Οδοιπορικό στην παμπ!!!

Τα φώτα της παμπ είναι χαμηλωμένα. Νομίζω ότι έτσι πρέπει να είναι τα φώτα σ΄ όλα τα μαγαζιά τέτοιου τύπου (καφετέριες, παμπ, εστιατόρια, κλπ). Δεν κουράζεται το μάτι, αλλά μπορείς να βλέπεις άνετα και το διπλανό σου. Από τα ηχεία ακούγονται διάφορες αγγλικές ροκιές, που αμφιβάλλω αν θα έχουν φτάσει στην Ελλάδα. Μια απροσδιόριστη μυρωδιά πλανιέται στον αέρα (μάλλον είναι τα τσιπς που συνοδεύουν τις μπύρες), τη στιγμή που απλώνω το χέρι και ανοίγω την πόρτα για να μπω, περνώντας απ΄ το στενό διάδρομο που συνδέει το πεζοδρόμιο με το κατώφλι της πόρτας (κάτι σα μικρή φυσούνα γηπέδου).

Γύρω γύρω, ηλεκτρονικά παιχνίδια με οθόνη αφής, σαν εκείνα που βρίσκεις σε πολλά καφενεία και στην Ελλάδα. Απαραιτήτως, δύο μεγάλες οθόνες τηλεόρασης, όπου σε λίγο θα προβληθεί το παιχνίδι.. Όλα ξύλινα. Με εκείνο το ωραίο, φιλικό χρώμα. Στο βάθος, στον τοίχο, καρφωμένος ο στόχος, που περιμένει τους επίδοξους παίκτες των darts να επιδοθούν σ΄ αυτό το “άθλημα” (ναι, υπάρχουν Άγγλοι που θεωρούν τα darts “σπορ”…). Κατευθύνομαι προς το μπαρ: μια κάνουλα για τη (μπύρα) Foster’s, μια για τη Guinness, μια για τις κοκακόλες και μια τέταρτη για Heineken, αν πρόλαβα να δω καλά. Πάνω απ΄ τα κεφάλια μας, στο ταβάνι, ο προτζέκτορας, μέσω του οποίου θα προβληθεί σε λίγο το παιχνίδι. Μπροστά απ΄ το μπαρ, οι κλασικές ψηλές καρέκλες. Και σ΄ αυτή τη μεριά της παμπ, επίσης υπάρχουν ηλεκτρονικά (με σημαντικότερο τον “εύσωμο” κουλοχέρη απέναντι απ΄ το μπαρ), αλλά και δεύτερη οθόνη τηλεόρασης στο βάθος, μαζί με νέο στόχο για darts. Και, φυσικά, τραπέζια παντού. Όχι διάσπαρτα. Βαλμένα με τάξη και σειρά. Δίπλα στην κεντρική είσοδο, και μπροστά απ΄ τα παράθυρα, είναι ο καναπές. Με τα τραπέζια μπροστά του και τα σκαμπουδάκια. Σταμπάρω μια ελεύθερη θέση και γυρνάω προς το μπαρ.

Μια Guinness, παρακαλώ“.

(γεμίζει..)

Ορίστε.. 2 λίρες παρακαλώ“.

Αφού μου κάνει εντύπωση που την έχει τόσο φτηνά (όλες οι παμπ είναι αρκετά φτηνές, εν γένει, κάτι που είναι καλό), αλλά και που μου δίνουν τόση πολλή (σ.σ. μεγάλο μεγάλο ποτήρι, ως απάνω γεμάτο – αφού το ΄χε αφήσει κάτω απ΄ την κάνουλα, σχεδόν γεμισμένο, πήγα να το πάρω, και λέει η μπαργούμαν “Πού το πας; Κάτσε να σ΄ το γεμίσω!!!“) στρογγυλοκάθομαι στη θέση μου. 7.55 η ώρα.. 8 η ώρα έχει ντέρμπυ!!!

Πιάνω κουβέντα με τους διπλανούς μου, εντελώς άγνωστοι. Δύο μαύροι. “Τι ομάδα είστε, ρε παιδιά;“. “Χ” (σ.σ. δεν παίζει απόψε, έχω έρθει να δω άλλο παιχνίδι)!!! “Α, ωραία, κι εγώ (φωνάζουμε δυνατά και δίνουμε τα χέρια). Ας ελπίσουμε να χάσουνε βαθμούς αυτοί απόψε, έτσι;“.

Ο Άγγλος δεν αντέχει τις μακροσκελείς κουβέντες. Θέλει γρηγοράδα. Αν αρχίσεις να μιλάς για πολλή ώρα, προσπαθώντας να βρεις τα πατήματα, τις λέξεις, να ψάξεις τη σύνταξη τη σωστή, πάει, το ΄χασες το παιχνίδι!! Έχει γυρίσει στον διπλανό του κι έχει αλλάξει θέμα.. Γι΄ αυτό, λένε λίγα λόγια. Η συζήτησή μου με τα παιδιά αυτά σταματάει γρήγορα, λοιπόν, κι όλοι γυρνάμε προς την οθόνη. Το ματς αρχίζει!!! Και η οθόνη χαλάει!!! Αναστεναγμοί απογοήτευσης, που εντείνονται, αφού, όσο η υπεύθυνος προσπαθεί να φτιάξει τον προτζέκτορα, έχει μπει.. γκολ στο μεταξύ!!! Δες εδώ γκαντεμιά.. Τι να γίνει, όμως;..

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του Άγγλου, είναι η υπομονή του. Δε θα δυσανασχετήσει ποτέ (φανερά, έστω). Στις ουρές, σιδηρά πειθαρχία. Ούτε προσπάθεια για να ΄ρθει κανείς μπροστά ούτε τίποτα. Ούτε φωνές, ούτε μούντζες, ούτε κακή συμπεριφορά. Ο καθένας έχει τη θέση του και περιμένει. Κι όχι μόνο στις ουρές – παντού. Έτσι κι εδώ, μ΄ υπομονή, περιμένουν όλοι να φτιαχτεί ο προτζέκτορας. Η νέα εικόνα είναι λίγο θολή, αλλά, τουλάχιστον, βλέπουμε μπάλα. Οι οπαδοί της ομάδας που σκόραρε, πανηγύριζαν, και τώρα ξαναβλέπουν το γκολ. “Ooohh, real class!!!“, φωνάζουν μεταξύ τους..

Στις παμπ δεν είναι περίεργο να βλέπεις οπαδούς και των δύο ομάδων να βλέπουν το παιχνίδι. Και, αντίθετα μ΄ ότι συμβαίνει στην Ελλάδα, εκφράζονται και ελεύθερα. Βάζει, π.χ., γκολ η Κάουντυ εναντίον των Ρόβερς; Θα δεις τον οπαδό της να πανηγυρίζει σαν τρελός, να ουρλιάζει, να φωνάζει, κι ας είναι οπαδοί των Ρόβερς γύρω! Και τούμπαλιν.. Δεν προκαλούν. Εκφράζονται. Άλλωστε, στην παραμικρή υποψία επεισοδίου, θα έρθουν οι αστυνομικοί. Και, εδώ, δεν αστειεύονται.. Και μόνο το βλοσυρό εκείνο βλέμμα τους, φτάνει για να σου κόψει την όρεξη για “ζωηράδες”.

Γενικώς, επειδή είπα για τους οπαδούς, ο Άγγλος δε βλέπει παιχνίδι ήσυχος. Είτε παίζει η Εθνική (πολύ περισσότερο) είτε παίζει η ομάδα του, φωνάζει, συμμετέχει, παρωτρύνει. Σα να ΄ναι μέσα στο γήπεδο!!! Κι όλα αυτά, δίχως φόβο μην του κάνουν “παρατήρηση”! Αφού όλοι το ίδιο κάνουν. Καθένας, λοιπόν, με τα διάφορα ρούχα του (άλλος με τη φόρμα της Πανεπιστημιακής ομάδας, άλλος με το πουκάμισο, άλλος με τη φανέλα της ομάδας “Χ”) βλέπει το παιχνίδι – κι, αλήθεια, δε θα ΄λεγα ότι με χαλάει αυτή η έλλειψη του dress code σ΄ αυτή τη χώρα! Κι όχι μόνο στις παμπ, που λίγο ή πολύ δικαιολογείται. Και στο κλαμπ, ακόμα, δεν υπάρχει πουθενά κανενός είδους dress code.. Όπως θες μπαίνεις.

Ο Άγγλος, λοιπόν, όταν τελειώνει το ποτό του, ουίσκι, μπίρα, κρασί, κοκακόλα, αμέσως, άνευ χρονοτριβής, πάει και παίρνει δεύτερο. Και τρίτο. Και τέταρτο. Όχι απαραίτητα για να μεθύσει. Απλώς, για να ΄χει κάτι να συνοδεύει την τηλοψία, ή την όποια του δραστηριότητα. Δε νοείται να ΄σαι μέσα στην παμπ, δίχως να ΄χεις κάτι να πιείς ή να τρως. Και, πολλές φορές, κερνιούνται μεταξύ τους. Πάει ο ένας στο μπαρ, και αγοράζει για όλη την παρέα ποτά. Το ίδιο συμβαίνει και στα κλαμπ, πάλι: μόλις τελειώνει κάποιος το ποτό του, φεύγει με τη μια για το επόμενο. Όπου εκεί, πια, έχει και το δικαίωμα να γίνει και ντίρλα!!! Και στο θέμα της μέθης, η αστυνόμευση στην Αγγλία είναι αυστηρή. Έξω απ΄ τα κλαμπ, πάντα υπάρχουν περιπολικά. Δια παν ενδεχόμενο..

Το ματς τελειώνει. Κι όπως τελειώνει, οι περισσότεροι φεύγουν, και ψιλοαδειάζει το μαγαζί – φανερό το ότι είχαν έρθει για το ματς και μόνο. Υπό τους ήχους των darts που καρφώνονται στο στόχο, ανοίγω την πόρτα και φεύγω.. Απ΄ τη ζέστη μέσα στην παμπ, στο απότομο κρύο έξω απ΄ αυτή. Δεν πα΄ να ΄χει ήλιο – το κρύο δεν φεύγει ποτέ. Ώρα για επιστροφή στο δωμάτιο.

Ήταν όμως διασκεδαστικό το οδοιπορικό στην παμπ!!!

4 comments on “Οδοιπορικό στην παμπ!!!

  1. Πάρα πολύ καλό το οδοιπορικό σου, φίλε!!

    Δυστυχώς εδώ είμαστε ακόμα πολύ “λίγοι” ως κουλτούρα για να μοιραστούμε το ματς ΟΣΦΠ-ΠΑΟ…

    Κρίμα…..

    More beer!!

  2. Ευχαριστώ, Theodora!!!
    Όσο για το θέμα της κουλτούρας, ίσως κάποτε γράψω κάτι, ως δεδηλωμένος ποδοσφαιρόφιλος..
    Τέλος, να πω ότι η Guinness δε μ΄ άρεσε τόσο. Πολύ πικρή μπύρα!!!😛

  3. γιατί βρε γιώργη; ωραία είναι η Guiness! Αλλά ακόμα καλύτερη είναι η γλαφυρή περιγραφή σου. Πολύ ζωντανό κείμενο, μπράβο!

  4. Δεν είπα ότι δε μ΄ άρεσε καθόλου η Guinness.. Είπα ότι ήταν πολύ πικρή για τα γούστα μου..
    Όχι ότι γενικά μ΄ αρέσει η μπύρα, αλλά είπα να δοκιμάσω.
    Ευχαριστώ για το σχόλιο, dorothea!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s