Πολιτικό post..

Παλιότερα, τα παλιά εκείνα χρόνια, για τα οποία εμείς οι νέοι δε γνωρίζουμε τίποτα ενώ οι παλιοί ξέρουν τα πάντα και καμαρώνουν που ζούσαν τότε, υπήρχε ο όρος πολιτικό τραγούδι. Όρο, που υπηρέτησαν συνεπέστατα άνθρωποι όπως ο Σαββόπουλος, π.χ., παραδίδοντας παρακαταθήκη σ΄ όλους μας μερικά έργα αυθεντικής τέχνης.

Πάει καιρός που η χώρα μας έχει πνιγεί στη δίνη αλλεπάλληλων καταστροφών. Ποιος ξεχνά τις φωτιές του καλοκαιριού; Αυτό που ζούμε, όμως, πρόσφατα, είναι και ο θάνατος της είδησης, της δημοσιογραφίας, του μέτρου, όλων – και ομιλώ βέβαια, για την υπόθεση Ζαχόπουλου. Όλοι, έστω και λίγα, κάτι ξέρουμε..

Δεν αποφάσισα ποτέ να γράψω κάτι για την υπόθεση αυτή. Γεμίσαμε, άλλωστε, ειδήμονες. Τι να πω εγώ, ο “μικρός” και ο ανενημέρωτος; Ας τα πούνε εκείνοι που πρέπει να τα πούνε.

Δε μπορώ όμως να μην πω, ότι δε συγκινήθηκα από ένα ποίημα (μελοποιημένο, που έγινε τραγούδι πριν αρκετά χρόνια), που μου ΄φερε στο νου όλα όσα ζήσαμε και ζούμε τις τελευταίες μέρες, εβδομάδες, μήνες.. Ένα τραγούδι που άκουγα μικρός. Και προσπαθούσα να καταλάβω.

Τώρα, πια, καταλαβαίνω..

Και σαν νέος, της εποχής μου, το παραθέτω εδώ. Είναι έργο ενός εκ των καλύτερων δημιουργών της σύγχρονης πατρίδας μας. Όχι, για να μη λένε οι παλιοί ότι μόνο αυτοί είχαν αξιόλογο πολιτικό τραγούδι!!! Ορίστε μας!!! Γιατί, όσο “μικρός” κι αν είσαι, τελικά, κάτι πρέπει να πεις..

ΣΤΑ ΚΑΜΕΝΑ

(στίχοι: Μιχάλης Γκανάς, μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας)Ελα να πάμε στα καμένα
στον Υμηττό και στην Αυλώνα
πουλιά και πεύκα συλλογίσου
ενός καμένου παραδείσου
δέντρα που ήτανε φαντάσου
και στη σκιά τους ξεκουράσου..

Ελα και πάρε με μαζί σου
στην Κυριακάτικη εκδρομή σου
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου
στις εκβολές του παραδείσου..

Ελα να πάμε στα καμένα
δεν μας χωράει πιά το σπιίτι
έρχονται δύσκολες ημέρες
μουτζουρωμένες σα Δευτέρες
έρχονται φλόγες απ’τα δάση
και μιά φωτιά να μας δικάσει
μέσα στο πύρινό της χνώτο
από τον έσχατο στον πρώτο..

Ελα και πάρε με μαζί σου
στην Κυριακάτικη εκδρομή σου
βγάλε με στο χλωρό κορμί σου
στις εκβολές του παραδείσου..

Ελα να βγούμε απ΄το σπιίτι
ξανά σε δρόμους και πλατείες
πάρε και τα παιδιά μαζί σου
εδώ, στο χείλος της αβύσσου
κι άφησε μόνη στο τραπέζι
την τηλεόραση να παίζει
Να δείχνει έγχρωμο τον πόνο
δίπλα σ’ένα φιλέτο τόνο
Να δείχνει φονικά και φλόγες
τσόντες, πολιτικούς και ρώγες
ενώ εμείς θα ‘χουμε φτάσει
στο σταυροδρόμι του εξήντα..

Με τα παιδάκια μας στον ώμο
για να μας δείχνουνε το δρόμο!!!

Μήπως να πάμε όλοι ομαδικώς για μια κυριακάτικη εκδρομή, μπας και ξεφύγουμε; Και αφήστε τους Θέμους και όλους τους άλλους να φαγώνονται μόνοι τους..

A hard rain is gonna fall, που ΄λεγε και ο Robert Zimmermann κάποτε (γνωστός και ως Bob Dylan)..

Υ.Γ.: Θεός σχωρέστον, τον Αρχιεπίσκοπο. Τον αντιπαθούσα σφόδρα. Αλλά ποτέ δεν εύχεσαι να πεθάνει κανείς.. Ας τον κρίνει ο Πατέρας όλων μας, σαν παιδάκι Του που ήταν κι αυτός.

2 comments on “Πολιτικό post..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s