Οι αλκυονίδες μέρες του “Κόκκορα”…

Το σίγουρο είναι ότι ξεκίνησα πάλι νωρίς, και πάω με τα πόδια, συνέχεια τρέχω, και βιάζομαι…

Ας με συγχωρήσει ο αγαπημένος μου Φοίβος Δεληβοριάς, που του παραφράζω τους εναρκτήριους στίχους του εξαιρετικού τραγουδιού του, Ο Προορισμός. Απλώς, καλώς ή κακώς, έτσι είμαι. Συνέχεια βιάζομαι. Πάντα προχωράω με γρήγορα βήματα. Σκυφτό το κεφάλι. Μονίμως νωρίτερα. Μονίμως αγχωμένος. Μονίμως με ένα φόβο. Δεν αφήνω λίγο τον εαυτό μου να χαλαρώσει. Κι όχι μόνο στο θέμα του περπατήματος – σε πολλά άλλα.

Κάποτε, στο πολύ ωραίο “Αρκοτέστ” του site του σπουδαιότατου Αρκά, μου έβγαλε ότι είμαι ο “Κόκκορας”, λέει. Και, καμιά φορά, αναρωτιέμαι αν όντως ισχύει αυτό. Δεν πιστεύω σε τέτοιες ταμπέλες, φυσικά. Όπως δεν πιστεύω, π.χ., και στα διάφορα tests και applications του Facebook (το αναφέρω εδώ ως επιχείρημα, λόγω της τεράστιας δυναμικής που ΄χει αποκτήσει τούτο το site): εάν τα πίστευα, τότε είμαι… 31% έξυπνος, στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν ο… φιλόσοφος Επίκουρος, ενώ θα… παντρευτώ σε 13 χρόνια από τώρα!!! Απλώς, αναφέρω όλα αυτά, διότι, κάπου κάπου, αρχίζω και σκέπτομαι: βρε μήπως ισχύουν;

Σαν τον “Κόκκορα”, λοιπόν, κι εγώ, πολλές φορές. Μηδενική χαλάρωση, μονίμως με άγχος. Συνεχώς διστακτικός, αναφορικά με πράγματα, πράξεις, ενέργειες. Συνεχώς σκεπτικός – από πράξεις, όμως, όχι τόσο πολλά όσο θα επιθυμούσα. Αλλά και πολλά άλλα χαρακτηριστικά του “Κόκκορα” (θυματοποίηση, απαισιοδοξία, συνεχής προβληματισμός, “ψείρισμα” των πάντων, κλπ) μ΄ έχω πιάσει πολλές φορές να τα ΄χω στη συμπεριφορά μου. Και μου λένε οι άλλοι, “ρε, χαλάρωσε, μια χαρά είσαι, τι έχεις;” – κάτι συνεχώς νιώθω να είναι στραβά..

Αυτές τις μέρες, εδώ στην Αγγλία, έχει έναν απίστευτα γλυκό κι ωραίο καιρό. Ανέφελος ουρανός, ήλιος δυνατός και ζεστός, καταγάλανη ατμόσφαιρα – και φως!!! Παντού φως!!! Η μουντάδα έχει εξαφανιστεί, και σήμερα, γυρνώντας στο κάμπους, είδα μια ωραία σκηνή: κάτι Αγγλιδούλες (“Πάλι τις Αγγλιδούλες πρόσεξες, ε;”) να ΄χουν στρώσει μια πετσέτα στο χορτάρι, με το ραδιοφωνάκι δίπλα, και να κάνουν πικνίκ! Και, βέβαια, σαν σε καλοκαιρινή μέρα, οι περισσότεροι σήμερα φορούσαν μαύρα γυαλιά ηλίου!!! Οι Άγγλοι έχουν εντυπωσιαστεί από αυτόν τον εξαιρετικό καιρό.. Κι εγώ, δεν το κρύβω. Απ΄ τη μουντάδα στον τέλειο ήλιο; Εντυπωσιάστηκα.

Βυθισμένος στις σκέψεις, λοιπόν, και πάλι (οι περισσότερες ανάξιες λόγου, αλλά, είπαμε, “Κόκκορας”), περπατούσα προς το κάμπους. Απογευματάκι, γύρω στις 4 η ώρα.. Ξάφνου, σταμάτησα να σκέπτομαι, και γύρισα το κεφάλι προς τα πάνω: η μέρα βρισκόταν στην πιο γλυκιά της ώρα! Ο ήλιος σιγά σιγά έγερνε για να δύσει, ο ουρανός ήταν καταγάλανος, ένα αεράκι (πάντα κρύο..) φυσούσε, κι ένα ωραίο χρυσαφί χρώμα απλωνόταν παντού.

Και χαμογέλασα.. Και σταμάτησα να σκέπτομαι.

Μερικά πράγματα είναι τόσο μικρά, και τα προσπερνάμε ως ασήμαντα, μα μπορούν αμέσως να μας φτιάξουν τη διάθεση. Όπως αυτές οι ιδιότυπες αγγλικές “αλκυονίδες μέρες”.. Ακόμα κι ένα “Κόκκορα” μπορούν να τον κάνουν να χαμογελάσει, τα μικρά πράγματα!!!

Μα εκεί προς το μέρος σου λάμπει ένα φως/που δείχνει πώς είσαι ο προορισμός… Χωρίς να παραφράζω πια.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s