Τα Χριστούγεννα του μικρού Φοίβου!!!

Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα. Και, όπως για τα περισσότερα απ΄ τα πράγματα σ΄ αυτόν τον πλανήτη, υπάρχουν δύο κατηγορίες: εκείνοι που μισούν τα Χριστούγεννα (έμβλημά τους, ο Grinch) και εκείνοι που τα λατρεύουν (έμβλημά τους ο Άη-Βασίλης, αλλά και η πλατεία Κολωνακίου, η Ερμού, κλπ, λόγω αγορών και εξόδων για καφέ, γιορτάρες μέρες που ΄ναι). Εγώ, να πω την αλήθεια, ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Μ΄ αρέσουν τα Χριστούγεννα. Όχι για τις αγορές ή τα δώρα (άλλο αν είχα ξετρελαθεί με το “Κάστρο των Ιπποτών” Playmobil όταν ήμουν παιδάκι!). Αλλά για την αισιοδοξία τούτη τη διάχυτη, που την εισπνέεις και σου αλλάζει τη διάθεση. Ναι, ο κόσμος μας έχει δεκάδες προβλήματα. Ναι, ορισμένοι από εμάς είμαστε λίγο μελαγχολικοί και κυνικοί, και δεν καταλαβαίνουμε από τέτοια. Ναι, οι μέρες αυτές κατακλύζονται από φτήνια, κακογουστιά, κιτς, μιζέρια, ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικες υποσχέσεις και ψεύτικες κινήσεις.

Νομίζω, όμως, ότι το να κατηγορεί κάποιος τα Χριστούγεννα, αυτά καθαυτά, για το κατάντημά τους, είναι λάθος. Είναι εντελώς λάθος η φράση “Μισώ τα Χριστούγεννα” (πολλάκις γραμμένη και εκπεφρασμένη τώρα τελευταία). Εάν είναι σωστή, τότε θα πρέπει να μισούμε τα χωράφια εκείνα στα οποία “φύονται δενδρύλλια ινδικής καννάβεως“, που έλεγε και ο Μέγας Βύρων (Πολύδωρας)!!! Μα, δε φταίει το χωράφι, κύριοι, επειδή πάνω του φύονται ούτα τα δενδρύλλια!!! Το φταίξιμο είναι στους ανθρώπους που τα φύτεψαν. Έτσι και με τα Χριστούγεννα: δε φταίει η γιορτή. Εμείς φταίμε, που την κάναμε έτσι όπως την κάναμε. Μια γιορτή δηθενιάς και ψευτιάς!!!

Όλα είναι ένα δήθεν, συμφωνώ. Ακόμα και τα κάλαντα, τα παιδάκια τα λένε γρήγορα, βιαστικά, σαν να κάνουν αγγαρεία, σα να βιάζονται να φύγουν (να πάνε αλλού: θέλει πολλά σπίτια να κατακτήσεις το Playstation..).. Καμία σχέση με τα παιδάκια εκείνου του πίνακα, εκείνου του ζωγράφου, που ως συνήθως δε θυμάμαι τ΄ όνομά του και που μας τον μάθαιναν στο σχολείο (και στη σχολή – καημένη Πέπη..). Οι ευχές, τα δώρα, οι χειραψίες, όλα γίνονται για να γίνουν. Αλήθεια ενδιαφέρεσαι για το άτομο που κάνεις δώρο; Αλήθεια σε νοιάζει να ΄χει “Χρόνια Πολλά”; Την απάντηση μόνος σου πρέπει να τη βρεις.

Πώς κατέληξαν, αλήθεια, τα Χριστούγεννα να σημαίνουν μπουζούκια, funky κάλαντα και βιντεοσκοπημένα σκυλ…, εεε, μουσικά προγράμματα, ήθελα να πω, στην τηλεόραση; Μάλλον κάπου στο διάβα του χρόνου θα υπεισήλθε η διάθεση να τα ‘κονομήσει κάποιος απ΄ τα Χριστούγεννα, και κατέληξε έτσι όπως είναι: μια καταναλωτική εορτή. Μόνο που η τσέπη (τους) και το στομάχι (μας) δεν έχουν αισθήματα. Μόνο οι ψυχές κι οι καρδιές έχουν, αλλά όταν τις απασχολείς με κασκόλ Μπούρμπερρυ, δώρα, μπουζούκια, κλπ, δεν έχουν το χρόνο να σκεφτούν αισθήματα..

Ποιος δίνει άδικο, λοιπόν, στον ήρωα του Καρόλου Ντίκενς, τον διάσημο Εμπενίζερ Σκρουτζ; Τον άνθρωπο που μισούσε τα Χριστούγεννα; Τουλάχιστον αυτός ο τύπος ήταν μεν ιδιότροπος, απωθητικός και τσιγκούναρος, αλλά και πέρα για πέρα ειλικρινέστατος!!! Σωστός και τίμιος: δε γουστάρω, ρε, τα Χριστούγεννα! Σιγά μη δίνω ΄γω τα λεφτά μου να πάω στον Κ(ω)λλίδη ή στον Καλλίδη ή στο Χολίδη ή στον κάθε -ίδη που ξεπ-ίδη-σε  από ένα τυχάρπαστο ριάλιτι κι έχει έναν έξυπνο ατζέντη και στρατιές καναλιών και κατινών να τον υποστηρίζουν!!! Μάλλον έτσι θα φερόταν ο Σκρουτζ, εάν ζούσε στην εποχή μας. Θαυμάζω αυτή τη στάση για την ειλικρίνειά της.

Θαυμάζω όμως και τη στάση των φαντασμάτων, για τη δική τους αλήθεια: οι γιορτές ΟΦΕΙΛΟΥΝ να είναι γιορτές, αλήθειας, αλληλεγγύης και, πάνω απ΄ όλα, αγάπης!!! Δεν είναι ψέμα αυτό! Άλλο αν δεν το πράττουμε. Στο χέρι μας είναι. Και, βέβαια, η προσπάθεια θα γίνει ατομικά. Εάν περιμένεις από τους τηλεορασανθρώπους, κλπ, να σου εμφυσήσουν όλες αυτές τις υπέροχες αξίες και τα μηνύματα που θα ΄πρεπε να σεβόμαστε, σώθηκες!! Όλοι αυτοί είναι που ΄χουν επιβάλλει αυτό τον τεράστιο όγκο κιτς και φτήνιας στη γιορτή αυτή. Δεν τους νοιάζει τίποτα, αρκεί να ΄ναι όσο πιο κακόγουστο γίνεται – αυτό νομίζουν ότι μας αρέσει..

Τελειώνω το κείμενό μου, παραδεχόμενος κάτι: πάντοτε υπάρχει κάποιος, είτε λέγεται ποιητής είτε λέγεται τραγουδοποιός, που πιάνει αυτό που θες να πεις καλύτερα από σένα, και τον μνημονεύεις μετά στα γραπτά ή τα λόγια σου. Ένας τέτοιος τύπος ονομάζεται Φοίβος Δεληβοριάς, και τον μνημονεύω εδώ, για τα δύο υπέροχα τραγούδια του, Χριστούγεννα (δίσκος: “Ο καθρέπτης”, 2003) και Και του Χρόνου (δίσκος: “Έξω”, 2007). Ακούστε τα. Αξίζουν τον κόπο, διότι ναι μεν αποτυπώνουν αυτό το αίσθημα απαισιοδοξίας για τον ξεπεσμό της γιορτής, αλλά αφήνουν ένα ολάνοιχτο φωτεινό παράθυρο για αλλαγή..

Να, σαν κι αυτό:

Γιορτάζω για ν΄ αλλάξουμε οριστικά/Χρόνια Πολλά/χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια“..

3 comments on “Τα Χριστούγεννα του μικρού Φοίβου!!!

  1. “Κάστρο των Ιπποτών”-> exei kleisei k exei kleisei spitia!

    “οι γιορτές ΟΦΕΙΛΟΥΝ να είναι γιορτές, αλήθειας, αλληλεγγύης και, πάνω απ΄ όλα, αγάπης!!” -> mono oi giortes? Ante kala as einai mono aytes. Apo kapoy prepei na ginei h arxh.

    Oso gia ton Delhboria k ta sygkekrimena tragoydia … sto teleytaio m post (kanw parapomph ston eyato m. Panta to 8ela) me boh8hsan poly.

  2. Ax to “Xristoygenna” einai ypertato tragoydi

    XRISTOYGENNA
    ki esy ti 8es ap th zwh mou ksana…

    anyway, exw na pw to ekshs: krathste ta xristoygenna opws ta niw8ei o ka8enas kai giortaste ta analoga.. kai mhn perimenete apo kanenan (kai eidika apo thn thleorash) na sas katalavei.. egw evala enan agiovasilh panw sto grafeio mou na niwsw ligo xristoygenna.. ayto me eyxaristei ki as mhn stolisame fetos!

    kai genikws, o ka8enas opws niw8ei, etsi na prattei. ena mikro vhma pros thn proswpikh galhnh k eytyxia..

  3. Εμένα μου αρέσουν τα Χριστούγεννα – είναι η μόνη εποχή που η λαιμαργία μου δικαιολογείται απόλυτα!!!😀

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s