Προς μια νέα εποχή..

Η μικρή ομάδα ανθρώπων που προχωρά ανάμεσα στις συστάδες των δέντρων έχει πια κουραστεί. Είναι δύσκολο να ανεβαίνεις τα βουνά και τους λόφους. Κι αυτή η ζεστή μέρα κάνει τις προσπάθειές τους όλο και πιο δύσκολη.. Πρέπει όμως να συνεχίσουν. Πρέπει να βρουν ένα μέρος να καταλύσουν. Βρισκόμαστε πολύ παλιά, τόσο, όσο φτάνει η μνήμη. Τα παιδιά προπορεύονται, και ανιχνεύουν το έδαφος. Ξάφνου, ένα από αυτά, φωνάζει: “Έχει κατηφόρα μετά! Είναι πεδιάδα!!!”. Και πράγματι, μια τεράστια πεδιάδα απλώνεται ξαφνικά μπροστά στην μικρή ομάδα ανθρώπων. Κατάφυτη, με κάθε λογής ήχους να γεμίζουν την ατμόσφαιρα με ένα ακουστικό μωσαϊκό.. Και, στις συστάδες των θάμνων, στα κλαδιά των δέντρων, στο έδαφος και δίπλα στα ρυάκια, το μόνο που βλέπεις είναι.. κοτσύφια. Δεκάδες, εκατοντάδες κοτσύφια. Γεμάτος ο τόπος! Κι ο γηραιότερος της ομάδας, ο πιο σοφός, λέει: “Εδώ θα καταλύσουμε. Στην πεδιάδα με τα κοτσύφια”..

Κάπως έτσι θα γεννήθηκε το Κοσσυφοπέδιο, φαντάστηκα εγώ. Που σημαίνει, ακριβώς αυτό, η πεδιάδα με τα κοτσύφια.

Από εκείνη τη ζεστή ημέρα, την τόσο μακρινή όσο φτάνει η μνήμη, πέρασαν μέρες, μήνες, χρόνια, αιώνες, χιλιετίες.. Η περιοχή που ονομάστηκε απ΄ τους πρώτους της (εικάζω) κατοίκους Κοσσυφοπέδιο κατοικήθηκε από χιλιάδες ανθρώπους, διαφόρων φυλών και εθνικοτήτων. Μουσουλμάνους, χριστιανούς, καθολικούς, Σέρβους, Αλβανούς, Τούρκους, Ρωμαίους, Σλάβους γενικότερα, πιο σωστά.. Μια τυπικά βαλκανική περιοχή, δηλαδή, με τις επιμειξίες της, τις συγχωνεύσεις τις, το πολυπολιτισμικό χρώμα της. Η δε Ιστορία αναφέρει ότι στα 1389 ο σερβικός στρατός μαζί με τους συμμάχους του ηττήθηκε στην επική Μάχη του Κοσόβου, απέναντι στους Οθωμανούς. Και δεν ήταν ο μόνος πόλεμος που γνώρισε η περιοχή. Επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επί Βαλκανικών Πολέμων, επί Πολέμου της Γιουγκοσλαβίας πιο πρόσφατα, το χώμα της περιοχής ποτίστηκε με αίμα. Άλλοτε σε δίκαιο, κι άλλοτε σ΄ άδικο πόλεμο. Η ουσία είναι ότι αυτό το μωσαϊκό λαών και πολιτισμών που υπήρχε στην περιοχή, έδειχνε από πάντα (όπως και όλες σχεδόν οι Δημοκρατίες που συνιστούσαν κάποτε την Ενιαία Γιουγκοσλαβία) τάσεις απόσχισης.

Με κυρίαρχο το αλβανικό στοιχείο, το Κόσοβο άρχισε να πιέζει για ανεξαρτησία. Οι Σέρβοι της περιοχής άρχισαν να ΄ναι ανεπιθύμητοι, βαθμιαία, τα τελευταία χρόνια. Οι Αλβανοί του Κοσόβου ονειρεύονταν την ένωση με την Αλβανία.. Η σερβική κυβέρνηση, από την άλλη, ούτε ν΄ ακούσει δεν ήθελε για ανεξαρτησία του Κοσόβου. Μολοντούτο, το Κοινοβούλιο του Κοσόβου κήρυξε τη χώρα ανεξάρτητη, στα 1990 (που αναγνωρίστηκε μόνο απ΄ την Αλβανία). Σε απάντηση, το 1992, η σερβική κυβέρνηση έδιωξε οικογένειες Αλβανών απ΄ τα σπίτια τους, για να εγκαταστήσει Σέρβους πρόσφυγες του (νωπού ακόμα) πολέμου της Γιουγκοσλαβίας. Γεννιέται ο Απελευθερωτικός Στρατός του Κοσόβου. Τον Ιανουάριο του 1999, 45 πτώματα Αλβανών κατοίκων βρίσκονται στην πόλη Ρατσάκ – επιχείρηση των Σέρβων για αντίποινα. Ο πόλεμος μαίνεται. Κάποιος πρέπει να επέμβει. Και, στα 1999, όταν οι συγκρούσεις μεταξύ Σέρβων και ανταρτών Αλβανών φτάνουν στο απροχώρητο, επεμβαίνει το ΝΑΤΟ (με τους “ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς” του – τα ΄χα ζήσει τότε, αυτά, όλη εκείνη τη φρίκη, εκ του μακρόθεν, απ΄ τις τηλεοράσεις, όταν το Βελιγράδι είχε ισοπεδωθεί κατά το ήμισυ, και με την ΑΕΚ να παίζει φιλικό με την Παρτιζάν, με τους στόχους πάνω στις φανέλες τους): ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία είναι γεγονός. Παύση πυρός μεταξύ των αντιμαχόμενων. Τυπικά, έχουν “νικήσει” οι Αλβανοί. Οι Σέρβοι που απέμειναν στην περιοχή, γίνονται αντικείμενο χλευασμού, απώθησης. Το μίσος δεν καταλαγιάζει έτσι εύκολα. Και έτσι ήταν όλα, μέχρι χθες.

Κυριακή, 17 Φλεβάρη 2008. Το Κόσοβο, ομόφωνα, με τη στήριξη των Αμερικανών, αποφασίζει την απόσχισή του από τη Γιουγκοσλαβία, και την ανεξαρτητοποίησή του. Στα χνάρια του Μαυροβουνίου, οι Κοσοβάροι (με πρωθυπουργό τον -αλβανικής καταγωγής- Χασίμ Θάτσι) γίνονται ανεξάρτητο κράτος. Οι Σέρβοι αντιδρούν μανιασμένα (“όσο υπάρχει σέρβικος λαός, το Κόσοβο θα είναι Σερβία“, κραυγάζει ο πρόεδρος Κοστούνιτσα). Όπως και οι Ρώσοι. Και αρκετοί άλλοι. Πολλές άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν στο εσωτερικό τους αποσχιστικά κινήματα (π.χ., Ινδονησία, Ισπανία), επίσης αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσόβου.

Τι δρόμος ανοίγει, λοιπόν; Κι αν αποφασίσουν και οι Βάσκοι ή οι Καταλανοί να κάνουν δικό τους κράτος; Ποιος θα τους εμποδίσει, πια; Ή τους Τουρκοκύπριους της Βόρειας Κύπρου; Ή, αν θέλετε, ακόμα και τους Μουσουλμάνους της Θράκης, τους δικούς μας.. Ή τους Οσέτιους και τους Αμπχάζιους, στη Γεωργία (τους οποίους η Ρωσία ήδη εξέφρασε ότι θα αναγνωρίσει ως ανεξάρτητους, εάν προχωρούσε το Κόσοβο ως την ανεξαρτησία); Ένας Θεός ξέρει.

Στο Λευκό Οίκο, στην Αμερική, ο Μπους είναι έτοιμος για ύπνο. Ο Πλανητάρχης. Ο ίδιος αναγνώρισε την ανεξαρτησία του Κοσόβου. Πολλοί, δε, είπαν, ότι για τα συμφέροντα του κράτους του το ΄κανε – να ΄χει ένα δορυφόρο στην περιοχή.. Μπορεί να ΄ναι κι έτσι. Η ουσία είναι, ότι δε νομίζω πώς ο ίδιος ο Αμερικανός Πρόεδρος έχει υπ΄ όψη του τι ασκό του Αιόλου άνοιξε, με την απόφασή του να αναγνωρίσει το Κόσοβο ως ανεξάρτητο κράτος.

Την ίδια ώρα, στην πρωτεύουσα του Κοσόβου Πρίστινα, ο 5χρονος Μπλερίμ, στην αγκαλιά της μητέρας του, κοιτά ψηλά στον ουρανό. Τα πυροτεχνήματα έχουν κάνει τη νύχτα μέρα! Οι Κοσοβάροι γιορτάζουν. Και τραγουδούν στη γλώσσα τους, τα αλβανικά (το 92% άλλωστε του πληθυσμού του Κοσόβου, είναι Αλβανοί). Ψελλίζει και ο Μπλερίμ, όσα μπορεί και ξέρει.. Δε γνωρίζει τι επιφυλάσσει το μέλλον του, σε τι κόσμο θα μεγαλώσει. Στα μάτια του καθρεφτίζονται οι λάμψεις των βεγγαλικών, στ΄ αυτιά του ηχούν οι κρότοι απ΄ τα πυροτεχνήματα. Κι αυτό του δίνει τώρα χαρά. Η μητέρα του τον αγκαλιάζει, ενώ στ΄ άλλο χέρι ανεμίζει μια αμερικάνικη σημαία.

Κάπου μακριά, ένα κοτσύφι τραγουδάει.

Υ.Γ.: Και, για να μην ξεχνιόμαστε, δε μπορώ να φύγω απ΄ την ποδοσφαιρική πτυχή του θέματος. Θα αναφέρω, λοιπόν, ότι είχαμε κι εμείς έναν διάσημο Κοσοβάρο παίκτη στα μέρη μας: τον παίκτη της ΑΕΚ, Περπαρίμ Χετεμάι (και Φινλανδό διεθνή). Άλλοι διάσημοι Κοσοβάροι παίκτες, οι Μπέσνικ Χάσι (με σπουδαία θητεία σε βελγικές ομάδες), Σέφκι Κούκι (διεθνής με την Φινλανδία, σπουδαίος φορ), Βαλόν Μπεχραμί (έπαιξε στο Μουντιάλ 2006 με την Ελβετία), Λόρικ Τσάνα (τρέχων αρχηγός της Μαρσέιγ και πρώην παίκτης της Παρί Σεν Ζερμαίν, διεθνής με την Αλβανία), αλλά και ένας ακόμα “δικός μας”, ο Άριαν Μπεκιάι (πρώην γκολκίπερ των ΟΦΗ και Ιωνικού, διεθνής με την Αλβανία). Και, βέβαια, η ποδοσφαιρική ομάδα του Κοσόβου, η Εθνική, έχει ήδη συσταθεί, ενώ έδωσε και μερικά ματς πριν χρόνια (όπως όλες οι εθνικές μη αναγνωρισμένων κρατών, που επιθυμούν ανεξαρτησία).

3 comments on “Προς μια νέα εποχή..

  1. Είναι λυπηρό, θεωρώ, να δηλώνει ο πρωθυπουργός της Αλβανίας “Σκύβουμε με σεβασμό…” (p://www.enet.gr/online/online_text/c=111,id=30289144) για την Αμερική, και να πανηγυρίζουν οι Κοσοβάροι με αμερικανικές σημαίες στα χέρια.. Μια χώρα που βομβάρδιζε ανελέητα τους γείτονες τους πριν μερικά χρόνια, για να τους προσφέρει μετά ανθρωπιστική βοήθεια, και να προταθεί μάλιστα ο τότε πρόεδρος για νόμπελ ειρήνης.. μια τέτοια χώρα, εύκολα μπορεί να βομβαρδίσει αύριο μεθαύριο και τους ίδιους.. αλλά η σκέψη είναι “κοντή”. Η σκέψη της μελλοντικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ είναι κακή. Όχι. Οι κοσοβάροι σήμερα γιορτάζουν. Θεωρούν ότι επέτυχαν μια νίκη..

    Και δεν είναι μόνο οι βάσκοι, ούτε μόνο η Βόρεια Κύπρος. Είναι οι Κούρδοι, οι Τσετσένοι. Η βόρειος Ιρλανδία. Η βόρεια Ιταλία που έχει σηκώσει κεφάλι τελευταία. Οι φλαμανδοί και οι βαλόνοι. και τόσοι άλλοι.. Τόσοι, που πια δεν μπορούμε να ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο.

    Το κείμενο ήταν ωραίο. έχει όμως, θεωρώ, ένα σημαντικό λάθος. Ο Bush, παρουσιάζεται σχεδόν ένα παιδάκι, που δεν καταλαβαίνει τι κάνει. Λάθος. Δεν είναι πως δεν ξέρει τι χαμό ξεσηκώνει. Ξέρει. Ακρετά καλά το ξέρει. Και γουστάρει. Γουστάρει το “διαίρει και βασίλευε”. Γουστάρει μια διχασμένη Ευρώπη, γιατί δεν μπορεί να του πάει κόντρα. Γουστάρει να τον προσκυνάνε οι Κοσοβάροι, για να έχει έναν δικό του μπας κι ανακόψει την “επέλαση” του Πούτιν στα Βαλκάνια. Το ξέρει. httΤο μόνο που ίσως δεν ξέρει, ή δεν μπορεί να υπολογίσει, είναι μήπως τελικά το κύμα των επιπτώσεων περάσει τον Ατλαντικό…

  2. Ευχαριστώ για το σχόλιο, dorothea. Νομίζω ότι θα έρθει η στιγμή, όπου το κύμα αυτό που λες θα περάσει τον Ατλαντικό.. Όταν διαρκώς προκαλείς πράγματα, ε, κάποια στιγμή, όσο μακριά κι αν είσαι, οι συνέπειές τους θα σε βρουν!!!

    Χθες, Δευτέρα, μου είπε μια φίλη μου, απ΄ τους coursemates, ότι στο σπίτι που νοικιάζει, στο χωλ, είχαν στήσει την Κυριακή το βράδυ γιορτή διάφοροι… Κοσοβάροι!!! Γιορτάζοντας την ανεξαρτησία τους.
    Το αναφέρω πληροφοριακά. Απλή αναμετάδοση μιας είδησης που μου έκανε εντύπωση.

  3. ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΑ ΜΟΝΑΣΤΙΡΙΑ
    ΚΑΙ ΣΤΑ ΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ
    ΚΑΙ ΓΑΛΑΝΑ ΜΑΤΙΑ
    ΝΑ ΓΛΙΤΩΣΟΥΜΕ ΣΚΛΑΒΙΑ
    ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΛΑΒΟΚΟΥΜΟΥΝΙΑ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s