Μνήμες τελικών…

Αύριο είναι Κυριακή – και, η νομοτέλεια τούτου του blog προστάζει την παρουσία του Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει. Μόνο που επίσης αύριο είναι και ο τελικός του Euro 2008 (Ισπανία-Γερμανία)! Το post που θα ακολουθήσει αφορά σε μνήμες που έχω από διάφορους τελικούς σπουδαίων διοργανώσεων εθνικών ομάδων, και θα ήταν, σαφώς, πιο καλό να το έγραφα για αύριο – ας όψεται όμως το Μ΄ αρέσει! Γι΄ αυτό, θα “ανέβει” σήμερα!!!

1. Αμέσως μετά, μου ΄ρχεται στο νου ζεστό καλοκαίρι. Στο δωματιάκι του μικρού ξενοδοχείου της γιαγιάς μου, η ζέστη ήταν πολύ μεγάλη. Απέναντι απ΄ το παλιό κρεβάτι, πάνω στο οποίο καθόμουν, μια μικρή τηλεορασούλα (που είχε και λίγα “χιόνια”): στην οθόνη, Γαλλία-Βραζιλία, τελικός Μουντιάλ ’98. Παίζοντας όλη τη χρονιά FIFA 98 και έχοντας δει σχεδόν όλους τους αγώνες του τουρνουά, δε θα μπορούσα να μη δω τον τελικό. Και, βέβαια, ήμουν με τη Βραζιλία. Ολομόναχος, μέσα στο μικρό εκείνο δωματιάκι, είδα την αγαπημένη μου ομάδα να συνθλίβεται 3-0 από τους Γάλλους, χωρίς ποτέ να μπαίνει στο κλίμα του αγώνα, και με τον Ρονάλντο να είναι ωσεί παρών… Ίσως, από εκείνο το βράδυ, να ξεκίνησα να αντιπαθώ την εθνική Γαλλίας – εν μέσω ζέστης, μαγείας, και Ζιντάν…

2. Γεύση από καλοκαιριού είχε και ο τελικός του Euro 2000, για μένα! Αλλά, τούτη τη φορά, δίχως μοναξιά! Πάλι στο ίδιο μέρος (στο χωριό της γιαγιάς μου), είδα και τούτον τον τελικό. Αυτή τη φορά, όμως, στο σπίτι καλών μας φίλων, όπου είχα πάει με τον αδερφό μου για τον τελικό. Ακόμα θυμάμαι την παρέα, όλη, καθισμένη στους καναπέδες, αλλά και τον πατέρα των φίλων μας, αγνό κι εκείνο ποδοσφαιρόφιλο, να βλέπει μαζί μας!!! 1-0 η Ιταλία, αλλά, στις καθυστερήσεις, 1-1 οι Γάλλοι, και 1-2 με το “χρυσό γκολ” του Τρεζεγκέ, στην παράταση. Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη φορά που έβλεπα τους Γάλλους να σηκώνουν ένα Κύπελλο! Τα… αντι-γαλλικά συμπτώματα είχαν αρχίσει να θεριεύουν μέσα μου…

3. Το καλοκαίρι του 2002 δεν ήταν εύκολο καλοκαίρι. Πανελλήνιες 3ης Λυκείου και τα μυαλά στα κάγκελα, γαρ, και ο χρόνος δεν ήταν πολύς. Ευτυχώς, όταν έγινε ο τελικός του Μουντιάλ 2002 τα μαθήματα (εξωσχολικά και ενδοσχολικά) είχαν προ πολλού τελειώσει, συνεπώς δεν είχα πρόβλημα να δω τον τελικό. Σκηνικό, η κουζίνα του σπιτιού, όπου είναι και η τηλεόραση. Δε θυμάμαι αν το είδα το παιχνίδι μαζί με άλλους. Λες να το ΄χα δει κι αυτό στο χωριό μου, όπως τους άλλους δύο τελικούς; Δε θυμάμαι καθόλου – μπορεί να ΄χε γίνει κι έτσι, δεν το αποκλείω. Προσπαθώ να ανακαλέσω στη μνήμη, αλλά δε γίνεται… Αυτό, όμως, που θυμάμαι, ήταν η βαθιά μου πίκρα: ο καλύτερος παίκτης του Μουντιάλ, ο Καν, και είχε κάνει τραγικό λάθος στο 1-0 της ήττας των Γερμανών. Δεν ήμουν ποτέ με τη Γερμανία – αλλά ένας τέτοιος παίκτης δεν άξιζε να κάνει τέτοιο λάθος, τέτοια στιγμή. Πανηγύρισα, βέβαια, δεόντως την τελική νίκη (2-0) των Βραζιλιάνων. Και, τώρα που το σκέπτομαι, ναι, το είχα δει και αυτό στο σπίτι των φίλων μας στο χωριό της γιαγιάς μου!!! 3/3 για το χωριό, ως τώρα!!!

4. Θα μπορούσε κάλλιστα να γράψει κάποιος ότι όλοι οι Έλληνες ισχυρίζονται ότι, κάπως, κάπου, τη βραδιά της 4ης Ιουλίου 2004, είχαν στηθεί μπροστά από μια οθόνη, παρακολουθώντας τον τελικό Πορτογαλία-Ελλάδα 0-1, του Euro 2004!!! Εκείνο τον καιρό, είχα κάνει κάτι που δεν το συνηθίζω: έβλεπα αγώνες εκτός σπιτιού, σε καφετέριες. Μάλιστα, μετά το νικηφόρο παιχνίδι κόντρα στους Γάλλους (1-0, στους “8” του τουρνουά), όπου για πρώτη φορά είχα δει παιχνίδι του Euro 2004 εκτός σπιτιού, σε καφετέρια με ένα φίλο, ακολούθησα την ίδια συνταγή και στο παιχνίδι με τους Τσέχους, αλλά και στον τελικό: στην ίδια καφετέρια, με τον ίδιο φίλο!!! Και έπιασε! Μόλις έβαλε το γκολ ο Χαριστέας, θυμάμαι ότι αρχίσαμε να αγκαλιαζόμαστε, όλοι, γνωστοί και άγνωστοι, σαν μια παρέα!!! Για να μην πω τι ακολούθησε της λήξης… Ένας χαμός! Μπήκα στον πειρασμό να κατέβω στο κέντρο, όπως είχα κάνει μετά το παιχνίδι με τους Τσέχους, αλλά τελικά πήγαμε με το φίλο μου σε άλλη καφετέρια της περιοχής, για να βρούμε κάποιους άλλους φίλους μας. Η βραδιά ήταν μεγάλη, και τελείωσε, θυμάμαι, με εμένα και το φίλο μου να… τσακωνόμαστε για το αν η Εθνική άξιζε να πάρει το Κύπελλο!!! Κλασικός Έλληνας, εκείνος, είχε ήδη ισοπεδώσει όλη την προσπάθεια της Εθνικής (αν και λίγο πριν πανηγύριζε σαν τρελός) – εγώ, υπεραμυνόμουν της Εθνικής μας. Τελικά, εκείνη η κουβέντα δεν έληξε ποτέ με κάποιο συμπέρασμα!!!

5. Το διαμέρισμα της γιαγιάς μου, στο ισόγειο της πολυκατοικίας μας, ήταν άδειο, το καλοκαίρι του 2006, μιας και είχε φύγει για το χωριό. Επίσης, η τηλεόραση στο δικό μας διαμέρισμα επίσης… “αδείαζε”, και έδειχνε όλα τα κανάλια εκτός από αυτό που πραγματικά ήθελα: τη ΝΕΤ, που μετέδιδε τους αγώνες του Μουντιάλ 2006!!! Έτσι, κατέφευγα στο διαμέρισμα της γιαγιάς μου. Μαζί με τον φίλο μου, που είδαμε τον τελικό του Euro 2004 μαζί, επέλεξα να δω, στο διαμέρισμα αυτό, και τον τελικό του Μουντιάλ 2006 (έπαιζε, άλλωστε, και η αγαπημένη ομάδα του, η Ιταλία) – μαζί, και ο πατέρας μου!!! Ο οποίος χαιρέτισε με όλη την ψυχή του την ενέργεια του Ζιντάν να… κατακεφαλιάσει τον Ματεράτσι, μετά τις προσβολές του Ιταλού!!! Και, αυτός ο τελικός, απ΄ όσο θυμάμαι, ήταν ο πρώτος και τελευταίος αγώνας κατά τον οποίο ήμουν με την Εθνική Γαλλίας!!! Ή, μήπως, ήμουν απλώς με το Ζιντάν, που τότε σταματούσε και το ποδόσφαιρο;…

Αύριο, πάντως, φανατικά Ισπανία!!!

Για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, ξέρω ποια ομάδα θέλω πραγματικά να υποστηρίξω!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s