Αλαλούμ…

Δεν έχουν ειρμό οι σκέψεις μου σήμερα.. Έχω πυρετό, είμαι άρρωστος. Ο καιρός εδώ με έριξε τελικά στο κρεβάτι, σε μια στιγμή απολύτως ακατάλληλη, με εξεταστική σε δύο εβδομάδες και τουλάχιστον 2 projects να περιμένουν να γίνουν… Για δες καιρό που διάλεξε.

Φιλμάριζα χθες όλο το απόγευμα, σχεδόν, μέσα στον τρελο-αέρα και το κρύο. Μετά, όταν τελείωσα, έχασα το δρόμο μου και γύρισα σπίτι με τα πόδια: άλλη 1 ώρα στο δρόμο και το κρύο.. Ε, λίγο ήθελε να έρθει το κρύωμα; Όχι! Προετοιμαζόταν από καιρό, βέβαια, το ένιωθα. Και, τελικά, το βοήθησα να χτυπήσει αποτελεσματικά.

Και, σα να μην έφταναν όλα αυτά, να ΄χω να αντιμετωπίσω και μια γενικότερη επίθεση γκαντεμιάς. Είναι δυνατόν οι εκτυπωτές να δουλεύουν τέλεια όταν οι άλλοι εκτυπώνουν, και όταν πάω εγώ να μην εκτυπώνουν, να τελειώνει το χαρτί, να μη δουλεύουν, κλπ; Ναι, είναι!!! Μου έφυγε πόση ώρα από το χρόνο μου σήμερα, ακριβώς για να περιμένω τους τζαναμπέτηδες εκτυπωτές να φτιάξουνε.. Είναι τρομερό αυτό το πράμα. Επίσης, τα μηχανήματα να μη δουλεύουνε στο εργαστήριο, οι υπολογιστές να παίρνουν μπρος με τις χίλιες, να μη μπορώ να κάνω log in κανονικά, να, να, να… ΝΑ (μούντζα)!!! Μήπως αυτό που ο Stranger ονομάζει “φαρσέρ” θέλει να μου σκαρώσει αστεία, μέρες που είναι; Εντάξει, το ομολογώ, σκέφτηκα να μη νηστέψω φέτος!!! Μάλλον το “άκουσε” ο “φαρσέρ” και είπε να “τιμωρήσει” τον “ασεβή”!!! Εντάξει, με καλαμαράκια θα τη βγάλω! Εντάξει τώρα; Κάνε τον εκτυπωτή να δουλέψει, σε παρακαλώ…

Δε φταίει όμως μόνο η βλακεία των μηχανημάτων. Είναι και η ανθρώπινη μαζί. Πρώτα απ΄ όλα η δική μου, που αυτή τη βδομάδα έχω ήδη καλέσει 2 φορές τους τεχνικούς του εργαστηρίου να με βοηθήσουν με ένα project που είχα, ενώ το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν το… αυτονόητο. Έχω όμως και τη βλακεία των άλλων: οι μισοί μου φίλοι με αποκαλούν “εργασιομανή”, και οι άλλοι μισοί “τεμπέλη”. Να, σήμερα το πρωί τα πήρα άγρια με μια φίλη μου, που με αποκάλεσε, ούτε λίγο ούτε πολύ, “τεμπέλη” (με ύφος “ξέρεις πόσο έχω δουλέψει εγώ στη ζωή μου, ρε;”). Δε λέω ότι δεν έχει δουλέψει. Αλλά νομίζει μάλλον ότι όλοι οι άλλοι απλώς καθόμαστε – ότι μόνο αυτή δουλεύει σ΄ αυτό τον πλανήτη… Μερικές μέρες πριν, κι ενώ πήγαινα διαρκώς στη δουλειά (για την πρακτική μου) κι ενώ ακόμα δεν έπρεπε, μια άλλη φίλη μου με κατηγορούσε για… εργασιομανία (και, εμμέσως, “βλακεία” που πράττω έτσι). Ρε παιδιά, θα αποφασίσετε τελικά; Πού ανήκω; Να συστήνομαι ως “Γιώργος ο Τζίτζικας” ή “Γιώργος ο Μέρμηγκας” (στα πρότυπα του “Μπάμπης ο Σουγιάς”, “Νίκος ο Πεταλούδας”, κλπ).

Όπως επίσης με εκνευρίζει και η επιθυμία κάποιων περίεργων τύπων να διασχίσουν 5-6 χώρες για να πάνε σε μια άλλη, αφήνοντας τη δική τους, μόνο και μόνο για να ψωνίσουν. Αδιαφορώντας πλήρως για τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες τους (που θέλουν να δουν κάτι παραπάνω σε ένα νέο τόπο) και για τον τόπο τον ίδιο.. Τέτοιοι τύποι απλώς με κάνουν χαρούμενο που μισώ το shopping και το shopping therapy.

Όπως είδατε, κανένας αρμός δεν συνδέει τα κομμάτια τούτου του post μεταξύ τους.

Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι, ατάκτως ερριμμένοι!!!

Πάω να ξαπλώσω.

Τα λέμε.

3 comments on “Αλαλούμ…

  1. xexe… πολύ με άρεσε αυτό το ό,τι ναναι post! πάντα τέτοια και περαστικά!!!!

  2. βρε μανια με το ποστ που δεν ταιριάζουν τα κομμάτια του…

    Δύσκολη φαση ομολογώ.

    Περαστικά ς

  3. Ευχαριστώ για τα περαστικά σας!!!

    @ dorothea: Πάντα τέτοια, ε; Θα προσπαθήσω!!!

    @ JoaN: Ο καθείς με τις εμμονές του, Jo!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s