Ο χρόνος που περνάει..

Πάει και το 2007, λοιπόν.. Ούτε καλά καλά που καταλάβαμε ότι μπήκε, κι εκείνο μας αφήνει. Είναι μια περίεργη συνήθεια, αυτή, του χρόνου γενικώς: να τρέχει όταν δε θες να τρέξει, και να περνάει αργά, αργά, όταν θες να τρέξει! Χαρακτηριστικό του ιδίωμα, θα τ΄ ονόμαζα. Και, βέβαια, ενώ νομίζουμε ότι περνάει αργά, εκείνος τρέχει πιο γρήγορα απ΄ όσο φαίνεται..

Θυμάμαι φάσεις απ΄ την αρχή του 2007, ακόμα! Ίσως διότι ήταν αρκετά έντονες, ώστε αποτυπώθηκαν στη μνήμη για τα καλά. Μπορεί να ΄ναι κι έτσι, καυχιέμαι άλλωστε για τη δυνατή μνήμη μου (στα πράγματα που μ΄ ενδιαφέρουν, βέβαια: άλλο να τα θυμάσαι όλα, κι άλλο να θυμάσαι πολύ καλά μόνο τα ποδοσφαιρικά..). Ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα, που θυμάμαι αρκετά πράγματα, προσωπικά, βέβαια, διότι, επίσης, είναι άλλο πράγμα τα μεγάλα και σπουδαία που μας επηρέασαν όλους μας μέσα στο 2007 (π.χ., οι τραγικές πυρκαγιές). Εκείνα είναι πάνω απ΄ όλους μας, και, θες δε θες, τα θυμάσαι.

Πυρκαγιές. Μαύρο σύννεφο σκέπασε τη χώρα μας: απ΄ τον καπνό, ή απ΄ τις μπαρούφες των υπευθύνων; Μήπως όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και βλακεία; Μπορεί. Ιδίως εάν σε κατευθύνει ο… Στρατηγός Άνεμος!!! Πολλά άλλα πρόσωπα, επίσης, απασχόλησαν, πλάι στα γεγονότα (καμιά φορά και σε συνάρτηση μ΄ αυτά) τις ζωές μας: Ζαχόπουλοι, Βύρωνες, Γιωργάκηδες, Βαγγέλαροι, και άλλοι διάφοροι περίεργοι τύποι. Αλλά κι απ΄ το εξωτερικό μας απασχόλησαν διάφοροι κύριοι. Βλέπετε πόσο ασθενής είναι η μνήμη μου; Δε μπορώ να τους θυμηθώ καλά όλους, ούτε τους εγχώριους, ούτε τους αλλοδαπούς. Από τους αθλητικούς πρωταγωνιστές του 2007, μνημονεύουμε τους παίκτες της Εθνικής μπάσκετ, ποδοσφαίρου, του Θρύλου, την ομάδα μπάσκετ του ΠΑΟ (που προσωπικά απόλαυσα και ένιωσα περήφανος όταν πήρε την κούπα στο ΟΑΚΑ, το Ευρωπαϊκό..), τον Φάμπιο Καπέλο (εγώ ξέρω πόσα κείμενα γράψαμε γι΄ αυτόν επάνω εκεί στην Αγγλία, όταν ήταν να πάει να τους κοουτσάρει τους Άγγλους..), κ.ά.! Σίγουρα έχω ξεχάσει πολλούς, σ΄ όλες τις κατηγορίες (πολιτικούς, αθλητές, κλπ).

Γι΄ αυτό και βαριέμαι τις ανασκοπήσεις, διότι δε θυμάμαι καλά, όπως προείπα.

Η ουσία, όμως, είναι μια: ότι οι Άγγλοι λένε it is not worth it crying over spilled milk. Δεν ωφελεί να κλαις πάνω απ΄ το χυμένο γάλα.. Άδικο έχουν; Ότι έγινε, έγινε – ποιος ο λόγος να μεμψιμοιρείς πάνω απ΄ τα γεγονότα (σ.σ. γεγονώς, γεγονυία, γεγονός: “αυτός που έχει γίνει”, στα αρχαία ελληνικά); Γι΄ αυτό και, πιστεύω, έχει νόημα η συνήθης ευχή: να πάνε όλα καλύτερα! Να ΄ναι καλύτερο το νέο έτος! Διότι αυτό είναι μπροστά, πρόκειται, είναι μελλοντικό, μπορούμε να το φτιάξουμε όπως θέλουμε..

Αυτό σας εύχομαι κι εγώ: να φτιάξετε το νέο έτος όπως εσείς θέλετε! Και πάνω απ΄ όλα, φυσικά, με υγεία. Αν έχεις υγεία, γίνοντ΄ όλα!!!

Καλή (Πρωτο)χρονιά!!!

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (30/12/2007)

Πού να το φανταζόμουν, μερικούς μήνες πίσω, ότι το 2007 μου θα έκλεινε, μεταξύ άλλων, με εμένα να γράφω ένα κείμενο τύπου… “Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει“!!! Να όμως, που τα ΄φερε έτσι η τύχη. Η στήλη “Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει“, λοιπόν, αποχαιρετά το 2007 με ένα επετειακό post: τα “Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει” της χρονιάς που πέρασε!!!

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ 2007

1. Που πήγα στην Αγγλία! Αναμφίβολα, εμπειρία ζωής. Μακάρι να εξελιχθεί το ίδιο καλά και ακόμα καλύτερα μέσα στο 2008, όμως, για την ώρα, αποτελεί το πιο σημαντικό πράγμα που μου συνέβη μέσα στο έτος 2007.

2. Να βλέπω όσες επιτυχίες είχα μέσα στο 2007! Μαθησιακές, αθλητικές, κλπ. Όλα!!! Ποιος δε λατρεύει όσα πέτυχε;

3. Που το καλοκαίρι που πέρασα ήταν (και πάλι) ένα απ΄ τα καλύτερα, στο λατρεμένο νησί!!! Πάντα τέτοια!

4. Η συνεχής αγωνιστική δράση στην οποία βρισκόμουν και το 2007!!! Παρ΄ ότι “βετεράνος” (όπως και οι συμπαίκτες μου), για τους περισσότερους απ΄ όσους αγωνίζονται στα Πρωταθλήματα που φτιάχναμε, συνέχισα να παίζω κανονικά (και να κρατάμε την ομάδα όλοι μαζί σε εγρήγορση..).

5. Το ότι έκανα μερικά πράγματα που δεν είχα κάνει πριν το 2007, και ήθελα πολύ να κάνω (π.χ. να πάω να δω αγώνα αγγλικού πρωταθλήματος)!

6. Το ότι γνώρισα ενδιαφέροντες ανθρώπους, που προσέδωσαν άλλη διάσταση στην έννοια “γνωριμία”!

7. Να βλέπω τις ελληνικές ομάδες να ανεβαίνουν όλο και ψηλότερα στη βαθμολογία της ΟΥΕΦΑ!!! Το 2007 μπορεί να μην ξεκίνησε καλά, γι΄ αυτές, αλλά τελειώνει καλύτερα! Και εις ανώτερα!

8. Το ότι, ως παραδοσιακός τεμπέλαρος, κατάφερα να… εξασκήσω το ευγενές μου αυτό χόμπυ και κατά το 2007 σε ικανοποιητικό βαθμό!!! 🙂

9. Που μύρισα το πιο ωραίο σημείο της Λεωφ. Μεσογείων προχθές!!! Έξω απ΄ το ζαχαροπλαστείο “Γλυκά με ιστορία” (Γρηγ. Κωνσταντινίδης)! Όσα λεωφορεία κι αν περνούσαν από δίπλα, όσο καυσαέριο κι αν είχε, μια γλυκιά, ζεστή μυρωδιά σιροπιού και ψημένου φύλλου γέμισε ουράνια ευωδία τη μύτη μου!!!

10. Που και φέτος είδα πολλές και ωραίες κοπέλες!! Αυτά τα μικρά-μικρά ομορφαίνουν τη ζωή μας και μας φτιάχνουν καθημερινά τη διάθεση..

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ 2007

1. Που αναγκάστηκα, λόγω ανωτέρας (μαθησιακής) βίας, να “κρεμάσω” τα παπούτσια μου στα μέσα Σεπτεμβρίου, τερματίζοντας έτσι μια καριέρα πλέον των 10 ετών..

2. Το ότι, στην Αγγλία, δεν έβγαινα όσο ίσως θα μπορούσα, ενώ ήμουν λίγο μοναχικός. Νομίζω ότι ήταν απλώς μια περίοδος προσαρμογής – το 2008 θα είναι αλλιώς τα πράγματα.

3. Το ότι είχα 2/2 (χωρισμούς..) μέσα στο 2007!!! Και γαμώ τα ρεκόρ. Και εις ανώτερα!

4. Σε συνάρτηση με το από πάνω, το ότι δεν κατάφερα να έχω μια σχέση που να στεριώσει, μέσα στο 2007. Κυρίως, βέβαια, λόγω δικής μου υπαιτιότητας!!!

5. Που ο Ολυμπιακός επέκτεινε την κυριαρχία του το 2007 στην Ελλάδα παίζοντας μπάλα πολύ κακή, δίνοντας το δικαίωμα στους διάφορους “πουθενιάδηδες” να αρχίσουν να κάνουν όνειρα.

6. Το ότι έμεινα καιρό μακριά απ΄ την πατρίδα, χάνοντας διάφορες εξελίξεις και ευχάριστα γεγονότα.

7. Το γεγονός ότι συνάντησα, και εν έτει 2007, παραδείγματα απύθμενης ηλιθιότητας. Είχε δίκιο ο Έλληνας εκείνος διανοούμενος (που ως συνήθως δε θυμάμαι τ΄ όνομά του, κλπ), που είπε: “Η βλακεία είναι αήττητη“.

8. Το ότι αποκόπηκαν ορισμένοι φίλοι απ΄ τις ζωές μας, λόγω της δουλειάς τους ως δημοσιογράφοι (εννοείται ότι δε φταίνε αυτοί). Άτιμο επάγγελμα!!!

9. Το αίσθημα εκείνο του αβοήθητου και του χαμένου, που (δυστυχώς) ένιωσα πολλάκις μέσα στο 2007 (κυρίως επί παραμονής μου στην Αγγλία). Να σταματήσει κάποτε!!!

10. Που, και το έτος 2007, συνέχισα να μένω πίσω σε κάποιους τομείς.

Εννοείται ότι, εάν θέλετε να post-άρετε το δικό σας “Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει” (το λέω επειδή κάποιοι το συνηθίζουν), σας συνιστώ να αφορά στη χρονιά που περνά, και (ει δυνατόν) να μην είναι της περιόδου αυτής!

Γιάννης Κασνα…φέρτης!

Όλοι γνωρίζουν τον σοβαρό ηθοποιό (και “φωνή” πολλών διαφημίσεων) Γιάννη Φέρτη. Με το όνομά του, κάνω αυτό το λογοπαίγνιο του τίτλου, για να εισάγω στο παιχνίδι τον (αμφιλεγόμενο, την τελευταία εβδομάδα) διαιτητή Α΄ Εθνικής Γιώργο Κασναφέρη.. Ναι, ξέρω, όσα θα περιγράψω έγιναν την προηγούμενη Κυριακή, αλλά δεν είχα το χρόνο να τα σχολιάσω νωρίτερα (από την άλλη, ο όλος σχολιασμός του συμβάντος και η κατάθεση απόψεων έλαβαν χώρα βαθμιαία μέσα στη βδομάδα, οπότε, σ΄ αυτόν τον κύκλο σχολίων τοποθετούμαι κι εγώ).

Λίγα δευτερόλεπτα πριν τη λήξη του αγώνα ΠΑΟΚ – Λεβαδειακός (1-0) την περασμένη Κυριακή, κι ενώ όλο το γήπεδο βρίζει το διαιτητή Γ. Κασναφέρη, εκείνος δίνει εντολή στον 4ο διαιτητή να ετοιμαστεί να μπει στο παιχνίδι, στη θέση του! Πρόβλημα τραυματισμού δε δείχνει να συντρέχει, ο διαιτητής είναι καλά. Πράγματι, λίγο μετά τη σχετική εντολή, ο Κασναφέρης βγαίνει απ΄ το γήπεδο.. χειροκροτώντας τους οπαδούς και κάνοντας μια ελαφριά υπόκλιση!!! Αργότερα, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, ανοίγει διάλογο με ρεπόρτερ της ΝΕΤ (εάν δεν απατώμαι), λέγοντας τις θρυλικές πλέον ατάκες “με κοιτάς που σε κοιτάω;” ή “μ΄ αυτά που λες, να πας να γίνεις τηλεκριτικός” (δεν τα είπε σε έντονο ύφος). Έτσι έληξε το όλο σκηνικό με τον Κασναφέρη.

Και πιάνω, λοιπόν, εγώ, να διαβάσω εφημερίδες, όλη τη βδομάδα. Και δώσ΄ του να γράφουν οι εφημερίδες, λοιπόν, για τα… θεατριλίκια του Κασναφέρη (σ.σ. εξ ου και η συσχέτισή του με… ηθοποιό, στον τίτλο του κειμένου μου αυτού!!!). Ο Κασναφέρης, λένε, θέλησε να τραβήξει όλα τα φώτα επάνω του. Θέλησε να ασχοληθεί όλος ο κόσμος μαζί του, κι όχι με το παιχνίδι. Έγινε, λέει, γραφικός. Ο ίδιος ο πρόεδρος της ΕΠΟ, κ. Γκαγκάτσης, βγήκε και δήλωσε “έξω φρενών” με τον εν λόγω ρέφερι, διότι, λέει, δεν “έκανε χρήση του κανονισμού: έπρεπε πρώτα να διακόψει το παιχνίδι, για λίγο, και μετά να αποχωρήσει“, ή κάτι τέτοιο παρόμοιο (όχι ίδιο, παρόμοιο – δεν το θυμάμαι επί του παρόντος). Πρόσθεσε, δε, ότι “δεν ήταν συμπεριφορά αυτή προς το φίλαθλο κοινό (!)” και ότι “πρωταγωνιστές πρέπει να ΄ναι οι παίκτες και όχι οι διαιτητές”. Και τέτοιου είδους σχόλια τα είδα και σε πολιτικές, και σε αθλητικές εφημερίδες: όλες καταδίκασαν τη συμπεριφορά του διαιτητή. Όλοι τον είπαν “γραφικό” και “θεατρίνο”.

Τι λέτε, ρε;

Σε τι χώρα ζούμε, Θεέ μου!!!

Ένα ολόκληρο γήπεδο έβριζε την άμοιρη οικογένεια του εν λόγω διαιτητή, καθώς και τον ίδιο! Και αντί να κράξουν τους ανεγκέφαλους που βρίζουν ατιμώρητα, έκραξαν το διαιτητή, επειδή αποχώρησε και “διακωμώδησε”, λέει, το άθλημα!!! Όλοι εσείς, κύριοι του ποδοσφαίρου, με όσα κάνετε, δεν το διακωμωδείτε; Όλοι εσείς, κ. υπουργοί, που στα βραβεία του ΠΣΑΤ λέγατε “η Κατερίνα Θάνου είναι πρότυπο για τη νεολαία“, δεν διακωμωδείτε τον αθλητισμό; Όλοι όσοι συμπεριφέρονται όπως γνωρίζουμε να συμπεριφέρονται, και κάνουν τεράστιο κακό στον αθλητισμό μας (από τους ανεγκέφαλους και τις στρατιές τους μέχρι όσους φέρνουν κάθε καλοκαίρι, στις εφημερίδες τους, τη… μισή Ευρώπη στον Ολυμπιακό!), δεν διακωμωδούν τον αθλητισμό; Τι μυαλά έχουν όλα τα πόστα σ΄ αυτή τη χώρα, ήθελα να ΄ξερα; Είμαστε σοβαροί; Ο άνθρωπος υπέστη επίθεση υβριστών, ένα ολόκληρο γήπεδο τον έβριζε, και αντέδρασε. Καιρός δεν ήταν; Συνέχεια συμβαίνει στα γήπεδά μας. Και αντί να κράξουν τους φταίχτες, έκραξαν το.. διαιτητή (μερικοί, δε, με απίστευτα σκληρό τόνο..)!!!

Τι να πω.. Μάλλον δεν πάμε καλά σ΄ αυτή τη χώρα, γενικώς. Ή εμείς δεν πάμε καλά, ή εγώ είμαι απ΄ άλλο πλανήτη και δεν καταλαβαίνω τη νοοτροπία ορισμένων. Εγώ, εάν ήμουν στη θέση του Κασναφέρη (ενός όντως αμφιλεγόμενου διαιτητή λόγω των κατά καιρούς αποφάσεών του, αλλά όχι και γι΄ αυτό!), το ίδιο θα έκανα. Δεν είναι δυνατόν να συμπεριφέρονται έτσι κάποιοι και να μην υπάρχει μια έστω αντίδραση.

Σαν σήμερα…

Τοπ-10 σημαντικών γεγονότων της 27ης Δεκεμβρίου:

1. Η Αγία Σοφία ολοκληρώνεται (537 μ.Χ.).

2. Ο Κάρολος Δαρβίνος ξεκινά το ταξίδι του με το πλοίο Beagle. Στο τέλος του εν λόγω ταξιδιού θα αρχίσει να παίρνει μορφή η θεωρία (του) της εξέλιξης (1831 μ.Χ.).

3. Ο πύραυλος Apollo 8 πέφτει στη θάλασσα, και η πρώτη επανδρωμένη αποστολή στη Σελήνη τελειώνει μ΄ αυτό τον τρόπο (1968).

4. Το αναισθητικό εθοξυεθάνη χρησιμοποιείται σε γέννα για πρώτη φορά (1845).

5. Γεννιέται ο σπουδαίος Ιταλός παίκτης Ρομπέρτο Μπέτεγκα (1950).

6. Γεννιέται ο αρχηγός των Ρέιντζερς για πάρα πολλά χρόνια, Σκοτσέζος Ντάνκαν Φέργκιουσον (1971).

7. Η Ισπανία γίνεται δημοκρατικό κράτος μετά από 40 χρόνια δικτατορίας (1978).

8. Ανοίγει το Radio City Music Hall, στη Νέα Υόρκη (1932).

9. Γεννιέται ο σπουδαίος σύγχρονος Γάλλος ηθοποιός, Ζεράρ Ντεπαρντιέ (1948).

…πάνω απ΄ όλα, όμως:

10. Γεννήθηκα εγώ (1984)!!!

Να τα εκατοστήσω!! Θα προσπαθήσω, παιδιά, το υπόσχομαι!!!

Boxing Day

Σήμερα, 26 του μηνός, είναι η περίφημη “Boxing Day”, στην Αγγλία. Παρ΄ ότι επόμενη των Χριστουγέννων, όταν όλος ο πλανήτης ακόμα γιορτάζει και ξεκουράζεται, οι Άγγλοι έχουν ένα… ιδιαίτερο τρόπο να ξεκουράζονται: παίζοντας ποδόσφαιρο, το άθλημα που δημιούργησαν, εξέθρεψαν και εξέδωσαν (αλλά και κυνήγησαν – είναι όμως άλλη ιστορία αυτό..)! Γι΄ αυτό και, κάθε χρόνο, στις 26 Δεκέμβρη όλα τα αγγλικά πρωταθλήματα, όλων των κατηγοριών, είναι σε δράση!!! Το ίδιο συνεχίζεται και τις επόμενες μέρες: αυτή την περίοδο, οι αγγλικές ομάδες συμμετέχουν σ’ ένα κοπιαστικό μαραθώνιο αγώνων, αφού δίνουν, σε 8 μέρες, 3 παιχνίδια! Ένα σήμερα, ένα στις 30 και ένα την πρώτη του μηνός Γενάρη!!! Όσοι αναρωτιούνται γιατί συμβαίνει αυτό, πολύ απλή είναι η απάντηση: “είναι παράδοση“!!!

Και, στην Αγγλία, δε μπορείς να πας κόντρα στις παραδόσεις τόσο εύκολα (περισσότερα για την “Boxing Day” μπορείτε να διαβάσετε εδώ, αν και εγώ έχω διαβάσει άλλα απ΄ αυτά που γράφει ο συντάκτης τούτου του άρθρου).

Πολλοί προπονητές και παίκτες έχουν διαμαρτυρηθεί κατά καιρούς για την βάναυση τούτη εβδομάδα. Ο κόσμος χαίρεται, στις εξέδρες, βέβαια, αλλά δεν είναι αυτός που παίζει μπάλα.. Τα ήδη βεβαρημένα προγράμματα των ομάδων, λένε οι κόουτς και οι παίκτες, δε χρειάζονται αυτό το κουραστικό στρίμωγμα αγώνων αυτές τις μέρες.. Οι άλλοι, δηλαδή, που ολοκληρώνουν τα πρωταθλήματά τους στην ώρα τους, δίχως “Boxing Day” κλπ, είναι ανόητοι; Γι΄ αυτό και πολλοί έχουν εναντιωθεί στο σύστημα αυτό.

Είπα και προηγουμένως, όμως, ότι είναι πολύ δύσκολο να πας κόντρα στην παράδοση. Η Αγγλία είναι μια χώρα που λατρεύει (και ζει, λένε κάποιοι) το χθες. Τις παραδόσεις. Το παρελθόν. Τους νόμους και τις δοξασίες και τις αντιλήψεις παρελθόντων καιρών. Γι΄ αυτό, άλλωστε, πέραν του οικονομικού ζητήματος, κρατάνε ακόμα τη Βασίλισσά τους (ο Θεός να τη σώζοι) στον θώκο, παρ΄ ότι έχουν κι αυτοί Κοινοβούλιο, όπως όλος ο κόσμος. Γι΄ αυτό, άλλωστε, τιμούν με κάθε επισημότητα όλων των ειδών τις παλαιές γιορτές και παραδόσεις τους (ένα παράδειγμα, είναι και η “Boxing Day”). Γι΄ αυτό, άλλωστε, αρνούνται την εισαγωγή νέων, καινοτόμων ιδεών στα συστήματά τους, τη στιγμή που άλλοι λαοί όχι μόνο τα έχουν εισάγει, αλλά τα ΄χουν αξιοποιήσει κιόλας δημιουργικά. Χαρακτηριστικότερα παραδείγματα, η επιμονή στη χρησιμοποίηση της παλαιότατης λίρας τους, ακόμα, για τις συναλλαγές τους, όταν όλοι οι άλλοι έχουν ευρώ – αλλά, και ποδοσφαιρικά πάλι, η τεράστια επιμονή στην μη χρησιμοποίηση αλλοδαπών κόουτς για την εθνική τους ομάδα ποδοσφαίρου (έπεσε το κάστρο αυτό με τον Ericsson, τώρα πήραν τον Καπέλο, και αμέσως έπεσαν απάνω να τον φάνε, με το που ήρθε: “Δεν είναι Άγγλος, εμείς θέλουμε Άγγλο“, κλπ)! Η παράδοση είναι αυτή που ορίζει και καθορίζει μεγάλο μέρος της ζωής των Άγγλων, όπως και η υποταγή στους νόμους και η πιστή εφαρμογή τους. Έχουν, άλλωστε, δεκάδες νόμους οι Άγγλοι, λόγω έλλειψης Συντάγματος (κάτι που αποτελεί τραγική ειρωνεία για εμάς, τους Έλληνες, αφού ναι μεν έχουμε Σύνταγμα, αλλά και πολυνομία ταυτόχρονα!). Η παράβαση του νόμου συνιστά το μεγαλύτερο αδίκημα, γι΄ αυτό και έχουν τόσο οργανωμένα δικαστήρια, άλλωστε, πάνω εκεί. Τέλος, οι παραδόσεις και οι συνήθειες επάνω εκεί είναι τόσο ισχυρές, που οδηγούν τους ανθρώπους σε μια ψυχολογική κατάσταση πίεσης.. Γι΄ αυτό και οι περισσότεροι Άγγλοι, όταν έρχονται στα νησιά μας, το καλοκαίρι, ξεσαλώνουν, λέω εγώ.. Άλλο εκεί, άλλο εδώ.

Έτσι, λοιπόν, και με την “Boxing Day”. Αναμφίβολα, θα χορτάσουν μπάλα οι Άγγλοι πάνω εκεί, όπως κάθε χρόνο..

Πληθαίνουν, όμως, οι φωνές, εκείνων των ανθρώπων, που ζητούν πλέον να σταματήσει η χώρα να τιμά φαντάσματα απ΄ το παρελθόν. Να σταματήσει η χώρα να ζει με τούτα τα φαντάσματα στους δρόμους της. Να μπει η χώρα, ζητούν, σε μια τροχιά εκσυγχρονισμού του τρόπου ζωής και των ιδεών της.. Πολλοί είναι εκείνοι που ζητούν η Αγγλία, απλώς, να δοκιμάσει!!! Να δοκιμάσει μερικά καινούρια πράγματα, και, εάν δει ότι δεν της κάνουν, σαν τα φορέματα να τα πετάξει και να επιμείνει σ΄ αυτά που ξέρει κι εμπιστεύεται. Εγώ, προσωπικά, το θεωρώ πολύ δύσκολο να αποποιηθούν οι Άγγλοι μερικές απ΄ τις παραδόσεις που τους επιβαρύνουν, και να προσπαθήσουν να ελευθερωθούν, κάπως. Από την άλλη, μήπως στην Ελλάδα έχουμε αποδιώξει τέτοιου είδους νοοτροπίες και αντιλήψεις; Μήπως θαρρούμε ότι είμαστε πιο ανοικτά πνεύματα απ΄ τους μονόπλευρους Άγγλους; Εγώ θεωρώ ότι πρέπει κι εμείς να κάνουμε (πολλά) βήματα μπροστά, καθώς δεν είμαστε καλύτεροι. Ιδίως στο θέμα της νοοτροπίας και στο πώς προσεγγίζουμε τον κόσμο.. Διότι μπορεί να καμαρώνουμε ότι είμαστε πνεύματα ανοικτά, αλλά σε πολλά θέματα οι… κουτόφραγκοι μας έχουν ξεπεράσει προ πολλού.

Κατά τ΄ άλλα, τελειώνοντας το κείμενο αυτό, έχω να πω ότι λυπάμαι που δε θα δω από κοντά την “Boxing Day”!!! Θα τη χάσω, αφού θα είμαι εδώ, και δε δείχνει κανείς τα παιχνίδια.. 😦

Όπως και να ΄χει, όμως, σας εύχομαι καλή συνέχεια των εορτών!!!

Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι!!!

Βράδυ, η ώρα περασμένη (όπως την περιγράφουν τα ρεμπέτικα). Το δωμάτιο δε φωτιζόταν, παρά μόνο από το φως της ανοικτής τηλεόρασης. Το χρώμα των τοίχων άλλαζε χρώμα, ανάλογα με το χρώμα που άλλαζε και η τηλεόραση.. Ο μεγάλος καναπές, αντικριστά στο “‘έξυπνο κουτί”, φιλοξενούσε το κουρασμένο σώμα μου.. “Πωωωω, ρε φίλε, πάλι ξεσκίστηκα στη μπάλα σήμερα“, είπα από μέσα μου – και πράγματι, όλο το σώμα μου πονούσε τρομερά. Πόδια, χέρια, δε συμμαζεύεται.. Είχα αποφασίσει να αντέξω, όμως. Η τηλεόραση έδειχνε Χετάφε-Μπιλμπάο απ΄ ευθείας. Έπρεπε να δω την ομαδάρα (Μπιλμπάο), φέτος παλεύουμε για τη σωτηρία. Γι΄ αυτό και είπα να αντέξω.

Βράδυ 24ης προς 25η Δεκεμβρίου – παραμονή Χριστουγέννων..

Τι κάνεις, ρε άχρηστε;“, είπα μέσα μου, μόλις ο Ετσεμπερία έκανε μια λάθος πάσα προς τον Γουρπέγι. Στο αμέσως επόμενο λεπτό, όταν ο ίδιος παίκτης έκανε μια φοβερή ντρίμπλα, ανασηκώθηκα ψιθυρίζοντας (γιατί κοιμούνται και μέσα..): “Μπράβο Καραϊσκάκη μου! Μπράβο λιοντάρι μου!“, και λοιπά ηχηρά παρόμοια.. Γκολ δε μπήκε, βέβαια, αλλά εγώ, ξαπλωμένος πάνω στον καναπέ, δεν ήθελα και τίποτ΄ άλλο. Μόνο να ηρεμήσω λιγάκι. Είχα ξεχάσει εντελώς, απορροφημένος απ΄ το ντέρμπυ παραμονής, ότι ήταν η βραδιά σημαδιακή. Και συνέχισα να παρακολουθώ.

Ξάφνου (δραματικό, ε;..) άκουσα έναν ήχο απ΄ το σαλόνι. Δεν έδωσα σημασία, αρχικά, αδιαφόρησα. “Τι να ΄ναι, είπα, τα φαντάσματα του Λιακόπουλου;“. Όσο όμως προχωρούσαν τα λεπτά, τόσο δυνάμωναν οι ήχοι. Ένα χαρχάλεμα, σαν κάποιος να έτριβε με τα χέρια του τους τοίχους. “Ω, ρε φίλε, τι έγινε;“, λέω, και πάω μέσα (“Να πάρει, τώρα που πιέζουμε βρήκε να γίνει κι αυτό;“). Μπαίνω σιγά σιγά στο σαλόνι, και ανοίγω απότομα το φως: ξαπλωμένος μπροστά στο τζάκι, αναπνέοντας βαριά και γεμάτος καπνιά, ήταν ο Άγιος Βασίλης αυτοπροσώπως!!! Και με τη βαριά φωνή του, ξεκίνησε πρώτος να μιλάει: “Κάθε χρόνο τα ίδια (γκουχ!) συμβαίνουν. Δε χωράω πια απ΄ τις καμινάδες. Τι να γίνει, όμως, που είμαστε σαν τους Άγγλους: δεν αλλάζουμε με τίποτα την παράδοση!“. Εγώ, αποσβολωμένος, θυμήθηκα τους φίλους μου πάνω στην Αγγλία, αλλά δε μπορούσα να κάνω απολύτως καμία κίνηση.. Αυτό που ζούσα ήταν ανεπανάληπτο.

Καλά, οι γονείς δεν τα φέρνουν τα δώρα;“, κατάφερα να ψελλίσω. “Έτσι λένε οι καλά ενημερωμένοι αισιόδοξοι, δηλαδή οι απαισιόδοξοι“, μου είπε. “Σημασία έχει τι θες εσύ να πιστέψεις. Για πες μου, λοιπόν, ήσουν καλό παιδί φέτος; Αν όχι, να πα΄ να φύγω, έτσι;“. Βιαστικά του απάντησα, προσπαθώντας να δείχνω cool: “Ναι, ναι, ήμουν εξαιρετικό παιδί. Και διάβαζα, και εργασίες έγραψα πάνω εκεί στην Αγγλία, στη σχολή, και τα μαθήματά μου πέρασα (το ότι πανηγύρισα το γκολ του Πέτριτς στο Αγγλία-Κροατία μετράει στα καλά ή στα κακά;..), και έκανα και πολλούς φίλους και φέρθηκα σ΄ όλους με καλοσύνη και ευγένεια. Ούτε πολλά τάκλιν έκανα όταν έπαιζα μπάλα! Είδες τι καλός που ήμουν;“.. Εκείνος, σα να στραβομουτσούνιασε λίγο (“Ωχ, τον χάνω τον εξωτερικό δίσκο που ζαχάρωνα τόσο καιρό!“, σκέφτηκα), όμως συνέχισε: “Τα στατιστικά μου μού λένε ότι όντως ήσουν καλό παιδί, ενώ βλέπω ότι έχασες κι ένα σωρό κιλά. Οι μικρές σου παρατυπίες δεν θα επηρεάσουν το γενικό σου βαθμό. Ορίστε τα δώρα σου! Χοχοχο (αυτό το τελευταίο ήταν βραχνιασμένο, μάλλον λόγω της κάπνας)!!!“. Άρπαξα τα δύο κουτιά που κρατούσε, και τ΄ άνοιξα βιαστικά. “Πωπω!! Φοβερός δίσκος! Πόσα Giga έχει μνήμη (σ.σ. “696449”)!!! Όλε!!! Και το άλλο; Κάτσε να δούμε τι έχει; Ωχ! Ωχ! Αυθεντική φανέλα Ελσίνκι; Πωωωωω! Τι λέει από πίσω; Nurmela; Αυτά είναι ρε Άγιε Βασίλη! Είσαι φοβερός!!!“.. Η χαρά μου ήταν στα ύψη!!!

Ο ίδιος δε φάνηκε να τη συμμερίζεται τόσο. Το πρόσεξα αυτό, και σταμάτησα να πανηγυρίζω. “Πωπω, δώρα που ΄χω να μοιράσω ακόμα.. Αν δεν ήταν κι αυτές οι μαγικές δυνάμεις μου, ούτε και ξέρω πώς θα τα κατάφερνα.. Τουλάχιστον, χαίρομαι που είσαι ευχαριστημένος“. Του είπα ότι τον καταλαβαίνω, και τον ευχαρίστησα ξανά. “Μπορείς να μου βάλεις ένα ποτηράκι νερό, πριν φύγω; Μ΄ έπνιξε αυτή η κάπνα“. “Ναι, βεβαίως, έλα μέσα, έλα μέσα“. Είχα πια ξανοιχτεί, και είχα σχεδόν ξεχάσει ότι είχα δίπλα μου έναν θρύλο, κι όχι έναν άνθρωπο. Τον οδήγησα στο δωμάτιο που είχαμε την τηλεόραση, και έβαλα λίγο νερό.

Ποιοι παίζουνε;“, ρώτησε, κοιτώντας την τηλεόραση. “Χετάφε-Μπιλμπάο, ισπανικό πρωτάθλημα“. “Α, ναι, ναι, τους ξέρω. Τους θυμάμαι. Η Μπιλμπάο κάποτε μου ΄χε ζητήσει να τους σώσω απ΄ τον υποβιβασμό, ενώ η Χετάφε μου ζήτησε να της φέρω τον πιο εύκολο αντίπαλο στο φετινό Κύπελλο ΟΥΕΦΑ“. “Μα, με την ΑΕΚ έπεσε“, είπα. “Ε, τι να γίνει; Μου το ζήτησαν, και τους το ΄κανα, τι να κάνω άλλο;“, αποκρίθηκε. Μου ΄ρθε να γελάσω (“Ακόμα και οι Άγιοι σας καταλάβανε, ΑΕΚ-τζήδες!“), αλλά κρατήθηκα. Ήπιε το νερό του αργά αργά, ποιος ξέρει πόση ώρα θα ΄χε να πιεί, πάνω σ΄ αυτό το έλκηθρο και μέσα στο κρύο.

Πριν φύγεις, Άγιε Βασίλη, να σε ρωτήσω κάτι;“, του είπα ξαφνικά. “Βεβαίως, παιδί μου, ότι θες“. Και ξεκίνησα: “Δε με απασχολεί πώς δίνεις τα δώρα σ΄ όλα τα παιδιά, ή πώς μετακινείσαι ή όλα αυτά. Με νοιάζει τι γίνεται, όταν έχεις να ικανοποιήσεις τις ευχές ανθρώπων φαύλων, ανόητων, κακών.. Τι κάνεις τότε; Επιμένεις στην λογική της δουλειάς σου, ή θέτεις ένα είδος βέτο;” (“Πολύ ακαδημαϊκή ερώτηση“). Κι εκείνος απάντησε ευθύς αμέσως.

Το νόημα των δώρων είναι απλό: όλοι είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας. Εάν είσαι καλός, παίρνεις δώρο. Εάν όχι, πάλι θα πάρεις (αυτό με τα παιδάκια που δεν παίρνουν δώρο εάν είναι κακά δεν ισχύει, σ΄ το λέω ΄γω που είμαι μέσα..), αλλά θα πάρεις μαζί και μια συμβουλή, ένα καλό λόγο, μια διδαχή, για να γίνεις καλύτερος. Έτσι και με τους ανθρώπους που λες: θα πάρουν αυτό που ζήτησαν, αλλά θα πρέπει να βρεθεί και κάποιος να τους πει 5-6 πράγματα. Κι αυτός δεν μπορώ και δεν πρέπει να είμαι εγώ.. Άλλοι πρέπει να το κάνουν αυτό, για να μην πω οι ίδιοι αυτοί. Κι αυτό είναι και το νόημα των γιορτών, άλλωστε: να επαναπροσδιορίσεις κάποια πράγματα και να φτάσεις, μέσω της εσωτερικής πάλης και συζήτησης, σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα, για σένα και τους γύρω σου. Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή αγάπης και χαράς, άλλωστε“.

Πωπω, πολύ ακαδημαϊκά μου τα ΄πες, Άγιέ μου!“.. “Εμ, τι, δεν τελείωσα εγώ Πανεπιστήμιο, εκεί στην Καππαδοκία; Τι μας πέρασες εμάς;“, είπε, και γέλασε σιγανά. Γέλασα κι εγώ. “Άντε, ώρα να πηγαίνεις“, του είπα, συγκινημένος ακόμα και κρατώντας τη φανέλα της Ελσίνκι σφιχτά. “Ναι, ναι, έχω και άλλα σπίτια να επισκεφτώ. Προτού φύγω, όμως, θα σου πω κάτι ακόμα: ξέρεις γιατί είμαι πάντα τόσο χαρωπός, στις φωτογραφίες, αλλά και κανονικά;“. “Γιατί;“.

Διότι ξέρω πού μένουν όλα τα κακά κορίτσια, φίλε μου“, είπε γελαστός!!!

Εξαφανίστηκε γρήγορα, σκαρφαλώνοντας στην καμινάδα..

Κι απόμεινα μόνος, στο κατάφωτο σαλόνι, κρατώντας τη φανέλα. Και, μέσα μου, άρχισε να παίζει ένας γνωστός ρυθμός: “Τρίγωνα, Κάλαντα, μες τη γειτονιά“.. Χαμογέλασα!

(“Και γκολ για την Ατλέτικο Μπιλμπάο με τον Λοπετέγκι, μετά από εξαιρετική κάθετη πάσα του…“)

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Τα Χριστούγεννα του μικρού Φοίβου!!!

Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα. Και, όπως για τα περισσότερα απ΄ τα πράγματα σ΄ αυτόν τον πλανήτη, υπάρχουν δύο κατηγορίες: εκείνοι που μισούν τα Χριστούγεννα (έμβλημά τους, ο Grinch) και εκείνοι που τα λατρεύουν (έμβλημά τους ο Άη-Βασίλης, αλλά και η πλατεία Κολωνακίου, η Ερμού, κλπ, λόγω αγορών και εξόδων για καφέ, γιορτάρες μέρες που ΄ναι). Εγώ, να πω την αλήθεια, ανήκω στην δεύτερη κατηγορία. Μ΄ αρέσουν τα Χριστούγεννα. Όχι για τις αγορές ή τα δώρα (άλλο αν είχα ξετρελαθεί με το “Κάστρο των Ιπποτών” Playmobil όταν ήμουν παιδάκι!). Αλλά για την αισιοδοξία τούτη τη διάχυτη, που την εισπνέεις και σου αλλάζει τη διάθεση. Ναι, ο κόσμος μας έχει δεκάδες προβλήματα. Ναι, ορισμένοι από εμάς είμαστε λίγο μελαγχολικοί και κυνικοί, και δεν καταλαβαίνουμε από τέτοια. Ναι, οι μέρες αυτές κατακλύζονται από φτήνια, κακογουστιά, κιτς, μιζέρια, ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικες υποσχέσεις και ψεύτικες κινήσεις.

Νομίζω, όμως, ότι το να κατηγορεί κάποιος τα Χριστούγεννα, αυτά καθαυτά, για το κατάντημά τους, είναι λάθος. Είναι εντελώς λάθος η φράση “Μισώ τα Χριστούγεννα” (πολλάκις γραμμένη και εκπεφρασμένη τώρα τελευταία). Εάν είναι σωστή, τότε θα πρέπει να μισούμε τα χωράφια εκείνα στα οποία “φύονται δενδρύλλια ινδικής καννάβεως“, που έλεγε και ο Μέγας Βύρων (Πολύδωρας)!!! Μα, δε φταίει το χωράφι, κύριοι, επειδή πάνω του φύονται ούτα τα δενδρύλλια!!! Το φταίξιμο είναι στους ανθρώπους που τα φύτεψαν. Έτσι και με τα Χριστούγεννα: δε φταίει η γιορτή. Εμείς φταίμε, που την κάναμε έτσι όπως την κάναμε. Μια γιορτή δηθενιάς και ψευτιάς!!!

Όλα είναι ένα δήθεν, συμφωνώ. Ακόμα και τα κάλαντα, τα παιδάκια τα λένε γρήγορα, βιαστικά, σαν να κάνουν αγγαρεία, σα να βιάζονται να φύγουν (να πάνε αλλού: θέλει πολλά σπίτια να κατακτήσεις το Playstation..).. Καμία σχέση με τα παιδάκια εκείνου του πίνακα, εκείνου του ζωγράφου, που ως συνήθως δε θυμάμαι τ΄ όνομά του και που μας τον μάθαιναν στο σχολείο (και στη σχολή – καημένη Πέπη..). Οι ευχές, τα δώρα, οι χειραψίες, όλα γίνονται για να γίνουν. Αλήθεια ενδιαφέρεσαι για το άτομο που κάνεις δώρο; Αλήθεια σε νοιάζει να ΄χει “Χρόνια Πολλά”; Την απάντηση μόνος σου πρέπει να τη βρεις.

Πώς κατέληξαν, αλήθεια, τα Χριστούγεννα να σημαίνουν μπουζούκια, funky κάλαντα και βιντεοσκοπημένα σκυλ…, εεε, μουσικά προγράμματα, ήθελα να πω, στην τηλεόραση; Μάλλον κάπου στο διάβα του χρόνου θα υπεισήλθε η διάθεση να τα ‘κονομήσει κάποιος απ΄ τα Χριστούγεννα, και κατέληξε έτσι όπως είναι: μια καταναλωτική εορτή. Μόνο που η τσέπη (τους) και το στομάχι (μας) δεν έχουν αισθήματα. Μόνο οι ψυχές κι οι καρδιές έχουν, αλλά όταν τις απασχολείς με κασκόλ Μπούρμπερρυ, δώρα, μπουζούκια, κλπ, δεν έχουν το χρόνο να σκεφτούν αισθήματα..

Ποιος δίνει άδικο, λοιπόν, στον ήρωα του Καρόλου Ντίκενς, τον διάσημο Εμπενίζερ Σκρουτζ; Τον άνθρωπο που μισούσε τα Χριστούγεννα; Τουλάχιστον αυτός ο τύπος ήταν μεν ιδιότροπος, απωθητικός και τσιγκούναρος, αλλά και πέρα για πέρα ειλικρινέστατος!!! Σωστός και τίμιος: δε γουστάρω, ρε, τα Χριστούγεννα! Σιγά μη δίνω ΄γω τα λεφτά μου να πάω στον Κ(ω)λλίδη ή στον Καλλίδη ή στο Χολίδη ή στον κάθε -ίδη που ξεπ-ίδη-σε  από ένα τυχάρπαστο ριάλιτι κι έχει έναν έξυπνο ατζέντη και στρατιές καναλιών και κατινών να τον υποστηρίζουν!!! Μάλλον έτσι θα φερόταν ο Σκρουτζ, εάν ζούσε στην εποχή μας. Θαυμάζω αυτή τη στάση για την ειλικρίνειά της.

Θαυμάζω όμως και τη στάση των φαντασμάτων, για τη δική τους αλήθεια: οι γιορτές ΟΦΕΙΛΟΥΝ να είναι γιορτές, αλήθειας, αλληλεγγύης και, πάνω απ΄ όλα, αγάπης!!! Δεν είναι ψέμα αυτό! Άλλο αν δεν το πράττουμε. Στο χέρι μας είναι. Και, βέβαια, η προσπάθεια θα γίνει ατομικά. Εάν περιμένεις από τους τηλεορασανθρώπους, κλπ, να σου εμφυσήσουν όλες αυτές τις υπέροχες αξίες και τα μηνύματα που θα ΄πρεπε να σεβόμαστε, σώθηκες!! Όλοι αυτοί είναι που ΄χουν επιβάλλει αυτό τον τεράστιο όγκο κιτς και φτήνιας στη γιορτή αυτή. Δεν τους νοιάζει τίποτα, αρκεί να ΄ναι όσο πιο κακόγουστο γίνεται – αυτό νομίζουν ότι μας αρέσει..

Τελειώνω το κείμενό μου, παραδεχόμενος κάτι: πάντοτε υπάρχει κάποιος, είτε λέγεται ποιητής είτε λέγεται τραγουδοποιός, που πιάνει αυτό που θες να πεις καλύτερα από σένα, και τον μνημονεύεις μετά στα γραπτά ή τα λόγια σου. Ένας τέτοιος τύπος ονομάζεται Φοίβος Δεληβοριάς, και τον μνημονεύω εδώ, για τα δύο υπέροχα τραγούδια του, Χριστούγεννα (δίσκος: “Ο καθρέπτης”, 2003) και Και του Χρόνου (δίσκος: “Έξω”, 2007). Ακούστε τα. Αξίζουν τον κόπο, διότι ναι μεν αποτυπώνουν αυτό το αίσθημα απαισιοδοξίας για τον ξεπεσμό της γιορτής, αλλά αφήνουν ένα ολάνοιχτο φωτεινό παράθυρο για αλλαγή..

Να, σαν κι αυτό:

Γιορτάζω για ν΄ αλλάξουμε οριστικά/Χρόνια Πολλά/χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια“..

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (23/12/2007)

Το νέο “Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει” είν΄ εδώ!!! Οι ελάχιστοι που διαβάζετε το blog μου μπορείτε να χαρείτε! Το άνοιγμα σαμπανιών και το πέταγμα πυροτεχνημάτων είναι προαιρετικά (ιδίως εάν στο πάτωμα έχετε ακριβά χαλιά ή κανέναν πολυέλαιο στο ταβάνι).

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η κλήρωση του Θρύλου με την Τσέλσι, και ότι θα δω αμφότερα τα παιχνίδια στην Αγγλία!!! Θρύλε, μπορείς, μπορείς να προκριθείς!!!

2. Ο ηλιόλουστος καιρός μας, των ημερών αυτών φυσικά, που ευνοεί την καλή διάθεση και το παίξιμο ποδοσφαίρου!

3. Το τραγούδι “Every time we touch“, των Cascada.

4. Το 3ο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων μου, που παίζω στο FIFA 2005. Το motto του; “446 ομάδες, μόνο ένας νικητής” (μόνο ο Μπλάτερ θα μπορούσε να βρει χειρότερο)!

5. Να παίζω σε Internet Cafe – Counterstrike rules!!! Δε συγκρίνεται, επίσης, με τίποτα το να παίζεις Pro με παρέα σε LAN-άδικο! Τρομερό γέλιο (“Πάρ΄ τα ρε, που θα με κέρδιζες! Φέρε το στοίχημα τώρα!“)!!!

6. Το παρατεταμένο χειροκρότημα στην ορκωμοσία δύο φίλων μου, την προηγούμενη Τρίτη, για έναν συμφοιτητή μας με κινητικά προβλήματα, ο οποίος επίσης ορκιζόταν. Σείστηκε η αίθουσα (κλισέ, αλλά αποδίδει την κατάσταση)!!!

7. Να ακούω τις απόψεις όλων εκείνων που δεν τους αρέσουν τα Χριστούγεννα, ανάγοντας σε πρότυπό τους τον… Grinch, τον Κατεργάρη των Χριστουγέννων!!! Θυμηθείτε την ταινία!! Οι άνθρωποι έχουν άποψη. Μήπως να τους ακούσουμε, και ν΄ αφήσουμε λίγο τα ψεύτικά μας χαμόγελα, μπας και ξαναβρούμε λίγο το νόημα των ημερών τούτων;

8. Να ακούω δηλώσεις παικτών της ΑΕΚ ότι “δε χάνεται με τίποτα το φετινό πρωτάθλημα” και ότι “είμαστε καλύτερη ομάδα από ΠΑΟ, ΟΣΦΠ” (για το γελοίο του όλου πράγματος, φυσικά). Κι όλ΄ αυτά, μετά την… ήττα τους με 1-0 απ΄ τον Θρύλο, την προηγούμενη Κυριακή, κι ενώ διανύουν παρατεταμένη περίοδο ντεφορμαρίσματος! Που να κέρδιζαν κιόλας.. Με κάτι τέτοιες δηλώσεις και αντιλήψεις, καταλαβαίνεις γιατί έχουν να κερδίσουν πρωτάθλημα 15 χρόνια κοντά.

9. Το πάρτυ που έκαναν οι πρώην συμμαθητές μου στα ισπανικά, την Πέμπτη που μας πέρασε. Μικρό, μεν, αλλά όσο να ΄ναι εγκάρδιο! Ο καθένας έφερε φαγητά, ποτά, πιατάκια, κλπ, και όλοι μαζί, με μουσική υπόκρουση τους Rίtmos del Mundo, κ.ο.κ., νομίζω ότι περάσαμε πολύ καλά!!!

10. Το ότι θα γίνουμε.. Αγγλία φέτος, αφού το πρωτάθλημά μας του ποδοσφαίρου θα συνεχιστεί κανονικά τις επόμενες δύο εβδομάδες!!! Άντε να δούμε!

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Να προχωράω στο δρόμο και ο/η άλλος/η από μπροστά μου να προχωράει αργά ή να σταματάει απότομα, να με παρεμποδίζει, τέλος πάντων (άθελά του, τις περισσότερες φορές). Όσο άθελα κι αν το κάνει, μ΄ εκνευρίζει! Έχω ρυθμό όταν περπατάω, και συνήθως είναι γρήγορος. Μου τη σπάει να με εμποδίζουν.

2. Η δηθενιά των ημερών. Καλύτερα να μην κάνεις κανένα δώρο, παρά να το κάνεις από υποχρέωση!

3. Η ατάκα “Στη δημοσιογραφία δε θα ΄χεις πια προσωπική ζωή“, που άκουσα πρόσφατα.

4. Που, λόγω της αγυμνασιάς, πονάει όλο το σώμα μου απ΄ τη μπάλα.

5. Που μου φαίνεται τόσο μα τόσο δύσκολο, ακατόρθωτο, ανυπέρβλητο ως εμπόδιο, κλπ, να προσεγγίσω μια κοπέλα, οπουδήποτε, οποτεδήποτε.. Ε ρε κάτι παιδικά σύνδρομα!!! Ώρες ώρες νιώθω σαν τον Κόκκορα, του Αρκά (και μ΄ εκνευρίζει να ΄χω γύρω μου μόνο Γουρούνια)..

6.  Ο απίστευτος αποκλεισμός δύο εκ των εκπροσώπων μας στο Κύπελλο UEFA, του Άρη και του Πανιωνίου. Ο μεν πρώτος, ανίκανος να κερδίσει εντός έδρας την πορτογαλική Μπράγκα, έφαγε 6 απ΄ τη Μπάγερν και αποκλείστηκε! Ο δεύτερος, ενώ του αρκούσε η ισοπαλία κόντρα στη Μπορντό εντός έδρας, κατάφερε να χάσει με.. 2-3, και ν΄ αποκλειστεί!!! Τι να πεις..

7. Το ότι, ακόμα, δεν ξέρω πώς να μεταφέρω όλα τα “Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει” που ΄γραψα παλαιότερα στον αρμόδιο φάκελο που δημιούργησα γι΄ αυτά!!! Μα, πώς γίνεται, τέλος πάντων;

8. Η (κακή μας) συνήθεια να θυμόμαστε τους έχοντες ανάγκη μόνο τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, κλπ. Ρε μάγκες, νομίζετε ότι μόνο τα Χριστούγεννα έχουν ανάγκη αυτοί οι άνθρωποι; Ή μήπως νομίζετε ότι μόνο τα Χριστούγεννα θα εκτιμήσει ο κόσμος τις αγαθοεργίες σας; Τι νομίζετε, τέλος πάντων;

9. Ο δανεισμός του Αντριάνο στη Σάο Πάολο, από την Ίντερ. Τι κάνει η ομαδάρα, ρε γαμώτο; Νομίζει ότι έχουνε πολλές ομάδες ένα παίκτη σαν αυτόν;

10. Τα Χριστουγεννιάτικα κάλαντα σε ρυθμούς… beat, techno, funk, ή ότι άλλο!!! Ρε, σταματήστε τις βλακείες! Πώς στην ευχή είναι δυνατό να νομίζουν οι δημιουργοί τούτων των remix ότι θα αρέσει αυτό το πράμα στον κόσμο;

Και η pub θα ΄ναι γεμάτη…

Θρύλε για πάρτη σου/Θρύλε μαζί σου/εμείς οι άρρωστοι/οι οπαδοί σου/στιγμές της δόξας σου/χαρές δικές μας/Θρύλε μου σ΄ έχουμε/μες τις καρδιές μας/όπου κι αν βρίσκεσαι/θ΄ ακολουθήσω/η Γη πολύ μικρή/για να σ΄ αφήσω/Θρύλε μου κάνε ντου/και να θυμάσαι/θα το φωνάζουμε όπου και να ΄σαι/ΘΡΥΛΕ ΟΛΕ ΟΛΕ ΘΡΥΛΕ ΟΛΕΟ ΘΡΥΛΕ ΟΛΕ ΟΛΕ ΘΡΥΛΕ ΟΛΕΟ (μπορείτε να εμπλουτίσετε την αναγνωστική σας εμπειρία με το να με φαντάζεστε να χτυπάω ρυθμικά το τραπέζι της pub στις τελευταίες φράσεις του ανωτέρω συνθήματος)!!!

Με την Τσέλσι, λοιπόν.. Εκεί, στα τέλη του χειμώνα, λοιπόν, ο Θρύλος θα παίξει με τους blues του Λονδίνου, για τους “16” του Τσάμπιονς Λιγκ. Βασικά, μ΄ όποιον και να ΄πεφτε ο Ολυμπιακός, δύσκολα θα ΄ταν τα πράγματα. Όταν έχεις ν΄ αντιμετωπίσεις ομαδάρες, που οι τίτλοι και οι διακρίσεις τους δε φτάνουν για να γεμίσουν τροπαιοθήκες ολόκληρες, τότε τι ελπίδες να ΄χεις, εσύ ο μέχρι πρότινος καταφρονεμένος; Αυτά είναι, όμως, από την άλλη πλευρά, τα καλά του να βρίσκεσαι στην ελίτ των ευρωπαϊκών ομάδων, στο σημείο όπου βρίσκεται χρόνια τώρα ο Παναθηναϊκός. Ο Ολυμπιακός, μετά από καιρό, είναι κι αυτός στους “μεγάλους” της Ευρώπης, μετά από καλές εμφανίσεις.

Προσωπικά, όπως έγραψα και άλλοτε, ήθελα Πόρτο για το Θρύλο. Όχι επειδή είναι εύκολη – επειδή είναι λιγότερο… δύσκολη απ΄ τους υπόλοιπους! Την κλήρωση την άκουσα σ΄ ένα λεωφορείο της γραμμής Μετρό Εθνικής Άμυνας-Αγία Παρασκευή. Και, με το που άκουσα Τσέλσι, η αλήθεια είναι ότι λυπήθηκα λίγο. Δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο Θρύλο τούτη η κλήρωση.. Να γράψω τώρα τα γνωστά, περί μεγάλων ομάδων, κορυφαίων παικτών, κλπ; Είναι, όπως είπα, γνωστά! Επειδή όμως στη ζωή αυτή που ζούμε εσύ είσαι αυτός που καθορίζει την τύχη του με τις πράξεις σου, ο Ολυμπιακός ήδη έχει καθορίσει τη δική του, προκρινόμενος στους “16”, και έχοντας την ευκαιρία να αντιμετωπίσει τις ομαδάρες αυτές..

Με το πρώτο ματς, λοιπόν, να είναι εντός έδρας, κατ΄ αρχάς περιμένω κόσμια συμπεριφορά απ΄ τους φιλάθλους της Θρυλάρας, και κατά δεύτερον σωστή συμπεριφορά απ΄ τους… παίκτες μας!! Να μπουν μέσα, δηλαδή, όχι με φόβο, απέναντι στους σούπερ παίκτες της Τσέλσι, αλλά με πάθος και αγωνιστικότητα. Όπως τους είδαμε να κάνουν σ΄ όλη τη φετινή πορεία τους στο Τσάμπιονς Λιγκ! Και μ΄ αρέσει που θα δω την ομάδα μου, να αντιμετωπίζει τέτοιους παίκτες παγκόσμιας κλάσης – και σίγουρα και οι ίδιοι οι παίκτες το ξέρουν και το θέλουν.

Εάν για ένα λόγο, όμως, ευχόμουν να πέσει ο Θρύλος με αγγλική ομάδα, είναι όχι μόνο για να συμπληρωθεί το καρέ των φετινών αντιπάλων του Ολυμπιακού με ομάδα από την κορυφαία χώρα της βαθμολογίας της UEFA που έλειπε (“πέσαμε” με γερμανική, ιταλική και ισπανική – η αγγλική έλειπε, όπως είπε σωστά και ο Κ.!!!), αλλά και διότι θα… ΤΟΝ ΔΩ!!! Θα δω φέτος για πρώτη φορά αγώνα του Θρύλου στην ξένη! Και δεν εννοώ, βέβαια, στο γήπεδο – δεν είναι για το βαλάντιό μας τέτοιου είδους έξοδα, με τα τόσα που ήδη έχουμε κάνει.. Εννοώ στην pub. Δεν ξέρω αν θα ΄ναι η pub packed with people (= κατάμεστη), αλλά το σίγουρο είναι ότι θα είμαι μέσα με τη φανέλα του Θρύλου!!! Λόγω του ότι δείχνουν τις βρετανικές ομάδες και μόνο στην Αγγλία (άντε και καμιά ισπανική για να σπάει η μονοτονία εκεί στο Sky..) είναι βέβαιο ότι θα δω και τα δύο ματς του Θρύλου, εκτός κι αν δεν τα δείχνει η pub!!! Αυτό το απεύχομαι, τελείως όμως..

Αν παίξει ο Ολυμπιακός όπως τον είδαμε στους ομίλους, μπορεί να “χτυπήσει” πρόκριση. Το ζήτημα είναι να μας κάνει περήφανους για την ομάδα μας. Και θα χαίρομαι να τον καμαρώσω στην Αγγλία!!! Να ΄χω κάτι που να μου θυμίζει την πατρίδα, εκεί στην ξένη!!! Έλα ρε ομάδα!!! Πάμε Θρύλε, γερά!!!

Υ.Γ.: Για τις κληρώσεις των ΠΑΟ, ΑΕΚ, θα πω ότι είναι πολύ δύσκολες. Οι Ρέιντζερς είναι εξαιρετική ομάδα (ΠΑΟ), που εντυπωσίασε φέτος στο Τσάμπιονς Λιγκ, ασχέτως εάν τα έκανε θάλασσα στο τέλος και αποκλείστηκε. Ο ΠΑΟ είχε ξαναπαίξει το 2003-2004 με τη Ρέιντζερς, στους ομίλους, φέρνοντας 1-1 στη Λεωφόρο και νικώντας 1-3 μέσα στο Άιμπροξ.. Όσο για την ΑΕΚ, εάν συνεχίσει να είναι όπως είναι τώρα, όσο κι αν προσπαθεί ο Έντσον Ράμος και οι υπόλοιποι παίκτες της να μας πείσουν ότι έχουν καλύτερη ομάδα από ΠΑΟ, Ολυμπιακό, δεν έχει καμία τύχη απέναντι στη Χετάφε του Μπρίαν Λάουντρουπ..

Ρίξε μια ζαριά καλή!!!

Πάει καιρός που δεν έγραψα ένα ποδοσφαιρικό post. Το ξέρω, δε σας έλειψαν. Αλλά, τι να γίνει; Μην ξεχνάτε ότι τούτο το blog έτσι ξεκίνησε: οι ποδοσφαιρικές ανησυχίες ενός τρελού με τη μπάλα.. Κι επειδή αυτή η βδομάδα είναι ευρωπαϊκή, για τις ομάδες μας, είπα να προσθέσω τις σκέψεις μου στους ήδη δεκάδες προβληματισμούς των διαφόρων που ασχολούνται με τη μπάλα. Αύριο είναι η κλήρωση του Ολυμπιακού, στους “16” του Τσάμπιονς Λιγκ, όπως και του ΠΑΟ στο ΟΥΕΦΑ (τον αναφέρω διότι σίγουρα έχει προκριθεί). Ας ελπίσουμε απόψε να περάσει και η ΑΕΚ, ενώ Λάρισα, Άρης και Πανιώνιος αποχαιρέτησαν την Ευρώπη, είτε καιρό πριν είτε μόλις χθες.

Αλήθεια, τι ήταν τούτο το χθεσινό το κάζο; Ο Πανιώνιος, που με ισοπαλία ακόμα περνούσε, έχασε απ΄ τη Μπορντό εντός, 2-3!!! Κέρδιζε, δε, 2-0!!! Αν είναι δυνατόν.. Στο άλλο ματς, η Γαλατάσαραϋ ήρθε 0-0 εντός με την Αούστρια, αποτέλεσμα που βόλευε ακόμα και με ισοπαλία τον Πανιώνιο. Και, αποκλείστηκε, χάνοντας!!! Στενοχωρήθηκα πολύ για τους Πάνθηρες, διότι άξιζαν να προκριθούν, πιστεύω – αξίζεις, όμως, να προκριθείς, όταν χάνεις τα δύο εντός έδρας ματς σου στο τουρνουά; Και, μάλιστα, 0-3 και 2-3; Αξίζεις να προκριθείς, όταν το τρως στο 90′  απ΄ τη Χέλσινγκμποργκ και μένεις στο 1-1 (αντί για 0-1); Αξίζεις να προκριθείς, όταν χάνεις εντός 2-3 απ΄ τη Μπορντό, ενώ κερδίζεις 2-0; Μάλλον όχι.

Από την άλλη, ο Άρης επίσης μπορούσε να περάσει, ακόμα και με τη χθεσινή “εξάρα” που ΄φερε η Μπάγερν στο αχανές Αllianz Arena! Κι αυτό, εάν κέρδιζε τη Μπράγκα εντός.. Έμεινε στο 1-1 με κακή εμφάνιση, και απέτυχε. Όπως απέτυχε να κερδίσει την παραπαίουσα φέτος Μπόλτον, στην Αγγλία, όταν ισοφαρίστηκε στο 90′!!!

Για την Λάρισα, η υπέρβαση επετεύχθη αποκλείοντας την Μπλάκμπερν στον α΄ γύρο. Στον όμιλο πάλεψε σκληρά, εδικαιούτο ένα έστω βαθμό (εντός με Ζενίτ ή εκτός με Άλκμααρ), αφού απέδωσε σπουδαία μπάλα στα παιχνίδια της. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον απόψε να κερδίσει εντός τη Νυρεμβέργη, για να δώσει βαθμούς στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Εν ολίγοις, αυτές οι τρεις ομάδες στάθηκαν, κατά την άποψή μου, άτυχες. Η τύχη είναι προέκταση της ικανότητας, λένε μερικοί. Και είναι αλήθεια. Μαζί μ΄ αυτό, λοιπόν, προσθέτω και την ανικανότητά τους (ιδίως την χαρακτηριστική του Πανιωνίου). Έτσι δε μπορείς να πας ψηλά, όμως. Ο Πανιώνιος, π.χ., δεν κέρδισε ούτε ένα εντός έδρας ευρωπαϊκό παιχνίδι του φέτος: με Σοσό, 0-1, με Γαλατά, 0-3, με Μπορντό, 2-3!!! Τρεις ήττες! Η μια δεν κόστισε, άντε και η δεύτερη.. Η τρίτη, καταδικαστική. Τόσο απλά. Όσο για τον Άρη, έπρεπε να νικήσει μέσα τη Μπράγκα. Απέτυχε παταγωδώς – δε θα μας ένοιαζε, εάν νίκαγε, η 6-άρα που ΄φαγε.. Που, και πάλι, ως αποτέλεσμα, είναι ντροπιαστικό. Όσο για τη Λάρισα, και στην Αγγλία (3-1 από Έβερτον) και στο Πανθεσσαλικό με Ζενίτ (2-3) στάθηκε άτυχη. Μπορούσε να πάρει βαθμό, ή βαθμούς. Και με την Άλκμααρ μπορούσε, αλλά λύγισε.

Οι ΠΑΟ, ΑΕΚ, σαφώς μεγαλύτερες και καλύτερες ομάδες, έπαιξαν και καλύτερα (ιδίως ο ΠΑΟ). Ο ΠΑΟ πέρασε από νωρίς, αλλά δε χαλάρωσε κι έδωσε βαθμούς στην Ελλάδα (2-0 τη Λοκομοτίβ). Όσο για την ΑΕΚ, θα πω ότι τη φοβάμαι, για απόψε. Δε λέω ότι η Μλάντα θα κάνει την έκπληξη μέσα στη Φλωρεντία, με τους “βιόλα” – δεν είναι για τα κυβικά της τέτοιες επιτυχίες, λέω εγώ. Φοβάμαι, όμως, καθώς η ασταθής ΑΕΚ μπορεί να τα καταφέρει… απ΄ την ανάποδη!!! Όπως τα κατάφερε ο Πανιώνιος!!! Και ο Αρουαμπαρένα να δει την “πρώην” του να αποκλείει την “νυν” του. Ας ελπίσουμε να μη συμβεί.

Αναφορικά, τέλος, με τον Ολυμπιακό, έχω να πω ότι με εντυπωσίασε η σταθερότητά του. Κέρδισε μόνο ένα εντός έδρας παιχνίδι, αλλά και δύο εκτός, για πρώτη φορά, κάτι που από μόνο του συνιστά επιτυχία. Οι εμφανίσεις, δε, με Ρεάλ και Βέρντερ ήταν αρχοντικές!!! Είχε, τέλος, ο Θρύλος, αυτό που έλειψε από Πανιώνιο, Άρη, Λάρισα: τύχη. Και ευστοχία. Και ένα Γκαλέτι να μας κάνει να ξεχνάμε το Στελάρα το Γιαννακόπουλο.. Κι ένα Τζόλε σε ώριμη φόρμα. Κι ένα Ντάρκο πολυβόλο.. Και, και, και.. Πάνω απ΄ όλα, όμως, είχε (μια τυχερή, μα και καλοστημένη) ομάδα.. Και πέτυχε! Το credit, στο Λεμόνια! Που τον έκραζε ο Ίβιτς μετά το 1-1 με τη Λάτσιο, 1η αγωνιστική.. Πού είναι τώρα ο Ίλια; Κρύφτηκε; Ναι, ρητορική ερώτηση.

Εγώ, λοιπόν, να ευχηθώ να ρίξει μια καλή ζαριά αύριο, στην κλήρωση, και να πέσουν οι ομάδες μας με βατούς αντιπάλους. Και, ανεξάρτητα της κλήρωσης, να μας έχουν κάνει υπερήφανους με την απόδοσή τους στα παιχνίδια τους.

Υ.Γ.: Προσωπικά, θέλω Πόρτο για το Θρύλο, από άποψη (ο Θεός να τις κάνει..) υψηλών πιθανοτήτων πρόκρισης. Από την άλλη, μου καλαρέσει να πέσει και με αγγλική ομάδα, για να τον δω άμα ανέβω πάλι πάνω, στην Αγγλία!!! Ε, ρε, και να σκάσω μέσα στην παμπ με φανέλα Θρύλου!!! 🙂 Αυτά είναι!!!