Μαθησιακή μνήμη…

Σήμερα άρχισαν οι Πανελλήνιες. Με Νεοελληνική Γλώσσα… Βατά θέματα, είπαν. Βασικό θέμα: η παράδοση…

Έξι χρόνια πίσω γύρισα, τούτη τη μέρα. Τότε που ΄δινα κι εγώ. Ζέστη πολλή, Μάιος μήνας.. Με Ιστορία Γενικής, πρώτο μάθημα…

Ο στόχος, σπουδαίος: να τελειώσουμε το Λύκειο. Λίγο πράμα ήταν; Όχι βέβαια! Μήνες και μήνες προετοιμασίας, άγχους, στερήσεων (ναι, εγώ ήμουν από εκείνα τα βλαμμένα που διάβαζα συνέχεια – γι΄ αυτό και μου σπάνε τα νεύρα όλοι εκείνοι οι τύποι που λένε, “έλα μωρέ, εγώ τίποτα δεν είχα διαβάσει – πήγα εκεί χωρίς πολύ διάβασμα κι έγραψα 19 και 20“), δουλειάς, για τον τελικό στόχο.

Αλλά και τα δέλεαρ για να αφήσεις το διάβασμα, επίσης σπουδαία. Μουντιάλ 2002. Το οποίο είχε μόλις αρχίσει, στα μακρινά γήπεδα της Κορέας και της Ιαπωνίας.. Πώς το αφήνεις δίχως να το δεις;

Και να πρέπει, λοιπόν, να αποστηθίσω (γιατί και παλιά, και τώρα, και τότε, και πάντα, αποστήθιση θα είναι…), π.χ., τη Συνθήκη Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Και διάβαζα, λοιπόν: “Με τη Συνθήκη Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, τα στενά του Ελ Χατζί-Ντιούφ δόθηκαν επισήμως στην Ρωσία, ενώ η περιοχή της Μπεκαμίας προσαρτήθηκε από τη Ρουμανία“… Να, κάπως έτσι ήμουν… Θυμάμαι, διάβαζα Ιστορία, και παράλληλα έβλεπα το εναρκτήριο παιχνίδι του Μουντιάλ: Σενεγάλη-Γαλλία 1-0. Και μπλέκονταν τα ονόματα και τα γεγονότα με τη γιορτή αυτή, και την φανέλα του Παπά Μπούμπα Ντιόπ, που την άπλωσε στο χόρτο χορεύοντας από πάνω της, μόλις σκόραρε το γκολ των Σενεγαλέζων…

Και ζέστη!!! Απίστευτη… Όπως και το άγχος. Θυμάμαι, όταν έγραφα, το χέρι μου είχε ιδρώσει τόσο πολύ, που είχε βρέξει το χαρτί, σε πολλά μαθήματα, όταν έδινα (είμαι και αριστερόχειρας).

Και, όπως θυμάμαι το πρώτο παιχνίδι που είδα, για το Παγκόσμιο Κύπελλο, έτσι θυμάμαι και ποιο ήταν και το τελευταίο, μετά και το τελευταίο μάθημα των Πανελληνίων: Αγγλία-Νιγηρία 0-0, τελευταία αγωνιστική των ομίλων. Θυμάμαι, να ΄χω πάει σπίτι, να παίζω υπολογιστή, και να βλέπω το παιχνίδι παράλληλα! Πράγμα απίστευτο, μόλις μια μέρα πριν…

Τώρα που είπα και για τον υπολογιστή, εννοείται ότι έπαιζα από λίγο έως ελάχιστα εκείνη την περίοδο. Από φόβο μήπως με αποσπάσει… Μήπως από τότε μου καρφώθηκε όλο αυτό το concept του άγχους; Μπορεί.

Η ουσία είναι, ότι και τα κατάφερα, και καλά τα πήγα, και πρόβλημα δεν είχα. Και θα μπορούσα να ΄μαι και πιο χαλαρός. Εκ των υστέρων το κατάλαβα αυτό. Δεν πειράζει, όμως…

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, όταν αρχίζουν οι Πανελλήνιες, εγώ γυρίζω 6 χρόνια πίσω… Κάποτε, θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε…

Ο Πιέρ ντε Μοντεσκιέ συνόψισε τις εξουσίες σε, Μαλντινιακή, Ολιβερκανιανή και Ζιντανώδη“…

2 comments on “Μαθησιακή μνήμη…

  1. Χεχε… ωραιότατο το μπέρδεμα του Μοντεσκιέ και πολύ λογικό μου ακούγεται! Εγώ πάλι, χώριζα εκείνη την περίοδο. Για την ακρίβεια, έδωσα τέλος σε μια σχέση 8 μηνών ακριβώς μια μέρα πριν δώσω τελευταίο μάθημα: Λατινικά! Όλος ο κόσμος διάβαζε κι εγώ ωρυόμουν τηλεφωνικώς στο μπαλκόνι! Έλεος;
    ρε τι μου θύμισες τώρα…

    Πράγματι, “κάποτε θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε..” όπως έλεγε και ο μελλοθάνατος…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s