Lazybones…

(Το παιχνίδι στο οποίο με προσκάλεσε η JoaN ήταν καλό.. Θα δημοσιεύσω, όμως, και δεύτερο κείμενο για σήμερα – αιτία, το προγραμματισμένο κείμενο που ήθελα να ανεβάσω! Δεν με αφήνει να του δώσω αναβολή για άλλη μέρα!!! Οπότε, δύο κείμενα για σήμερα…)

Την Τετάρτη που μας πέρασε, τελειώνοντας το μάθημα, έφυγα μαζί με τη φίλη μου την Τ. – πηγαίναμε προς την ίδια κατεύθυνση. Και, με παράπονο, άρχισε να μου λέει: “Oh, George, βαρέθηκα πια να ΄μαι φοιτήτρια.. Θέλω να πιάσω δουλειά, επιτέλους! Να αρχίσω να προσφέρω.. Δε μπορώ άλλο αυτή την φοιτητική και μαθησιακή ζωή… Ήδη ξόδεψα τέσσερα χρόνια στο Πανεπιστήμιο, άλλο ένα τώρα. Δε μπορώ άλλο“.

Κι έπρεπε λοιπόν εγώ κάτι ν΄ απαντήσω.. Φαινόταν αρκετά στενοχωρημένη. Και πρέπει να ήταν. Παρ΄ όλο που θαύμασα τους τόνους από φιλότιμο που έχει μέσα της, δεν της το είπα. Προτίμησα απλώς να της ανεβάσω τη διάθεση. Άλλωστε, δεν ξέρω αν είχε όρεξη για τόσο κουβέντα και ανάλυση..

Always look at the bright side of life, T.!“, της είπα (ενθυμούμενος και τους Monty Pythons, φυσικά). “Απλώς σκέψου, ότι θα ΄χεις όλη σου τη ζωή για να δουλέψεις και να προσφέρεις.. Και αγαπάς αυτό που κάνεις, και είσαι καλή σ΄ αυτό που κάνεις! Σίγουρα θα βρεις ένα πόστο, απ΄ το οποίο θα προσφέρεις. Φοιτήτρια, όμως, θα είσαι μόνο μια φορά. Κοίτα λοιπόν να το αξιοποιήσεις, διότι δε θα ξανάρθει“.

Με την πρώτη ατάκα γέλασε πολύ. Και μου είπε ότι της έφτιαξε τη διάθεση, κάτι με το οποίο χάρηκα. Άλλωστε, είναι ένας απ΄ τους σκοπούς μου, κι αυτός – να κάνω τους γύρω να χαμογελάνε! Κι ένα αστείο, εάν αρέσει στον άλλο, είναι πάντα καλό.

Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα του Τεμπέλη (απ΄ όσο μου είπαν), και αποφάσισα να αναφέρω αυτό το περιστατικό. Δεν ξέρω γιατί ήμουν τόσο κάθετος, όταν της τα ΄πα αυτά. Κι εγώ, δε μπορώ άλλο πια να κάθομαι. Θέλω επιτέλους να μπω στο χώρο αυτό που αγαπώ. Την αθλητική δημοσιογραφία. Να ξεδιπλώσω όσες τυχόν γνώσεις έχω, όσα τυχόν ταλέντα, να μπω, να βρεθώ δίπλα στους ήρωές μου, τους παικταράδες, τους προπονητές, δίπλα στα αγαπημένα μου αθλήματα, στα μεγάλα, σούπερ events!!! Γι΄ αυτό, άλλωστε, τ΄ όνειρο, έκανα τούτο το μεγάλο ταξίδι στην Αγγλία!!!

Ποιος όμως είπε όχι στο ραχάτι και την ξάπλα;

Ποιος όμως αρνήθηκε τη γλυκάδα του καθισιού;

Ποιος όμως έδειξε αποστροφή στην ομορφιά του χαζολογήματος και την γλυκύτητα του να μην κάνεις τίποτα;

Ουδείς, λέω εγώ!!!

Αλλά, δεν είναι αυτό το θέμα, εντελώς! Καλή η ξάπλα και η αφασία, ναι. Το θέμα είναι, ότι όντως ορισμένα χρόνια δεν ξανάρχονται. Και αποτελούν ωραίες εμπειρίες. Ιδίως αν τα ζεις και σε ξένη χώρα, έτσι; Και τα φοιτητικά χρόνια που έζησα, τέσσερα χρόνια κι εγώ, κι άλλο ένα τώρα, ήταν εξαιρετικά.

Γι΄ αυτό, λέω, προτού τελειώσουν αυτά, ας τα χαρώ λίγο ακόμα!!!

Διότι, κατόπιν, έχω όλο τον υπόλοιπο χρόνο, να δείξω ό,τι είναι αυτό που αξίζω, τέλος πάντων!!! Και θέλω να τα καταφέρω… Χωρίς να αφήσω να με απορροφήσει η τεμπελιά, βέβαια..

Παγκόσμια Ημέρα του Τεμπέλη, όμως, σήμερα!!! Και, έστω γι΄ αυτή τη μέρα, ας νιώσω λίγο πιο ελαφριές τις ενοχές μου.

2 comments on “Lazybones…

  1. Δεν πειράζει!!! Η τεμπελιά είναι αξία διαχρονική, γιορτάζει διαρκώς!!!😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s