Ο ήρωας με τα μεταξένια χέρια

Οι Βραζιλιάνοι έχουν μια έκφραση παροιμιώδη, για τους τερματοφύλακες: “ο γκολκίπερ είναι δυστυχισμένο πλάσμα.. Ακόμα κι εκεί που πατάει, δε φυτρώνει χορτάρι” (σ.σ. διότι, συνήθως, στα γήπεδα, ιδίως εκείνα που είναι κακής ποιότητας, μπροστά στο τέρμα έχει πάντα χώμα, διότι το χορτάρι έχει φύγει, επειδή πατάει συνέχεια σ΄ εκείνη την περιοχή ο γκολκίπερ)!!!

Γεγονός είναι, επίσης, και αυτό που έγραφε ο Ουρουγουανός δημοσιογράφος και μέγας λάτρης του ποδοσφαίρου, Εντουάρντο Γκαλεάνο: “Τα αποκρούει όλα, και γίνεται ήρωας! Αν για μια στιγμή, όμως, τα ατσάλινα χέρια του μετατραπούν σε μεταξένιες κορδέλες, και φάει το γκολ, τότε γίνεται περίγελως όλων!“. Πόσα και πόσα τέτοια συμβάντα, έχουμε δει!

Και, βέβαια, ο σπουδαίος Γάλλος ποιητής Αλμπέρ Καμύ, όταν φοιτούσε στο Παν/μιο της Αλγερίας και έπαιζε μπάλα στην ομάδα του, έπαιζε γκολκίπερ…

Προσωπικά, πάντα μου την έσπαγε, όταν με έβαζαν τέρμα. Τη μισούσα τη θέση αυτή. Όχι επειδή ήθελα να βάζω γκολ, ο χειρότερος αμυντικός της περιοχής μου ήμουν. Απλώς, ήθελα να παίζω μέσα. Σιγά σιγά, όμως, αποφάσισα να την αγαπήσω! Και τα κατάφερα! Κατάφερα να αγαπήσω τη θέση του γκολκίπερ…

Πόσο μυαλό χρειάζεται, για να συνεισφέρεις στο παιχνίδι, από αυτό το πόστο. Πόση μαεστρία χρειάζεται, έτσι ώστε να κατευθύνεις τους αμυντικούς σου με τόσο σωστό τρόπο, ώστε εσύ να ακουμπήσεις τη μπάλα όσο το δυνατόν λιγότερο! Πόσο μεγάλη αντίληψη χρειάζεται για να διαβάζεις τις φάσεις και να γλιτώνεις την εστία σου.

Ο παλιός γκολκίπερ των ΑΕΚ και Άρη, ο Χρηστίδης, είπε κάποτε: “Αν, σε ένα αγώνα, αναγκαστείς να κάνεις θεαματική απόκρουση, τότε κάποιο λάθος έχεις κάνει στην αρχή της φάσης“… Η πλήρης απομυθοποίηση των φαντεζί τερματοφυλάκων!!!

Μου αρέσει η θέση του γκολκίπερ, διότι είναι νευραλγική. Και δύσκολη. Και έχει πολλά μυστικά. Άσε που απαιτεί ειδική εκπαίδευση – ξέχωρα από τους άλλους παίκτες.

Στη Βραζιλία, κυκλοφόρησε κάποτε ένα παιδικό βιβλίο. Ήρωάς του, ο πιο άχρηστος γκολκίπερ όλων των εποχών. Μόνο που, η μπάλα με την οποία παίζει, είναι ζωντανή (!) και τον ερωτεύεται (!!!). Και πάντα πάει στην αγκαλιά του. Και τον κάνει ανίκητο! Μια μέρα, όμως, ο γκολκίπερ τούτος βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πέναλτυ που δε θέλει να αποκρούσει. Και φεύγει απ΄ την εστία! Και η μπάλα τον ακολουθεί! Και παντρεύτηκαν, κι έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα!!!

Για να μην πω, βέβαια, ότι αγάπησα ακόμα περισσότερο τη θέση του γκολκίπερ, όταν έμαθα την ρήση (πάλι) των Βραζιλιάνων για αυτόν: “η μπάλα, απ΄ όλους τους παίκτες, μόνο το γκολκίπερ αγαπάει – γιατί όλοι οι άλλοι την κλωτσάνε, εκείνος μόνο την αγκαλιάζει“!!!

Φυσικά, στον ύπνο μου, είμαι κι εγώ ανίκητος γκολκίπερ! Στην πραγματικότητα, ότι πάει μέσα γράφει. Προσπαθώ, αλλά δε μου βγαίνει. Όταν είσαι γκολκίπερ, όμως, έχει κι άλλα πλεονεκτήματα: μπορείς να δείχνεις σοβαρός, να ΄χεις στυλ, βλοσυρό βλέμμα (έχετε δει το Ντίντα, της Μίλαν; Χαμογελάει ποτέ του;..), ενώ μπορείς και να φοράς φανταχτερές στολές και να τραβάς τα βλέμματα πάνω σου! Μ΄ αρέσει επίσης η θέση του κίπερ, διότι μπορεί, πραγματικά, να ανεβάσει μια ομάδα πολύ: μπορεί να ΄χεις έναν σκόρερ που βάζει 20 γκολ κάθε περίοδο, αν έχεις όμως ένα γκολκίπερ που δεν τρώει τίποτα, τότε είσαι πολύ καλύτερα!!!

Από τους παλιούς σούπερ κίπερς, θαυμάζω τον Γκόρντον Μπανκς (ως γνήσιος αγγλόφιλος κιόλας) και τον Σέρχιο Γκοϊκοετσέα, τον Αργεντίνο, ένα μοναδικό “πεναλτάκια” κίπερ (τα ΄πιανε όλα). Ενώ έγινα και μέγας φαν του Χέλμουτ Ντουκαντάμ, του Ρουμάνου κίπερ της Στεάουα, που απέκρουσε 4 πέναλτυ το ’86, στον τελικό Στεάουα-Μπάρτσα (σ.σ. ρεκόρ στην ιστορία του ποδοσφαίρου)! Θαυμάζω και άλλους, ιδίως τον πολύ σταθερό Τόμας Ν’ Κόνο, τον Καμερουνέζο, αλλά και τον τρομερό επαγγελματία Σεπ Μάγερ, τον Δυτικογερμανό.

Από τους τωρινούς, είμαι μέγας φαν Πετρ Τσεχ, Μπουφόν, και, από Ελλάδα, Αντώναρου Νικοκοψίδη και Αρκάδιου Μάλαρτς!! Προσθέτω και τον Καλαμαριώτη Πάβελ Κόβατς, που είναι πολύ καλός!!!

Κλείνω το κείμενο με την εξής γκολκιπερική ιστορία (πάλι από τη Βραζιλία): το 1950, όταν η Βραζιλία έχασε το Παγκόσμιο Κύπελλο μέσα στο σπίτι της από την Ουρουγουάη (1-2), ο γκολκίπερ της ήταν ο Μοασύρ Μπαρμπόσα, και το 2ο γκολ που δέχθηκε ήταν αστείο. Ο Μοασύρ ήταν μαύρος. Μετά από αυτόν, ο τελευταίος μαύρος γκολκίπερ που έπαιξε με τη Βραζιλία ήταν ο… Ντίντα, το 1999!!! 49 χρόνια μετά, και δεν ξανάβαλαν ποτέ μαύρο γκολκίπερ ο Βραζιλιάνοι! Για το φόβο της κακοτυχίας!!!

Για το φόβο του ήρωα, με τα μεταξένια δάχτυλα…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s