Τελικά…

…πώς μπορείς να κερδίσεις τον σεβασμό των ανθρώπων;

Όταν είσαι ο εαυτός σου;

Ή όταν τους συμπεριφέρεσαι έτσι όπως εκείνοι θέλουν, ώστε να σε σεβαστούν;

Ανέκαθεν πίστευα (και συνεχίζω επί ματαίω να πιστεύω) ότι σε σέβονται οι άλλοι όταν είσαι ο εαυτός σου. Δε χρειάζεται να μεταχειριστείς κανένα άλλο μέσο για να κάνεις τους άλλους να σε σεβαστούν. Πίστευα πάντα ότι όποιος μεταχειρίζεται άλλα μέσα (ακόμα και γροθιές) για να κάνει τους γύρω του να τον σέβονται, έχει προφανώς αφ΄ ενός επικοινωνιακό πρόβλημα, αφ΄ ετέρου ανικανότητα, βέβαια, να πείσει τους άλλους να τον σέβονται γι΄ αυτό που είναι.

Όσοι με γνωρίζουν καλά (είναι λίγοι), ξέρουν ότι κερδίζω όλους τους ανθρώπους με τον εαυτό μου. Λένε λοιπόν ότι είμαι ανοικτός σαν βιβλίο, χιουμορίστας, πλακατζής, σοβαρός (όταν πρέπει, μόνο!), και ότι γενικώς έχω όλα τα φόντα για να θεωρούμαι “ευχάριστη παρέα”, “σοβαρό άτομο”, “καλλιεργημένος τύπος”, “ανοικτό μυαλό”, “καλό παιδί”, κ.ά. Και όσοι τα έχουν αναγνωρίσει αυτά, με σέβονται έτσι όπως είμαι και είναι εξαιρετικοί φίλοι μου.

Όλοι εκείνοι που δεν σέβονται, όμως, το ότι είσαι ο εαυτός σου, και το εκμεταλλεύονται για ίδιον όφελος ή για να σπάνε πλάκα ή ότι άλλο, πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται; Εσύ έχεις κάνει ότι μπορείς για να είσαι ο εαυτός σου, έτσι όπως θες και όπως προστάζει η ψυχοσύνθεσή σου. Υπάρχει όμως και ο τύπος εκείνος ανθρώπου, που το βλέπει, αυτό, “πιάνεται” από ορισμένα χαρακτηριστικά σου, και αρχίζει να κοροϊδεύει, ή να αποκομίζει όφελος, ή να σ΄ τα βγάζει ότι είναι και ελαττώματα ακόμα (σπάζοντας τα δικά σου νεύρα, πάντα…). Εκεί, πια, τι πρέπει να κάνεις;

Να αρχίσεις να δέρνεις, μήπως; Κάποιοι λένε ότι μερικοί μόνο με το ξύλο καταλαβαίνουν.

Να αδιαφορήσεις; Ναι, αλλά αυτοί θα συνεχίσουν να σου σπάνε τα νεύρα, εκμεταλλευόμενοι τα χαρακτηριστικά σου…

Να κάνεις γνωστές τις θέσεις σου, ότι ενοχλείσαι; Εξαρτάται. Αν πιστεύεις ότι πρόκειται για άτομα που, παρά την κακή στάση τους, θα δείξουν κατανόηση, κάν΄ το. Εγώ, προσωπικά, σε τέτοια άτομα δεν έχω τύχει. Όποτε έκανα γνωστές τις θέσεις μου, ότι με ενοχλούσαν κάποια πράγματα, ίσα ίσα βγήκα και ο… κακός της υπόθεσης!!!

Δεν ξέρω, τελικά… Πολλοί μου έχουν πει ότι μάλλον δεν μου έχουν τύχει οι σωστοί φίλοι. Ίσως αν οι συγκυρίες ήταν διαφορετικές, να ΄ταν και όλα αυτά διαφορετικά.

Φταίω όμως κι εγώ: το μεγαλύτερο λάθος, τελικά, είναι να ανοίγεσαι στους ανθρώπους.

Κατέληξα, με λύπη μου, σ΄ αυτό το συμπέρασμα…

Παρ΄ όλο που είναι βασικό συστατικό του χαρακτήρα μου, προσπαθώ πια να το καταπιέζω, και να μη βγαίνει στην επιφάνεια. Αν είσαι ανοικτός, όλοι μπορούν να σε “διαβάσουν”. Και άντε μετά να ξαγκιστρώσεις, εάν πρόκειται για άτομα τα οποία είναι έτοιμα να αρπάξουν την ευκαιρία για να εκμεταλλευτούν χαρακτηριστικά δικά σου και να πετύχουν ιδιοτελείς σκοπούς.

Μήπως, όμως, αυτοί δεν είναι “φίλοι”, τελικά;

Μακάρι να ήξερα πώς να βγω από αυτό το αδιέξοδο… Και, σίγουρα, μερικές αράδες σε ένα blog τόσο κακό όσο το δικό μου δεν βοηθάνε και τόσο την κατάσταση.

Είναι, όμως, σίγουρα ολίγον τι αγχολυτικό, όλο αυτό…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s