. “Εμείς πήραμε καλύτερο παίχτη από αυτούς“, “ήταν μια μεγάλη μετεγγραφική νίκη απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο, που ήθελε τον ίδιο παίχτη“, κλπ. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Κανείς, βέβαια, δε σκέπτεται ότι το τι πραγματικά είναι τούτοι οι παίκτες θα το δούμε σε τουλάχιστον ένα μήνα από τώρα, όταν και θα αρχίσουν οι επίσημες υποχρεώσεις των ομάδων σε Ευρώπη, Κύπελλο, Πρωτάθλημα, κλπ. Οπότε, όσο και να επαινούν τώρα οι εφημερίδες, το ίδιο εύκολα αργότερα θα χαρακτηρίσουν το (ως τότε) “λιοντάρι”, “παλτό”… Και το ίδιο εύκολα θα δώσουν, βορά στους εξαγριωμένους οπαδούς, το ως τότε “είδωλο” για να το κατασπαράξουν, αν τυχόν δεν κάνει μια σωστή πάσα ή δεν σκοράρει ένα έτοιμο γκολ!

Εγώ, προσωπικά, χαίρομαι όταν έρχονται καλοί παίκτες στις ομάδες μας. Πραγματικά το απολαμβάνω: και ποιος δε θέλει να βλέπει σπουδαία παικτάκια στο πρωτάθλημά του; Έτσι, αφ΄ ενός με εντυπωσίασε, π.χ., η επιτυχία της Λάρισας να αποκτήσει τον φημισμένο Βέλγο φορ Μπο Μπενζά, αφ΄ ετέρου επίσης χάρηκα που η ομάδα μου, ο Ολυμπιακός, έφερε έναν εξαιρετικό παίχτη κέντρου, τον Όσκαρ Γκονσάλες. Και, βέβαια, είναι και περίοδος, εκτός από μετεγγραφών, και ανανεώσεων συμβολαίων.

Γι΄ αυτό και με λύπησε αφάνταστα η περίπτωση του Αβραάμ Παπαδόπουλου, παίκτη του Άρη, που αποτελεί μήλο της έριδος για πολλούς “μεγάλους” της λίγκας μας. Ο ευφυέστατος πρόεδρος του Άρη, κ. Σκόρδας, δεν έδινε τον παίκτη σε κανέναν  απ΄ όσους τον ζητούσαν, ανεβάζοντας συνεχώς την προσφορά του. Εν τέλει, κι ενώ ούτε η διοίκηση ούτε ο προπονητής της ομάδας υπολόγιζαν τον παίκτη, τον είδαν όλοι στην πρώτη προπόνηση του Άρη για τη νέα σεζόν, μπροστά και σε 7.000 οπαδούς της ομάδας που πήγαν στο γήπεδο να τη δουν. Εκεί, οι οπαδοί, προφανώς λογίζοντάς τον ως προδότη που θέλει να φύγει από τον Άρη, τον χλεύασαν, τον λοιδώρησαν, του ανέμιζαν πεντοχίλιαρα, κλπ. Και, όπως διάβασα κάπου, ήταν “μαγκιά” του προέδρου, κ. Σκόρδα, που άφησε τον παίκτη της ομάδας έρμαιο στους εξαγριωμένους οπαδούς, παρουσιάζοντάς τον, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως παίκτη που δεν είναι “αυθεντικός Αρειανός” (ενώ ο πρόεδρος είναι, κατά τ΄ άλλα). Τέτοιες πρακτικές δεν είναι ούτε επαγγελματικές, ούτε και τίμιες. Και βέβαια, προς τιμήν του, ο προπονητής του Άρη, κ. Ντούσκο Μπάγεβιτς, παραιτήθηκε, διότι δεν μπορούσε να βλέπει την κατάσταση να μην ξεκαθαρίζει, και να ΄χει έναν παίκτη που δεν υπολογίζεται στην ομάδα του… Σημειωτέον, ο πρόεδρος του Άρη, αφού παραιτήθηκε ο προπονητής, του… τα ΄χωσε κανονικά, σαν να έφταιγε αυτός και μόνο… Τρελά πράγματα!!!

Είπαμε, όμως: όσο δεν έχει μπάλα, έχει αυτά τα μικροπράγματα για ν΄ ασχολούμαστε. Υπομονή…

Φράση…

Μια από τις πιο ωραίες φράσεις που ΄χω διαβάσει ποτέ:

Τα πάντα (μπο)ρεί“!!!

Καλό μας μήνα!!!