Ισπανία, Πρωταθλήτρια Ευρώπης…

Οι βασιλιάδες θέλουν τους διαδόχους τους – και στο ποδόσφαιρο… Η βασίλισσα της Ευρώπης Ελλάδα δεν κάθεται πια στο θρόνο της, μιας και οι Ισπανοί, από χθες βράδυ, της πήραν ευλαβικά το στέμμα και κάθονται πια αυτοί. Προς μεγάλη τέρψη κάποιων από τους Άγγλους φίλους μου, οι οποίοι (σκωπτικά) έλεγαν, όταν άρχισε το Euro και βλέπαμε μαζί, ότι “το εναρκτήριο λάκτισμα τούτου του Euro σημαίνει ότι η Ελλάδα, ευτυχώς, δεν είναι πια Πρωταθλήτρια Ευρώπης“!!!

Οι Ισπανοί, εν τέλει, ήσαν οι καλύτεροι, και πήραν το Κύπελλο, ενώ ανέδειξαν και τον πρώτο σκόρερ του τουρνουά, τον Νταβίντ Βίγια (4 γκολ): ο οποίος Βίγια, βέβαια, δεν σκόραρε σε κανένα παιχνίδι των νοκ-άουτ φάσεων (προημιτελικά, ημιτελικά), ενώ δεν έπαιξε ούτε στον τελικό!!! Όλα τα γκολ του τα ΄βαλε στη φάση των ομίλων. Και, όμως, ο συνεπώνυμος του Μεξικανού Πάντσο (καμία σχέση – απλώς το ΄χα δει σε τίτλο αγγλικής εφημερίδας: “Pancho Villa of Spain“, ή κάτι τέτοιο…) βγήκε πρώτος σκόρερ.

Αν κάποιος δεν θα ΄ξερε πώς να αισθανθεί μετά τη χθεσινή νίκη, αυτός σίγουρα θα ήταν ο κύριος Ραούλ Γκονθάλεθ Μπλάνκο. Ο κορυφαίος επιθετικός στην σύγχρονη ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου πλήρωσε την κόντρα του με τον ομοσπονδιακό τεχνικό Λουίς Αραγονιές, και έμεινε εκτός ομάδας για το Euro 2008. Χάνοντας, έτσι, τη μοναδική ίσως ευκαιρία της καριέρας του να κατακτήσει έναν τίτλο με την εθνική (οι ατομικές διακρίσεις, αλλά και οι συλλογικές, δεν του λείπουν). Τώρα, αισίως 32 ετών, ίσως έχει την τελευταία του ευκαιρία στο Μουντιάλ του 2010, αν δώσει το παρών η Ισπανία.

Και, βέβαια, ο Αραγονιές θα μπορεί πια να επιδείξει χλευαστικά και ειρωνικά την κούπα σε όλους εκείνους τους δημοσιογράφους (ή τους απλούς επικριτές του) οι οποίοι τον κριτίκαραν έντονα που δεν πήρε μαζί το Ραούλ. “Δίχως Ραούλ, και το πήρα!“, θα μπορούσε να κραυγάσει – που να ΄χε και το Ραούλ, σε μια από τις καλύτερες σεζόν του τελευταίου, συμπληρώνω εγώ…

Ο Αραγονιές, όμως, είχε άλλα σχέδια στο νου του. Δεν ήθελε να χτίσει μια ομάδα γύρω από έναν παίκτη. Έχτισε μια ομάδα, η οποία έπαιζε στο ρυθμό της ομαδικότητας και του συνόλου. Όλοι έπαιζαν για όλους. Στην άμυνα, οι Πουγιόλ-Μαρτσένα ήσαν αδιαπέραστοι, ενώ τα πλάγια μπακ Καπντεβίλα και Σέρχιο Ράμος έκαναν και παιχνίδι συχνά, παίζοντας σαν πλήρως μοντέρνοι οπισθοφύλακες. Η μαγεία όμως αυτής της Ισπανίας ήταν στο κέντρο. Στα χνάρια του μεγάλου Ντονάτο, ο επίσης νατουραλιζέ Ισπανός (Βραζιλιάνος, εκ γεννήσεως) Μάρκος Σέννα, μαζί με τους Ινιέστα-Τσάβι και Σίλβα, έφτιαξαν ένα εκπληκτικό κέντρο, που έκανε τα πάντα στο παιχνίδι της Ισπανίας: έκοβαν, μοίραζαν, δημιουργούσαν, σκοράριζαν ακόμα (οι Σίλβα-Τσάβι χρίστηκαν και σκόρερ στο Euro αυτό). Και, στην επίθεση, οι Τόρρες-Βίγια έφτιαξαν ένα εκρηκτικό, άψογα συνεργαζόμενο δίδυμο. Και οι αλλαγές των Ισπανών, βέβαια, ήσαν καλές, με πρώτο και καλύτερο τον Γκουίθα, αλλά και τους Τσάμπι Αλόνσο, Σέρχιο Γκαρθία, κλπ… Για τον γκολκίπερ τους, τον Ίκερ Κασίγιας, τι να πούμε εμείς; Τα λένε όλα οι διακρίσεις του και η αξία του – ιδίως το δεύτερο, όταν το χρειάστηκε η Ισπανία σε τούτο το Euro, ήταν εκεί!!! Μεγάλος τερματοφύλακας!!!

Πάνω απ΄ όλα, όμως, η Ισπανία είχε διάρκεια. Σταθερά καλή απόδοση, δείγμα εξαιρετικής προπόνησης, και προετοιμασίας, αγωνιστικής και ψυχολογικής. Από το επιβλητικό 4-1 επί των Ρώσσων, στην πρεμιέρα του Euro, μέχρι το 3-0 πάλι επί των Ρώσσων, για τους ημιτελικούς, μεσολάβησαν 3 παιχνίδια, στα οποία οι Ισπανοί δε σκόραραν μόνο σ’ ένα απ’ αυτά: εναντίον των Παγκόσμιων Πρωταθλητών Ιταλών (0-0), για να τους αποκλείσουν όμως κι αυτούς, εν τέλει, στα πέναλτυ!!! Και, βέβαια, να πούμε ότι η Ισπανία έπαιξε και ωραία μπάλα. Δεν είχε το παιχνίδι της, ίσως, τη γενναιότητα του τουρκικού παιχνιδιού, ή την αλλιώτικη ομορφιά του ρωσσικού, ή την αποτελεσματικότητα του γερμανικού, ή ακόμα την εξωτικότητα του πορτογαλικού ή την σπιρτάδα του κροατικού: είχε λίγο απ΄ όλα!!! Και το είδαμε αυτό στο Euro: οι Ισπανοί, ανάλογα με τις απαιτήσεις του αγώνα, παρουσιάζονταν έτσι όπως έπρεπε, και φυσικά ποτέ των ποτών αδιάφοροι (ακόμα και στο τελευταίο και αδιάφορο παιχνίδι του ομίλου, κόντρα στην εθνική μας, και έχοντας παραταχθεί με πολλές αλλαγές, πάλι κέρδισαν).

Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, κι αφού κατάφεραν να υπερκεράσουν και την ψυχρή αποτελεσματικότητα των Γερμανών, μπλοκάροντάς τους έξοχα, οι Ισπανοί στέφονται άξια Πρωταθλητές Ευρώπης (αφού είχαν ήδη στεφθεί Πρωταθλητές Κόσμου στο μπάσκετ, δευτεραθλητές Ευρώπης πάλι στο μπάσκετ, και ενώ ο φοβερός τενίστας τους Ράφα Ναδάλ κυριαρχεί στα κορτς)!!!

Οι “αιώνιοι” losers έγιναν ξαφνικά winners!!!

Να δω πώς θα διαχειριστούν αυτήν την αποτίναξη της στάμπας που τους συνόδευε για πολλές δεκαετίες…

Advertisements

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (29/6/2008)

Όλα κινούνται στους ρυθμούς του τελικού του Euro, σήμερα (τουλάχιστον για τον συνεπώς ποδοσφαιρόφιλο ανδρικό πληθυσμό). Το blog αυτό κινείται, όμως, και σε ρυθμούς Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει, μιας και είναι Κυριακή – η τελευταία του Ιουνίου!! Πάει κι αυτός ο μήνας… Ας δούμε, λοιπόν, τι μας απασχολήσε τη βδομάδα που πέρασε.

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Μια που αναφερθήκαμε εξ αρχής στο Euro, να πω ότι μ΄ αρέσει που θα δω απόψε τον 6ο συνεχόμενο τελικό μεγάλης διοργάνωσης εθνικών ομάδων (σ.σ. όχι, το Κύπελλο Συνομοσπονδιών είναι ηλίθια, όχι μεγάλη διοργάνωση): από το 1998 (Μουντιάλ) έως σήμερα, δεν έχω χάσει κανένα τελικό!!!

2. Η διακόσμηση των τοίχων του εστιατορίου-καφετέριας Τσιτσιμπίρδι, κοντά στην Πανεπιστημιούπολη στου Ζωγράφου: οι κατά καιρούς θαμώνες του μαγαζιού έχουν γράψει ποιήματα, στίχους, συνθήματα, φράσεις, κλπ! Μοναδικό θέαμα (και ανάγνωσμα)!!!

3. Η σεξπηρική κωμωδία Δωδέκατη Νύχτα, δοσμένη με μορφή μιούζικαλ και εξαιρετικό σάουντρακ (με τη τζαζ να κυριαρχεί). Την παρακολούθησα στο υπέροχο Θέατρο Πέτρας, της περιοχής μου (Πετρούπολη).

4. Η κρύα σοκολάτα της καφετέριας Μέλι Cafe, στην Πετρούπολη! Άπαιχτη!!!

5. Το τσιζκέηκ μιας καφετέριας από αυτές που είναι στο Village Ρέντη, και δε θυμάμαι το όνομά της: κυκλικό, θεόρατο, γευστικό, και απολαυστικό!!!

6. Που ξαναείδα, μετά από καιρό, ένα από τους καλύτερους φίλους μου (ας όψεται η υποχρέωση του στρατού, που τον κρατά μακριά μας)…

7. Που η ομάδα μου, εδώ στην περιοχή μας, επιτέλους νίκησε χθες μετά από πολύ καιρό!!!

8. Ο τρόπος με τον οποίο αγωνίστηκαν οι ελλιπείς, αουτσάιντερ, και από όλους ξεγραμμένοι Τούρκοι εναντίον των Γερμανών. Τι κι αν τελικώς αποκλείστηκαν; Έδωσαν μαθήματα γενναιότητας και καλού ποδοσφαίρου.

9. Που γι΄ άλλη μια χρονιά, φαίνεται ο κόσμος να δίνει βροντερό παρών στα καλοκαιρινά events (θέατρα, συναυλίες, κλπ)!!!

10. Που, εντός της ερχόμενης βδομάδας, θα κάνω το πρώτο φετινό μπάνιο μου, στη θάλασσα!!!

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η ταινία Sex and the City – απύθμενη μπούρδα.

2. Τα σκουπίδια που άφησαν πίσω τους κάποιοι από τους θεατές της παράστασης Δωδέκατη Νύχτα, στο Θέατρο Πέτρας… Ντροπής πράγματα!!! Τόσο δύσκολο ήταν να τα πάρουν να τα πετάξουν έξω; Έλεος πια με την ελληνική μακακία.

3. Το 5-λεπτο μπλακάουτ, κατά τη διάρκεια του αγώνα Γερμανίας-Τουρκίας 3-2. Ένας κεραυνός, λέει, διέλυσε όλο το σύστημα των Ελβετών, που αναμετέδιδαν το παιχνίδι. Καλά, μόνο έναν μηχανικό αναμεταδότη είχαν; Καλά, πρώτη φορά είχαν κακοκαιρία πάνω εκεί; Και, τέλος, αν είχε γίνει στην Ελλάδα αυτό, θα είχαν πέσει πάνω μας να μας φάνε οι “έξυπνοι” Ευρωπαίοι, ή όχι;… Τώρα, όμως, μόκκο!!!

4. Η διαρκής και επαναλαμβανόμενη, και γι΄ αυτό παντελώς ηλίθια, προσπάθεια των τηλεπαρουσιαστών και τηλεσχολιαστών της ΝΕΤ να μας πείσουν ότι το προαναφερθέν 5λεπτο μπλακάουτ δεν οφειλόταν στην ΕΡΤ, αλλά ήταν πανευρωπαϊκό, ως πρόβλημα. Ε, μετά από την 25η φορά που επανέλαβαν το παραπάνω γεγονός, είχαν ήδη καταντήσει κουραστικοί…

5. Που έχασαν (και αποκλείστηκαν από τον τελικό του Euro) Ρώσοι και Τούρκοι. Τους υποστήριξα φανατικότατα… Λυπήθηκα που δε θα έπαιζαν στον τελικό.

6. Η σκέψη, και μόνο, ότι θα πάω κάποια στιγμή στρατό. Πόσο, μάλλον, η υποχρέωση η ίδια…

7. Το στριμωξίδι και η φασαρία στο Τσιτσιμπίρδι.

8. Που έμεινε οριστικά εκτός Ολυμπιακού ένας παίκτης που συμπαθούσα πολύ, και τον ήθελα στο νέο Θρύλο του Βαλβέρδε: ο Λομάνα Τρεζόρ Λούα Λούα…

9. Μια και πιάσαμε τα αθλητικά, δε μ΄ αρέσει που, με το που θα τελειώσει το Euro, θα κλειστούμε πάλι στην μίζερη ελληνική μας πραγματικότητα, με τις μικρές ομάδες μας στο μικρό μας πρωτάθλημα…

10. Η πολλή ζέστη.

Μνήμες τελικών…

Αύριο είναι Κυριακή – και, η νομοτέλεια τούτου του blog προστάζει την παρουσία του Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει. Μόνο που επίσης αύριο είναι και ο τελικός του Euro 2008 (Ισπανία-Γερμανία)! Το post που θα ακολουθήσει αφορά σε μνήμες που έχω από διάφορους τελικούς σπουδαίων διοργανώσεων εθνικών ομάδων, και θα ήταν, σαφώς, πιο καλό να το έγραφα για αύριο – ας όψεται όμως το Μ΄ αρέσει! Γι΄ αυτό, θα “ανέβει” σήμερα!!!

1. Αμέσως μετά, μου ΄ρχεται στο νου ζεστό καλοκαίρι. Στο δωματιάκι του μικρού ξενοδοχείου της γιαγιάς μου, η ζέστη ήταν πολύ μεγάλη. Απέναντι απ΄ το παλιό κρεβάτι, πάνω στο οποίο καθόμουν, μια μικρή τηλεορασούλα (που είχε και λίγα “χιόνια”): στην οθόνη, Γαλλία-Βραζιλία, τελικός Μουντιάλ ’98. Παίζοντας όλη τη χρονιά FIFA 98 και έχοντας δει σχεδόν όλους τους αγώνες του τουρνουά, δε θα μπορούσα να μη δω τον τελικό. Και, βέβαια, ήμουν με τη Βραζιλία. Ολομόναχος, μέσα στο μικρό εκείνο δωματιάκι, είδα την αγαπημένη μου ομάδα να συνθλίβεται 3-0 από τους Γάλλους, χωρίς ποτέ να μπαίνει στο κλίμα του αγώνα, και με τον Ρονάλντο να είναι ωσεί παρών… Ίσως, από εκείνο το βράδυ, να ξεκίνησα να αντιπαθώ την εθνική Γαλλίας – εν μέσω ζέστης, μαγείας, και Ζιντάν…

2. Γεύση από καλοκαιριού είχε και ο τελικός του Euro 2000, για μένα! Αλλά, τούτη τη φορά, δίχως μοναξιά! Πάλι στο ίδιο μέρος (στο χωριό της γιαγιάς μου), είδα και τούτον τον τελικό. Αυτή τη φορά, όμως, στο σπίτι καλών μας φίλων, όπου είχα πάει με τον αδερφό μου για τον τελικό. Ακόμα θυμάμαι την παρέα, όλη, καθισμένη στους καναπέδες, αλλά και τον πατέρα των φίλων μας, αγνό κι εκείνο ποδοσφαιρόφιλο, να βλέπει μαζί μας!!! 1-0 η Ιταλία, αλλά, στις καθυστερήσεις, 1-1 οι Γάλλοι, και 1-2 με το “χρυσό γκολ” του Τρεζεγκέ, στην παράταση. Ήταν η δεύτερη συνεχόμενη φορά που έβλεπα τους Γάλλους να σηκώνουν ένα Κύπελλο! Τα… αντι-γαλλικά συμπτώματα είχαν αρχίσει να θεριεύουν μέσα μου…

3. Το καλοκαίρι του 2002 δεν ήταν εύκολο καλοκαίρι. Πανελλήνιες 3ης Λυκείου και τα μυαλά στα κάγκελα, γαρ, και ο χρόνος δεν ήταν πολύς. Ευτυχώς, όταν έγινε ο τελικός του Μουντιάλ 2002 τα μαθήματα (εξωσχολικά και ενδοσχολικά) είχαν προ πολλού τελειώσει, συνεπώς δεν είχα πρόβλημα να δω τον τελικό. Σκηνικό, η κουζίνα του σπιτιού, όπου είναι και η τηλεόραση. Δε θυμάμαι αν το είδα το παιχνίδι μαζί με άλλους. Λες να το ΄χα δει κι αυτό στο χωριό μου, όπως τους άλλους δύο τελικούς; Δε θυμάμαι καθόλου – μπορεί να ΄χε γίνει κι έτσι, δεν το αποκλείω. Προσπαθώ να ανακαλέσω στη μνήμη, αλλά δε γίνεται… Αυτό, όμως, που θυμάμαι, ήταν η βαθιά μου πίκρα: ο καλύτερος παίκτης του Μουντιάλ, ο Καν, και είχε κάνει τραγικό λάθος στο 1-0 της ήττας των Γερμανών. Δεν ήμουν ποτέ με τη Γερμανία – αλλά ένας τέτοιος παίκτης δεν άξιζε να κάνει τέτοιο λάθος, τέτοια στιγμή. Πανηγύρισα, βέβαια, δεόντως την τελική νίκη (2-0) των Βραζιλιάνων. Και, τώρα που το σκέπτομαι, ναι, το είχα δει και αυτό στο σπίτι των φίλων μας στο χωριό της γιαγιάς μου!!! 3/3 για το χωριό, ως τώρα!!!

4. Θα μπορούσε κάλλιστα να γράψει κάποιος ότι όλοι οι Έλληνες ισχυρίζονται ότι, κάπως, κάπου, τη βραδιά της 4ης Ιουλίου 2004, είχαν στηθεί μπροστά από μια οθόνη, παρακολουθώντας τον τελικό Πορτογαλία-Ελλάδα 0-1, του Euro 2004!!! Εκείνο τον καιρό, είχα κάνει κάτι που δεν το συνηθίζω: έβλεπα αγώνες εκτός σπιτιού, σε καφετέριες. Μάλιστα, μετά το νικηφόρο παιχνίδι κόντρα στους Γάλλους (1-0, στους “8” του τουρνουά), όπου για πρώτη φορά είχα δει παιχνίδι του Euro 2004 εκτός σπιτιού, σε καφετέρια με ένα φίλο, ακολούθησα την ίδια συνταγή και στο παιχνίδι με τους Τσέχους, αλλά και στον τελικό: στην ίδια καφετέρια, με τον ίδιο φίλο!!! Και έπιασε! Μόλις έβαλε το γκολ ο Χαριστέας, θυμάμαι ότι αρχίσαμε να αγκαλιαζόμαστε, όλοι, γνωστοί και άγνωστοι, σαν μια παρέα!!! Για να μην πω τι ακολούθησε της λήξης… Ένας χαμός! Μπήκα στον πειρασμό να κατέβω στο κέντρο, όπως είχα κάνει μετά το παιχνίδι με τους Τσέχους, αλλά τελικά πήγαμε με το φίλο μου σε άλλη καφετέρια της περιοχής, για να βρούμε κάποιους άλλους φίλους μας. Η βραδιά ήταν μεγάλη, και τελείωσε, θυμάμαι, με εμένα και το φίλο μου να… τσακωνόμαστε για το αν η Εθνική άξιζε να πάρει το Κύπελλο!!! Κλασικός Έλληνας, εκείνος, είχε ήδη ισοπεδώσει όλη την προσπάθεια της Εθνικής (αν και λίγο πριν πανηγύριζε σαν τρελός) – εγώ, υπεραμυνόμουν της Εθνικής μας. Τελικά, εκείνη η κουβέντα δεν έληξε ποτέ με κάποιο συμπέρασμα!!!

5. Το διαμέρισμα της γιαγιάς μου, στο ισόγειο της πολυκατοικίας μας, ήταν άδειο, το καλοκαίρι του 2006, μιας και είχε φύγει για το χωριό. Επίσης, η τηλεόραση στο δικό μας διαμέρισμα επίσης… “αδείαζε”, και έδειχνε όλα τα κανάλια εκτός από αυτό που πραγματικά ήθελα: τη ΝΕΤ, που μετέδιδε τους αγώνες του Μουντιάλ 2006!!! Έτσι, κατέφευγα στο διαμέρισμα της γιαγιάς μου. Μαζί με τον φίλο μου, που είδαμε τον τελικό του Euro 2004 μαζί, επέλεξα να δω, στο διαμέρισμα αυτό, και τον τελικό του Μουντιάλ 2006 (έπαιζε, άλλωστε, και η αγαπημένη ομάδα του, η Ιταλία) – μαζί, και ο πατέρας μου!!! Ο οποίος χαιρέτισε με όλη την ψυχή του την ενέργεια του Ζιντάν να… κατακεφαλιάσει τον Ματεράτσι, μετά τις προσβολές του Ιταλού!!! Και, αυτός ο τελικός, απ΄ όσο θυμάμαι, ήταν ο πρώτος και τελευταίος αγώνας κατά τον οποίο ήμουν με την Εθνική Γαλλίας!!! Ή, μήπως, ήμουν απλώς με το Ζιντάν, που τότε σταματούσε και το ποδόσφαιρο;…

Αύριο, πάντως, φανατικά Ισπανία!!!

Για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό, ξέρω ποια ομάδα θέλω πραγματικά να υποστηρίξω!

Sex and the City: Η ταινία

Όχι, ανάμεσα στα όνειρά μου, δεν ήταν ποτέ να γίνω… Δανίκας στη θέση του Δανίκα (ήτοι, κριτικός ταινιών κινηματογράφου). Και να το ήθελα, δε θα μπορούσα ποτέ να μιμηθώ το απαράμιλλο στυλ του γνωστού κριτικού. Στο σημερινό post, όμως, θα αφιερώσω ορισμένες γραμμές σε μια ταινία που είδα πρόσφατα, την κινηματογραφική μεταφορά της γνωστής αμερικανικής σειράς με το ίδιο όνομα, Sex and the City (σ.σ. Το σεξ και η πόλη).

Και θα αφιερώσω αυτές τις γραμμές, λόγω του ότι οι προσδοκίες μου γκρεμίστηκαν! Έχοντας ακούσει τόσα πολλά για τη σειρά, την υπόθεσή της, το τι θέματα διαπραγματεύεται, κλπ, πήγα με όρεξη να δω μια ταινία η οποία, ναι μεν θα ήταν μια κινηματογραφική απόπειρα να αποτυπωθεί μια καθαρά τηλεοπτική σειρά, αλλά ήλπιζα να έχει το χρώμα και την αξία του τηλεοπτικού πονήματος (για τα οποία με είχαν πληροφορήσει περιοδικά, sites, άρθρα, κλπ)… Θα πω λοιπόν, στο παρόν κείμενο, γιατί δεν μου άρεσε αυτή η ταινία.

Πρώτον, είναι αρκετά μεγάλη σε διάρκεια – απόδειξη, ίσως, του ότι το concept της κάνει για ένα 45λεπτο τηλεοπτικό επεισόδιο, αλλά όχι για μια 3-ωρη ταινία στο σινεμά. Μπορούσε να είναι μικρότερη η ταινία – και το αναφέρω, διότι κουράστηκα όσο την έβλεπα…

Δεύτερον, οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν, κάπως, μουδιασμένες. Όλοι τους είναι ηθοποιοί του κινηματογράφου, με μεγάλη εμπειρία και αξία, αλλά εδώ μάλλον έπεσαν στην παγίδα του να μεταφέρεις μια τηλεοπτική σειρά στο σινεμά. Αν ήταν στην τηλεόραση, δε νομίζω να ΄χαν πρόβλημα.

Αρκετά όμως με το τεχνικό μέρος (δεν είμαι και τόσο ειδικός, άλλωστε, σ΄ αυτά, μόνο τα προφανή επισήμανα, όπως είδατε). Αυτό που με ενόχλησε περισσότερο είναι όσα… είδα!!!

Τρίτον, λοιπόν, η ταινία πρόκειται για την αποθέωση του lifestyle. Οι 4 κυρίες-ηρωίδες της ταινίας πηγαινοέρχονται από χλίδα σε χλίδα, με την πολυτέλεια να μην απουσιάζει από καμιά από τις επιλογές τους! Όταν, σε μια φάση της ταινίας, άκουσα ότι το μαξιλάράκι στο σπίτι μιας από αυτές κάνει μόνο… 300 δολάρια, τότε πραγματικά πείστηκα για την… αξία της ταινίας (και της σειράς). Είναι, απλώς, εξωπραγματικά όσα περιγράφει! Και μ΄ αρέσει που έλεγαν όλοι ότι απευθύνεται στις γυναίκες, ότι τις εκφράζει, κλπ! Δε νομίζω ότι η πλειοψηφία των γυναικών τούτης της υφηλίου γευματίζει σε σούπερ ρεστοράν, πίνει τον καφέ της σε χλιδάτα cafe, έχει το shopping therapy και τα ψώνια ως… καθημερινή ασχολία (και μιλάμε για αγορές διόλου… ευκαταφρόνητες), κλπ! Και, επειδή είχα διαβάσει ότι η σειρά αγγίζει και θέματα “ταμπού”, να επισημάνω ότι η ταινία δεν το έκανε: ήταν ένα κοινότατο love story, το οποίο, παρά τα εμπόδια, ήξερες ότι θα έχει το χολιγουντιανό politically correct τέλος.

Τέταρτον, λοιπόν, αυτή η ταινία με έκανε, αφ΄ ενός να αισθάνομαι ένα φτωχό σκουπίδι, δίχως λεφτά και δίχως μέλλον στον κόσμο αυτό (αφού δεν δύναμαι να συμπεριφέρομαι όπως οι κυρίες της ταινίας, με τα τόσα έξοδά τους), και αφ΄ ετέρου να τρομοκρατηθώ: διότι διαπίστωσα με πίκρα ότι όντως υπάρχουν κορίτσια σ΄ αυτόν τον κόσμο που μπορούν να σε απορρίψουν ερωτικά επειδή δεν έχεις λεφτά… Οι κυρίες της ταινίας δεν συμβιβάζονταν με τίποτα λιγότερο: πολυτέλεια μετά την πολυτέλεια, διακοπές σε πανάκριβα resorts, αλλεπάλληλες εγχειρήσεις botox – και, βέβαια, συνοδεία των ανάλογων γκόμενων. Δηλαδή “in”, “μοδάτων” τύπων, με αρκετά χρήματα και την ανάλογη διάθεση να τα σκορπάνε (εξαίρεση, ίσως, η “Μιράντα”, που τα είχε με έναν καθ΄ όλα κανονικό και καθημερινό τύπο: ίσως η μόνη φιγούρα που συμπάθησα, σ΄ αυτό τον πακτωλό κινηματογραφικού χρήματος). Εν τέλει, αισθάνθηκα ότι όντως υπάρχουν κορίτσια που θα με απέρριπταν επειδή δεν θα τους άρεσαν τα… παπούτσια ή το εκτός μόδας παντελόνι μου…

Πέμπτον, βέβαια, να πω ότι η ταινία είναι μια αποθέωση του fashion, της μόδας, του in, του trendy, και των ανάλογων ανθρώπων, που τα ακολουθούν. Δεν ξέρω αν το γνωρίζουν αυτό οι παραγωγοί της ταινίας, αλλά εμένα, στην ταπεινή και φτωχή σχολή μου, μού έμαθαν ότι αυτό λέγεται “γκρίζα διαφήμιση“, έτσι; Και δεν είναι και νομικώς σωστό… Αφού, σε μια σκηνή της ταινίας, τη στιγμή που η περιχαρής Karrie δοκιμάζει νυφικά για το περιοδικό που δουλεύει (σύμπτωση; Στη Vogue εργάζεται…), περνούν επί της οθόνης μέχρι και οι μάρκες των (πανάκριβων) σχεδίων που φοράει… Ω, της διαφημίσεως! Η αποθέωση της Vogue, του Cosmopolitan, και τόσων άλλων τέτοιων περιοδικών (και των επιθυμιών, φυσικά, που αυτά εγείρουν). Συγγνώμη, ταινία πήγα να δω, όχι πασαρέλα…

Εν κατακλείδι, δεν έχω δει τη σειρά – εκεί είναι το θέμα. Για να λένε ότι η σειρά είναι πολύ καλή και ότι αγγίζει κάποια ζητήματα (δίνει λύσεις;…), πάει να πει ότι ίσως η ταινία να μην ήταν καλή και γι΄ αυτό το λόγο. Επειδή όμως ρώτησα διάφορους που έχουν δει λίγο απ΄ τη σειρά, και μου είπαν ότι και το τηλεοπτικό πόνημα, λίγο ή πολύ, στο ίδιο μήκος κύματος κινείται: μόδα, χλίδα, πολυτέλεια, γκόμενοι/ες, έχω να πω ότι πολύ καλά έκανα που δεν έβλεπα (και ούτε θα δω ποτέ) τη σειρά, ενώ πολύ καλά επίσης έκανα που είδα την ταινία – για να πληροφορηθώ από πρώτο χέρι περί τίνος πρόκειται…

Κακά τα ψέματα, και η σειρά και η ταινία στις γυναίκες απευθύνονται (γι΄ αυτό και έχουν τόση επιτυχία: τις βλέπουν πολλές). Μια μικρή παρατήρηση για το τέλος, όμως: αν τα κορίτσια της υφηλίου έχουν σαν όνειρό τους να γίνουν μια Karrie ή μια Samantha ή μια Charlotte ή μια Miranda, τότε έχω να πω ότι… δε μου αρέσει το όνειρό τους αυτό!!! Πέρα από τα ακριβά ρούχα, τα σικ τακούνια και τα χλιδάτα ρεστωράν, πίστευα και πιστεύω (ο αφελής!) ότι υπάρχουν άλλα πράγματα που αξίζουν περισσότερο. Κάποιες νοιάζονται για τα παντελόνια και τα γοβάκια – άλλες, για το τι τους δίνει ο άντρας τους (κάτι που, βέβαια, οι 4 κυρίες της ταινίας/σειράς δεν έχουν και διαρκώς γυρεύουν, διότι είναι αυτές που είναι: πώς να της πλησιάσει κανείς, όταν κρίνουν τους πάντες απ΄ το… πουκάμισο που φορούν;..): το ξέρω ότι είμαι ένας ανόητος, αλλά προτιμώ τη δεύτερη κατηγορία κοριτσιών!

Κριτικές από κριτικούς για την ταινία, που βρήκα:

Δημήτρης Δανίκας

Μαρία Μαρκουλή

Αγγέλα Αϊδίνη

Cine.gr

Ισπανία – Ρωσία (2ος ημιτ/κός Euro 2008)

Κοιτώντας το τι μπάλα έπαιξαν οι Ισπανοί πριν από λίγες εβδομάδες, όταν διέλυαν τους αποψινούς αντιπάλους τους στην πρεμιέρα του ομίλου (μας) με 4-1, αποτυπώνοντας στο χορτάρι εξαιρετικά δείγματα ποδοσφαίρου, οι Ρώσοι θεωρούνταν ξεγραμμένοι. Δεν ήταν. Άφησαν τους Ισπανούς να πάρουν την πρωτιά και, ήσυχα και αθόρυβα, αφού “εκτέλεσαν” (συνεπικουρούμενοι και από τα λάθη του Νικοπολίδη) την Πρωταθλήτρια Ευρώπης (1-0), νίκησαν και τους Σουηδούς (2-0) και προκρίθηκαν ως δεύτεροι.

Απόψε, οι δύο αυτές Εθνικές συναντώνται ξανά, στην “επανάληψη” εκείνου του 4-1. Η λογική λέει ότι θα είναι ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι. Πράγματι, καμία από τις ομάδες δε θα ΄ναι η ίδια με τότε, αλλά και η φύση του παιχνιδιού είναι διαφορετική – άλλο να παίζεις σε όμιλο, ξέροντας ότι έχεις κι άλλα παιχνίδια για να ρεφάρεις πιθανό λάθος, κι άλλο να παίζεις σε “χάνει-βγαίνει” παιχνίδι, όπου όλα κρέμονται από μια κλωστή.

Όλοι όσοι τερμάτισαν πρώτοι στους ομίλους τους, στο τρέχον Euro, αποκλείστηκαν από τους ημιτελικούς. Όλοι; Όχι! Μόνο οι Ισπανοί πέρασαν στους “4”, αποκλείοντας τους Παγκόσμιους Πρωταθλητές Ιταλούς, αφού πρώτα είχαν αφήσει και τους Πρωταθλητές Ευρώπης Έλληνες δίχως καν πόντο στη διοργάνωση. Παίζοντας υπέροχο ποδόσφαιρο, με τους Βίγια-Τόρες επιθετικό δίδυμο, και τους Ινιέστα-Τσάβι-Σένα-Σίλβα να λύνουν και να δένουν στο χώρο του κέντρου, οι Ισπανοί αποδείχθηκαν εξαιρετικά φορμαρισμένοι (βοηθούμενοι και από εξαιρετικές “αλλαγές”, όπως ο Καθόρλα ή ο Γκουίθα). Στους “8”, βέβαια, χρειάστηκαν και τις υπηρεσίες ενός από τους ομορφότερους ποδοσφαιριστές της υφηλίου (σύμφωνα με τις προτιμήσεις των γυναικών): του Ίκερ Κασίγιας, του γκολκίπερ τους, ο οποίος, κρατώντας τους “στον αφρό” με τις επεμβάσεις του στην κανονική διάρκεια του προημιτελικού κόντρα στην Ιταλία, έδειξε γιατί είναι από τους κορυφαίους τερματοφύλακες στον κόσμο και στη διαδικασία των πέναλτυ, που ακολούθησε τις “άνυδρες” (0-0) κανονική διάρκεια και παράταση: απέκρουσε 2 πέναλτυ, και η Ισπανία βρέθηκε στον ημιτελικό!!!

Από την άλλη μεριά, η ομάδα του “θαυματοποιού” Γκούους Χίντινκ, πριν το Euro, στενοχωριόταν για την απουσία του σούπερ σκόρερ Πάβελ Πογκρέμπνιακ, της Κυπελλούχου ΟΥΕΦΑ Ζενίτ. Πρέπει να είναι μακράν ο πιο “γκαντέμης” ποδοσφαιριστής της Ρωσίας, αφού, αφ΄ ενός έχασε το Euro (λόγω του τραυματισμού του), αλλά, ένα μήνα νωρίτερα, είχε χάσει και τον τελικό του Κυπέλλου UEFA, στον οποίο έπαιζε η ομάδα του (σ.σ. Ζενίτ-Ρέιντζερς 2-0), λόγω καρτών!!!

Κι ενώ όλοι στη ρωσική ομάδα πονοκεφάλιαζαν για να βρουν πώς θα καλύψουν το κενό του, δύο παίκτες όρθωσαν το ανάστημά τους: ο Παβλιουτσένκο και ο Αρσάβιν! Ο φορ της Σπαρτάκ σκοράριζε, ενώ ο χαφ της Ζενίτ οργάνωνε. Δίπλα τους, ο ακούραστος Ζιριάνοφ, αλλά και όλα τα άλλα μέλη της ρωσικής ΟΜΑΔΑΣ, με όλη τη σημασία της λέξης! Η εμφάνισή τους στο παιχνίδι με την Ολλανδία, όταν “έπνιξαν” την (ως τότε) πιο θεαματική και φορμαρισμένη ομάδα του Euro, θα πρέπει να μπει στο πάνθεον των μεγάλων αγώνων του Euro! Ήταν, άλλωστε, μετά από αυτό το παιχνίδι, που οι προτάσεις των μεγάλων ευρωπαϊκών συλλόγων άρχισαν να πέφτουν βροχή στα πόδια του Αρσάβιν, του “μίστερ 10” των Ρώσων.

Οπότε, αν πρέπει να προβλέψω απόψε το νικητή, προβλέπω νίκη των Ισπανών, λόγω εμπειρίας και καλή φόρμας στην οποία βρίσκονται… Θα υποστηρίξω φανατικά τη Ρωσία, αλλά πιστεύω ότι θα προκριθεί, μόνο εάν επαναλάβει το εξαιρετικό παιχνίδι που κατάφερε να ξεδιπλώσει στον αγώνα με τους Ολλανδούς. Έχει τις δυνατότητες, ενώ, επίσης είναι σε φόρμα! Και βέβαια, αναμένω να δω και μια αναμέτρηση δύο εξαιρετικών προπονητών (Χίντινκ-Αραγονιές) – να δούμε τι λαγούς θα βγάλουν απ΄ το καπέλο τους!!!

Αλλά, όπως είπα και χθες, ελπίζω να δούμε καλό ποδόσφαιρο…

Υ.Γ.1: Δε θα μπορούσα να μη σχολιάσω τον χθεσινό ημιτελικό…

Μια ανάσα από το (κυριολεκτικά) θαύμα βρέθηκαν οι Τούρκοι, αλλά οι Γερμανοί αποδείχθηκε ότι παραδοσιακά ξέρουν να ανατρέπουν. Άξιζε και με το παραπάνω η ελλιπής Τουρκία να περάσει: έκλεισε τους χώρους, δε φοβήθηκε ποτέ, “χτύπησε” όταν έπρεπε, έπαιξε ωραία μπάλα, και έδειξε ότι το ποδόσφαιρο δεν κερδίζεται με τις φανέλες. Τους υποστήριξα φανατικά!

Και, λόγω του ότι είμαι επίσης φανατικά αντι-Γερμανός (από πάντα, στο ποδόσφαιρο), εννοείται ότι θα είμαι με τον αντίπαλο της Γερμανίας στον τελικό. Μιας Γερμανίας, που δε μπορώ όμως να μη θαυμάσω, για την ψυχρή της αποτελεσματικότητα. Άλλωστε, η μπάλα είναι γκολ! Με πολλά γκολ κερδίζεις! Και, αυτοί οι Γερμανοί ξέρουν πώς να τα πετυχαίνουν, όταν πρέπει…

Γερμανία – Τουρκία (1ος ημιτ/κός Euro 2008)

Κοιτώντας την αποψινή αποστολή της Εθνικής Τουρκίας, σκέπτεται κανείς το ρητό, ουδείς αναντικατάστατος – διότι εδώ, δεν ισχύει! Από τους 23 συνολικά παίκτες της τουρκικής αποστολής, μόνο οι 15 είναι διαθέσιμοι για τον αποψινό ημιτελικό!!! Είτε λόγω τιμωριών (π.χ. ο θαυμάσιος γκολκίπερ Βολκάν), είτε λόγω τραυματισμών (π.χ. ο Νιχάτ), ο κόουτς Φατίχ Τερίμ πρέπει απόψε να συγκροτήσει ενδεκάδα με… ό,τι απέμεινε! Αφού, απ΄ ότι διάβαζα τις προάλλες, ο Τούρκος κόουτς (χαριτολογώντας) έλεγε ότι θα χρησιμοποιήσει τον τρίτο τερματοφύλακά του, Τολγκά, σε… άλλο ρόλο (είτε αμυντικού, ή μέσου, ή επιθετικού)! Όση τύχη είχαν οι Τούρκοι στις προηγούμενες φάσεις, τώρα μοιάζει να τους έχει εγκαταλείψει.

Απέναντί τους, η Γερμανία – η χώρα που στεγάζει το μεγαλύτερο αριθμό Τούρκων μεταναστών από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα (γύρω στα 2.4 εκατομμύρια λαός). Η εθνική Γερμανίας, ψυχρά αποτελεσματική όταν έπρεπε και με εκλάμψεις καλού ποδοσφαίρου (όπως, π.χ., στην πρεμιέρα με την Πολωνία), έφθασε ως τα ημιτελικά (σ.σ. η τελευταία νίκη της Γερμανίας σε Euro, πριν νικήσει στην πρεμιέρα του Euro 2008 την Πολωνία με 2-0, ήταν ο… τελικός του Euro 1996!!!). Και, απέναντι στους αποδεκατισμένους Τούρκους, έχουν την ευκαιρία οι Γερμανοί διεθνείς να ξαναφθάσουν στον τελικό.

Και, νομίζω ότι θα τα καταφέρουν, απόψε. Όχι μόνο λόγω των κραυγαλέων απουσιών της τουρκικής ομάδας. Κυρίως, λόγω της δικής τους αποτελεσματικότητας και γνώσης του πώς να τα καταφέρουν στα δύσκολα. Όχι ότι οι παίκτες που διαθέτουν οι γείτονές μας δεν είναι καλοί (ακόμα και όσοι απέμειναν…): κάθε άλλο! Άλλωστε, από τη στιγμή που οι Γερμανοί απέκλεισαν την εξαιρετικά φορμαρισμένη Πορτογαλία, που είχε σαρώσει στον όμιλό της τους αντιπάλους της παίζοντας πολύ καλό ποδόσφαιρο, η λογική λέει ότι δεν θα ΄χουν πρόβλημα απέναντι στους Τούρκους. Με τους Σβαϊνστάιγκερ, Ποντόλσκι, Μπάλακ και (η “αποκάλυψη” της Γερμανίας) Χίτσλσπέργκερ σε τρομερή φόρμα και βασικούς (εκτός απροόπτου απόψε), η Γερμανία μοιάζει να είναι κάτι παραπάνω από φαβορί.

Από την άλλη μεριά, οι Τούρκοι έπαιξαν εξαιρετική μπάλα για να φθάσουν ως εδώ, είχαν όμως και την εύνοια της τύχης – ή, αν θέλετε, προξένησαν… ατυχία στους αντιπάλους τους! Η τρομερή γκέλα του έξοχου Τσέχου γκολκίπερ Πετρ Τσεχ, που “δώρισε” ένα γκολ στους Τούρκους στην ήττα με 2-3 της Εθνικής του από την Τουρκία στην τελευταία αγωνιστική του 1ου ομίλου, ή οι πάμπολλες χαμένες ευκαιρίες των Κροατών στο παιχνίδι Κροατία-Τουρκία 1-1 των προημιτελικών (σ.σ. πέρασε η Τουρκία στα πέναλτυ, νικώντας με 3-1, ενώ κανονική διάρκεια και παράταση έληξαν 1-1), είναι μερικά από όσα συνέβησαν στους αντιπάλους των Τούρκων στο τρέχον Euro…

Και, όσο διάφοροι συζητούν το πώς θα συμπεριφερθούν τα εκατομμύρια των Τούρκων μεταναστών στη Γερμανία, σε περίπτωση που προκριθεί η ομάδα τους (σ.σ. οι Τούρκοι μετανάστες είναι μακράν η πιο εθνικιστική μειονότητα της Γερμανίας, σύμφωνα με μελέτες) και τρέχουν να προλάβουν τυχόν επεισόδια, ο αποψινός ημιτελικός πραγματικά μοιάζει σαν μάχη μεταξύ Δαβίδ (που μιλά τούρκικα) και Γολιάθ (που μιλά γερμανικά)!

Και το 2004, όμως, ένας Δαβίδ το πήρε το Κύπελλο…

Αλλά, ας ελπίσουμε να παιχτεί καλό ποδόσφαιρο.

Στρατολογικές σκέψεις…

Το 2002 είχα την πρώτη μου επαφή με το στρατό. Κι αυτό, διότι, όπως όλα τα αγόρια της (τότε) ηλικίας μου, 17 με 18 ετών, έπρεπε να περάσουν “περιοδεύων”. Ξέρετε, να πας να δηλώσεις πού θες να σε βάλουν, που υπάγεσαι, που γεννήθηκες, κλπ – για να ξέρουν μετά οι ανώτεροί σου όσα πρέπει να ξέρουν.

Η αμέσως επόμενη φορά που είχα ξανά επαφή με το στρατό, ήταν σήμερα. Θέλοντας να αποτινάξω τούτη την υποχρέωση από πάνω μου, το πήρα απόφαση ότι θα πάω να καταταγώ. Κι άλλωστε, όπως και να το δει κανείς, έχει και τα πλεονεκτήματά του, όλη αυτή η ιστορία. Το μεγαλύτερο όλων, βρίσκεις πιο εύκολα δουλειά, αν έχεις κάνει το στρατιωτικό σου… Κάτι που είναι, ίσως, το μόνο “συν” που έχει αυτή η (κατά τ΄ άλλα) παντελώς άχρηστη, κατ΄ εμέ, υποχρέωση.

Πήγα λοιπόν, στο Ρουφ, στη στρατολογία, έμαθα όλα όσα έπρεπε να ξέρω, και βρήκα ταυτόχρονα και τον μήνα, εντός του οποίου θα ξεκινήσει τούτη η περιπέτεια: ο Νοέμβριος…

Περιττό να πω, βέβαια, ότι, αν ήταν στο χέρι μου, στρατό δε θα πήγαινα ποτέ. Στην Αγγλία, π.χ., είδα ότι ο στρατός τους είναι εθελοντικός, ενώ, αν δεν απατώμαι, αμείβονται κιόλας: μακάρι να ήταν έτσι κι εδώ, να μην πήγαινα. Αν και είμαι φύσει άνθρωπος που προσπαθεί να αναδείξει όσα περισσότερα καλά στοιχεία και πλεονεκτήματα από οτιδήποτε, με το στρατό δυσκολεύομαι αρκετά να το κάνω αυτό… Αφήστε που ακούω από τους διάφορους φίλους μου, που είναι επί του παρόντος στρατιώτες, το τι τους κάνουν στο στρατό: ο ένας έλεγε για… πέρασμα μέσα από κορμούς δέντρων (!), ο άλλος για πορείες 24 χιλιομέτρων (!), ο τρίτος για ασκήσεις του στυλ “να καταλάβουμε ένα λόφο με άρματα μάχης”, κλπ (!), ο τέταρτος για τις ατέλειωτες σκοπιές, τα θαλαμοφυλίκια, τις αγγαρείες, κ.ο.κ. (!)… Και μ΄ έχει πιάσει ένα μίνι σύγκρυο!!!

Το μόνο που μου δίνει μια αύρα αισιοδοξίας, είναι το κείμενο εκείνο που διάβαζα κάποτε στα Λατινικά, 2α ή 3η Λυκείου (που, κατά σύμπτωση, πάλι σε πόλεμο και στρατιώτες αναφερόταν!).

Πριν από αιώνες, όταν οι Ρωμαίοι είχαν πάει προς Γερμανία μεριά και προσπαθούσαν να την κατακτήσουν, άκουγαν από εμπόρους, καπελάδες, κλπ, φοβερά πράγματα για το μέγεθος και την αγριότητα των Γερμανών στρατιωτών. Και είχαν τρομάξει. Μόνο όταν τους αντιμετώπισαν στη μάχη, έλεγε το κείμενο, κατάλαβαν το λάθος τους να φοβηθούν πριν καν δουν “τι παίζει”, και τους νίκησαν.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με εμένα: ίσως, όταν πάω στρατό, δω ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, όσο τα περιγράφουν ή όσο τα φαντάζομαι εγώ…

Στο Μετρό, όπως γύριζα σπίτι, είδα μια παρέα από τέσσερις φαντάρους (αδειούχους, το πιθανότερο), να βολτάρουν στους διαδρόμους.

Τι ειρωνεία, σκέφτηκα!!!

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (22/6/2008)

Η δυαδικότητα της ζωής μας είναι κοινός τόπος – όλα έχουν δύο όψεις! Έτσι και… όλα τα κυριακάτικα post αυτού του blog! Το Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει τούτης της εβδομάδας είναι εδώ, για μια φορά ακόμα.

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Που επισκευάστηκε πλήρως το λάπτοπ μου, και το έχω πάλι σε φουλ λειτουργία! Δεν έχω ανακτήσει τα αρχεία ακόμα, βέβαια, αλλά θα γίνει και αυτό.

2. Η βόλτα στο κέντρο, που έκανα τις προάλλες. Παρά τη ζέστη, πάντα αναζωογονητική!

3. Που δεν ξεχνάνε οι αθλητικές εφημερίδες να μας ενημερώνουν και για τα όσα συμβαίνουν στις ομάδες, ώστε να μη χάνουμε επαφή (τώρα με το Euro) – το τι αξίζει όντως να παρακολουθεί κανείς (π.χ. τα γκολ του Σνάιντερ με την Ολλανδία ή το ότι ο Πανσερραϊκός απέκτησε τον Καραμήτρο) το αφήνω σε εσάς. Πρέπει, όμως, να γνωρίζουμε τι παίζει, γενικά.

4. Οι υπέροχες Ελληνίδες – που, όσο κι αν είναι σνομπ και “ψηλομύτες”, κατά ένα μεγάλο ποσοστό, δεν παύουν να είναι από τις ομορφότερες Ευρωπαίες! Ειδικά το καλοκαίρι, όταν και η αμφίεσή τους είναι… αποκαλυπτική!!!

5. Η πρόκριση (τελικώς) των Ρώσων εις βάρος των ατάλαντων και τσουρουκάδων Σουηδών, στον όμιλο της Ελλάδας, όπως και η πρόκριση των Τούρκων εις βάρος των γερασμένων και δίχως σοβαρό αγωνιστικό πλάνο Τσέχων (με τον εμφατικό τρόπο που όλοι είδαμε: δύο γκολ στα τελευταία λεπτά και νίκη με 3-2!).

6. Κάθε ωραίο γκολ που μπαίνει στο Euro: να χαίρεσαι να βλέπεις να επιτυγχάνονται τέρματα υψηλής ποιότητας, από παίκτες σπουδαίας κλάσης. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, το 3ο γκολ των Τούρκων στο παιχνίδι Τουρκία-Τσεχία 3-2, με σκόρερ τον Καχβετσί…

7. Να σκέπτομαι “διακοπές”… Όσο μπορώ ακόμα, δηλαδή…

8. Που αρχίζουν σιγά σιγά και οι διασυλλογικές ποδοσφαιρικές ευρωπαϊκές διοργανώσεις – η αρχή, έγινε χθες, με το Κύπελλο Ιντερτόττο (σιγά τη διοργάνωση, ρε φίλε, θα πεις, αλλά είναι η αρχή, μόνο..).

9. Να ξαναδιαβάζω όλη τη σειρά της “Μαφάλντα”! Το απόλυτο must όλων των απαισιόδοξων – ή, μήπως, των ρεαλιστών; Και πάντα επίκαιρη, η “Μαφάλντα”, βέβαια!

10. Να δικαιώνομαι.

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η κίνηση στους δρόμους, ειδικά τώρα που είναι και καλοκαίρι.

2. Ο αποκλεισμός των Κροατών από τους Τούρκους, στα πέναλτυ. Πολύ άδικο αποτέλεσμα!!! Μια ομάδα υπήρχε στο γήπεδο, αλλά δεν προκρίθηκε ποτέ…

3. Που, ενώ αρχικά μας έλεγαν ότι το Μετρό θα έρθει στην περιοχή μας (Περιστέρι-Πετρούπολη) το 2007, μετά το έκαναν “2008”, ενώ τώρα διακηρύττουν ότι θα ΄ρθει το 2009, “οριστικά”…

4. Οι αθλητικές εφημερίδες (ιδίως οι οπαδικές), οι οποίες, αντί να έχουν πρωτοσέλιδο την Εθνική μας, παρά τις ήττες της, επέμεναν να δίνουν περισσότερη σημασία στα μετεγγραφικά σενάρια των ομάδων (που υπηρετούν), παρά στην εθνική μας. “Κίτρινο το άλογο του Μεξικού” ή “κόκκινο το λιοντάρι της Σερβίας“, κλπ, αναλόγως ποια ομάδα αποκτούσε αυτούς τους παίκτες – και η Εθνική μας, μονοστηλάκι… Μόνο άμα κερδίζουμε, δηλαδή, (θα πρέπει να) είναι πρώτο θέμα η Εθνική;

5. Που είναι ακόμα Ιούνιος, αλλά είχαμε ήδη την πρώτη πυρκαγιά του θέρους (Κάλαμος). Κι έπεται συνέχεια (;)…

6. Που η Εθνική μας ολοκλήρωσε τις υποχρεώσεις της στο Euro 2008 χωρίς βαθμό. Η χειρότερη ομάδα από όλες! Τουλάχιστον, έβαλε ένα γκολάκι. Μακράν ο καλύτερος παίκτης της Εθνικής μας ο “Άγγελος της καρδιάς μας” (σύμφωνα με τον Βερνίκο) Χαριστέας.

7. Τα “τρέντυ” μέρη. Διότι δε βρίσκεις να κάτσεις, να ευχαριστηθείς τη βόλτα σου. Συνωστισμός, φασαρία, βαβούρα, ο ένας πάνω στον άλλο. Προσοχή: “τρέντυ μέρος” δε σημαίνει, για μένα, κακό μέρος. Τουναντίον…

8. Που, η υπέροχη πλατεία της περιοχής μου συμβαίνει να έχει τουλάχιστον το 40 με 45% της επιφάνειάς της κατηλειμμένο από τα τραπεζάκια και τις καρέκλες του παρακείμενου (αρκετά σπουδαίου) ζαχαροπλαστείου, με αποτέλεσμα να μη μπορείς να προχωρήσεις και να περπατήσεις άνετα εκεί, διότι ή σε γκαρσόνι θα σκοντάψεις ή σε τραπεζάκι ή σε καρέκλα!

9. Που έκλεισε αιφνιδίως το Θέατρο του Λυκαβηττού, με πολλά events να μένουν μετέωρα! Όχι ότι θα πήγαινα, απαραίτητα, δεν “είμαι των συναυλιών”, άλλωστε, αλλά, όσο να ΄ναι, δεν ήταν κάτι καλό αυτό.

10. Να μην υποστηρίζει κάποιος μια ομάδα (σύλλογο ή εθνική) λόγω πολιτικών πεποιθήσεων… Έλεος! Μπάλα είναι, όχι Κοινοβούλιο ή στρατόπεδο ή ότι άλλο.

Πρώτες σκέψεις για το Euro…

Γενικώς, είμαι άνθρωπος που του αρέσει να βλέπει καινούργια πράγματα. Αναμφίβολα, λοιπόν, δε θα μπορούσε να ισχύει κάτι διαφορετικό και στο ποδόσφαιρο. Οι νέες ομάδες και παίκτες που ξεπετάγονται, σαν μανιτάρια, όσο περνούν τα χρόνια, είναι κάτι με το οποίο μ΄ αρέσει ν΄ ασχολούμαι.

Με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης της φάσης των ομίλων του Euro 2008, θέλω να πω κάποια (ολίγιστα) πράγματα.

1ον, λόγω του ότι είμαι φανατικά αγγλόφιλος, στεναχωριέμαι που δεν είναι η Αγγλία εδώ. Οι ίδιοι οι Άγγλοι, βέβαια, όταν τους μιλούσα την ώρα που βλέπαμε το Euro παρέα πάνω στην Αγγλία, έλεγαν: “Είναι χάλια η η μπάλα που παίζεται! Δε θέλω ΄γω η χώρα μου να συμμετάσχει σε τόσο άσχημη ποδοσφαιρικά διοργάνωση!“. Ο καθένας με τις… απόψεις του!

2ον, οι ομάδες που λίγο πολύ περιμέναμε, προκρίθηκαν. Αυτό λέγεται “επιβεβαίωση του φαβορί”. Πορτογάλοι, Γερμανοί, Ισπανοί, Ιταλοί, έστω και δύσκολα, πέρασαν.

3ον, από εκεί και πέρα, κολλάει αυτό που είπα για τους “νέους”, τα νέα πρόσωπα. Οι Τούρκοι και οι Ρώσσοι, μαζί με τους Κροάτες, ήταν το καλύτερο παράδειγμα (αν και τους Κροάτες, λίγο πολύ, τους υπολόγιζαν κάποιοι αρκετά περισσότερο). Δεν ήταν τόσο “νεανικές” ομάδες, όσο με πολλά νέα πρόσωπα, από τα οποία δεν έχουμε συνηθίσει να βομβαρδιζόμαστε. Οι Τούρκοι, με τη βοήθεια και του… Τσεχ, πέρασαν, παίζοντας πολύ καλά, ενώ οι Ρώσσοι, αφού κέρδισαν εμάς και τους Σουηδούς (πιο εύκολα τους Σκανδιναβούς), προκρίθηκαν επίσης. Είναι καλή ομάδα οι Ρώσσοι – με τον Αρσάβιν μέσα ανεβαίνουν επίπεδο. Οι Κροάτες, μετά την Αγγλία, υπολογίζονταν απ΄ όλους, και δίκαια προκρίθηκαν, ενώ, αν παίξουν καλή μπάλα και εναντίον των Τούρκων στους “8”, δε θα ΄χουν πρόβλημα (αρχικά, όλοι είχαν ανησυχήσει για το πώς θα τα πάνε οι Κροάτες δίχως τον νατουραλιζέ φορ τους, τον τραυματία Βραζιλιάνο Εντουάρντο)… Μακάρι όλα τούτα τα “νέα” πρόσωπα να τα πάνε καλά, και να μας δείξουν ότι μπάλα δεν είναι μόνο ο Ντελ Πιέρο, ο Τόρες, ο Ρονάλντο, κλπ.

4ον, με εκνευρίζουν αφάνταστα όλες εκείνες οι τοτεμικές ομάδες. Το είχα ξαναγράψει και στα Δε μ΄ αρέσει της προηγούμενης (15/6) Κυριακής. Ομάδες όπως η Γαλλία, που ακόμα στηρίζεται στους παλιούς (Μακελελέ, Κουπέ, Τιράμ, π.χ.), η Τσεχία (Κόλερ, 35 ετών), ακόμα και η Ελλάδα, είπαν κάποιοι (με τον μεγάλο “Ρεχακλή” ώρες ώρες να δίνει την εντύπωση ότι, και κουτσοί να μείνουν κάποιοι παίκτες, δεν πρόκειται να βγουν από την ενδεκάδα), έλαβαν αυτό που τους άξιζε: ήττες! Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, βαριές… Όπως το 1-4 με το οποίο ηττήθηκαν οι Γάλλοι από τους Ολλανδούς. Έστω κι αν η Ελλάδα μας δεν ανήκει τόσο πολύ σ΄ αυτήν την κατηγορία, εντούτοις ο “Ρεχάγγελος” έδειξε να μην πολυεμπιστεύεται τόσο τα “νέα” πρόσωπα της Εθνικής. Προσωπικά, παραμένω μέγας φαν Ρεχάγκελ και αιωνίως ευγνώμων σ΄ αυτόν – όσο για τους Γάλλους και τους Τσέχους, καλό θα είναι να βγάλουν τους “νέους Τιράμ”, “νέους Μακελελέ”, “νέους Νέντβεντ”, “νέους Κόλερ”, κλπ. Έτσι είναι η μπάλα: δε μπορείς να ξεζουμίζεις κάποιον ως τα 37-38-39 του…

5ον, θα πρέπει να αφιερωθεί ένα κεφάλαιο ολόκληρο στην Ολλανδία! Εκπληκτική ομάδα. Μακάρι να παίξει τόσο καλά και στη συνέχεια, αν και τα νοκ-άουτ είναι σαφώς πιο δύσκολα. Πόσο όμως πιο δύσκολα να ΄ναι, όταν οι Ολλανδοί έριξαν 3 στους Ιταλούς και 4 στους Γάλλους (που ήταν, θεωρητικά, τα φαβορί για πρόκριση); Η τωρινή φόρμα των Ολλανδών επιτρέπει σ΄ όλους εμάς να λέμε ότι μπορεί και να το σηκώσουν το “τιμημένο”, κιόλας. Και, αν είναι να το σηκώσουν παίζοντας τέτοια μπαλάρα, “δαγκωτό” Ολλανδία ψηφίζω (αν και θα ήθελα να το πάρει η Κροατία).

6ον, άλλο ένα κεφάλαιο πρέπει να αφιερωθεί αποκλειστικά στην πρωταθλήτρια Ευρώπης, την Ελλάδα. Κουρασμένοι παίκτες, φοβισμένοι, κάποιες φορές, δυσκολία και δυστοκία στην επίθεση, ενώ, όσο άσχημο κι αν μου φάνηκε, διαπίστωσα ότι μας καθοδηγούσε και ένας φοβισμένος προπονητής. Χαρακτηριστική ατάκα φίλου: “Οι άλλοι μας αντιμετώπισαν ως πρωταθλητές Ευρώπης. Οι μόνοι που δεν πίστευαν ότι είναι Πρωταθλητές Ευρώπης ήμασταν εμείς…“! Ποιος θα του δώσει άδικο; Εγώ είμαι της άποψης ότι, εννοείται, δεν πήγαμε να το ξανασηκώσουμε 2η φορά. Κι επίσης θεωρώ ότι αν η Εθνική συνεχίσει να δίνει τακτικά το παρών σ΄ αυτή τη διοργάνωση, θα βρει το δρόμο και θα ανακαλύψει τι χρειάζεται για να ξανακάνει μια καλή πορεία. Αν μιζεριάσουμε, όμως, δεν υπάρχει σωτηρία…

7ον, και τελευταίον, πολλοί πιστεύουν ότι στα νοκ-άουτ παιχνίδια, ορισμένες ομάδες λειτουργούν πολύ διαφορετικά. Τα νοκ-άουτ ξεκίνησαν από χθες, και ήδη είδαμε τι έγινε: η κουρασμένη και χλωμή Γερμανία του ομίλου, που προκρίθηκε την τελευταία αγωνιστική, κέρδισε με 3-2 τους φαντεζί και “σίφουνες” (στον όμιλο πάντα) Πορτογάλους! Ο Λίνεκερ το ΄χε πει: “Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα 90 λεπτών, στο οποίο πάντα στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί“! Εγώ είμαι της άποψης ότι κι άλλες ομάδες θα μεταμορφωθούν: αρκεί να μην είναι η Ολλανδία (προς το χειρότερο) και η Ιταλία (προς το καλύτερο)…

Χρονικό, στας Αγγλίας…

Την περασμένη βδομάδα, τέτοια μέρα (Τετάρτη), αναχωρούσα από το campus, για να γυρίσω πίσω στην Ελλάδα – κλείνοντας, έτσι, σχεδόν 9 μήνες στο εξωτερικό (με ορισμένα μικρά διαλείμματα επιστροφής στην Ελλάδα, βέβαια), στην Αγγλία. 9 μήνες γεμάτους εμπειρίες, μικρά ταξίδια, γνώση (για σπουδές πήγα, άλλωστε..), και, στο τέλος, 9 μήνες γεμάτους αναμνήσεις. Τόσο απλά…

Το μεγαλύτερο λάθος που έκανα στην Αγγλία, είναι ότι κλείστηκα στον εαυτό μου περισσότερο απ΄ όσο έπρεπε. Πραγματικά, πρέπει να πω ότι ολόκληρη η πρώτη περίοδός μου επί αγγλικού εδάφους (Σεπτέμβριος-Δεκέμβριος 2007) ήταν ακριβώς αυτό: ειδικά στην εστία, ενώ, π.χ., τα βράδια συγκεντρώνονταν όλοι στην κουζίνα του ορόφου μας και έπαιζαν χαρτιά ή Pro ή, απλώς, έτρωγαν συζητώντας και γνωρίζοντας ο ένας τον άλλο, εγώ ήμουν κλεισμένος μέσα στο δωμάτιό μου, “μιλώντας” στο msn ή κάνοντας εργασίες για τη σχολή ή διαβάζοντας! Ναι, πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να είναι ο κλασικός nerd, γεμάτος άγχος και αγωνία για να φέρει τα πάντα εις πέρας (αν και το άγχος είναι γενικότερο χαρακτηριστικό μου). Αυτό ήταν λάθος.

Όπως ίσως ήταν λάθος να προσπαθήσω να κρατήσω ένα είδος “ανεξαρτησίας” από τους υπόλοιπους. Όταν αργότερα ήλθε στον όροφό μας ένας Κινέζος, ο οποίος (φοβερό παιδί, γενικά) έμενε κι αυτός όλη μέρα στο δωμάτιό του διαβάζοντας και κάνοντας εργασίες, εμένα μου… κακοφαινόταν που δεν έβγαινε έξω! Πώς έγινε τούτη η αλλαγή; Πιστεύω ότι ήταν θέμα, απλώς, συνήθειας δικής μου. Να συνηθίσω τους ανθρώπους, να γίνουν “κτήμα” μου, που λένε. Να αρχίσω, εν ολίγοις, να τους εμπιστεύομαι.

Όταν έγινε αυτό, στο μέσο και προς το τέλος της αγγλικής μου “θητείας”, όλα έγιναν ευκολότερα. Και πιο πολλές βόλτες πήγα, και πιο πολλές πλάκες και αστεία κάναμε, και, γενικώς, πιο “μέλος” της ομάδας άρχισα να νιώθω. Χωρίς βεβαίως να εξαιρώ και όσα έκανα μόνος μου – δε θα ξεχάσω την ατελείωτη εκείνη βόλτα που είχα κάνει, απ΄ την περιοχή μου (Stoke), προς το προάστιο Fenton: πάνω από 2 ώρες στο πήγαινε, κι άλλο τόσο στο έλα! Τέσσερις ώρες εξαιρετικό περπάτημα… Αλλά και οι άλλες βόλτες μου, στο κέντρο (Hanley), στα περίχωρα του campus, κλπ, ήταν άλλο ένα σημείο που δε θα ξεχάσω.

Όπως δε θα ξεχάσω ποτέ και όσα έζησα ως φοιτητής. Με τα προηγμένα συστήματα γνώσης που έχουν, οι Άγγλοι είναι αλήθεια ότι προσφέρουν μια άλλη διάσταση στο πώς σε μαθαίνουν ορισμένα πράγματα. Και οι αίθουσές τους, και τα εργαστήριά τους, και τα όλα τους, ναι, είναι πιο καλά από τα δικά μας – γι΄ αυτό και τους διαλέγουμε. Επίσης, είχα την τύχη να πέσω πάνω σε εξαιρετικούς συμφοιτητές, αλλά και “δασκάλους”. Για να μην τα λέμε όλα “άσπρα”, βέβαια, υπήρχαν και τα μαύρα – κυρίως, η ασυνεννοησία μεταξύ καθηγητών και φοιτητών. Πολλές φορές, όλοι μας βρισκόμασταν στον αέρα, λόγω του ότι οι καθηγητές μας άλλα μας έλεγαν αρχικά και άλλα μετά. Τι να γίνει, όμως… Έφυγα από την Αγγλία απολύτως ικανοποιημένος από επίπεδο γνώσεων και μάθησης, εν τέλει. Πολύ καλά κάνουν όσοι εμπιστεύονται αυτή τη χώρα (για άλλες δε γνωρίζω…) για να σπουδάσουν.

Επιπροσθέτως, δεν έζησα και λίγα και με τους συμφοιτητές μου!!! Μαζί τους, παρατήρησα, ήμουν πολύ πιο χαλαρός και τους έκανα “δικούς” μου πιο γρήγορα. Ίσως διότι ήμασταν και περισσότερο χρόνο μαζί, λόγω των μαθημάτων. Μπορεί. Κορυφαία στιγμή: τότε που πήγα μαζί με μια συμφοιτήτριά μου να παρακολουθήσουμε αγώνα ποδοσφαίρου! Ή, πάλι, τότε που πήγαμε “αντιπροσωπεία” τεσσάρων ατόμων, για να δούμε το Stoke City – Leicester City 0-0, τελευταία αγωνιστική, όταν η Stoke ανέβηκε κατηγορία και πλημμύρισε το γήπεδο κόσμο!!! Ή, πάλι, δεν ξεχνώ που είχαμε μαζευτεί όλοι στο σπίτι που νοίκιαζε ένας από τους συμφοιτητές μας, και είδαμε παρέα τον τελικό του Rugby World Cup! Αξέχαστες επίσης μένουν και όλες εκείνες οι στιγμές στις εξεταστικές, που όλοι μαζί παλεύαμε για να δημιουργήσουμε το “καλό δελτίο”! Και δε μπορώ να μην κάνω και νύξη και σ΄ όλες εκείνες τις φορές που, απλώς, καθόμασταν μέσα στο εργαστήριο, φτιάχνοντας tv ή radio packages για τα επερχόμενα δελτία μας, και συζητούσαμε ή κάναμε πλάκες: (και) έτσι γνωρίζεσαι με τους ανθρώπους…

Αυτό που δε συμπάθησα καθόλου στην Αγγλία είναι ο καιρός τους, αλλά και η αλαζονεία τους – αυτό το anglo-centric στοιχείο που έχουν σ΄ ότι κάνουν. Πολλές φορές ένιωθα ότι, στον κόσμο, υπάρχει μόνο η… Αγγλία! Καλά, υπερβάλλω σ΄ αυτό, βέβαια, αλλά, ώρες ώρες, έτσι ένιωθα. Όπως, επίσης, ώρες ώρες με εκνεύριζε η προσήλωση αυτή στο γράμμα του νόμου, που έχουνε. Έτσι και δεν το λέει κάτι ο “κανονισμός”, δεν το κάνουνε! Μισώ το ελληνικό χυμαδιό – αυτό, όμως, στις ήπιες μορφές του, τουλάχιστον σου επιτρέπει να είσαι άνθρωπος με χαρακτήρα και να μπορείς να τον ξεδιπλώνεις. Εκεί πάνω, η πολλή οργάνωση και οι πολλοί κανονισμοί φαίνεται ότι τους έχουν αποβλακώσει, λίγο ή πολύ… Τι να πω…

Η Αγγλία, πάντως, είναι μια χώρα που δεν την ξεχνάς εύκολα, αν ζήσεις εκεί. Πρωτίστως, το άφθονο πράσινο και η καθαριότητα. Δευτερευόντως, οι ζεστοί και φιλόξενοι άνθρωποι – είναι μύθος αυτό που λένε για τους “κρύους βόρειους”! Τρίχες! Εκεί πάνω συνάντησα ανθρώπους που μου φέρθηκαν καλύτερα και από “φίλους” που είχα εδώ, Βαλκάνιους, και καλά, και ζεστούς… Δεν ξέρω τι έχουν στις ψυχές τους οι Άγγλοι, αλλά εμένα μου φάνηκαν εξαιρετικοί άνθρωποι, καλόβολοι, καλοί φίλοι και ζεστοί. Κατά τρίτον, το… φαγητό! Πλάκα πλάκα, εδώ επιβεβαιώθηκαν όλοι οι μύθοι. Πολλά από τα φαγητά τους δεν τρώγονταν.. Μα, ταλιατέλες με σολομό και μπρόκολα; Μα, σάντουιτς με γαλοπούλα και μαρμελάδα βατόμουρο; Μα, πού τα βρίσκουν, εν τέλει; Τέλος πάντων – εγώ, ως γνήσιος λάτρης της εκγύμνασης άνω και κάτω γνάθου μου, δεν είχα κανένα πρόβλημα στο να καταβροχθίσω ότι φαγητό ερχόταν στο δρόμο μου. Με ιδιαίτερη αγάπη στο τσίλι, πρέπει να πω. Τέταρτον, δεν ξεχνά κανείς τον καιρό τους. Το αγαπημένο θέμα, σύμφωνα με την παράδοση, των ταξιτζήδων του Λονδίνου! Ποτέ δίχως κρύο – και ανέφελος που ήταν, θυμάμαι, για μέρες ο ουρανός, το κρύο αεράκι ήταν πάντα εκεί. Υπήρχαν μέρες που ξεκινούσαν με ήλιο, συνέχιζαν με βροχή, ακολουθούσε.. χαλάζι, και, στο τέλος, έριχνε άλλη μια μπόρα να ηρεμήσουμε. Πέμπτον, και τελευταίο, το ότι όλα κλείνουν νωρίς. Δεν του έδινα πολλή σημασία, μέχρις ότου χρειάστηκα κάτι: ήταν μόλις 5 το απόγευμα, και η τράπεζα που χρειαζόμουν είχε… κλείσει! Το ίδιο συνέβαινε και με τις παμπ τους, που τόσο αγάπησα: γύρω στις 11.30 το βράδυ ήταν όλες κλειστές. Πράγμα που εντείνει με τον τρόπο του το καταπιεστικό, ίσως, κλίμα, που νιώθουν οι Άγγλοι στη χώρα τους – γι΄ αυτό άμα έρχονται εδώ ξεσαλώνουν (και γλείφουν και τα δάχτυλά τους απ΄ το τέλειο φαϊ μας!).

Ένας χρόνος γεμάτος αναμνήσεις.

Τώρα πια, ξέρω ότι, αν πάω ποτέ Αγγλία, ξέρω ότι θα ΄χω φίλους να βρω και πολλά πράματα να πω μαζί τους…

Υ.Γ.1: Προκρίθηκαν χθες βράδυ τα παρτάλια οι Ιταλοί… Να πάρει.. Ήθελα Ρουμανία.

Υ.Γ.2: Δεν έχω ξαναδεί πιο μπουκωμένη, κορεσμένη και κουρασμένη την Εθνική Γαλλίας (ίσως μόνο στο Μουντιάλ του 2002).

Υ.Γ.3: Γιατί θέλω μετά μανίας να παρακολουθήσω το παιχνίδι Κροατία – Τουρκία;…