Τα μωρά του Μπάσμπυ..

Ο σερ Ματ Μπάσμπυ είχε να δακρύσει απ΄ το Φλεβάρη του 1958. Ξαναέκλαψε τον Μάιο του 1968, δέκα χρόνια αργότερα. Και έκλαψε πολύ.

Τόσο καιρό δεν έκλαιγε, διότι δεν του είχαν μείνει δάκρυα.. Είχαν όλα στερέψει, από εκείνο το βράδυ της 6ης Φλεβάρη του ΄58, όταν το αεροπλάνο που μετέφερε την ομάδα του, τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πίσω στην Αγγλία συνετρίβη στο αεροδρόμιο του Μονάχου, μετά την τρίτη του αποτυχημένο απόπειρα να απογειωθεί. Ο καιρός αποδείχθηκε ισχυρότερος, και η μοίρα είχε αποφασίσει: εκείνη η ομάδα των “κόκκινων διαβόλων” έπρεπε να ξεκληριστεί. Ο Ματ Μπάσμπυ (Σκοτσέζος στην καταγωγή) ήταν τότε ο προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Μαζί με αρκετά μέλη του πληρώματος, αλλά και μερικούς δημοσιογράφους που ακολουθούσαν την αποστολή της Γιουνάιτεντ, ακόμα οκτώ παίκτες από εκείνη την ομάδα άφησαν την τελευταία τους πνοή στα συντρίμμια του αεροσκάφους της British Airways. Η ομάδα επέστρεφε απ΄ το Βελιγράδι, όπου, στο πλαίσιο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, είχε αποσπάσει ισοπαλία 3-3 απ΄ τον δυνατό Ερυθρό Αστέρα, προκρινόμενη στους ημιτελικούς εκείνης της διοργάνωσης. Για να φτάσει Αγγλία, έπρεπε το αεροσκάφος να “πιάσει” Μόναχο πρώτα. Ο καιρός ήταν κάκιστος: πολύ κρύο, γλιστερό δάπεδο, αέρας πολύς.. Δεν έμελλε εκείνο το αεροπλάνο να σηκωθεί ποτέ.

Το προσωνύμιο εκείνης της ομάδας ήταν “Τα Μωρά του Μπάσμπυ” (“The Busby Babes”). Κι αλήθεια, ήταν μια εξαιρετική ομάδα. Και όλοι, βέβαια, νεαρής ηλικίας (εξ ου και το “μωρά”).

Από εκείνους τους οκτώ παίκτες που πέθαναν, ένα όνομα ξεχώριζε. Εκείνο του Ντάνκαν Έντουαρντς. 21 μόλις ετών, τότε, και ήδη 18 φορές διεθνής με την Αγγλία, ο χαφ της Μάντσεστερ ήταν ότι καλύτερο διέθετε το αγγλικό ποδόσφαιρο εκείνη την εποχή. Είχε όλο το μέλλον μπροστά του, ένας εξαιρετικός παίκτης. Ο Έντουαρντς επέζησε του ατυχήματος, αλλά πέθανε 15 μέρες μετά στο νοσοκομείο του Μονάχου. Οι συμπαίκτες του ήταν συνεχώς μαζί του, όσο καιρό ήταν εκεί.. Λέγεται ότι, χαμένος στις παραισθήσεις του απ΄ τα τραύματα, παραμιλούσε. Και ρωτούσε τον Τζάκι Μπλαντσφλάουερ (σ.σ. άλλος τεράστιος παίκτης της τότε Μάντσεστερ, που επέζησε τελικά) που ήταν μαζί  του στο νοσοκομείο, κρατώντας του συντροφιά:

– Τι ώρα είναι το ματς; Τι ώρα παίζουμε;

– Στις τρεις, φίλε.. Στις τρεις, του απαντούσε ο σπουδαίος χαφ (που, σημειωτέον, ήταν τόσο βαριά τα τραύματά του, που από τότε σταμάτησε τη μπάλα – ήταν μόλις 25 ετών).

Μέσα από τα συντρίμμια, ο Ματ Μπάσμπυ ανασύρθηκε ζωντανός. Και από τότε, δεν έκλαψε καθόλου. Θρήνησε τους παίκτες του, και αφοσιώθηκε στην ομάδα. Έπρεπε η Γιουνάιτεντ να ξαναγίνει μεγάλη.

Τον Μάιο του 1968, ένα βράδυ στο Γουέμπλεϋ, όλοι είδαν ότι στο πρόσωπο του Ματ Μπάσμπυ έτρεχαν πάλι δάκρυα!!! Και μάλιστα πολλά.. Ποτάμι ολόκληρο!!! Δεν ήταν σύμπτωση: η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στεφόταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης, νικώντας με 4-1 τους Πορτογάλους της Μπενφίκα (του Εουσέμπιο, παρακαλώ..) στην παράταση!!! Τότε ξανάκλαψε ο Σκοτσέζος. Διότι κατάφερε να νικήσει τη μοίρα, και να αναγεννήσει την ξεκληρισμένη ομάδα του απ΄ τις ίδιες τις στάχτες της. Κατάφερε να νικήσει την καταστροφή που είχε υποστεί, και να την φέρει πάλι ψηλά στην κορυφή..

Μαέστρος εκείνης της επιτυχίας, ήταν ένας παίκτης που επίσης είχε επιζήσει της καταστροφής: ο Μπόμπι Τσάρλτον, ο μεγαλύτερος παίκτης που έπαιξε ποτέ με τα χρώματα των “κόκκινων διαβόλων”. Μικρό παιδί τότε, στο Μόναχο, ο Τσάρλτον, 21 ετών, επέζησε. Και εκείνη η εμπειρία, όπως ο ίδιος πολλάκις έχει πει, τον σημάδεψε για πάντα. Λογικό – και ποιον δε θα σημάδευε κάτι τέτοιο; Και, βέβαια, σ΄ εκείνο τον τελικό του ΄68, όταν η Γιουνάιτεντ κέρδισε, ο Τσάρλτον είχε άξιο συμπαραστάτη ένα παλικαράκι, που αργότερα θα δήλωνε ότι “ξόδεψε τα λεφτά του στις γυναίκες, το ποτό και τ΄ αυτοκίνητα, ενώ όλα τα άλλα τα σπατάλησε“: τον Τζορτζ Μπεστ. 22 ετών σ΄ εκείνο τον τελικό ο μεγάλος Βορειοϊρλανδός. Και σκόρερ!!! Όπως και ο Τσάρλτον..

Σήμερα συμπληρώνονται 50 χρόνια από εκείνο το τρομερό αεροπορικό δυστύχημα. Και, σαν φανατικός οπαδός της Μάντσεστερ, θεώρησα χρέος να γράψω αυτό το κείμενο.

Διότι, αν οι επιτυχίες δίνουν αίγλη σε μια ομάδα, είναι και οι ατυχίες πολλές φορές που μετατρέπουν μια ομάδα, όχι απλώς σε γίγαντα, αλλά σε μύθο…

4 comments on “Τα μωρά του Μπάσμπυ..

  1. Χεχε!!! Χαίρομαι, JoaN!!!
    Να τα διαβάζεις πιο συχνά τα ποδοσφαιρικά!!!🙂

  2. Ευχαριστώ, ευχαριστώ!!!
    Βασικά, ήθελα ένα “ρούχο” που να ΄χει τη γραμματοσειρά που βλέπεις.. Μ΄ αρέσει πολύ!!!🙂
    Keep reading (and writing, of course)!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s