Η θανάσιμη μοναξιά του Όθωνος Ρεχακλή…

Άλλο ένα τόπικ μου που έχει τίτλο εμπνευσμένο από καλλιτεχνικό έργο.. Κάτι τέτοιες στιγμές, θυμάμαι εκείνη την περίφημη ατάκα, που έλεγε (λίγο πολύ) ότι πάλι καλά που υπήρξαν ορισμένοι άνθρωποι με αληθινή έμπνευση, για να δώσουν και σ΄ εμάς τους ανέμπνευστους μια πνοή διαφορετικότητας και μια πηγή σκέψης..

Η Εθνική Ελλάδος προκρίθηκε στο Euro, πανηγυρικά, σε πείσμα των Γιακουμάτων και όλων των άλλων αμφισβητιών της. Υπήρχαν δύο κατηγορίες αμφισβητιών: εκείνοι που απαξίωσαν τελείως την Εθνική (Γιακουμάτος, και μερικοί άλλοι) και εκείνοι που λιποψύχησαν, όταν ήταν ορατό το ενδεχόμενο αποκλεισμού μας (εγώ, και μερικοί άλλοι). Προς Θεού, δε θέλω να συγκρίνω τον εαυτό μου με το Γιακουμάτο ή με όποιον άλλον.. Απλώς, θέτω τις κατηγορίες των “δύσπιστων Θωμάδων” (σ.σ. αλήθεια, γιατί ο Θωμάς λέγεται “άπιστος”; “Δύσπιστος” θα έπρεπε να λέγεται!). Τελικώς, η Εθνική, με λίγη γερμανική βοήθεια, βρέθηκε πάλι στα τελικά, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, πρώτη στον όμιλο, και μάλιστα με την καλύτερη συγκομιδή βαθμών απ΄ όλους τους άλλους πρώτους των ομίλων!!! Κάτι που σημαίνει ότι, στην αυριανή κλήρωση των ομίλων για τα προκριματικά του Μουντιάλ του 2010, η Εθνική μας θα είναι στο πρώτο γκρουπ δυναμικότητας!!! Μεγαλεία..

Ποιος το πίστευε περισσότερο απ΄ όλους; Μάλλον ο Όθων Ρεχακλής, περισσότερο. Όλοι τον κράξαμε. Κι εγώ μαζί. Ας του πει, κάποιος, ρε παιδιά, ότι ο Τοροσίδης ΔΕΝ είναι αριστερό μπακ.. Ας του πει, κάποιος, ρε παιδιά, ότι όταν ο Χαριστέας δεν είναι σε φόρμα, δεν πρέπει να παίζει! Ας του πει κάποιος, ρε παιδιά, ότι η Εθνική έχει πολύ καλούς φορ πέραν του Χαριστέα.. Αμέσως, κάποιος μπορεί να αντιτάξει: “Η Ελλάδα έχει 11.000.000 προπονητές, γι΄ αυτό ας αφήσουμε κατά μέρος τις υποδείξεις προς τον κόουτς – εκείνος ξέρει καλύτερα“. Είμαι 100% υπέρ αυτής της άποψης. Κάποια πράγματα, όμως, κι εμένα, ομολογώ, με ξένισαν αρκετά..

Κι εκεί, λοιπόν, που στην ομίχλη του μυαλού μας δεν ξέραμε τι μας γίνεται και κράζαμε και φοβηθήκαμε μήπως αποκλειστούμε, μόνος εκείνος, ο Όθων Ρεχακλής, και οι παίκτες του, πίστεψαν στην επιτυχία του Εθνικού μας συγκροτήματος. Από τις δηλώσεις τους, μετά τα επιτυχημένα παιχνίδια με Νορβηγία (2-2, εκτός), Τουρκία (1-0, εκτός), είδα ότι, έστω και στην άκρη του νου τους, ήθελαν να δώσουν απαντήσεις σ΄ όλους εμάς, Γιακουμάτους και μη. Και το κατάφεραν. Και, όπως έγραψα και σ΄ άλλο post μου, όλοι οι Γιακουμάτοι κρύφτηκαν μετά τις επιτυχίες επί Νορβηγών και Τούρκων – ούτε καν μια συγγνώμη προς τους διεθνείς.. Αλλά, για τσίπα θα μιλάμε τώρα;..

Το μόνο που δεν συγχωρώ στον Όθωνα, είναι η επίδειξη γελοίου χιούμορ, μετά το 1-4 από τους Τούρκους. Ναι, εκείνο το αστείο με την Μπεάτε, τη γυναίκα του: “Έχετε να ευχαριστήσετε κάποιον, κ. Ρεχάγκελ;”, “Ναι, τη γυναίκα μου Μπεάτε, που είναι μαζί μου 43 χρόνια”. Τουλάχιστον άστοχο. Δε σήμανε τον αποκλεισμό μας εκείνη η ήττα, αλλά, όσο να ΄ναι, χτύπησε άσχημα στις καρδιές των Ελλήνων για πολλούς λόγους (εγώ πανηγύρισα τα δύο τελευταία γκολ των Τούρκων, διότι ήταν άθλια η εικόνα της Εθνικής μας, και δεν άξιζε να νικήσει – αλλά κι εμένα με χτύπησε άσχημα..).

Ο Ρεχακλής, πάντως, την ξέρει τη μοίρα του. Ότι κι αν κάνει, και τους καλύτερους να καλέσει, πάλι θα φάει το κράξιμό του.. Δεν το γλιτώνει. Και, στην πρώτη στραβή, αμέσως θα του την έχουν στημένη στη γωνία οι παντογνώστες, να του πετάξουν τη χολή τους στο πρόσωπο. Τέτοια περιμένουν αυτοί για να βγαίνουν απ΄ τις τρύπες τους. Δεν είμαι υπέρ της θεοποίησης του Ρεχάγγελου – είμαι υπέρ της δίκαιης αντιμετώπισής του, αλλά και υπέρ της αιώνιας ευγνωμοσύνης προς το πρόσωπό του! Όταν κάνει λάθος κινήσεις, πρέπει να το επισημαίνουμε. Άλλο όμως η χολή (“πληρώνουμε ένα Γερμανό να βάζει μέσα τα ΚΑΠΗ και να μας κάνει διεθνώς ρεζίλι“), και άλλο η κριτική σκέψη και αντιμετώπιση.

Γι΄ αυτό και ο Ρεχακλής ζει στη θανάσιμη μοναξιά του. Διότι μόνο αυτός (κι οι παίκτες του) πιστεύει. Κανείς άλλος.

Για μένα, είναι τεράστια επιτυχία, και μόνο η πρόκριση στο Euro 2008. Δε με νοιάζει η κατάκτησή του – καλοδεχούμενη, φυσικά, εάν έρθει!!! Με νοιάζει το ότι η Ελλάδα προσπαθεί να εδραιωθεί στους καλύτερους. Προσπαθεί να ανεβάσει λίγο το τουπέ της και να ανέλθει στην υπόληψη των Ευρωπαίων ως ποδοσφαιρική δύναμη. Τους κάναμε να τα χάσουν, πριν από 3 χρόνια.. Νομίζω ότι, με την παρουσία μας σε Ελβετία και Αυστρία, δείχνουμε ότι παραμένουμε εκεί, στους καλύτερους. Για μια χώρα που είχε μόλις 2 παρουσίες σε 70-τόσα χρόνια διεθνών διοργανώσεων εθνικών ομάδων (Μουντιάλ, Euro), είναι τεράστια επιτυχία οι δύο συνεχόμενες παρουσίες σε ένα μεγάλο τουρνουά..

Κι όσο ο Ρεχάγγελος θα ζει στη θανάσιμη μοναξιά του, εμείς θα περιμένουμε, αφ΄ ενός την αυριανή (17:00μμ) κλήρωση των προκριματικών του Μουντιάλ του 2010, και, αφ΄ ετέρου, την κλήρωση των τελικών του Euro 2008 (2 Δεκεμβρίου), όπου θα μάθουμε τους αντιπάλους μας και στα δύο αυτά τουρνουά (προκριματικό και τελικό). Ας ελπίσουμε να μας φέρει γούρι η πρώτη θέση του ομίλου μας, και να πέσουμε με βατούς (γίνεται και εύκολους;..) αντιπάλους και στις δύο κληρώσεις μας..

Αλλά, μήπως υπάρχουν πια εύκολοι αντίπαλοι στη μπάλα; Μήπως αυτό δεν απέδειξε η Εθνική μας η ίδια; Με τον Ρεχακλή, και τότε, στη θανάσιμη μοναξιά του;..

Υ.Γ.: Για όσους δεν το ξέρουν, ο τίτλος του post είναι μια παράφραση του τραγουδιού του Διονύση Σαββόπουλου, “Η θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη“, το οποίο γράφτηκε πολλά πολλά χρόνια πριν, όταν είχε νόημα η φράση “πολιτικό τραγούδι”.

2 comments on “Η θανάσιμη μοναξιά του Όθωνος Ρεχακλή…

  1. Θα συμφωνήσω 100% με το κείμενο σου. Κι εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία που λιποψύχησε, που σκέφτηκε “φούσκα ήταν το euro και ξεφούσκωσε;” Δεν έκραξα γιατί δεν είμαι προπονητής (όπως όλη η υπόλοιπη Ελλάδα) αλλά αποχαιρέτησα το euro 2004. τελικώς η πραγματικότητα με διέψευσε, σε έναν όμιλο που δεν ήταν και εύκολος… και να που τούτη τη φορά ατενίζουμε το επόμενο μουντιάλ με αισιοδοξία!! και ξέρεις και κάτι άλλο; Μετά και την τελευταία συμμετοχή μας στο μουντιάλ (που όλοι τη θυμόμαστε και θέλουμε να τρέξουμε να κρυφτούμε..) νομίζω χειρότερα δεν μπορούν να γίνουν τα πράγματα. Μόνο καλύτερα…

    ΥΓ. για την ακρίβεια, η παροιμία έχει ως εξής: “όλοι στην Ελλάδα έχουμε τρία επαγγέλματα, εκτός από τους γιατρούς και τουσ προπονητές που έχουν δύο…”

  2. Δεν ήθελα να τρέξω και να κρυφτώ, στο Μουντιάλ του 1994!!! Άλλωστε, τότε, δεν πολυκαταλάβαινα και πολλά από μπαλίτσα, όντας μικρός.. Όσο να ΄ναι, όμως, διαισθανόμουν μια μικρή πίκρα στους γύρω μου!!!🙂
    Θα τα πάμε καλά, πιστεύω!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s