Πόλεμος (πατήρ πάσης δυστυχίας)

Απόψε είναι 5 Νοεμβρίου. Η Νύχτα του Guy Fawkes, εδώ στην Αγγλία, είναι ήδη σε εξέλιξη, με τα χιλιάδες πυροτεχνήματα να σκάνε στον αέρα. Όλες τις μέρες, εδώ, είναι τόσο μεγάλης έκτασης η ρίψη πυροτεχνημάτων, που, σε κάποια φάση, είχε γεμίσει σκόνη και καπνό η ατμόσφαιρα, ακόμα και εδώ στο campus, πολύ μακριά απ΄ τα πυροτεχνήματα!

Απόψε δεν έχει έξοδο. Όπως πολλά βράδια. Είμαι άρρωστος, και το κρύο έξω είναι τσουχτερό, τουλάχιστον αποτρεπτικό για έξοδο – δε θα το ρισκάρω.. Το μάτι μου, όπως καθόμουν στον υπολογιστή, έπεσε πάνω στις ειδήσεις του κόσμου. Πόλεμος, διαβάζω: οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να εισβάλλουν στο γειτονικό Ιράκ, για να εκδιώξουν τους Κούρδους αντάρτες του ΡΚΚ.. 100.000 στρατός έχει παραταχθεί στα σύνορα, υποστηριζόμενος από ελικόπτερα, άρματα μάχης, κι εγώ δεν ξέρω τι.. Ο πρωθυπουργός των Τούρκων, Ερντογάν, συναντήθηκε με το Μπους – ο τελευταίος δηλώνει: “Είναι εχθρός των Η.Π.Α. το ΡΚΚ” (αμφιβάλλω για το εάν έχει ακούσει τίποτα ο Μπους για το τι σημαίνει ΡΚΚ και τι αυτό διεκδικεί, χρόνους και χρόνους τώρα..), και γνωστοποιεί τη συνεργασία Τουρκίας-ΗΠΑ σε επίπεδο ανταλλαγής πληροφοριών. Ο κόσμος κάθεται σ΄ αναμμένα κάρβουνα, περιμένοντας να δει αν θα εισβάλλουν όντως οι Τούρκοι στο Ιράκ.

Από τη μια, έχουμε ένα λαό που επί χρόνια διεκδικεί το δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση και την εθνική του ταυτότητα, την οποία ο λαός τούτος θέλει να εκφράσει με τη μορφή απτού κράτους (Κούρδοι). Προσέφυγε στη λύση των όπλων, όπως είχε προσφύγει κάποτε και ο ελληνικός λαός, για να διώξει τους Τούρκους (1821). Άραγε, αν γινόταν σήμερα η Επανάσταση του ’21, πώς θα παρουσιαζόταν ο Κωλοκοτρώνης στα οθωμανικά Μ.Μ.Ε; Ως “τρομοκράτης”, σίγουρα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη σκέψη που έκανα. Κι από την άλλη, έχουμε την Τουρκία, που αρνείται να αναγνωρίσει το δικαίωμα των Κούρδων να έχουν το δικό τους κράτος, διότι αυτό πλήττει τα δική της συμφέροντα..

Έχουμε πόλεμο, λοιπόν. Για μια ακόμα φορά, στην περιοχή αυτή της Γης, τη Μέση Ανατολή, έχουμε πόλεμο. Όπως έχουμε τόσο καιρό στο Ισραήλ, με τους μεν να πολεμούν για το κομμάτι γης που τους εκλάπη (Παλαιστίνιοι) και τους μεν να αμύνονται προσπαθώντας να μην το δώσουν στους άλλους (Ισραηλινοί) – ο θρύλος λέει ότι επειδή οι Ισραηλινοί σταύρωσαν το Χριστό, η γη τους καταράστηκε να μη βρει ποτέ ησυχία. Άτοπα πράγματα, λέω ΄γω, ας δούμε όμως τι γίνεται εκεί, χρόνια και χρόνια τώρα. Αίμα πάνω στο αίμα. Πόλεμος συνέχεια.

Και από δίπλα, οι Μεγάλες Δυνάμεις. Πάντα αυτές καθόριζαν το παιχνίδι. Έβλεπαν αμέτοχες και αποστασιοποιημένες τους (υποκινημένους απ΄ αυτές πολλές φορές) λαούς να αλληλοσκοτώνονται, και πήγαιναν μετά, ωραίες σαν σε δεξίωση, και μοίραζαν το φιλέτο: τα πιο πολλά γι΄ αυτές (κι ας μην είχαν πολεμήσει), τα λίγα γι΄ αυτούς που σκοτώθηκαν. Οι Δυνάμεις είναι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού.

Πόσο εξοργιστικό είναι, αλήθεια, να βλέπει κανείς ότι όλοι οι αγώνες των μαύρων για τα δικαιώματά τους και όλα όσα από τη γέννησή τους τούς ανήκουν, κατέληξαν στην Κοντολίζα Ράις.. Τι να πει κανείς.. Άλλη σκέψη, αυτή, άσχετη με το όλο concept εδώ. Ή μήπως όχι;

Δεν ξέρω τι θα γίνει με τον πόλεμο στο Ιράκ. Βασανισμένη κι αυτή η χώρα, με τους αυτόκλητους προστάτες της να ΄ναι μέσα.. Ελπίζω ότι θα βρεθεί η ειρηνική λύση (είμαι φύσει αισιόδοξος, για όλα – κακό αυτό, λίγος κυνισμός δε βλάπτει).. Όσο ανέφικτο κι αν φαντάζει αυτό.

Δεν μ΄ αρέσει να γράφω για άλλα θέματα, πλην ποδοσφαιρικά. Φαντάζομαι θα το ΄χετε καταλάβει.. Απόψε, όμως, ακούγοντας έξω τα πυροτεχνήματα, αυτά μου ακούστηκαν σαν βόμβες. Σαν εκείνες που σφυρίζουν και πέφτουν και παίρνουν ζωές. Και λυπήθηκα. Οι ίδιοι κρότοι αλλού σημαίνουν θάνατο, αλλού σημαίνουν χαρά. Αλλού οι άνθρωποι φοράνε κοσμήματα στην καρδιά, αλλού βόλια (όπως είπαν και οι Ρόδες, κάποτε).

Ο Χατζιδάκις το ΄χε πει: Με φωτιά και με μαχαίρι, πάντα ο κόσμος προχωρεί. Δεν ήθελα ποτέ να τον δικαιώσω. Έλα όμως που ΄χει δίκιο. Πόσο εύκολα ξεχνάμε (που είπαν οι Κατσιμιχαίοι, Μπλάιμπ-Τρόι Καφέ).

Και τα πυροτεχνήματα συνεχίζουν να πέφτουν (ας σταματήσουν, όμως, κάποτε, να ηρεμήσουν και τα νεύρα μας)…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s