Η αυτοκρατορία δεν υπάρχει πια

Κοίταξα τα θέματα των τελευταίων posts μου, και παρατήρησα ότι έχω καιρό να γράψω ένα ποδοσφαιρικό post!!! Όλα όσα έγραφα λίγη σχέση είχαν με τη μπάλα.. Οπότε, μάλλον ήλθε ο καιρός να επανέλθω στη βασική ύλη των περισσότερων απ΄ τα θέματά μου: το ποδόσφαιρο (και τις προεκτάσεις του).

Το Σάββατο, οι εθνικές ομάδες των ευρωπαϊκών χωρών ρίχνονται εκ νέου στη μάχη των προκριματικών αγώνων, για το Euro 2008. Είναι η προτελευταία (Σάββατο) και τελευταία (προσεχής Τετάρτη) αγωνιστική των ομίλων του προκριματικού τουρνουά. Η Εθνική μας, άνετη κι ωραία (μετά τις επιτυχίες με Νορβηγούς και Τούρκους) καπάρωσε την πρόκριση, και τα δύο εναπομείναντα παιχνίδια, με Μάλτα (Σάββατο, εντός) και Ουγγαρία (Τετάρτη, εκτός) θα είναι (και πρέπει να είναι) φιέστες.

Από την άλλη μεριά, κάποιοι άλλοι γνωστοί μας αγωνιούν για την πρόκρισή τους: οι Άγγλοι, οι οποίοι, αφού πρώτα κατάφεραν και ήλθαν 0-0 εντός με τα Σκόπια, κατόπιν έχασαν 2-1 απ΄ τους Ρώσσους την προηγούμενη αγωνιστική. Οι Άγγλοι έχουν έναν ακόμα αγώνα να δώσουν, και βρίσκονται 2 βαθμούς μπροστά απ΄ τους Ρώσσους, οι οποίοι έχουν 2 ακόμα παιχνίδια να παίξουν. Οι Ρώσσοι παίζουν εκτός έδρας με το Ισραήλ και την Ανδόρα, ενώ οι Άγγλοι παίζουν εντός με τους (ήδη προκριθέντες) Κροάτες. Όπως καταλαβαίνει, λοιπόν, κανείς, είναι όλα απλά μαθηματικά: εάν οι Ισραηλινοί κερδίσουν τη Ρωσσία, δίνουν το μπαλάκι στους Άγγλους να προκριθούν. Εάν οι Ρώσσοι κερδίσουν, τότε 99% θα είναι στα τελικά (εκτός κι αν η Ανδόρα παίξει το παιχνίδι της ζωής της και τους κερδίσει..).

Είναι, λοιπόν, τρομερά αστείο, να βλέπει κανείς τους Άγγλους, στην ουσία, να παρακαλάνε το Ισραήλ να κερδίσει!!! Είναι τόσο αστείο να βλέπει κανείς αυτό το τόσο ισχυρό ποδοσφαιρικά έθνος, να παρακαλάει το Ισραήλ. Να… εξυμνεί τους Ισραηλινούς παίκτες (ιδίως τον Μπεναγιούν, της Λίβερπουλ – πόσο πικράθηκαν όλα τα ΜΜΕ, εδώ, όταν αυτός τραυματίστηκε και δε θα παίξει εναντίον της Ρωσσίας!!!). Να φιλοξενεί συνεντεύξεις τους αβέρτα σ΄ όλα τα ΜΜΕ. Και οι ίδιοι, φυσικά, δράττουν την ευκαιρία για λίγη δημοσιότητα – ποιος θα΄ξερε, αλλιώς, τον Ντούντου Αουάτε ή τον Αρίκ Μπενάντο ή όποιον άλλον παντελώς άγνωστο διεθνή Ισραηλινό, εάν δεν τον καλούσαν οι αγγλικές εφημερίδες να δηλώσει ότι “το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι το πιο αγαπητό στο Ισραήλ” και “θα κάνουμε τα πάντα να κερδίσουμε” και “όλοι στο Ισραήλ υποστηρίζουμε Λίβερπουλ, Άρσεναλ, Μάντσεστερ, αγαπάμε το αγγλικό ποδόσφαιρο“, κλπ (μόνο κάτι τρελοί σαν εμένα, τον stranger ή τον Κ. γνωρίζουν λεπτομέρειες για τους Ισραηλινούς παίκτες..). Και δηλώνουν, όταν τους ρωτούν, όλα τα προαναφερθέντα. Να σημειώσουμε, δε, ότι μερικοί από τους πιο σημαντικούς παίκτες της ισραηλινής εθνικής, παίζουν εδώ, σε αγγλικά κλαμπ: ο Ταλ Μπεν-Χαϊμ (Τσέλσι), ο Γιόσι Μπεναγιούν (Λίβερπουλ), κ.ά.

Κι έτσι, έχουμε το απίστευτα τραγελαφικό περιστατικό: το παιχνίδι Ισραήλ-Ρωσσία, που, υπό άλλες συνθήκες (εάν δηλαδή οι Άγγλοι είχαν πάρει νωρίτερα την πρόκριση) δε θα το έβλεπε ΚΑΝΕΝΑΣ εδώ (θα ήταν ένα παντελώς αδιάφορο παιχνίδι), τώρα θα το παρακολουθήσει όλη η Γηραιά Αλβιώνα (μαζί με το Σκοτία-Ιταλία – σούπερ ματς, κατ΄ εμέ)!!! Κι αυτό, διότι εξαρτάται η Αγγλία, απ΄ το Ισραήλ..

Είναι γνωστό ότι η αγγλική αυτοκρατορία έχει προ πολλού καταρρεύσει. Αυτό που δεν έχει καταρρεύσει, είναι αυτή η (παντοτινή, όπως φαίνεται) αλαζονεία των Άγγλων, ότι είναι καλύτεροι σε όλα. Ακόμα και τις ποδοσφαιρικές διοργανώσεις σνομπάριζαν (π.χ. Μουντιάλ ή Κύπελλο Κυπελλούχων), απλώς και μόνο διότι η ιδέα για τη δημιουργία τους δεν είχε ξεκινήσει απ΄ αυτούς (Α. Μπόμης, 2000)… Όντες οι δημιουργοί του ποδοσφαίρου, υπέθεταν ότι θα έπρεπε να είναι και οι διαφεντευτές του, κι έτσι, αφ΄ ενός θεωρούσαν τους άλλους κατώτερους ποδοσφαιρικά απ΄ τους ίδιους, αφ΄ ετέρου δεν έκαναν την τιμή, για πολλά χρόνια, στον υπόλοιπο κόσμο, να βγουν απ΄ το καβούκι τους και να δώσουν διεθνείς αγώνες (είτε σε επίπεδο συλλόγων είτε σε επίπεδο εθνικών ομάδων).

Σημειώστε, ότι η πρώτη εμφάνιση της αγγλικής εθνικής σε διεθνές τουρνουά ήταν μόλις το 1950, στο Μουντιάλ της Βραζιλίας. Σημειώστε, επίσης, ότι οι αγγλικές ομάδες δε συμμετείχαν στις πρώτες διοργανώσεις του Κυπέλλου Κυπελλούχων (κι ας έχουν τον σημαντικότερο θεσμό Κυπέλλου στην υφήλιο!!!), ενώ η εθνική τους δε συμμετείχε ούτε στην πρώτη διοργάνωση του Euro (1960)! Όλα εκείνα τα χρόνια, περιορίζονταν, οι Άγγλοι, στις.. εσωτερικές διοργανώσεις τους (έπαιζαν τουρνουά με την Ουαλία, τη Σκοτία, τη Β. Ιρλανδία, κ.ο.κ.), αλλά και στο πρωτάθλημα και το Κύπελλό τους (αδιαμφισβήτητης αξίας και ιστορίας).

Και, βέβαια, καμάρωναν και υμνούσαν την Εθνική τους ομάδα, αλλά και τους συλλόγους τους, θεωρώντας (απλώς και μόνο διότι ήταν οι εμπνευστές του ποδοσφαίρου) ότι διαθέτουν τις καλύτερες ομάδες. Τα αποτελέσματα, όλοι τα γνωρίζουμε: κάποιος Λάρρυ Τζόε Γκέτγιενς τους απέκλεισε, το 1950, απ΄ το Μουντιάλ, όταν οι Η.Π.Α. νίκησαν 1-0 την Αγγλία και την πέταξαν έξω, η μεγάλη “Αράντσιπατ”, η εθνική των Ούγγρων του ΄50, τους διέλυσε 3-6 μέσα στο (“ανίκητό” τους) Γουέμπλεϋ (ενώ τους έριξε άλλα 7 στην άτυπη ρεβάνς του αγώνα εκείνου, στη Βουδαπέστη..), οι Γερμανοί έκαναν πάρτυ στο Γουέμπλεϋ για τα προκριματικά του Euro 1972 (οι Άγγλοι σχολιαστές, τότε, έλεγαν ότι οι θέσεις του λίμπερο και των εξτρέμ δεν έχουν θέση στο ποδόσφαιρο, ενώ προσέθεταν ότι κανείς δε μπορεί να λυγίσει το φλογερό Γουέμπλεϋ και το ακατάβλητο αγγλικό πείσμα: τελικό αποτέλεσμα, Αγγλία-Γερμανία 1-3, με τον λίμπερο Μπεκενμπάουερ να οργανώνει μαεστρικά το παιχνίδι, ενώ οι Γερμανοί εξτρέμ, με προεξάρχοντα τον Νέτσερ, έκαναν ότι ήθελαν..), και πόσα άλλα ακόμα..

Τι άλλο πρέπει να σημειώσουμε, εδώ; Ότι οι αγγλικές ομάδες είναι κυρίαρχοι των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών (ή Τσάμπιονς Λιγκ), είναι στη 2η θέση των εθνών με τα περισσότερα τρόπαια (10 – οι Ιταλοί και οι Ισπανοί έχουν από 11). Στο Κυπελλούχων, έχουν τα περισσότερα τρόπαια (8). Στο δε Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, τέλος, βρίσκονται στη 2η θέση, με 6 κατακτήσεις (πίσω απ΄ τους Ιταλούς, με 9, και στην ίδια θέση με τους Γερμανούς). Μια χαρά τα πάνε, δηλαδή!!! Μουντιάλ, έχουν κατακτήσει ένα (εκείνο που διοργάνωσαν, το 1966), ενώ Euro δεν έχουν ακόμα πάρει (αν και διοργάνωσαν εκείνο του 1996)..

Αν σκεφτεί κανείς, όμως, την τρομερή αλαζονεία τους, επί δεκαετίες (κι όχι μόνο στη μπάλα, φυσικά, αλλά και σ΄ άλλους τομείς), είναι τόσο πολύ αστείο που έχουν, πραγματικά, πέσει στα γόνατα και παρακαλάνε (με τον τρόπο τους, φυσικά), το Ισραήλ να νικήσει.. Ίσως να ΄ναι και ένα είδος τιμωρίας, αυτό, γι΄ αυτούς: εάν ήταν αλλιώς τα πράγματα, είμαι σίγουρος ότι θα συμπεριφέρονταν και πάλι σαν να είναι ακόμα εν ενεργεία η Βρετανική Αυτοκρατορία. Άρχοντες. Αφ΄ υψηλού. Παντοδύναμοι. Όλο λόγια και λόγια και μεγάλες υποσχέσεις.. Όλο έπαινοι και ύμνοι. Τώρα, ζαχαρώνουν τους Ισραηλινούς!!! Υπάρχει μεγαλύτερη ξεφτίλα απ΄ αυτό;

Η αυτοκρατορία δεν υπάρχει πια, Άγγλοι.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s