Λεμονούπολη..

Γυρίζοντας πίσω στην Ελλάδα, έκανα και την πρώτη μου βόλτα στα παλαιά λημέρια, στο κέντρο, δηλαδή. Ομόνοια, Μοναστηράκι, Πανεπιστήμιο, Σύνταγμα.. Εκεί πέρασα τέσσερα δημιουργικά και όμορφα χρόνια, όντας φοιτητής του τμήματος Ε.Μ.Μ.Ε. του ΕΚΠΑ (σημειώστε ότι τούτα τα τέσσερα χρόνια ήταν και χρόνια φαγοποτίων και κρασοκατάνυξης που όμοιά τους δεν έχω ξανακάνει..). Αυτά τα μέρη θεωρώ εγώ πόλη μου: όπως και την Πλάκα, βέβαια, του Ψυρρή, αλλά και άλλα μέρη. Άλλωστε, αυτό ήταν και τ΄ όνειρό μου: να πάρω ένα λεωφορείο, όποιο να ΄ναι, και να γυρίζω στην Αθήνα, να με κατεβάσει σ΄ ένα άγνωστο σταθμό, και να αρχίσω να περπατάω γειτονιές και μέρη στα οποία δεν είχα ξαναπάει (π.χ. Πέραμα – τι ωραίο όνομα που ΄χει αυτή η περιοχή, ταξιδιάρικο..). Όπως περιδιάβαινα, λοιπόν, στο κέντρο, έβλεπα τα πρόσωπα των Αθηναίων, τόσο ξένα.. Μια ξινίλα απίστευτη, μου έβγαζαν! Τα πρόσωπα των Άγγλων δεν είναι τόσο ξινισμένα. Είναι πιο φωτεινά, κάπως, πιο γελαστά. Γιατί μου φάνηκαν τόσο μούρτζουφλοι; Ιδέα δεν έχω. Μακάρι να ΄ταν απλώς η ιδέα μου.

Όπως και οι κοπέλες: μιλάμε για απίστευτη ξινίλα στο πρόσωπο, και μια υπεροψία, σα να μου φάνηκε, κι εγώ δεν ξέρω γιατί. Τι έπαθαν όλοι; Λίγο αργότερα, ανέβηκα και προς το Σύνταγμα: πουθενά η Ζαχαρούπολη. Πουθενά εκείνο το κλίμα το εορταστικό. Στη θέση της Ζαχαρούπολης, ένα.. πράγμα. Μη με ρωτήσετε πού και πώς χρησιμεύει. Το ίδιο βράδυ, άκουσα από φίλο την ατάκα: “Αυτά είναι τα λιγότερο εορταστικά Χριστούγεννα που ΄χω ζήσει στην Αθήνα“!!!

Όχι ρε, να πάρ΄ η ευχή!!! Έφυγα απ΄ τη χώρα της αιωνίου μουντάδος, για να πέσω στην Murtzufland; Τι πάθανε όλοι; Μπορεί οι Άγγλοι να ΄χουν ολημερίς συννεφιά και μαυρίλα, αλλά έχουν πολύ φωτεινά πρόσωπα και η διάθεσή τους, εμένα τουλάχιστον, μου φαινόταν ανεβασμένη. Κι έχουμε και γιορτές!!! Αν δεν είχαμε και γιορτές, δε μπορώ να φανταστώ τα πρόσωπα του κόσμου πώς θα ΄τανε! Όπου κι αν κοιτούσα, αγριεμένες και βλοσυρές φάτσες.. Μόνο οι νέοι, κάπως, μέσα στην ανεμελιά της ηλικίας τους (δεν γνώρισαν ακόμα τις καλές κυρίες “Εφορία”, “Φορολογία”, κλπ) ήταν κάπως χαρούμενοι, όπως και οι ερωτευμένοι βέβαια – η καλύτερή τους αυτή την εποχή! Κρύο, καιρός για δύο, άλλωστε. Μήπως αυτή είναι η λύση σ΄ αυτή την ξινισμένη Λεμονούπολη;

Κάποτε, είχα διαφωνήσει σε ένα ακόμα θέμα με διάφορους φίλους μου (τι φίλοι είναι αυτοί; Τέλος πάντων..): είναι καλό να φιλιούνται οι άλλοι μέσα στη μέση του δρόμου, σε κοινή θέα; Οι φίλοι μου υποστήριξαν ότι δεν είναι.. Εγώ είπα ότι είναι καλό, με το εξής επιχείρημα: εάν όλοι μας στο δρόμο, αντί να βριζόμασταν, πλακωνόμασταν, μουτζωνόμασταν, χυδαιολογούσαμε, μουρτζουφλιάζαμε, κλπ, φιλιόμασταν, τότε ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος. Κι άλλωστε, τι είναι πιο ωραίο να βλέπεις; Δύο τύπους που μουτζώνονται, ή μια τύπισσα με το αγόρι της να φιλιούνται (ιδίως εάν αυτή η γκόμενα είναι από… Αρτσούμπι και πάνω); Ο κόσμος μας θα ήταν πιο ειρηνικός και όμορφος, εάν όλοι μας φιλιόμασταν και φιλιώναμε, στους δρόμους! Μήπως αυτό χρειάζεται η Λεμονούπολή μας;😛

Μήπως αυτό χρειάζομαι κι εγώ, μπας και χαλαρώσω λίγο;

2 comments on “Λεμονούπολη..

  1. Πραγματικά!!!
    Ίσως αναπτύξω το ζήτημα των δημοσία εκδηλώσεων τρυφερότητας σε άλλο post!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s