Announcement…

My pc is damaged, so I can’t write anything in Greek. 

That’s the main reason behind the absence of posts over the last few days… 

I will write in Green again as soon as I go back to Greece (in a couple of weeks time)… 

’till then, I don’t know… 

Μαθησιακή μνήμη…

Σήμερα άρχισαν οι Πανελλήνιες. Με Νεοελληνική Γλώσσα… Βατά θέματα, είπαν. Βασικό θέμα: η παράδοση…

Έξι χρόνια πίσω γύρισα, τούτη τη μέρα. Τότε που ΄δινα κι εγώ. Ζέστη πολλή, Μάιος μήνας.. Με Ιστορία Γενικής, πρώτο μάθημα…

Ο στόχος, σπουδαίος: να τελειώσουμε το Λύκειο. Λίγο πράμα ήταν; Όχι βέβαια! Μήνες και μήνες προετοιμασίας, άγχους, στερήσεων (ναι, εγώ ήμουν από εκείνα τα βλαμμένα που διάβαζα συνέχεια – γι΄ αυτό και μου σπάνε τα νεύρα όλοι εκείνοι οι τύποι που λένε, “έλα μωρέ, εγώ τίποτα δεν είχα διαβάσει – πήγα εκεί χωρίς πολύ διάβασμα κι έγραψα 19 και 20“), δουλειάς, για τον τελικό στόχο.

Αλλά και τα δέλεαρ για να αφήσεις το διάβασμα, επίσης σπουδαία. Μουντιάλ 2002. Το οποίο είχε μόλις αρχίσει, στα μακρινά γήπεδα της Κορέας και της Ιαπωνίας.. Πώς το αφήνεις δίχως να το δεις;

Και να πρέπει, λοιπόν, να αποστηθίσω (γιατί και παλιά, και τώρα, και τότε, και πάντα, αποστήθιση θα είναι…), π.χ., τη Συνθήκη Μολότοφ-Ρίμπεντροπ. Και διάβαζα, λοιπόν: “Με τη Συνθήκη Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, τα στενά του Ελ Χατζί-Ντιούφ δόθηκαν επισήμως στην Ρωσία, ενώ η περιοχή της Μπεκαμίας προσαρτήθηκε από τη Ρουμανία“… Να, κάπως έτσι ήμουν… Θυμάμαι, διάβαζα Ιστορία, και παράλληλα έβλεπα το εναρκτήριο παιχνίδι του Μουντιάλ: Σενεγάλη-Γαλλία 1-0. Και μπλέκονταν τα ονόματα και τα γεγονότα με τη γιορτή αυτή, και την φανέλα του Παπά Μπούμπα Ντιόπ, που την άπλωσε στο χόρτο χορεύοντας από πάνω της, μόλις σκόραρε το γκολ των Σενεγαλέζων…

Και ζέστη!!! Απίστευτη… Όπως και το άγχος. Θυμάμαι, όταν έγραφα, το χέρι μου είχε ιδρώσει τόσο πολύ, που είχε βρέξει το χαρτί, σε πολλά μαθήματα, όταν έδινα (είμαι και αριστερόχειρας).

Και, όπως θυμάμαι το πρώτο παιχνίδι που είδα, για το Παγκόσμιο Κύπελλο, έτσι θυμάμαι και ποιο ήταν και το τελευταίο, μετά και το τελευταίο μάθημα των Πανελληνίων: Αγγλία-Νιγηρία 0-0, τελευταία αγωνιστική των ομίλων. Θυμάμαι, να ΄χω πάει σπίτι, να παίζω υπολογιστή, και να βλέπω το παιχνίδι παράλληλα! Πράγμα απίστευτο, μόλις μια μέρα πριν…

Τώρα που είπα και για τον υπολογιστή, εννοείται ότι έπαιζα από λίγο έως ελάχιστα εκείνη την περίοδο. Από φόβο μήπως με αποσπάσει… Μήπως από τότε μου καρφώθηκε όλο αυτό το concept του άγχους; Μπορεί.

Η ουσία είναι, ότι και τα κατάφερα, και καλά τα πήγα, και πρόβλημα δεν είχα. Και θα μπορούσα να ΄μαι και πιο χαλαρός. Εκ των υστέρων το κατάλαβα αυτό. Δεν πειράζει, όμως…

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, όταν αρχίζουν οι Πανελλήνιες, εγώ γυρίζω 6 χρόνια πίσω… Κάποτε, θα τα θυμόμαστε όλα αυτά και θα γελάμε…

Ο Πιέρ ντε Μοντεσκιέ συνόψισε τις εξουσίες σε, Μαλντινιακή, Ολιβερκανιανή και Ζιντανώδη“…

Αν θέλουν, δεν ξεχνάνε…

Έγραψα χθες (στα Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει) ότι ο Θάνατος βγήκε για βόλτα στο φως αυτές τις μέρες, αφήνοντας τα σκοτεινά σαλόνια του παλατιού του και παίρνοντας μαζί του πολλές ζωές (στην Κίνα, τη Βιρμανία, τη Νιγηρία, και αλλού)…

Το ίδιο ακριβώς είχε κάνει επί 7 συναπτά χρόνια, απ΄ το 1916 ως το 1923, όταν κάλπαζε στα βουνά του Πόντου, και όπλιζε το χέρι των Νεότουρκων του Κεμάλ. Θύματα, περίπου 360.000 Πόντιοι Έλληνες. Αποτέλεσμα, αυτό που η Βουλή των Ελλήνων όρισε σήμερα (19 Μαϊου) ότι πρέπει να θυμόμαστε και να τιμούμε: η Γενοκτονία των Ποντίων…

Άνθρωποι αθώοι, κάτοικοι περιοχών που άκμαζαν επί αιώνες, και που ζούσαν αρμονικά με τους υπόλοιπους λαούς των άλλων εθνικοτήτων των ίδιων περιοχών, δολοφονήθηκαν, ξεριζώθηκαν απ΄ τις εστίες τους, θανατώθηκαν κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, βίωσαν κακουχίες, ταπεινώσεις, εξευτελισμούς, και είδαν καλά το πρόσωπο του Θανάτου του ίδιου στα πρόσωπα των θυτών τους. Το ίδιο είχε συμβεί νωρίτερα και στους Αρμένιους (τη Γενοκτονία των οποίων συνεχίζει ως τα σήμερα να μην αναγνωρίζει η Τουρκία…) – ενώ, βέβαια, όπως όλοι γνωρίζουμε, ως το 1923 συνέβη ακριβώς το ίδιο και σε όλο το υπόλοιπο ελληνικό στοιχείο της Μικράς Ασίας, με την φοβερή Μικρασιατική Καταστροφή.

Ασφαλώς, όλα τα παραπάνω, τα ΄χουν περιγράψει πέννες πολύ καλύτερες από τη δική μου την ατάλαντη.

Το ότι οι Πόντιοι, όχι απλώς πέτυχαν στη νέα πατρίδα τους την Ελλάδα, στην οποία ήλθαν κυνηγημένοι απ΄ τη φωτιά και το μαχαίρι, αλλά της έδωσαν και νέα ώθηση, όλοι μας το γνωρίζουμε.

Εγώ δεν είμαι Πόντιος. Γνωρίζω, όμως, από τις διηγήσεις της γιαγιάς μου, ότι ο πατέρας της ήταν Έλληνας της Σμύρνης. Και, το ’22, τον βρήκε κι αυτόν η καταστροφή. Γλύπτης ο ίδιος, γλίτωσε το θάνατο, επειδή τότε οι Τούρκοι, όσους ήξεραν τέχνες δεν τους σκότωναν, αλλά τους έβαζαν να ξαναχτίζουν όσα είχαν γκρεμιστεί – κι αφού υπέφερε τα πάνδεινα, το έσκασε, κολύμπησε στη Ρόδο, εξελλήνισε το επίθετό του, και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, πια, έχοντας γλιτώσει το θάνατο. Οπότε, μπορώ να πω ότι είμαι σε θέση να συνειδητοποιήσω το γιατί πρέπει τούτη τη μέρα να τη θυμόμαστε…

Και πρέπει και να τη θυμόμαστε, λοιπόν, τούτη τη μέρα, και για ένα άλλο λόγο ακόμα.. Όχι μόνο διότι πρέπει να θυμόμαστε κάθε έγκλημα του Ανθρώπου απέναντι στον Άνθρωπο, μπας και σταματήσει κάποτε αυτή η συνεχής βαρβαρότητα, αλλά και διότι πάντα θα μας υπενθυμίζει πόσο πολύ η Ελλάδα είναι χώρα που ΄χει πονέσει, που ΄χει γνωρίσει προσφυγιά, που ΄χει γνωρίσει αίμα, δάκρυ, θάνατο, καταστροφή, ξεριζωμό, ανείπωτη οδύνη… Αλλά και για τούτο το λόγο: όπως γνώρισαν και οι Πόντιοι και οι άλλοι Έλληνες της Μικράς Ασίας την περιφρόνηση των ντόπιων που τους υποδέχθηκαν στην Ελλάδα, οι οποίοι (όχι όλοι…) τους αποκαλούσαν “Τούρκους” και τους έκαναν… ανέκδοτα (μη μου πείτε ότι δεν ξέρετε τα ανέκδοτα για τους Πόντιους…), έτσι μας φέρθηκαν και εμάς ως μετανάστες στις χώρες που φεύγαμε αργότερα, ενώ έτσι φερόμαστε κι εμείς σήμερα στους ξένους που έρχονται στην πατρίδα μας για να μείνουν: με περιφρόνηση

Κι έβλεπα τις προάλλες το ντοκιμαντέρ του Κούλογλου, για το πώς φέρονταν οι Αμερικανοί στους μετανάστες μας πίσω στις δεκαετίες που “δε θυμόμαστε πια”, το ’20, το ’30, το ’40, το ’50, κλπ. Που τους αποκαλούσαν “βρομοέλληνες” και τους ειρωνεύονταν, ενώ και τους εκτόπιζαν και τους προπηλάκιζαν… Κι είχε πάει ο Κούλογλου να το δείξει αυτό το ντοκιμαντέρ σε ένα χωριό, το οποίο κατηγορήθηκε για ρατσισμό και προκατάληψη σε βάρος Αλβανών εργατών. Και ρώτησε, λοιπόν, ο Κούλογλου έναν από τους Αλβανούς του χωριού, τι γνώμη έχει για το ότι οι Έλληνες έχουν ξεχάσει τι έχουν ζήσει, είτε στην ξενιτιά είτε ως πρόσφυγες.

Και ο νεαρός Αλβανός, απάντησε: αν δε θέλουν, δεν θα ξεχάσουν. Αν θέλουν, θα ξεχάσουν.

Και με άγγιξε πολύ αυτό που είπε, τούτος ο “ξένος“.

Να μην ξεχάσουμε!!! Να μη θελήσουμε να ξεχάσουμε!!! Είναι απλό…

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (18/5/2008)

Τα Μ΄ αρέσει-Δε μ΄αρέσει σταθερά εδώ… Πλησιάζει το τέλος και του Μαϊου, με λίγο χρόνο να ΄χει μείνει πια για το τέλος και αυτής της σεζόν (μαθησιακά, πάντα)… Ως τότε, όμως, ας δούμε τι άρεσε και τι όχι, τη βδομάδα που μας πέρασε.

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Που η ρωσική Ζενίτ Αγ. Πετρούπολης κέρδισε το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ!!! Ας πάρει κανένα σημαντικό τρόπαιο και κάνας άλλος, επιτέλους…

2. Το νταμπλ του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού (μετά και τη χθεσινή νίκη με 2-0 επί του Άρη στον τελικό του Κυπέλλου)! Θέλει και ρώτημα;

3. Το blog της μικρής μου ξαδέρφης (www.beadybody.blogspot.com)!!! Κοσμήματα (και blog) με πολλή φαντασία!!!

4. Που απόλαυσα τον χθεσινό τελικό του FA Cup (Κύπελλο Αγγλίας) στη σωστή στάση: στην καρέκλα, μπροστά σε μια οθόνη, με όλη την παρέα τριγύρω και μια πίτσα μπροστά μου…

5. Που μίλησα με τη θεία μου μέσω chat!!! Τι σου είναι η τεχνολογία…

6. Το κοκτέιλ “cherry vodka με coca cola”… Θεϊκό!!!

7. Η βόλτα στο Hanley Park, όταν έχει καλό καιρό. Απλώς, υπέροχη!!!

8. Ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ την ερχόμενη Τετάρτη!!! Ακόμα κι άσχημος να ΄ναι, είναι πάντα ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ!!!

9. Που η ποδοσφαιρική ομάδα των φίλων μου έπαιξε επιτέλους αγώνα, μετά από καιρό!!! Άλλο αν χάσαμε 30 – 10… Ήταν μια πρόοδος!

10. Η καταπληκτική φανέλα Εθνικής Αγγλίας του… κρίκετ, που απέκτησα, την οποία δεν αποχωρίζομαι ποτέ!!!

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Που, την ημέρα του τελικού του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, έψαξα 3 pubs μέχρι να βρω μια που να μετέδιδε τον τελικό… Όλες οι άλλες έδειχναν τα… play-offs των κατώτερων κατηγοριών της Αγγλίας! Κι έπαιζε και βρετανική ομάδα στον τελικό του ΟΥΕΦΑ, κιόλας (σ.σ. Ρέιντζερς Γλασκόβης)…

2. Που το φεστιβάλ νεότητας του Παν/μίου μας (κάτι σαν ένα εκτεταμένο πάρτυ, μη φανταστείτε τίποτα το φοβερό) είχε γενική είσοδο… 40 λίρες!!! Εννοείται, ότι δεν πήγα!!!

3. “Σωλήνας ανατινάζεται στη Νιγηρία, σκοτώνοντας 100 άτομα“, “βόμβες εξερράγησαν στην Ινδία, σκοτώντας 60 άτομα“, “ο σεισμός στην Κίνα άφησε πίσω του περισσότερους από 50.000 νεκρούς“, “ο τυφώνας Ναργκίς σκότωσε πάνω από 100.000 ανθρώπους“… Θάνατε, τι τρέχει; Βαρέθηκες τον κάτω κόσμο και είπες να κάνεις μια βόλτα, ε; Δεν πας να ξανακλειστείς στο σκοτεινό σου παλάτι, λέω ΄γω; Άντε να μιμηθείς τον δίδυμο αδερφό σου, τον Ύπνο, να πας για μια σιέστα, μπας και ησυχάσουμε λιγάκι…

4. Που την άλλη βδομάδα η χώρα θα πληγεί για μια ακόμα χρονιά από την λαίλαπα της Γιουροβύζιον…

5. Που υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι άνθρωποι στους πάγκους μεγάλων εθνικών ομάδων. Δε με ενδιαφέρουν οι τίτλοι τους. Από τη στιγμή που βάζεις την προσωπική σου κόντρα με ένα παίχτη πάνω από το συμφέρον της ομάδας που μανατζάρεις, είσαι μεγάλος βλάκας. Έτσι, κύριε Αραγονιές (προπονητής Εθνικής Ισπανίας); Προκειμένου να μην καλέσει τον έξτρα σούπερ φορμαρισμένο Ραούλ, με τον οποίο βρίσκεται σε κόντρα καιρό τώρα, προτίμησε να καλέσει 2 παίκτες χωρίς καθόλου συμμετοχές στην εθνική!!! Όσο για τον έτερο “σταρ” της εν λόγω κατηγορίας προπονητών, τον Ρομπέρτο Ντοναντόνι της Ιταλίας, ακόμα να αποφασίσει αν θα καλέσει στο Euro 2008 τον 33χρονο πρώτο σκόρερ (παρακαλώ) του ιταλικού πρωταθλήματος και της Γιουβέντους (στην ιστορία του συλλόγου..), Αλεσσάντρο ντελ Πιέρο!!! Όχι, για να μη λέμε ότι τα “παλτά” είναι μόνο εντός του αγωνιστικού χώρου.. Είναι και στους πάγκους!

6. Η επιστροφή του κακού καιρού, μετά από μια μακρά περίοδο υπέροχου καιρού…

7. Που μου χάλασε το λάπτοπ. Για την ακρίβεια, που χάλασα το λάπτοπ. Πάνω σε μια έκρηξη οργής το κοπάνησα… Και έχει ψιλοχαλάσει από τότε, κολλάει, δεν παίζει καλά τα βίντεο ή τα αρχεία ήχου, κλπ. Την πλήρωσα ακριβά αυτή την τσαντίλα… 😦

8. Που σκέπτομαι συνέχεια τις καλοκαιρινές διακοπές. Έτσι, ο χρόνος περνάει πιο δύσκολα…

9. Να νιώθω ότι δεν έχω τι να κάνω…

10. Που σιγά σιγά φεύγουν όλοι οι φίλοι μου από ΄δω, και θα τους βλέπω όλο και λιγότερο.

Απεργία…

Μαθαίνω, εδώ στα ξένα, ότι πίσω στη χώρα μας όλοι έχουν αρχίσει και απεργούν.. Το είδα κι εγώ ο ίδιος, βέβαια, όταν κατέβηκα (στο αγγλικό Πάσχα, μέσα Μαρτίου, δηλαδή) κάτω. Απεργούσαν τότε οι δημόσιοι υπάλληλοι, αν δεν απατώμαι. Πιο μετά, απεργούσαν οι οδοκαθαριστές. Τώρα, οι βενζινοπώλες. Μεθαύριο, ποιος ξέρει ποιος άλλος θα βρεθεί στους δρόμους να διεκδικήσει όσα πιστεύει ότι δικαιούται…

Και πολύ καλά κάνουν. Και μακάρι να δικαιωθούν…

Γιατί όμως συνεχίζουν και ψηφίζουν, όλοι αυτοί, τα ίδια κόμματα στα οποία αργότερα εναντιώνονται; Δε γίνεται να ψηφίζεις όλο αυτούς που δε μπορούν να σε βοηθήσουν (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κλπ), και αργότερα να φωνάζεις και να διαμαρτύρεσαι ξανά και ξανά και ξανά! Δεν πρέπει κάτι να γίνει, επ΄ αυτού;

Μήπως πρώτα να απεργήσουμε εναντίον της ανοησίας, λοιπόν; Όχι της ανοησίας να διεκδικείς. Της ανοησίας να μην αλλάζεις το τοπίο, αλλά μετά να διαμαρτύρεσαι…

Χάλασα και το ωραίο μου σερί, για να ασχοληθώ με τα πολιτικά… Αντί να πανηγυρίζω, μαζί με δεκάδες άλλους Ρώσσους, την τεράστια επιτυχία της Ζενίτ, απέναντι στους αποκρουστικούς Ρέιντζερς, με 2-0, χθες βράδυ, είπα να μιλήσω για τα πολιτικά… Поздравления, зенит!!! Συγχαρητήρια, Ζενίτ!!!

Όχι ότι έκανα καμιά σπουδαία τοποθέτηση, για το θέμα.. Απλώς, έγραψα κάτι που σκέφτηκα. Δεν ανήκω σε καμία παράταξη – δε με εκφράζει καμία. Κι άλλωστε, είμαι του αθλητικού ρεπορτάζ… Θέλω να γράφω για ωραία πράγματα. Για πράγματα που γεμίζουν χαρά τους ανθρώπους, όπως τα σπορ. Άλλο αν καμιά φορά θες να πεις και κάτι διαφορετικό.

Αυτό μου συνέβη σήμερα…

By stokegeo Posted in 1

Γιατί θέλω απόψε να κερδίσει η Ζενίτ!!!

Απόψε (21:45, Mega, για όποιον ενδιαφέρεται) διεξάγεται ο τελικός του 2ου τη τάξει ευρωπαϊκού τροπαίου, στο ποδόσφαιρο: του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Αντίπαλοι, η σκωτσέζικη Ρέιντζερς και η ρωσική Ζενίτ Αγ. Πετρούπολης.

Υπήρξα τεράστιος φαν των Ρέιντζερς από πολύ μικρός. Απ΄ όταν είχαν ακόμα τον Μπριαν Λάουντρουπ και τον Γκασκόιν βασικούς… Πριν από καμιά δεκαετία, δηλαδή (ε, τότε ήμουν εγώ μικρός, ευτυχώς!). Άλλωστε, εφ΄ όσον οι “Τζερς” ονομάζονται και “Διαμαρτυρόμενοι”, θα ήταν ποτέ δυνατό για έναν εκ φύσεως γκρινιάρη (διαμαρτυρόμενο, εν ολίγοις), σαν εμένα, να μην υποστηρίζει τους Διαμαρτυρόμενους; 🙂

Απόψε, όμως, είμαι με τη Ζενίτ. Όπως ήμουν και με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας το 2005, όταν κατέκτησε εκείνη το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ (σ.σ. 1-3 τη Σπόρτινγκ Λισσαβώνας του -βάζελου πια- Ζοσέ Πεσέιρο). Και θα παραθέσω τους 3-4 λόγους μου για αυτή τη στήριξη προς τη Ζενίτ!!!

1. Πάντα είμαι με τις μικρές ομάδες, όταν διεκδικούν κάτι. Μα, δε βαρέθηκαν όλοι να βλέπουν όλο τους ίδιους και τους ίδιους να παίρνουν τρόπαια; Ας δούμε και κανέναν καινούργιο! Ας γραφτεί και το όνομα κάποιου νέου στην λίστα των νικητών. Κάποιου που δεν το ΄χει ξαναπάρει… Όπως έγινε και με την Εθνική μας το 2004, έτσι ας γίνει και τώρα με τη Ζενίτ.

2. Η Ζενίτ έπαιξε, καθ΄ όλη τη διάρκεια του τουρνουά, εξαιρετικό ποδόσφαιρο, με άκρως επιθετικό στυλ, εκείνο που αρέσει στον κόσμο! Και απέκλεισε εξαιρετικές ομάδες για να φτάσει ως εδώ (Βιγιαρεάλ, Μαρσέιγ, Λεβερκούζεν, Μπάγερν Μονάχου)… Η δε Ρέιντζερς, έχοντας… εκπέσει στο ΟΥΕΦΑ (3η στον όμιλό της του Τσάμπιονς Λιγκ), έκανε ευαγγέλιό της το “νίκη μισό-μηδέν” ή “εκμετάλλευση του εκτός έδρας γκολ” ή “κρατάμε γερά και το πάμε στα πέναλτυ”… Ε, θέλει πολύ για να βρεις ποιον θα συμπαθήσεις;

3. Για όλους εμάς που απεχθανόμαστε το γερμανικό ποδόσφαιρο και τις γερμανικές ομάδες, ο φωτεινός πίνακας του σταδίου “Πετρόφσκι” μετά το τέλος του ημιτελικού Ζενίτ – Μπάγερν (4-0) μας αρκεί για να υποστηρίξουμε τη ρωσική ομάδα.

4. Θα υποστηρίξω, επίσης, τη Ζενίτ, διότι με εκνεύρισε αφάνταστα ο τρόπος που αποκλείστηκε ο Παναθηναϊκός από τους Ρέιντζερς στη φάση των “32”: οι Ρέιντζερς δεν είχαν κάνει απολύτως τίποτα, ο ΠΑΟ άξιζε να προκριθεί, όμως οι Σκοτσέζοι εκμεταλλεύτηκαν μια στιγμιαία αδράνεια των “πράσινων”, έβαλαν γκολ και προκρίθηκαν (1-1 στη Λεωφόρο, 0-0 στη Σκοτία, πρόκριση για τους “μπλε”). Ήθελα να προχωρήσει ο ΠΑΟ στη διοργάνωση, να πάρουμε κάνα βαθμό ως χώρα, και αποκλείστηκε από τους κ…φαρδους με αυτό τον τρόπο…

5. Πιστεύω ότι είναι καλύτερο να υποστηρίξω μια ομάδα από ένα πρωτάθλημα που όλο ανεβαίνει και γίνεται ανταγωνιστικό, παρά την ομάδα μιας χώρας με ένα από τα πιο “βαλτωμένα” και “δύο ταχυτήτων” πρωταθλήματα του πλανήτη.

6. Υποστηρίζω τη Ζενίτ και επειδή δεν πιστεύω πολύ στις συμπτώσεις και τους οιωνούς. Η τελευταία φορά που οι Ρέιντζερς σήκωσαν ευρωπαϊκό τρόπαιο ήταν το 1972, νικώντας, στον τελικό του Κυπελλούχων, τότε, την (ρωσική και πάλι!!!) Δυναμό Μόσχας, με 3-2. Και λένε όλοι ότι θα το ξανασηκώσει. Πάμε ρε Ζενιτάρα! Σκίσε τους προληπτικούς!!!

Για όλους αυτούς τους λόγους, λοιπόν, απόψε φροντοφωνάζω:

Идет, зенит!!! (σ.σ. Go, Zenit!)
By stokegeo Posted in 1

Ερωτήματα…

Κάποτε, με τους φίλους μου, αναρωτιόμασταν “μα, πού πήγαν οι φτωχοί;“… Έχοντας βρεθεί μπροστά σε διαλόγους του τύπου “Πήρα αυτό το τσαντάκι 15 λίρες την προηγούμενη βδομάδα απ΄ το Λονδίνο – Α, ναι; Εγώ που πήγα το σ/κ Λονδίνο είχε μόνο 8 λίρες” (σ.σ. ο παραπάνω διάλογος είναι απολύτως αληθινός), πιστεύω το ερώτημα που διατυπώθηκε ήταν εύλογο! Για να μην αναφέρω τις καραβιές θαμώνων των ακριβών κέντρων, π.χ., ενώ αργότερα βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους να διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, ότι δεν έχουν να φάνε, κλπ (ενώ άνετα αφήνουν ως και 200 ή 300 ευρώ σε ένα βράδυ στα κέντρα). Αναρωτιέσαι, ρε παιδί μου, πού πήγαν οι φτωχοί;

Το ίδιο ερώτημα εγώ το μετέτρεψα, ολίγον… Πού πήγαν οι singles; Όπου και να κοιτάξω, όλοι τους είναι “committed”, “in a relationship”, ή ακόμα και “married” (σ.σ. έχει τρομερή πλάκα να βλέπεις στα διάφορα sites “κοινωνικής δικτύωσης”, τύπου Facebook, παιδάκια ηλικίας 14 και 15 ετών, να λένε ότι είναι married..)!!! Μα πού πήγαν οι singles, ρε παιδιά;

Μόνος μου είμαι;

Μαμάδες και μαμάδες…

Από μαμά σε μαμά, διαφέρει!!! Θέλετε να μάθετε γιατί;

Καθόμουν σήμερα το πρωί και περιδιάβαινα στους λαβύρινθους του Internet, για μια ακόμα φορά. Πρέπει, παρεμπιπτόντως, να γράψω σε ένα ξέχωρο post πόσο λατρεύω το Internet… Αλλά, αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Εκεί που κοίταζα, λοιπόν, στις ειδήσεις, κλπ, έπεσε το μάτι μου πάνω σ΄ αυτή την είδηση: Έγκυος η Μαριλένα Παναγιωτοπούλου

Γενικά, η σχέση μου με την τηλεόραση και με τα πρόσωπα που εκείνη διαρκώς τιμά και προβάλλει κατά συρροή δεν είναι και τόσο καλή. Θα την ονόμαζα ανύπαρκτη, για την ακρίβεια… Έτσι και τώρα, το μάτι μου έπεσε πάνω στην είδηση αυτή, απλώς και μόνο διότι με… παραξένεψε! Έγκυος η… ποια; Σα να είναι έγκυος, π.χ., η Ισιδώρα Σπανοδημήτρη!!! Και τι με νοιάζει εμένα; Ποια είναι η Μαριλένα Παναγιωτοπούλου; Την ξέρει κανείς;

Μπαίνω λοιπόν στο link, και αρχίζω να διαβάζω το άρθρο. Και αρχίζω παράλληλα να καταλαβαίνω περί τίνος πρόκειται…

Γνωστή κοσμική κυρία της Μυκόνου” η Μαριλένα Παναγιωτοπούλου (και σύζυγος επιχειρηματία, βέβαια)… Συνέλαβε, λέει, το παιδί σε ξενοδοχείο της Καραϊβικής (εκεί όπου συνήθιζε να μένει η Γκρέτα Γκάρμπο, μας είπε), ενώ προγραμμάτιζε να ονομάσει το παιδί “Μαντόνα”, αν ήταν κορίτσι (“για να βουίξει όλη η Ελλάδα“, μας πληροφόρησε) – της βγήκε αγόρι, βέβαια, και της χάλασε τα σχέδια (βγάλ΄ το Ναβουχοδονόσορα, κυρία μου, να δεις πόσο θα βουίξει η Ελλάδα – και να το φωνάζεις χαϊδευτικά “Νάββυ”…)! Επίσης, μας ενημερώνει ότι ζητάει να ξέρει δύο πράγματα απ΄ το γυναικολόγο της: μέχρι πότε θα μπορεί να ταξιδεύει και πώς θα γίνει το παιδί της να βγει Ζυγός (στο ζώδιο, ντε!). Ακόμα, πιστεύει ότι ο γιός της θα είναι ίδιος με τον άντρα της, “διότι το ΄χει δει σε όραμα“, ενώ, τέλος, διατρανώνει ότι “ψάχνουμε να αγοράσουμε ένα μεγάλο σπίτι στα βόρεια προάστια. Θα αφήσουμε τα σπίτια μας για να βρούμε ένα με τεράστιο κήπο, για να μεγαλώσουμε το παιδί μας. Όμως, τα περισσότερα που βλέπουμε είναι πολύ μικροαστικά για εμάς. […] Όχι, αυτά δεν είναι για εμάς. Εμείς θέλουμε κάτι που να μοιάζει με πολυτελή σουίτα σε ακριβό resort”.

Πρωτίστως, μια ευχή από μένα: να ΄ναι καλά το παιδάκι, και με το καλό να ΄ρθει στον κόσμο. Απ΄ ότι φαίνεται πάνω του θα καθρεπτιστεί όλη η απύθμενη βλακεία των γονέων του. Καλή τύχη, μικρέ μου…

Δευτερευόντως, εάν αμφισβητείτε τις διανοητικές ικανότητες της παραπάνω κυρίας, τότε πολύ ορθώς κάνετε… Μπείτε και στο link που έδωσα, και διαβάστε και όλο το κείμενο. Έχει πλάκα, όσο να ΄ναι!!!

Κατά τρίτον, ως δημοσιογράφος, καθαρά, πια, δεν μπορώ να αντιληφθώ πού βρίσκεται η είδηση στο ότι η εν λόγω κυρία είναι 5 μηνών έγκυος… Δεν κάνει κάτι διαφορετικό απ΄ ότι κάνουν δισεκατομμύρια γυναίκες ανά τον πλανήτη μας: μένει έγκυος!!! Επειδή λέγεται Πολυχρηματοπούλου ή Δισεκατομμυριούχου ή Απιθανικομμυρίδου ή Κροισομεννεαγραμματάκη, αποτελεί είδηση η κύησή της;

Και, κατά τέταρτον, θα είχε πολύ ενδιαφέρον να πάμε να δείξουμε τούτο το κείμενο και τις προτιμήσεις τούτης της μέλλουσας μαμάς σε διάφορες άλλες μαμάδες (μέλλουσες ή ήδη μαμάδες) κάνοντας το γύρο του κόσμου. Να πάμε να δείξουμε τούτο το κείμενο σε μαμάδες που γεννάνε μέσα στη φτώχεια, την ανέχεια, την ανωνυμία, τη δυστυχία, τον πόνο, τη σκλαβιά, μη ξέροντας τι θα τους ξημερώσει το αύριο. Για τούτο το μαύρο ταξίδι, βέβαια, μπορεί να μη χρειαζόταν να πάμε και πολύ μακριά: μια βόλτα στις γειτονιές της δικής μας χώρας και μόνο θα μας έπειθε ότι μερικές μαμάδες δεν έχουν την πολυτέλεια να σκέπτονται έτσι όπως σκέπτεται τούτη η μέλλουσα μαμά.

Κρίμα που ανεβάζω το κείμενο αυτό σήμερα. Χθες ήταν η μέρα της μητέρας… Νομίζω!

Ας είναι, όμως.

Καλή λευτεριά, κυρία μου. Και καλά μυαλά!!! Καλό ταξίδι στα χρυσά σου παραμύθια…

Χρόνια πολλά και σε σένα, και σε όλες τις μαμάδες του κόσμου τούτου!!!

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (11/5/2007)

Άλλη μια εβδομάδα έφτασε στο τέλος της. Και όπως πάντα, το τέλος της εβδομάδας εορτάζεται δεόντως, με το Μ΄ αρέσει-Δε μ΄αρέσει!!! Για να δούμε, τι ξεχωρίσαμε για τη βδομάδα που πέρασε…

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Θέλει και ρώτημα; Οι 25 βαθμοί Κελσίου των τελευταίων ημερών!!! Που κάνουν τις μέρες μου εδώ όσο γίνεται πιο… ελληνικές!!!

2. Και, σε συνέχεια του προηγούμενου, η αποδοχή του καλού καιρού από τους Άγγλους: πικνίκ, βόλτα, κλπ!! Είναι πολύ όμορφες εικόνες! Εμ, είδαν ζέστη οι Άγγλαροι και χάρηκαν…

3. Το όνειρο του κάθε φοιτητή: το τέλος της εξεταστικής του!!! Ε, από προχθές, το ζω κι εγώ!!! Ελπίζω να ΄χει και αίσιο τέλος, όταν θα ανακοινωθούν οι βαθμοί…

4. Το άρωμα απ΄ το φρεσκοκομμένο χορτάρι, που μύρισα ένα απ΄ τα πρωινά, όταν πήγαινα στη σχολή! Μοσχοβόλησε ο τόπος πράσινο και μυρωδιές από λουλούδια…

5. Το βράδυ της Πέμπτης που μας πέρασε. Κι αυτό, διότι παρευρέθηκα στο ετήσιο πάρτυ του τμήματός μου. Με άφθονο χορό, κέφι, κλπ. Και, βέβαια, την live μπάντα, που ήταν και το κλου της βραδιάς, ιδίως για το ότι αποτελούνταν από… ιδιαίτερα πρόσωπα: ξέρεις τι είναι να έχεις τον καθηγητή σου το πρωί να σε βαθμολογεί, και το βράδυ να τραγουδάει αλλόφρων, παίζοντας κιθάρα “ΒΟΟΟΟRN TO BE WIIIIILD“; Η μπάντα αποτελούνταν από τους καθηγητές μας!!! Και ήταν και καλοί, όχι αστεία!

6. Το αρμονικό “δέσιμο” με τους 3-ετεις φοιτητές, με τους οποίους συνεργαστήκαμε (οι μεταπτυχιακοί) στην εξεταστική.

7. Που μίλησα ξανά με φίλο, μετά από καιρό, μέσω msn!!!

8. Οι πάμπολλοι φίλοι ή γνωστοί μου, που ανακαλύπτω στα sites “κοινωνικής δικτύωσης” (κατά κόσμον, Facebook, hi5, κλπ). Κρατάς επαφές, δεν είν΄ κακό!!!

9. Που περπατάω στους δρόμους του Stoke, και δε νιώθω πια ξένος. Πατρίδα είναι όπου είναι η καρδιά, λένε.. Και ένα κομμάτι της καρδιάς μου, πια, είναι εδώ!!!

10. Που, ένα απόγευμα, όπως γυρνούσα απ΄ τη σχολή, ακριβώς μπροστά στην πόρτα της εστίας μας, είδα μια… αλεπού!!!

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η κούραση των τελευταίων ημερών.

2. Το βαρυστομάχιασμα που είχα την Παρασκευή, μετά την έξοδο στο αγαπημένο κινέζικο της παρέας, για τον εορτασμό του τέλους της εξεταστικής. Ξέρεις τι είναι να μη μπορείς να κοιμηθείς, επειδή έφαγες… 6 πιάτα φαϊ;

3. Η μουσική r’ ‘n’ ‘b (ούτε πως γράφεται δεν ξέρω). Απλώς, με εκνευρίζει…

4. Που το τελευταίο δελτίο ειδήσεων της χρονιάς, εν μέσω χαβαλέ, βέβαια, και ευθυμίας, ήταν μια μάπα και μισή. Προσπάθησαν όλοι να κάνουν χιούμορ και πλάκα, αλλά ήταν τόσο κακόγουστο, που δε μ΄ άρεσε καθόλου…

5. Η βλακώδης ευθυνοφοβία. Όταν κάνεις μια βλακεία, ιδίως αν είσαι μεγάλος κι όχι παιδάκι, πάρε την ευθύνη και ζήτα συγγνώμη! Απολογήσου… Μην κάνεις την πάπια, να την πληρώσει ο άλλος!!!

6. Κάθε μια από εκείνες τις στιγμές της εξεταστικής, στις οποίες έκανα ένα χαζό λάθος, που θα μπορούσε άνετα, βάσει των όσων ξέρω και των όσων είμαι ικανός να κάνω, να ΄χει αποφευχθεί.

7. Που τελείωσε η χρονιά. Δίχως να το καταλάβω. Θα μου λείψουν πολλά πράγματα…

8. Η καταστροφή που υπέστη η Βιρμανία… Σκληρή η μοίρα που τους χτύπησε…

9. Το να αμφιταλαντεύομαι, και να δυσκολεύομαι να πάρω μια απόφαση…

10. Που μια ακόμα περίοδος βαρεμάρας ξεκινά, ώσπου να φύγω… Δράση, γιατί χανόμαστε!