Lazybones…

(Το παιχνίδι στο οποίο με προσκάλεσε η JoaN ήταν καλό.. Θα δημοσιεύσω, όμως, και δεύτερο κείμενο για σήμερα – αιτία, το προγραμματισμένο κείμενο που ήθελα να ανεβάσω! Δεν με αφήνει να του δώσω αναβολή για άλλη μέρα!!! Οπότε, δύο κείμενα για σήμερα…)

Την Τετάρτη που μας πέρασε, τελειώνοντας το μάθημα, έφυγα μαζί με τη φίλη μου την Τ. – πηγαίναμε προς την ίδια κατεύθυνση. Και, με παράπονο, άρχισε να μου λέει: “Oh, George, βαρέθηκα πια να ΄μαι φοιτήτρια.. Θέλω να πιάσω δουλειά, επιτέλους! Να αρχίσω να προσφέρω.. Δε μπορώ άλλο αυτή την φοιτητική και μαθησιακή ζωή… Ήδη ξόδεψα τέσσερα χρόνια στο Πανεπιστήμιο, άλλο ένα τώρα. Δε μπορώ άλλο“.

Κι έπρεπε λοιπόν εγώ κάτι ν΄ απαντήσω.. Φαινόταν αρκετά στενοχωρημένη. Και πρέπει να ήταν. Παρ΄ όλο που θαύμασα τους τόνους από φιλότιμο που έχει μέσα της, δεν της το είπα. Προτίμησα απλώς να της ανεβάσω τη διάθεση. Άλλωστε, δεν ξέρω αν είχε όρεξη για τόσο κουβέντα και ανάλυση..

Always look at the bright side of life, T.!“, της είπα (ενθυμούμενος και τους Monty Pythons, φυσικά). “Απλώς σκέψου, ότι θα ΄χεις όλη σου τη ζωή για να δουλέψεις και να προσφέρεις.. Και αγαπάς αυτό που κάνεις, και είσαι καλή σ΄ αυτό που κάνεις! Σίγουρα θα βρεις ένα πόστο, απ΄ το οποίο θα προσφέρεις. Φοιτήτρια, όμως, θα είσαι μόνο μια φορά. Κοίτα λοιπόν να το αξιοποιήσεις, διότι δε θα ξανάρθει“.

Με την πρώτη ατάκα γέλασε πολύ. Και μου είπε ότι της έφτιαξε τη διάθεση, κάτι με το οποίο χάρηκα. Άλλωστε, είναι ένας απ΄ τους σκοπούς μου, κι αυτός – να κάνω τους γύρω να χαμογελάνε! Κι ένα αστείο, εάν αρέσει στον άλλο, είναι πάντα καλό.

Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα του Τεμπέλη (απ΄ όσο μου είπαν), και αποφάσισα να αναφέρω αυτό το περιστατικό. Δεν ξέρω γιατί ήμουν τόσο κάθετος, όταν της τα ΄πα αυτά. Κι εγώ, δε μπορώ άλλο πια να κάθομαι. Θέλω επιτέλους να μπω στο χώρο αυτό που αγαπώ. Την αθλητική δημοσιογραφία. Να ξεδιπλώσω όσες τυχόν γνώσεις έχω, όσα τυχόν ταλέντα, να μπω, να βρεθώ δίπλα στους ήρωές μου, τους παικταράδες, τους προπονητές, δίπλα στα αγαπημένα μου αθλήματα, στα μεγάλα, σούπερ events!!! Γι΄ αυτό, άλλωστε, τ΄ όνειρο, έκανα τούτο το μεγάλο ταξίδι στην Αγγλία!!!

Ποιος όμως είπε όχι στο ραχάτι και την ξάπλα;

Ποιος όμως αρνήθηκε τη γλυκάδα του καθισιού;

Ποιος όμως έδειξε αποστροφή στην ομορφιά του χαζολογήματος και την γλυκύτητα του να μην κάνεις τίποτα;

Ουδείς, λέω εγώ!!!

Αλλά, δεν είναι αυτό το θέμα, εντελώς! Καλή η ξάπλα και η αφασία, ναι. Το θέμα είναι, ότι όντως ορισμένα χρόνια δεν ξανάρχονται. Και αποτελούν ωραίες εμπειρίες. Ιδίως αν τα ζεις και σε ξένη χώρα, έτσι; Και τα φοιτητικά χρόνια που έζησα, τέσσερα χρόνια κι εγώ, κι άλλο ένα τώρα, ήταν εξαιρετικά.

Γι΄ αυτό, λέω, προτού τελειώσουν αυτά, ας τα χαρώ λίγο ακόμα!!!

Διότι, κατόπιν, έχω όλο τον υπόλοιπο χρόνο, να δείξω ό,τι είναι αυτό που αξίζω, τέλος πάντων!!! Και θέλω να τα καταφέρω… Χωρίς να αφήσω να με απορροφήσει η τεμπελιά, βέβαια..

Παγκόσμια Ημέρα του Τεμπέλη, όμως, σήμερα!!! Και, έστω γι΄ αυτή τη μέρα, ας νιώσω λίγο πιο ελαφριές τις ενοχές μου.

Advertisements

Το παιχνίδι!!!

Η JoaΝ με προσκάλεσε σ΄ αυτό το παιχνίδι – δε μπορούσα να αρνηθώ!

Most divorce matters are heard privately. In the Queen’s Bench Division, interlocutory matters tend to be heard in chambers, but in the Chancery Division they are heard in public.

The Court of Appeal rarely sits in private. When it does so, it is in accordance with Scott v Scott, mentioned earlier“.

Tom Welsh, Walter Greenwood, David Banks, Essential Law for Journalists (19th edition), Oxford, 2007.

Ας με συγχωρέσει η καλή μου JoaN, αλλά το μόνο βιβλίο που έχω κοντινότερα σε μένα, ήταν το βιβλίο που ΄χαμε στην ύλη μας στο πρώτο εξάμηνο, για το μάθημα με τους νόμους!!! Οπότε, έβαλα αυτό.. Νομίζω ότι προσφέρει κάτι στην πολυχρωμία της όλης υπόθεσης αυτού του παιχνιδιού, έτσι δεν είναι; 🙂

Το κείμενο μιλά για το τι ορίζει ο νόμος, όταν πρόκειται να εκδικαστεί μια υπόθεση διαζυγίου, στην Αγγλία – αναλόγως την υπόθεση, το δικαστήριο που τη στεγάζει ποικίλλει. Ευτυχώς, δεν τα ΄χαμε αυτά στην ύλη. Εκεί θέλω να καταλήξω!!!

Secret combination…

Secret combination (= μυστικός συνδυασμός)…

Βγάλαμε λοιπόν και το τραγούδι μας. Μ΄ αυτό θα πάμε στο Βελιγράδι, να πάρουμε την πρωτιά. Παραδίπλα, το Κόσοβο θα βράζει, όπως και όλος ο λαός της Σερβίας αυτό τον καιρό, αλλά τούτο είν΄ άλλο θέμα. Δε θα με απασχολήσει σε τούτο το κείμενο.

Παρακολουθώ ανελλιπώς τη Eurovision, τα τελευταία χρόνια. Το παραδέχομαι. Όχι ως κάτι που πρέπει απαραίτητα να δω. Ως κάτι που ξεκουράζει το νου μου. Και τη θεωρώ ένα κακόγουστο πανηγύρι. Που είναι όλα τα άλλα, εκτός από “γιορτή της διαφορετικότητας του κάθε λαού“, όπως νομίζουν ότι είναι οι διοργανωτές του. Και θλίβομαι, που, όπως κάθε χρόνο, αυτός ο διαγωνισμός και η συμμετοχή μας σ΄ αυτόν θα χρησιμοποιηθούν (και) για αλλότριους σκοπούς.

Θεωρώ ότι κάτι τέτοια πράγματα μας κρατούν σε ύπνωση. Δεν τα χρειαζόμαστε.

Και ο συνδυασμός όλων εκείνων που μας κρατούν σε ύπνωση, αντί σε εγρήγορση, δεν είναι μυστικός. Όλα αυτά τα θεάματα είναι.. Το ΄πε κάποτε και ο Γεωργουσόπουλος: “Είναι κοκαϊνη.. Το κακό ακρόαμα, το κακό θέαμα, το κακό ανάγνωσμα..“! Βρίθει η εποχή μας από αυτά τα κακόγουστα.. Κι άλλοτε υπήρχαν, αλλά τόση κακογουστιά, όχι! Νομίζω!!! Όλα αυτά, τι εξυπηρετούν; Τι προσφέρουν; Εάν ήμασταν μια χώρα, ένας λαός, που ασχολούνταν διαρκώς με σοβαρά θέματα, κλπ, να ΄λεγα, να ασχοληθούμε λίγο και με το ανώδυνο, το βλακώδες – να ξεκουράσουμε λίγο το μυαλό μας, βρε αδερφέ. Γιατί εμένα μου δίνεται η εντύπωση, όμως, ότι ασχολούμαστε όλη την ώρα και μέρα με τις ανοησίες; Και γιατί αυτές οι ανοησίες πρέπει να αποσπούν και τόσα λεφτά; Ξέρουμε άραγε πόσα λεφτά κοστίζει κάθε χρόνο η συμμετοχή της Ελλάδας σ΄ αυτό το “πάρτυ του πολιτισμού”; Όχι. Είναι πολλά, όμως. Και να ΄ταν μόνο αυτό..

Θα μου πεις, η Eurovision σε πείραξε; Τόσα άλλα μας αποκοιμίζουν και μας οδηγούν σε ύπνωση, αντί για εγρήγορση. Τόσα άλλα επιστρατεύονται για να μας κάνουν να ξεχνάμε τι προβλήματα υπάρχουν, για να μας κάνουν να ξεχαστούμε… Να μη βλέπουμε τα στραβά. Να νιώθουμε “περήφανοι που είμαστε Έλληνες“, “περήφανοι που σηκώσαμε την κούπα“, “περήφανοι που πρώτευσε το τραγούδι μας“… Κι όσοι δεν θέλουν να ΄ναι σε τούτα πρώτοι, αλλά σε άλλα, μπορεί να αποκληθούν μέχρι και… ανθέλληνες (έτσι μ΄ είχε αποκαλέσει ένας φίλος μου, επειδή δεν μου άρεσε το τραγούδι της Βίσση, στη Eurovision 2006, και το κατέκρινα – “την Ελλάδα πρέπει να τη στηρίζουμε παντού και πάντα, είσαι ανθέλληνας“, είχε περίπου πει)!!! Προσωπικά, εγώ μια χαρά Έλληνας νιώθω. Και θλίβομαι με όσα συμβαίνουν, συνέβαιναν, και θα συμβούν, σ΄ αυτή τη χώρα…

Καληνύχτα Ελλάδα“.. Τα λόγια με τα οποία έκλεισαν οι αδελφές Μαγγίρα τη χθεσινή βραδιά.

Όντως. Καληνύχτα μας..

Στην κουζίνα της εστίας…

(το σκηνικό τούτων των στιγμών είναι η κουζίνα της εστίας) 

Το σφύριγμα της λήξης ακούγεται, και τα χρωματιστά πίξελ που αποτελούν τους παίκτες αποχωρούν προς τα αποδυτήρια.. Η οθόνη κλείνει, και μαζί μ΄ αυτήν, και τα μάτια του Τ. και του L. – άλλωστε, όταν έχεις συμπληρώσει έξι (!) ολόκληρες ώρες παίζοντας Pro Evolution, όσο να ΄ναι τα μάτια σου δεν είναι και τόσο σε καλή κατάσταση! Πώς αντέχουν και παίζουν τόσες ώρες; Απ΄ όσο άκουσα, έπαιζε και ο J. πριν μαζί τους, τώρα όμως αποσύρθηκε στο δωμάτιό του. Η ζέστη μέσα στην κουζίνα της εστίας είναι μεγάλη, το καλοριφέρ δουλεύει στο φουλ, ενώ έξω λυσσομανάει ο αέρας.

Είναι πολύ καλό να έχεις εκείνο που χρειάζεσαι τη στιγμή που το χρειάζεσαι“, λέει πανηγυρίζοντας ο Τ., και με κάνει να αναρωτιέμαι τι εννοεί. Το κουτάκι με τα Pringles με γεύση Barbeque Sauce στο χέρι του, με κάνει να σκάω στα γέλια!!!

Όταν μπήκα στην κουζίνα, ο T. με τον L. έπαιζαν “Classic Brazil – Brazil”, στο Pro. Μια μεικτή σούπερ Αστέρων της Βραζιλίας, εναντίον της τωρινής ομάδας. Λεπτομέρεια: οι φανέλες των δύο ομάδων είναι ίδιες.. “Μα, πώς ξεχωρίζετε ο ένας τον άλλο;“. “Μα, αυτό είναι το κλου“, απαντά ο L., σκάζοντας στα γέλια δυνατά!

Δίπλα τους, ο H. κοιτάζει και γελάει. Ποτέ του δεν παίζει χαρτιά, ούτε Pro, όπως όλοι. Πολλές μέρες πηγαίνει στο γυμναστήριο και τρέχει. “Δε μ΄ αρέσει που κάθομαι εδώ μέσα όλη μέρα και χοντραίνω“, λέει ο ίδιος…

Η παρέα αυτόν τον καιρό στερείται ενός σημαντικού μέλους της. Ο Κ. έφυγε για το σπίτι του. Θα γυρίσει μετά από 6 βδομάδες, όταν θ΄ αρχίσουν οι εξετάσεις. Πάντα είναι λιγομίλητος, όταν είναι στην κουζίνα – αλλά και γενικώς, δεν μιλά πολύ. Τρώει βιαστικά. Πλένει τα πιάτα, πίνει τον καφέ του, και εξαφανίζεται. Στα χαρτιά συμμετέχει αρκετά συχνά, αλλά και στις εξορμήσεις προς το κλαμπ της σχολής. Έχω δει παλιότερες φωτογραφίες του, τότε που είχε μακριά μαλλιά και ταξίδευε. Τότε γελούσε πολύ, απ΄ όσο μπορώ να δω. Τώρα, σπανίως τον βλέπω να γελάει.. Τι να συνέβη άραγε;

Δεν προλαβαίνω καλά καλά να προσπαθήσω να απαντήσω, και σκάει μύτη ο B., ο καινούργιος. Είναι Σκωτσέζος, και πάντα έχει ένα ύφος θεατρικό, όταν μιλάει. Με τη χαρακτηριστική σκωτσέζικη προφορά του, μπαίνει κι αυτός σε μια συζήτηση. Τον συμπαθώ τον τύπο αυτόν – είναι άλλωστε ο μόνος που ΄χω ως τώρα καταφέρει να κερδίσω στο Pro!!!

Ο Ν., όπως πάντα, καθισμένος στην καρέκλα, αλλά και πάλι ένα κεφάλι πάνω απ΄ όλους, πάλι έχει αρχίσει να πετάει ατάκες! Το χιούμορ αυτού του τύπου είναι τρομερό. Και γρήγορο!!! Ο Λούκυ Λουκ ωχριά μπροστά στην ταχύτητα των δικών του χιουμοριστικών σφαιρών.. Κι είναι δύσκολο, για ένα τύπο από άλλη χώρα, όπως εγώ, να “πιάσει” με τη μια τα λεγόμενά του! Κι όταν του ζητάω εξηγήσεις, τι είπε, τι δεν είπε, “Άσ΄ το, φίλε, δεν πειράζει“, λέει γελώντας ειρωνικά…

Άρον άρον καταφθάνει και ο L. (άλλος L. αυτός, όχι ο προηγούμενος!). Είναι κι αυτός καινούργιος, και κατάγεται από τη Βιρμανία. Κι εκεί που νομίζαμε ότι ο μεγαλύτερος χιουμορίστας του ορόφου, που μας άφησε για να πάει στο Λονδίνο στα τέλη Γενάρη, ο Β., ήταν αναντικατάστατος, ήλθε ο L. να μας δείξει ότι… ουδείς αναντικατάστατος!!! Κι είναι εκείνο το στυλ “Δεν ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου, απλώς πετάω ατάκες που φέρνουν γέλιο” που μας κερδίζει! Προσωπικά, πιστεύω ότι ο L. καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ΄ όσα νομίζουμε.

Αυτό το παιχνίδι το παίζει και ο γιός μου, στην Κίνα“, λέει ο G., μόλις βλέπει τους T. και L. να κλείνουν επιτέλους την τηλεόραση και το Pro! Μακριά απ΄ την οικογένειά του, ο Κινέζος φίλος μας σπουδάζει. Μακράν ο πιο λιγομίλητος, ακόμα και από εκείνον τον Κ. – κι αυτός, όμως, όπως και ο φίλος μας απ΄ τη Βιρμανία, είμαι σίγουρος ότι απλώς βλέπει, χωρίς να σχολιάζει. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνει κιόλας…

Η τηλεόραση τώρα παίζει κάποιο πρόγραμμα κάποιου καναλιού. Η Pro Evolution session έχει λήξει για τα καλά. “Θα ΄πρεπε να δημιουργήσουμε ένα πρωτάθλημα ορόφου για το Pro Evo“, λέει ο Τ.! Καλή ιδέα. Ποιος κάθεται όμως να παίζει πρωταθλήματα; “Έχω δει τους πρωτοετείς, εκείνοι έχουν πρωταθλήματα στο Pro“, λέει κάποιος. “Ναι, αυτοί όμως έχουν περισσότερο χρόνο από εμάς“, απαντά σοβαρά ο N. Κι έχει δίκιο: πρόσφατα έπιασε δουλειά ο L., όλη μέρα λείπει. Το ίδιο και ο Τ., αν και έρχεται κάπως νωρίτερα. Όσο για τους άλλους, δεν δουλεύουν, αλλά έχουν κι αυτοί πολλή δουλειά με τα μεταπτυχιακά τους.

Μόλις προχθές έγινα 23, αλλά ακόμα παίζω Subbuteo, Pro, και αρνούμαι να μπω στον κόσμο των μεγάλων… Είμαι ένας 23-teen”, λέει ο J., που ξανάρθε στην κουζίνα πριν λίγο. Πάντα με τη φανέλα της Μάντσεστερ πάνω του (με το Ronaldo γραμμένο στην πλάτη), είναι ένας τύπος που μιλάει σπάνια, αλλά ξέρει πώς να πετά πολύ καλές ατάκες.

Μαύρες, κίτρινες, λευκές φάτσες, σκωτσέζικες, αγγλικές, βόρειες, νότιες προφορές, διάφορες κουβέντες, κάτω απ΄ την ίδια στέγη, και μέσα στην ίδια κουζίνα.

Κοινός παρονομαστής: όλοι τους ονειρεύονται… Και τα όνειρα δε σταματούν ποτέ!!!

Ooooooh, this game!!!“, ακούω από μέσα, αφού πια έχω αποσυρθεί στο δωμάτιο.. Πάλι χάνει ο L. στο Pro!!!

Έρωτας και Λογική – Αναγκαίο κακό ή συμπαγής σχέση;

Στο προηγούμενο post μου, το τελευταίο Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει, η αγαπητή μου JoaN έγραψε στα σχόλια ότι είδε ένα “θράσος” σε δύο απ΄ τα “Δε μ΄ αρέσει” μου: το ένα από αυτά έλεγε ότι η λογική είναι κυρίαρχη, λίγο ή πολύ, όταν πρόκειται να συνάψουμε μια ερωτική σχέση, ενώ το άλλο έλεγε ότι, καμιά φορά, εγώ προσωπικά δίνω υποσχέσεις που ξέρω, μέσα μου πολύ καλά, ότι δε θέλω να κρατήσω.

Και ρώτησα, λοιπόν, την καλή μου JoaN τι ακριβώς εννοούσε με το “θράσος” που είπε. Ενώ ανέφερε ακόμα, δε, ότι την μπέρδεψαν τα λεγόμενά μου αυτά. Αργότερα, είπε ότι ειπώθηκαν “χιουμοριστικά”, όσα ανέφερε! Πλήρως δεκτό ό,τι λέει, άλλωστε και σοβαρά να τα ΄λεγε, πάλι θα το δεχόμουν!!! Θα την ευχαριστήσω, όμως, σ΄ αυτό το σημείο, διότι μου δίνει την ευκαιρία να γράψω ένα κείμενο και να εξηγήσω όσα είπα – για το πρώτο, όμως, θέμα, δηλαδή τη σχέση λογικής και έναρξης ερωτικής σχέσης. Άσε που μ΄ έβγαλε κι απ΄ το Writer’s Block η JoaN, οπότε την ευχαριστώ διπλά!!!

Πιστεύω ότι δεν τίθεται καθόλου θέμα καρδιάς, όταν πρόκειται να συνάψουμε μια σχέση με κάποιο άτομο. Προσοχή: δεν αναφέρομαι σ΄ αυτό που προηγείται της σύναψης σχέσης! Εκεί, φυσικά και η καρδιά έχει τον πρώτο λόγο. Εκεί είναι που ερωτεύεσαι, γνωρίζεις τον άλλο, σου “κάνει κλικ” ή όχι (όπως λέει μια γνωστή μου), αναγνωρίζεις εάν σου κάνει ή όχι, βρίσκεις τα κοινά σας σημεία, τον σκέπτεσαι όλη μέρα, μιλάς μαζί του, στέλνετε ίσως και sms ή τηλεφωνιέστε, κλπ. Εκεί, out of question: μιλάει η καρδιά.

Τι γίνεται, όμως, όταν αποφασίζεις να πεις μέσα σου “Ναι, θέλω να κάνω σχέση με το άτομο αυτό“; Εκεί, νομίζω, δε μιλά η καρδιά, πια. Εκεί παίρνει το λόγο η λογική.. Ή, τουλάχιστον, οφείλει να το κάνει. Άλλωστε, επί λέξει (ή, έστω, στο περίπου το νόημά της το λέω εδώ), έγραψα στο δίλημμα που “μπέρδεψε” τη JoaN ότι “οφείλει η καρδιά να ΄χει τον κυρίαρχο ρόλο, όταν πάμε να συνάψουμε μια σχέση“! Κι αυτό, πολύ απλά, διότι πρέπει να λαμβάνουμε υπ΄ όψιν μας, πριν κάνουμε μια σχέση, δεκάδες ακόμα παραμέτρους. Στους οποίους δεν έχει θέση η καρδιά.

Π.χ., πες μας αρέσει ένα άτομο. Εμείς, όμως, είμαστε Αθήνα, και εκείνος/η είναι Σαλονίκη!!! Πώς θα κάνεις σχέση; Θα πηγαινοέρχεσαι; Αν το θες, κάν΄ το. Οι περισσότεροι δεν ξέρω αν θα το ΄καναν!!! Ή, π.χ., πες ότι εσύ σπουδάζεις Αγγλία και ο/η άλλος/η είναι στην Ελλάδα. Κάνεις σχέση ή όχι; Από μακριά θα το συντηρείς, ιδίως αν ξέρεις ότι θα μείνεις καιρό απάνω στα ξένα; Ή, πάλι, πες ότι γνωρίζεις μια κοπέλα απ΄ το χωριό σου, και θες να κάνεις σχέση. Γνωρίζονται οι οικογενειές σας, σάς ξέρει όλο το χωριό, κλπ. Και πες ότι προσπαθείς να μη μαθευτεί όλο αυτό. Πόσο άνετα θα νιώθεις, γενικώς; Ή, πάλι, πες ότι θες να κάνεις σχέση με κάποιον που οι οικογένειές σας απλώς γνωρίζονται καλά!!! Πόσο άνετα θα νιώθεις; Πόσο εύκολο είναι; Τα λέω αυτά, διότι για μένα είναι δύσκολο…

Θέλω, γενικώς, να επιχειρηματολογήσω υπέρ του ότι, πριν συνάψεις μια σχέση, όσο και να τον θες τον άλλον, είναι κάποιοι παράγοντες τους οποίους οφείλεις να λαμβάνεις υπ΄ όψιν σου. Οι παράγοντες αυτοί ποικίλλουν, αναλόγως με την κατάσταση που ΄χεις κάθε φορά στα χέρια σου, φυσικά. Και επιχειρηματολογώ, επίσης, υπέρ του ότι οφείλουμε να σκεπτόμαστε λογικά, προτού κάνουμε μια σχέση. Αλλιώς, και εμείς, αλλά πολύ περισσότερο ο άλλος (που δε μας φταίει, εάν εμείς είμαστε επιπόλαιοι), θα την πληρώσουμε… Θα στενοχωρηθούμε. Θα πληγωθούμε. Κι αυτό, διότι δεν τα εξετάσαμε όλα από πριν. Το θέλουμε άραγε αυτό;

Και, φυσικά, δεν αναφέρομαι σε καταστάσεις όπου είναι ωραία όλα. Και οι δύο στην ίδια πόλη, ή και οι δύο στην ίδια σχολή, ή και οι δύο, γενικώς, να τα ΄χουν όλα με το μέρος τους. Αναφέρομαι σε πιο σύνθετες και περίπλοκες καταστάσεις. Βέβαια, έχω δει και παιδιά που υπερκέρασαν τις δυσκολίες με τρόπο θαυμαστό – ένας παλιός συμμαθητής μου στα ισπανικά, π.χ., είχε γνωρίσει μια Ισπανίδα στο εξωτερικό. Και τα έφτιαξαν!!! Και είναι μαζί από τότε (2 χρόνια κοντά), και πηγαινοέρχεται αυτός στη χώρα της… Οι γονείς του, βέβαια, έχουν αρκετά λεφτά, απ΄ όσο γνωρίζω, οπότε είν΄ εύκολο γι΄ αυτόν. Δεν αναφέρομαι, όμως, όπως προείπα, σε τέτοιες καταστάσεις. Δεν είναι για όλους μας τόσο εύκολα τα πράγματα. Όπως προανέφερα, όμως, θαυμάζω τους ανθρώπους που ξεπερνάνε τις δυσκολίες για χάρη αυτού που νιώθουν.

Για μένα, όμως, δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα. Και προκρίνω τη λογική… Δε λέω ότι δε μπορώ να αισθανθώ κάτι δυνατό για κάποια. Λέω ότι δε μπορώ εύκολα να αποφασίσω αν γίνεται ή αν μπορώ να κάνω σχέση μαζί της. Το ξέρω ότι, προηγουμένως, ίσως δεν ανέφερα και τα καταλληλότερα των παραδειγμάτων, ώστε να γίνει σαφής η σκέψη μου. Ελπίζω, όμως, εν τέλει, να έγινε.

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (24/2/2008)

Πέρασ΄ ο καιρός (παιχνίδι αλλιώτικο που χάθηκε στο φως, θα συμπλήρωνε ο Γιώργος Μαρίνος..). Πάει και ο Φλεβάρης! Μα, για πότε πέρασαν τόσες μέρες; Η καλύτερη απόδειξη για το ότι ο χρόνος περνά πιο γρήγορα απ΄ όσο νομίζουμε.

Δεν ήρθαμε όμως εδώ για να φιλοσοφήσουμε – ήρθαμε για να δούμε το νέο Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (μα ποιος νομίζω ότι είμαι, ο Μικρούτσικος;…). Ας δούμε τι άρεσε και τι δεν άρεσε (σε μένα) τη βδομάδα που μας πέρασε.

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Να βλέπω ράγκμπυ! Ε, ναι, ρε παιδιά, έχει πλάκα!!!

2. Που οι ελπίδες του Θρύλου για πρόκριση στους “8” της Ευρώπης είναι υπαρκτές, καίτοι ελαφρώς ψαλιδισμένες…

3. Που, λίγο πριν η Μελίνα Μερκούρη αρχίσει να τραγουδάει το αθάνατο “Τα παιδιά του Πειραιά“, στην ταινία “Ποτέ την Κυριακή“, βάζει πάνω απ΄ το πικάπ (που παίζει τη μελωδία) μια φωτογραφία του… Ολυμπιακού!!! Κάτι τέτοιες σκηνές, εκτός από σινεφίλ, σε κάνουν και… γάβρο! Για μια ζωή!!!

4. Να βλέπεις τις ξανθές να μεθούν σιγά σιγά στο μπαρ (όπως έλεγαν και οι Κατσιμιχαίοι κάποτε, στο τραγούδι τους “Μπλάιμπ Τρόι Καφέ“…

5. Η κάθε “βραδιά πόκερ”, στην κουζίνα της εστίας!!! Πολύ γέλιο!!!

6. Που αξιώθηκα να δω τη Θρυλάρα να παίζει, στην Αγγλία…

7. Το βιντεοκλίπ του τραγουδιού “Tripping“, του (παρεμπιπτόντως, αυθεντικού Stokey!) Robbie Williams!!! I ‘ve taken as much as I ‘m willing to take…

8. Οποιαδήποτε γνωριμία μπορεί να με κάνει να περάσω καλά.

9. Να προσπαθούν οι Άγγλοι φίλοι μου να μιλήσουν ελληνικά!

10. Να έχω σχέδια, στόχους, κάτι να θέλω να δημιουργήσω, και να το κυνηγάω να το φτιάξω!!!

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Να μην έχω τι να κάνω, και να μη δραστηριοποιούμαι. Κι είναι μεγάλη παγίδα αυτό, διότι σε απορροφά…

2. Που ο Πέτρος Κόκκαλης αποκάλεσε “υποχρέωση προς την ιστορία του Ολυμπιακού” την προσπάθεια να πάρει ο Θρύλος τον αγώνα με την Καλαμαριά στα χαρτιά. Στα χαρτιά, κ. Κόκκαλη, πήρε ο Ολυμπιακός το παρατσούκλι “Θρύλος”; Πώς κατάφερε, η ομάδα που ενσάρκωνε κάποτε τη φτωχολογιά, την ελπίδα, τη δύναμη των λαϊκών στρωμάτων, το συνώνυμο της μαγκιάς και της λεβεντιάς, να γίνει τόσο πλούσια, αλαζών, και θρασύτατη;

3. Να βλέπω όλους εκείνους τους τυχάρπαστους, που περνιούνται ότι είναι κάτι, να αντιδρούν κιόλας όταν, σατιριζόμενοι, αποκαλύπτεται η γύμνια τους. Λίγο φιλότιμο δεν υπάρχει πια; Πόσο να γελοιοποιηθείς πια για 15 λεπτά δημοσιότητας;

4. Που γίνεται αρκετή προσπάθεια, απ΄ όσο βλέπω, απ΄ τα ελληνικά Μ.Μ.Ε., για να ξεχαστεί ο Ζαχόπουλος. Άσε που τιμωρίες δεν είδαμε ακόμα.. Όλα στο φως (της λάμπας του αρχείου, βέβαια)!!!

5. Που, χθες Σάββατο, τραυματίστηκε με απίστευτα βάναυσο τρόπο ο Εντουάρντο ντα Σίλβα (της Άρσεναλ), ο Κροάτης (γεννημένος στη Βραζιλία) σέντερ φορ, και θα χάσει, όπως φαίνεται, το Euro 2008… Κι ήθελα πολύ να πετύχει η Κροατία!!!

6. Που πιστεύω ότι δε θα ΄χω αρκετό χρόνο για όλους όσους θέλω να δω, όταν με το καλό επιστρέψω Ελλάδα για το (αγγλικό) Πάσχα.

7. Που η παρουσία της λογικής στα ερωτικά ζητήματα, ΟΦΕΙΛΕΙ να είναι κάτι παραπάνω από κυρίαρχη, δυστυχώς… Όταν πρόκειται περί σύναψης σχέσης, δεν τίθεται θέμα καρδιάς, έχω καταλάβει. Μόνο η λογική μιλάει, δυστυχώς…

8. Ο ρατσισμός. Και το ότι κάνει τόσο συχνά αισθητή την παρουσία του σ΄ ένα χώρο ο οποίος εξ ορισμού προάγει την ισότητα: αυτόν του ποδοσφαίρου (το τελευταίο παράδειγμα, τα “καλόπαιδα” της Μετς που έβριζαν τον πρώην παίκτη του Θρύλου, Αμπντεσλάμ Ουαντού, στο παιχνίδι Μετς-Βαλενσιέν, που διεκόπη την προηγούμενη Κυριακή).

9. Που, για μια ακόμα φορά, θα στηθούμε μπροστά στην οθόνη, έμπλεοι εθνικού φρονήματος, για να παρακολουθήσουμε τη Eurovision. Προσδοκώντας, βέβαια, να λάβουμε και δόξα που θα μας ανεβάσει ακόμα πιο πάνω ως Έλληνες…

10. Να δίνω υποσχέσεις, που ξέρω μέσα μου τόσο, μα τόσο καλά, ότι δε θέλω να κρατήσω…

Τσάμπιονς Λιγκ με Κόσοβο και Μαυροβούνιο!!!

Δηλαδή, σε μερικά χρόνια, οι προκριματικοί του Τσάμπιονς Λιγκ θα έχουν παιχνίδια τύπου Μπουντούτσνοστ (Μαυροβούνιο) – Μουράτα (Σαν Μαρίνο) και Πρίστινα FC (Κόσοβο) – Πρινσιπάτ (Ανδόρα);

Εμ, μετά την ανεξαρτησία Μαυροβούνιων, Κοσοβάρων, την είσοδο των ομάδων του Σαν Μαρίνο στο Τσάμπιονς Λιγκ, και άλλα πολλά, έτσι περίπου θα είναι οι προκριματικοί των επερχόμενων Τσάμπιονς Λιγκ. Ήδη, το Μαυροβούνιο διαγωνίστηκε το καλοκαίρι του 2007, με εκπρόσωπό του τη Ζέτα, που έφτασε ως το 2ο προκριματικό (έμειν΄ έξω απ΄ τους Ρέιντζερς, που απέκλεισαν προχθές βράδυ τον ΠΑΟ)!!!  

Όσο για το Σαν Μαρίνο, σημειωτέον ότι, μέχρι τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ 2007-08 (του φετινού δηλαδή) δεν είχε εκπρόσωπο στη διοργάνωση.

Ούτε η Ανδόρα είχε ποτέ. Ούτε και το Λιχτενστάιν, αν δεν απατώμαι (με τη μόνιμη κυπελλούχο Βαντούζ να παίζει στο ΟΥΕΦΑ κάθε χρόνο..).

Αυτές είναι όμως μερικές απ΄ τις “καινοτομίες” Πλατινί. Δόθηκε λοιπόν εκπρόσωπος στο Σαν Μαρίνο (σ.σ. η Μουράτα ήταν φέτος, με τον 41 ετών Αλνταϊρ να επιστρέφει στη δράση για λογαριασμό της..), οι παίκτες πλέον θα παίρνουν το Κύπελλο στις εξέδρες κι όχι στον αγωνιστικό χώρο (όπως δηλαδή γινόταν στην εποχή του Πλατινί), και άλλα πολλά και διάφορα (μέχρι και για ειδικό προκριματικό Κυπελλούχων ακούσαμε, για είσοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ).. Απ΄ αυτό, κάποιος μπορεί να καταλάβει ότι ο πρόεδρος της ΟΥΕΦΑ θέλει να δώσει “μια ευκαιρία στους μικρούς“. Κάποιος άλλος μπορεί να θέλει να καταλάβει ότι δίνει ευκαιρίες σ΄ εκείνους που τον βοήθησαν να γίνει πρόεδρος με την ψήφο τους (δούναι και λαβείν, ή You ‘ll scratch my back, I ‘ll scratch yours, που λένε και οι Άγγλοι..). Διαλέγετε και παίρνετε.

Εγώ, μέχρι στιγμής, δείγματα προς τα εμπρός για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο δεν είδα. Αν εξαιρέσει κανείς, βέβαια, την σπουδαία στιγμή με τη διάλυση του θρασύτατου G-14 (του κλαμπ δηλαδή των 14 πιο πλούσιων συλλόγων της Ευρώπης, που όριζαν και διαφέντευαν τους πάντες και τα πάντα..) και την σύσταση μιας ευρωπαϊκής ομάδας που θα αποζημιώνει τους συλλόγους αν χάνουν παίκτες, κλπ, άλλα δείγματα δεν έχω ακόμα δει. Ο Πλατινί, βέβαια, μάστορας της ντρίμπλας όταν έπαιζε ο ίδιος, ίσως μας επιφυλάσσει πολλά τριπλίδια για το μέλλον.

Προς το παρόν, όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι με το “οψόμεθα” είμαστε.

Πάλι καλά που αντιτάχθηκε στη γελοία ιδέα των Άγγλων για την “39η αγωνιστική”, που είχε σα σκοπό να γίνεται μια επιπλέον αγωνιστική για το αγγλικό πρωτάθλημα, σε κάποια χώρα του κόσμου (για εμπορική προώθηση, φυσικά, των ομάδων). Δεν είναι τσίρκο το ποδόσφαιρο – άλλο αν άλλοι το κατάντησαν έτσι, με τη δημιουργία γελοίων διοργανώσεων και επιβαρυντικών τουρνουά…

Ο Πλατινί δείχνει να ΄χει καλές προθέσεις. Θα δείξει αν θα πετύχει.

Προσωπικά, το εύχομαι, διότι τον συμπαθώ…

Η Ελλάδα…

…είναι απασχολημένη αυτόν τον καιρό. Εάν περάσετε έξω απ΄ το “γραφείο” της (όπως έχουν όλες οι άλλες χώρες του κόσμου), θα δείτε ένα “Do not disturb” κρεμασμένο στην πόρτα της.. Κι είναι απασχολημένη, διότι έχει πολλά θέματα που την πνίγουν. Της τρώνε το χρόνο. Κι έχουν κάνει τις ημέρες της δύσκολες, και μουτζουρωμένες, σα Δευτέρες (που λέει κι ένα παλιό τραγούδι).

Τι ο τσακωμός Μάκη-Θέμου (άλλο αν ο κόσμος είναι υποψιασμένος για την ενοχή αμφότερων των προσώπων αυτών);

Τι το όνομα των Σκοπίων (ούτε σε 60 χρόνια δε λύνεται αυτό – είμαστε η μόνη χώρα στον κόσμο που δεν αποκαλεί τη χώρα αυτή έτσι όπως πραγματικά τη λένε);

Τι το ασφαλιστικό;

Τι το κρύο;

Τι ο νέος Αρχιεπίσκοπος;

Τι η πάταξη της ακρίβειας;

Τι τα μέτρα, γενικώς, της κυβέρνησης;

Τι η εκλογή Τσίπρα και ότι σημαίνει αυτό;

Αλλά, βεβαίως, πολύ περισσότερο, την απασχολούν τα σημαντικά θέματα (που είναι άλλωστε εκείνα που “πιάνουν” και μεγάλο τηλεοπτικό χρόνο και αποσπούν και μεγάλα κονδύλια)!!

Ποιος θα μας εκπροσωπήσει στη Eurovision;

Ποιο θα είναι το επόμενο cd της Πόπης Μαλιωτάκη;

Πότε θα ξαναμαλώσουν Λαζόπουλος-Καρβέλας;

Ποιο σέντερ φορ θα κατεβάσει ο ένας ή ο άλλος στο μεγάλο ντέρμπυ (5 και 6 ώρες εκπομπή για ένα και μόνο παιχνίδι, ΟΣΦΠ-ΠΑΟ, είδαμε πριν από ένα μήνα);

Και άλλα πολλά (στις ειδήσεις των οκτώ)…

Εγώ, προτίμησα να τα αφήσω όλα αυτά, τα λόγια τα μεγάλα, και να απολαύσω μερικές εικόνες απ΄ την χθεσινή έκλειψη της σελήνης.

Luna Rosa

Γιατί, άλλωστε, η Ελλάδα, την πάει τη φεγγαράδα!!! Άλλο αν το ΄χει ξεχάσει..

Αλλά, είπαμε, είναι απασχολημένη..

Ήταν όμως ένα κόκκινο, σκουριασμένο φεγγάρι.. Σαν τη σκουριά των χωμάτων στο Λαύριο.

Κι ακόμα ελπίζουμε..

Το χθεσινό 0-0 στο στάδιο “Καραϊσκάκη” κατέδειξε ότι ο Ολυμπιακός δίκαια πέρασε στους “16”. Μια ομάδα με συμπαγή άμυνα, προσοχή στον έλεγχο του κέντρου και με έφεση στο παιχνίδι με αντεπιθέσεις, μπλόκαρε την Τσέλσι (με το έτη φωτός μπροστά μπάτζετ και τις τόσο γελοίες φανέλες..) επιτυχώς.

Αυτό που με στενοχώρησε, ήταν ότι είδα ένα Ολυμπιακό που δεν έψαχνε τη νίκη. Περισσότερο μου φάνηκε ότι έπαιζε για να μη χάσει, ο Θρύλος, παρά για να κερδίσει. Εάν ο Λεμονής νομίζει ότι μπορεί να παίξει για να κερδίσει μέσα στο “Στάμφορντ Μπριτζ”, τότε καλώς έπαιξε έτσι. Εγώ, προσωπικά, περίμενα, στο εντός έδρας ματς μας, να παίξουμε πιο επιθετικά. Από την άλλη, εάν παίξεις επιθετικά και δεν προσέξεις την άμυνα, θα σ΄ το “πετάξει” η Τσέλσι, και θα ψάχνεσαι μετά. Οπότε, τον καταλαβαίνω το Λεμονή. Μπορεί να ΄θελε να ρισκάρει, αλλά σκέφτηκε το “μη χείρον, βέλτιστον” και πήγε για το “λευκό” Χ.

Από την άλλη, τα λαχανί στρατιωτάκια της Τσέλσι (κοτζάμ ομάδα, μια φανέλα της προκοπής δε μπορεί να βρει;..) έπαιξαν καλά. Είχαν όμως, επίσης καλά, μπλοκαριστεί. Επειδή όμως, αναμφισβήτητα, είναι τεράστιοι παίκτες, θα μπορούσαν, σε μια δύο φάσεις, να το ΄χουν “πετάξει” το γκολάκι. Και στην κακή τους μέρα, και υπέροχα μπλοκαρισμένοι, είναι ικανοί τέτοιοι παίκτες να σε βγάλουν “αδιάβαστο” ενώ νομίζεις ότι τα ΄χεις προβλέψει όλα για να τους σταματήσεις. Ανελκά, Κόουλ, Ντρογκμπά, Μαλουντά, κλπ. Παίκτες δυσθεώρητων ικανοτήτων. Και αξίας οικονομικής.

Νομίζω ότι το χθεσινό 0-0 ήταν το δικαιότερο αποτέλεσμα.

Τώρα, για έξω, δεν ξέρω. Φέτος, ο Ολυμπιακός πέτυχε δύο εκτός έδρας νίκες και πέρασε. Δε λέω ότι θα το ξανακάνει. Λέω ότι μπορεί να το κάνει.. Ακόμα και απέναντι στην Τσέλσι. Κατέδειξε χθες ότι δεν είναι ανίκητοι οι Άγγλοι. Όσο πιο δυνατό κι αν είναι το αγγλικό πρωτάθλημα, δε μπορεί να ΄ρχεται η Μπλάκμπερν και να παίρνει το Χ στο “Στάμφορντ Μπριτζ” με τα παντελονάκια αλέρωτα, και να μη μπορεί να κάνει το ίδιο η Θρυλάρα!!!Εάν σκοράρει ο Ολυμπιακός, θα είναι ότι καλύτερο.

Και μπράβο, τέλος, και στους οπαδούς μας, που ήταν υπόδειγμα. Να ΄ταν έτσι σε ΚΑΘΕ παιχνίδι (ναι, και εναντίον του ΠΑΟ..), καλά θα ΄ταν. Πρέπει να πέφτει “καμπάνα”, δηλαδή, για να συμμορφωνόμαστε;…

Διάψευσέ με…

Θρύλε, απόψε έχεις ραντεβού με την ιστορία.

Πιστεύω ότι θα χάσεις. Το παραδέχομαι. Δε σε βλέπω να νικάς απόψε. Είναι καλοί αυτοί. Παίκτες έμπειροι, με ταλέντο, που ΄χουν φάει τα δύσκολα παιχνίδια με το κουτάλι.. Κι εσύ, που δεν παίζεις και μπάλα καλή τελευταία, μπροστά τους υστερείς – όλοι το λένε, δεν είσαι το φαβορί.

Ξέρεις όμως τι κάνει ένας αληθινός μάγκας, όπως είσαι από τότε που γεννήθηκες; Πολεμά. Και διαψεύδει.

Διάψευσέ με, Θρύλε!!!

Ολυμπιακός – Τσέλσι, 21:45, απόψε, για το Τσάμπιονς Λιγκ (απ΄ ευθείας από τη ΝΕΤ).