Χρονικό, στας Αγγλίας…

Την περασμένη βδομάδα, τέτοια μέρα (Τετάρτη), αναχωρούσα από το campus, για να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα – κλείνοντας, έτσι, σχεδόν 9 μήνες στο εξωτερικό (με ορισμένα μικρά διαλείμματα επιστροφής στην Ελλάδα, βέβαια), στην Αγγλία. 9 μήνες γεμάτους εμπειρίες, μικρά ταξίδια, γνώση (για σπουδές πήγα, άλλωστε..), και, στο τέλος, 9 μήνες γεμάτους αναμνήσεις. Τόσο απλά…

Το μεγαλύτερο λάθος που έκανα στην Αγγλία, είναι ότι κλείστηκα στον εαυτό μου περισσότερο απ΄ όσο έπρεπε. Πραγματικά, πρέπει να πω ότι ολόκληρη η πρώτη περίοδός μου επί αγγλικού εδάφους (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2007) ήταν ακριβώς αυτό: ειδικά στην εστία, ενώ, π.χ., τα βράδια συγκεντρώνονταν όλοι στην κουζίνα του ορόφου μας και έπαιζαν χαρτιά ή Pro ή, απλώς, έτρωγαν συζητώντας και γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο, εγώ ήμουν κλεισμένος μέσα στο δωμάτιό μου, “μιλώντας” στο msn ή κάνοντας εργασίες για τη σχολή ή διαβάζοντας! Ναι, πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να είναι ο κλασικός nerd, γεμάτος άγχος και αγωνία για να φέρει τα πάντα εις πέρας (αν και το άγχος είναι γενικότερο χαρακτηριστικό μου). Αυτό ήταν λάθος.

Όπως ίσως ήταν λάθος να προσπαθήσω να κρατήσω ένα είδος “ανεξαρτησίας” από τους υπόλοιπους. Όταν αργότερα ήλθε στον όροφό μας ένας Κινέζος, ο οποίος (φοβερό παιδί, γενικά) έμενε κι αυτός όλη μέρα στο δωμάτιό του διαβάζοντας και κάνοντας εργασίες, εμένα μου… κακοφαινόταν που δεν έβγαινε έξω! Πώς έγινε τούτη η αλλαγή; Πιστεύω ότι ήταν θέμα, απλώς, συνήθειας δικής μου. Να συνηθίσω τους ανθρώπους, να γίνουν “κτήμα” μου, που λένε. Να αρχίσω, εν ολίγοις, να τους εμπιστεύομαι.

Όταν έγινε αυτό, στο μέσο και προς το τέλος της αγγλικής μου “θητείας”, όλα έγιναν ευκολότερα. Και πιο πολλές βόλτες πήγα, και πιο πολλές πλάκες και αστεία κάναμε, και, γενικώς, πιο “μέλος” της ομάδας άρχισα να νιώθω. Χωρίς βεβαίως να εξαιρώ και όσα έκανα μόνος μου – δε θα ξεχάσω την ατελείωτη εκείνη βόλτα που είχα κάνει, απ΄ την περιοχή μου (Stoke), προς το προάστιο Fenton: πάνω από 2 ώρες στο πήγαινε, κι άλλο τόσο στο έλα! Τέσσερις ώρες εξαιρετικό περπάτημα… Αλλά και οι άλλες βόλτες μου, στο κέντρο (Hanley), στα περίχωρα του campus, κλπ, ήταν άλλο ένα σημείο που δε θα ξεχάσω.

Όπως δε θα ξεχάσω ποτέ και όσα έζησα ως φοιτητής. Με τα προηγμένα συστήματα γνώσης που έχουν, οι Άγγλοι είναι αλήθεια ότι προσφέρουν μια άλλη διάσταση στο πώς σε μαθαίνουν ορισμένα πράγματα. Και οι αίθουσές τους, και τα εργαστήριά τους, και τα όλα τους, ναι, είναι πιο καλά από τα δικά μας – γι΄ αυτό και τους διαλέγουμε. Επίσης, είχα την τύχη να πέσω πάνω σε εξαιρετικούς συμφοιτητές, αλλά και “δασκάλους”. Για να μην τα λέμε όλα “άσπρα”, βέβαια, υπήρχαν και τα μαύρα – κυρίως, η ασυνεννοησία μεταξύ καθηγητών και φοιτητών. Πολλές φορές, όλοι μας βρισκόμασταν στον αέρα, λόγω του ότι οι καθηγητές μας άλλα μας έλεγαν αρχικά και άλλα μετά. Τι να γίνει, όμως… Έφυγα από την Αγγλία απολύτως ικανοποιημένος από επίπεδο γνώσεων και μάθησης, εν τέλει. Πολύ καλά κάνουν όσοι εμπιστεύονται αυτή τη χώρα (για άλλες δε γνωρίζω…) για να σπουδάσουν.

Επιπροσθέτως, δεν έζησα και λίγα και με τους συμφοιτητές μου!!! Μαζί τους, παρατήρησα, ήμουν πολύ πιο χαλαρός και τους έκανα “δικούς” μου πιο γρήγορα. Ίσως διότι ήμασταν και περισσότερο χρόνο μαζί, λόγω των μαθημάτων. Μπορεί. Κορυφαία στιγμή: τότε που πήγα μαζί με μια συμφοιτήτριά μου να παρακολουθήσουμε αγώνα ποδοσφαίρου! Ή, πάλι, τότε που πήγαμε “αντιπροσωπεία” τεσσάρων ατόμων, για να δούμε το Stoke City – Leicester City 0-0, τελευταία αγωνιστική, όταν η Stoke ανέβηκε κατηγορία και πλημμύρισε το γήπεδο κόσμο!!! Ή, πάλι, δεν ξεχνώ που είχαμε μαζευτεί όλοι στο σπίτι που νοίκιαζε ένας από τους συμφοιτητές μας, και είδαμε παρέα τον τελικό του Rugby World Cup! Αξέχαστες επίσης μένουν και όλες εκείνες οι στιγμές στις εξεταστικές, που όλοι μαζί παλεύαμε για να δημιουργήσουμε το “καλό δελτίο”! Και δε μπορώ να μην κάνω και νύξη και σ΄ όλες εκείνες τις φορές που, απλώς, καθόμασταν μέσα στο εργαστήριο, φτιάχνοντας tv ή radio packages για τα επερχόμενα δελτία μας, και συζητούσαμε ή κάναμε πλάκες: (και) έτσι γνωρίζεσαι με τους ανθρώπους…

Αυτό που δε συμπάθησα καθόλου στην Αγγλία είναι ο καιρός τους, αλλά και η αλαζονεία τους – αυτό το anglo-centric στοιχείο που έχουν σ΄ ότι κάνουν. Πολλές φορές ένιωθα ότι, στον κόσμο, υπάρχει μόνο η… Αγγλία! Καλά, υπερβάλλω σ΄ αυτό, βέβαια, αλλά, ώρες ώρες, έτσι ένιωθα. Όπως, επίσης, ώρες ώρες με εκνεύριζε η προσήλωση αυτή στο γράμμα του νόμου, που έχουνε. Έτσι και δεν το λέει κάτι ο “κανονισμός”, δεν το κάνουνε! Μισώ το ελληνικό χυμαδιό – αυτό, όμως, στις ήπιες μορφές του, τουλάχιστον σου επιτρέπει να είσαι άνθρωπος με χαρακτήρα και να μπορείς να τον ξεδιπλώνεις. Εκεί πάνω, η πολλή οργάνωση και οι πολλοί κανονισμοί φαίνεται ότι τους έχουν αποβλακώσει, λίγο ή πολύ… Τι να πω…

Η Αγγλία, πάντως, είναι μια χώρα που δεν την ξεχνάς εύκολα, αν ζήσεις εκεί. Πρωτίστως, το άφθονο πράσινο και η καθαριότητα. Δευτερευόντως, οι ζεστοί και φιλόξενοι άνθρωποι – είναι μύθος αυτό που λένε για τους “κρύους βόρειους”! Τρίχες! Εκεί πάνω συνάντησα ανθρώπους που μου φέρθηκαν καλύτερα και από “φίλους” που είχα εδώ, Βαλκάνιους, και καλά, και ζεστούς… Δεν ξέρω τι έχουν στις ψυχές τους οι Άγγλοι, αλλά εμένα μου φάνηκαν εξαιρετικοί άνθρωποι, καλόβολοι, καλοί φίλοι και ζεστοί. Κατά τρίτον, το… φαγητό! Πλάκα πλάκα, εδώ επιβεβαιώθηκαν όλοι οι μύθοι. Πολλά από τα φαγητά τους δεν τρώγονταν.. Μα, ταλιατέλες με σολομό και μπρόκολα; Μα, σάντουιτς με γαλοπούλα και μαρμελάδα βατόμουρο; Μα, πού τα βρίσκουν, εν τέλει; Τέλος πάντων – εγώ, ως γνήσιος λάτρης της εκγύμνασης άνω και κάτω γνάθου μου, δεν είχα κανένα πρόβλημα στο να καταβροχθίσω ότι φαγητό ερχόταν στο δρόμο μου. Με ιδιαίτερη αγάπη στο τσίλι, πρέπει να πω. Τέταρτον, δεν ξεχνά κανείς τον καιρό τους. Το αγαπημένο θέμα, σύμφωνα με την παράδοση, των ταξιτζήδων του Λονδίνου! Ποτέ δίχως κρύο – και ανέφελος που ήταν, θυμάμαι, για μέρες ο ουρανός, το κρύο αεράκι ήταν πάντα εκεί. Υπήρχαν μέρες που ξεκινούσαν με ήλιο, συνέχιζαν με βροχή, ακολουθούσε.. χαλάζι, και, στο τέλος, έριχνε άλλη μια μπόρα να ηρεμήσουμε. Πέμπτον, και τελευταίο, το ότι όλα κλείνουν νωρίς. Δεν του έδινα πολλή σημασία, μέχρις ότου χρειάστηκα κάτι: ήταν μόλις 5 το απόγευμα, και η τράπεζα που χρειαζόμουν είχε… κλείσει! Το ίδιο συνέβαινε και με τις παμπ τους, που τόσο αγάπησα: γύρω στις 11.30 το βράδυ ήταν όλες κλειστές. Πράγμα που εντείνει με τον τρόπο του το καταπιεστικό, ίσως, κλίμα, που νιώθουν οι Άγγλοι στη χώρα τους – γι΄ αυτό άμα έρχονται εδώ ξεσαλώνουν (και γλείφουν και τα δάχτυλά τους απ΄ το τέλειο φαϊ μας!).

Ένας χρόνος γεμάτος αναμνήσεις.

Τώρα πια, ξέρω ότι, αν πάω ποτέ Αγγλία, ξέρω ότι θα ΄χω φίλους να βρω και πολλά πράματα να πω μαζί τους…

Υ.Γ.1: Προκρίθηκαν χθες βράδυ τα παρτάλια οι Ιταλοί… Να πάρει.. Ήθελα Ρουμανία.

Υ.Γ.2: Δεν έχω ξαναδεί πιο μπουκωμένη, κορεσμένη και κουρασμένη την Εθνική Γαλλίας (ίσως μόνο στο Μουντιάλ του 2002).

Υ.Γ.3: Γιατί θέλω μετά μανίας να παρακολουθήσω το παιχνίδι Κροατία – Τουρκία;…

2 comments on “Χρονικό, στας Αγγλίας…

  1. “Πολλές φορές, όλοι μας βρισκόμασταν στον αέρα, λόγω του ότι οι καθηγητές μας άλλα μας έλεγαν αρχικά και άλλα μετά.”-> Αυτό δε το συνάντησες και στην Ελλάδα????? (αν πεις όχι θα τεεεερρρλαθω :s

  2. Φυσικά και το συνάντησα και στην Ελλάδα!
    Γι΄ αυτό και το αναφέρω: διότι δεν περίμενα να το δω και εκεί!!!🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s