Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι!!!

Βράδυ, η ώρα περασμένη (όπως την περιγράφουν τα ρεμπέτικα). Το δωμάτιο δε φωτιζόταν, παρά μόνο από το φως της ανοικτής τηλεόρασης. Το χρώμα των τοίχων άλλαζε χρώμα, ανάλογα με το χρώμα που άλλαζε και η τηλεόραση.. Ο μεγάλος καναπές, αντικριστά στο “‘έξυπνο κουτί”, φιλοξενούσε το κουρασμένο σώμα μου.. “Πωωωω, ρε φίλε, πάλι ξεσκίστηκα στη μπάλα σήμερα“, είπα από μέσα μου – και πράγματι, όλο το σώμα μου πονούσε τρομερά. Πόδια, χέρια, δε συμμαζεύεται.. Είχα αποφασίσει να αντέξω, όμως. Η τηλεόραση έδειχνε Χετάφε-Μπιλμπάο απ΄ ευθείας. Έπρεπε να δω την ομαδάρα (Μπιλμπάο), φέτος παλεύουμε για τη σωτηρία. Γι΄ αυτό και είπα να αντέξω.

Βράδυ 24ης προς 25η Δεκεμβρίου – παραμονή Χριστουγέννων..

Τι κάνεις, ρε άχρηστε;“, είπα μέσα μου, μόλις ο Ετσεμπερία έκανε μια λάθος πάσα προς τον Γουρπέγι. Στο αμέσως επόμενο λεπτό, όταν ο ίδιος παίκτης έκανε μια φοβερή ντρίμπλα, ανασηκώθηκα ψιθυρίζοντας (γιατί κοιμούνται και μέσα..): “Μπράβο Καραϊσκάκη μου! Μπράβο λιοντάρι μου!“, και λοιπά ηχηρά παρόμοια.. Γκολ δε μπήκε, βέβαια, αλλά εγώ, ξαπλωμένος πάνω στον καναπέ, δεν ήθελα και τίποτ΄ άλλο. Μόνο να ηρεμήσω λιγάκι. Είχα ξεχάσει εντελώς, απορροφημένος απ΄ το ντέρμπυ παραμονής, ότι ήταν η βραδιά σημαδιακή. Και συνέχισα να παρακολουθώ.

Ξάφνου (δραματικό, ε;..) άκουσα έναν ήχο απ΄ το σαλόνι. Δεν έδωσα σημασία, αρχικά, αδιαφόρησα. “Τι να ΄ναι, είπα, τα φαντάσματα του Λιακόπουλου;“. Όσο όμως προχωρούσαν τα λεπτά, τόσο δυνάμωναν οι ήχοι. Ένα χαρχάλεμα, σαν κάποιος να έτριβε με τα χέρια του τους τοίχους. “Ω, ρε φίλε, τι έγινε;“, λέω, και πάω μέσα (“Να πάρει, τώρα που πιέζουμε βρήκε να γίνει κι αυτό;“). Μπαίνω σιγά σιγά στο σαλόνι, και ανοίγω απότομα το φως: ξαπλωμένος μπροστά στο τζάκι, αναπνέοντας βαριά και γεμάτος καπνιά, ήταν ο Άγιος Βασίλης αυτοπροσώπως!!! Και με τη βαριά φωνή του, ξεκίνησε πρώτος να μιλάει: “Κάθε χρόνο τα ίδια (γκουχ!) συμβαίνουν. Δε χωράω πια απ΄ τις καμινάδες. Τι να γίνει, όμως, που είμαστε σαν τους Άγγλους: δεν αλλάζουμε με τίποτα την παράδοση!“. Εγώ, αποσβολωμένος, θυμήθηκα τους φίλους μου πάνω στην Αγγλία, αλλά δε μπορούσα να κάνω απολύτως καμία κίνηση.. Αυτό που ζούσα ήταν ανεπανάληπτο.

Καλά, οι γονείς δεν τα φέρνουν τα δώρα;“, κατάφερα να ψελλίσω. “Έτσι λένε οι καλά ενημερωμένοι αισιόδοξοι, δηλαδή οι απαισιόδοξοι“, μου είπε. “Σημασία έχει τι θες εσύ να πιστέψεις. Για πες μου, λοιπόν, ήσουν καλό παιδί φέτος; Αν όχι, να πα΄ να φύγω, έτσι;“. Βιαστικά του απάντησα, προσπαθώντας να δείχνω cool: “Ναι, ναι, ήμουν εξαιρετικό παιδί. Και διάβαζα, και εργασίες έγραψα πάνω εκεί στην Αγγλία, στη σχολή, και τα μαθήματά μου πέρασα (το ότι πανηγύρισα το γκολ του Πέτριτς στο Αγγλία-Κροατία μετράει στα καλά ή στα κακά;..), και έκανα και πολλούς φίλους και φέρθηκα σ΄ όλους με καλοσύνη και ευγένεια. Ούτε πολλά τάκλιν έκανα όταν έπαιζα μπάλα! Είδες τι καλός που ήμουν;“.. Εκείνος, σα να στραβομουτσούνιασε λίγο (“Ωχ, τον χάνω τον εξωτερικό δίσκο που ζαχάρωνα τόσο καιρό!“, σκέφτηκα), όμως συνέχισε: “Τα στατιστικά μου μού λένε ότι όντως ήσουν καλό παιδί, ενώ βλέπω ότι έχασες κι ένα σωρό κιλά. Οι μικρές σου παρατυπίες δεν θα επηρεάσουν το γενικό σου βαθμό. Ορίστε τα δώρα σου! Χοχοχο (αυτό το τελευταίο ήταν βραχνιασμένο, μάλλον λόγω της κάπνας)!!!“. Άρπαξα τα δύο κουτιά που κρατούσε, και τ΄ άνοιξα βιαστικά. “Πωπω!! Φοβερός δίσκος! Πόσα Giga έχει μνήμη (σ.σ. “696449”)!!! Όλε!!! Και το άλλο; Κάτσε να δούμε τι έχει; Ωχ! Ωχ! Αυθεντική φανέλα Ελσίνκι; Πωωωωω! Τι λέει από πίσω; Nurmela; Αυτά είναι ρε Άγιε Βασίλη! Είσαι φοβερός!!!“.. Η χαρά μου ήταν στα ύψη!!!

Ο ίδιος δε φάνηκε να τη συμμερίζεται τόσο. Το πρόσεξα αυτό, και σταμάτησα να πανηγυρίζω. “Πωπω, δώρα που ΄χω να μοιράσω ακόμα.. Αν δεν ήταν κι αυτές οι μαγικές δυνάμεις μου, ούτε και ξέρω πώς θα τα κατάφερνα.. Τουλάχιστον, χαίρομαι που είσαι ευχαριστημένος“. Του είπα ότι τον καταλαβαίνω, και τον ευχαρίστησα ξανά. “Μπορείς να μου βάλεις ένα ποτηράκι νερό, πριν φύγω; Μ΄ έπνιξε αυτή η κάπνα“. “Ναι, βεβαίως, έλα μέσα, έλα μέσα“. Είχα πια ξανοιχτεί, και είχα σχεδόν ξεχάσει ότι είχα δίπλα μου έναν θρύλο, κι όχι έναν άνθρωπο. Τον οδήγησα στο δωμάτιο που είχαμε την τηλεόραση, και έβαλα λίγο νερό.

Ποιοι παίζουνε;“, ρώτησε, κοιτώντας την τηλεόραση. “Χετάφε-Μπιλμπάο, ισπανικό πρωτάθλημα“. “Α, ναι, ναι, τους ξέρω. Τους θυμάμαι. Η Μπιλμπάο κάποτε μου ΄χε ζητήσει να τους σώσω απ΄ τον υποβιβασμό, ενώ η Χετάφε μου ζήτησε να της φέρω τον πιο εύκολο αντίπαλο στο φετινό Κύπελλο ΟΥΕΦΑ“. “Μα, με την ΑΕΚ έπεσε“, είπα. “Ε, τι να γίνει; Μου το ζήτησαν, και τους το ΄κανα, τι να κάνω άλλο;“, αποκρίθηκε. Μου ΄ρθε να γελάσω (“Ακόμα και οι Άγιοι σας καταλάβανε, ΑΕΚ-τζήδες!“), αλλά κρατήθηκα. Ήπιε το νερό του αργά αργά, ποιος ξέρει πόση ώρα θα ΄χε να πιεί, πάνω σ΄ αυτό το έλκηθρο και μέσα στο κρύο.

Πριν φύγεις, Άγιε Βασίλη, να σε ρωτήσω κάτι;“, του είπα ξαφνικά. “Βεβαίως, παιδί μου, ότι θες“. Και ξεκίνησα: “Δε με απασχολεί πώς δίνεις τα δώρα σ΄ όλα τα παιδιά, ή πώς μετακινείσαι ή όλα αυτά. Με νοιάζει τι γίνεται, όταν έχεις να ικανοποιήσεις τις ευχές ανθρώπων φαύλων, ανόητων, κακών.. Τι κάνεις τότε; Επιμένεις στην λογική της δουλειάς σου, ή θέτεις ένα είδος βέτο;” (“Πολύ ακαδημαϊκή ερώτηση“). Κι εκείνος απάντησε ευθύς αμέσως.

Το νόημα των δώρων είναι απλό: όλοι είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας. Εάν είσαι καλός, παίρνεις δώρο. Εάν όχι, πάλι θα πάρεις (αυτό με τα παιδάκια που δεν παίρνουν δώρο εάν είναι κακά δεν ισχύει, σ΄ το λέω ΄γω που είμαι μέσα..), αλλά θα πάρεις μαζί και μια συμβουλή, ένα καλό λόγο, μια διδαχή, για να γίνεις καλύτερος. Έτσι και με τους ανθρώπους που λες: θα πάρουν αυτό που ζήτησαν, αλλά θα πρέπει να βρεθεί και κάποιος να τους πει 5-6 πράγματα. Κι αυτός δεν μπορώ και δεν πρέπει να είμαι εγώ.. Άλλοι πρέπει να το κάνουν αυτό, για να μην πω οι ίδιοι αυτοί. Κι αυτό είναι και το νόημα των γιορτών, άλλωστε: να επαναπροσδιορίσεις κάποια πράγματα και να φτάσεις, μέσω της εσωτερικής πάλης και συζήτησης, σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα, για σένα και τους γύρω σου. Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή αγάπης και χαράς, άλλωστε“.

Πωπω, πολύ ακαδημαϊκά μου τα ΄πες, Άγιέ μου!“.. “Εμ, τι, δεν τελείωσα εγώ Πανεπιστήμιο, εκεί στην Καππαδοκία; Τι μας πέρασες εμάς;“, είπε, και γέλασε σιγανά. Γέλασα κι εγώ. “Άντε, ώρα να πηγαίνεις“, του είπα, συγκινημένος ακόμα και κρατώντας τη φανέλα της Ελσίνκι σφιχτά. “Ναι, ναι, έχω και άλλα σπίτια να επισκεφτώ. Προτού φύγω, όμως, θα σου πω κάτι ακόμα: ξέρεις γιατί είμαι πάντα τόσο χαρωπός, στις φωτογραφίες, αλλά και κανονικά;“. “Γιατί;“.

Διότι ξέρω πού μένουν όλα τα κακά κορίτσια, φίλε μου“, είπε γελαστός!!!

Εξαφανίστηκε γρήγορα, σκαρφαλώνοντας στην καμινάδα..

Κι απόμεινα μόνος, στο κατάφωτο σαλόνι, κρατώντας τη φανέλα. Και, μέσα μου, άρχισε να παίζει ένας γνωστός ρυθμός: “Τρίγωνα, Κάλαντα, μες τη γειτονιά“.. Χαμογέλασα!

(“Και γκολ για την Ατλέτικο Μπιλμπάο με τον Λοπετέγκι, μετά από εξαιρετική κάθετη πάσα του…“)

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

2 comments on “Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι!!!

  1. Ωραίο, ωραίο! Ο Αι Βασίλης σας εμπνέει βλέπω αυτές τις μέρες!
    (ελπίζω τελικά να τον πήρες όντως τον σκληρό κι όχι χαριν της ιστορίας…)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s