Στρατολογικές σκέψεις…

Το 2002 είχα την πρώτη μου επαφή με το στρατό. Κι αυτό, διότι, όπως όλα τα αγόρια της (τότε) ηλικίας μου, 17 με 18 ετών, έπρεπε να περάσουν “περιοδεύων”. Ξέρετε, να πας να δηλώσεις πού θες να σε βάλουν, που υπάγεσαι, που γεννήθηκες, κλπ – για να ξέρουν μετά οι ανώτεροί σου όσα πρέπει να ξέρουν.

Η αμέσως επόμενη φορά που είχα ξανά επαφή με το στρατό, ήταν σήμερα. Θέλοντας να αποτινάξω τούτη την υποχρέωση από πάνω μου, το πήρα απόφαση ότι θα πάω να καταταγώ. Κι άλλωστε, όπως και να το δει κανείς, έχει και τα πλεονεκτήματά του, όλη αυτή η ιστορία. Το μεγαλύτερο όλων, βρίσκεις πιο εύκολα δουλειά, αν έχεις κάνει το στρατιωτικό σου… Κάτι που είναι, ίσως, το μόνο “συν” που έχει αυτή η (κατά τ΄ άλλα) παντελώς άχρηστη, κατ΄ εμέ, υποχρέωση.

Πήγα λοιπόν, στο Ρουφ, στη στρατολογία, έμαθα όλα όσα έπρεπε να ξέρω, και βρήκα ταυτόχρονα και τον μήνα, εντός του οποίου θα ξεκινήσει τούτη η περιπέτεια: ο Νοέμβριος…

Περιττό να πω, βέβαια, ότι, αν ήταν στο χέρι μου, στρατό δε θα πήγαινα ποτέ. Στην Αγγλία, π.χ., είδα ότι ο στρατός τους είναι εθελοντικός, ενώ, αν δεν απατώμαι, αμείβονται κιόλας: μακάρι να ήταν έτσι κι εδώ, να μην πήγαινα. Αν και είμαι φύσει άνθρωπος που προσπαθεί να αναδείξει όσα περισσότερα καλά στοιχεία και πλεονεκτήματα από οτιδήποτε, με το στρατό δυσκολεύομαι αρκετά να το κάνω αυτό… Αφήστε που ακούω από τους διάφορους φίλους μου, που είναι επί του παρόντος στρατιώτες, το τι τους κάνουν στο στρατό: ο ένας έλεγε για… πέρασμα μέσα από κορμούς δέντρων (!), ο άλλος για πορείες 24 χιλιομέτρων (!), ο τρίτος για ασκήσεις του στυλ “να καταλάβουμε ένα λόφο με άρματα μάχης”, κλπ (!), ο τέταρτος για τις ατέλειωτες σκοπιές, τα θαλαμοφυλίκια, τις αγγαρείες, κ.ο.κ. (!)… Και μ΄ έχει πιάσει ένα μίνι σύγκρυο!!!

Το μόνο που μου δίνει μια αύρα αισιοδοξίας, είναι το κείμενο εκείνο που διάβαζα κάποτε στα Λατινικά, 2α ή 3η Λυκείου (που, κατά σύμπτωση, πάλι σε πόλεμο και στρατιώτες αναφερόταν!).

Πριν από αιώνες, όταν οι Ρωμαίοι είχαν πάει προς Γερμανία μεριά και προσπαθούσαν να την κατακτήσουν, άκουγαν από εμπόρους, καπελάδες, κλπ, φοβερά πράγματα για το μέγεθος και την αγριότητα των Γερμανών στρατιωτών. Και είχαν τρομάξει. Μόνο όταν τους αντιμετώπισαν στη μάχη, έλεγε το κείμενο, κατάλαβαν το λάθος τους να φοβηθούν πριν καν δουν “τι παίζει”, και τους νίκησαν.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με εμένα: ίσως, όταν πάω στρατό, δω ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, όσο τα περιγράφουν ή όσο τα φαντάζομαι εγώ…

Στο Μετρό, όπως γύριζα σπίτι, είδα μια παρέα από τέσσερις φαντάρους (αδειούχους, το πιθανότερο), να βολτάρουν στους διαδρόμους.

Τι ειρωνεία, σκέφτηκα!!!

2 comments on “Στρατολογικές σκέψεις…

  1. Δυστυχώς εδώ, είναι κάτι που πρέπει να γίνει. (μάλλον είναι άλλο ένα πράγμα που πρέπει να γίνει). Πήρα το χαρτί, ντύθηκα στα μπλε, πέρασα την πύλη σαλαλα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s