Drinking culture

Οι Άγγλοι έχουν ένα είδος κουλτούρας, που το ονομάζουν “drinking culture” (“κουλτούρα του πίνειν”). Λαός που, στο υποσυνείδητο των περισσότερων Άλλων, έχει συνδέσει το όνομά του με το πιοτό, στα ίσα παραδέχεται ότι έχει έναν πολιτισμό του πιοτού, μια κουλτούρα του πιοτού. Είχα την ευκαιρία, λοιπόν, να διαπιστώσω από κοντά (τη βραδιά του Halloween) τις πρακτικές αυτής της “κουλτούρας του πίνειν”. Για να πω και την αλήθεια, μ΄ επηρέασε κι εμένα αρκετά αυτή η… κουλτούρα, διότι ένιωθα λίγο το κεφάλι μου να γυρίζει, πέρα δώθε, λίγο μετά την… επαφή μου με την κουλτούρα αυτή! Δε μπορώ να πω, πάντως, το διασκέδασα.

Εμείς οι Έλληνες ανήκουμε σ΄ εκείνους τους Άλλους που θεωρούν ότι οι Άγγλοι πίνουν διαρκώς. Το ήξερα κι εγώ, και είχα και την ευκαιρία να το διαπιστώσω (και) τις προηγούμενες ημέρες. Αυτό που δεν είχα διαπιστώσει, είναι το πόσες ευκαιρίες (με τη μορφή παιχνιδιού) έχουν εφεύρει οι Άγγλοι για να πίνουν!! Παρακάτω, λοιπόν, θα περιγράψω 3 παιχνίδια τα οποία έκαναν την εμφάνισή τους εκείνο το βράδυ του Halloween, τα οποία ως μόνο σκοπό και κατεύθυνσή τους έχουν να σε κάνουν να… πιείς (πέραν του άφθονου γέλιου που προσφέρουν, βέβαια)!!! Πάμε!

1. The animals

Το παιχνίδι παίζεται από x αριθμό παικτών, όσους θέλουμε δηλαδή. Ο κάθε παίκτης, αφού επιλέξει πρώτα τι ποτό θέλει (το βάζει στο ποτήρι του μπροστά του), κατόπιν διαλέγει ένα ζώο. Κατόπιν, διαλέγει να κάνει μια κίνηση, που αντιπροσωπεύει τον ήχο του ζώου αυτού. Εάν, π.χ., διαλέξει ψάρι, κουνάει τα χέρια του με τέτοιο τρόπο ώστε να μοιάζει με ψάρι, και λέει, όπως τα κουνάει, fishy fishy (ψαρένιο, ψαρένιο)! Και καλά, δηλαδή, ότι κάνει τον ήχο του ψαριού. Εάν ένας άλλος, π.χ., επιλέξει κουνέλι, βάζει τα χέρια του στο κεφάλι, σαν αυτιά λαγού, και τα κουνάει, λέγοντας παράλληλα bunny bunny (κουνελίσιο κουνελίσιο), κ.ο.κ.

Ένας παίκτης, λοιπόν, όταν όλοι είναι έτοιμοι, εθελοντικά ξεκινάει. Κάνει πρώτα τον ήχο του ζώου που ΄χει αυτός επιλέξει, και κατόπιν, πολύ γρήγορα, τον ήχο ενός άλλου “ζώου” απ΄ την παρέα (απαραίτητη προϋπόθεση: όλοι θυμούνται τα “ζώα” των άλλων), ώστε να πιάσει στον ύπνο εκείνον που έχει αυτό το “ζώο”! Κατόπιν, εκείνος που επελέγη πρέπει να πει το δικό του “ζώο”, και να επιλέξει, κατόπιν, γρήγορα γρήγορα, ένα άλλο, κ.ο.κ.

Εάν αποτύχει να μιμηθεί σωστά, ο καθένας, είτε το δικό του “ζώο” είτε το “ζώο” κάποιου άλλου, πρέπει να πιεί!!! Αυτό είναι το όλο point. Τα γέλια, βέβαια, απ΄ τους διάφορους που, αντί να μιμηθούν το “ζώο”, σκάνε στα γέλια, ή από εκείνους που το μιμούνται λάθος (και πάλι όλοι σκάνε στα γέλια), είναι πολλά και άφθονα!! Και κυρίως, παιδιάστικα. Στο τέλος, όλα τα “ζωάκια” έχουν καταντήσει μπεκρουλιάρικα, βέβαια…

2. The Prime Minister’s cat

Ο τίτλος αυτού του παιχνιδιού σημαίνει “Η γάτα του Πρωθυπουργού“.

Οι παίκτες αρχίζουν και χτυπούν ρυθμικά τα χέρια τους με την εξής ακολουθία: πρώτα χτυπούν τις παλάμες στο τραπέζι, μετά χτυπάνε μια φορά παλαμάκια, και τέλος κροταλίζουν τα δάχτυλα των χεριών, πρώτα το ένα χέρι και μετά το άλλο (αυτό που κάνουμε εμείς όταν χορεύουμε τους χορούς μας, με τα δάχτυλα των χεριών μας: δε μπορώ να βρω την κατάλληλη λέξη, οι Άγγλοι το λένε “snapping your fingers”). Παράλληλα, όσο χτυπούν έτσι τα χέρια τους, οι παίκτες πρέπει να λένε την εξής φράση: “The Prime Minister’s cat is a xxx cat“, όπου xxx ότι θέλει ο καθένας: white, black, cute, big, small, κλπ. Αυτή η φράση πρέπει να λέγεται στο ρυθμό του χτυπήματος των χεριών. Ο ρυθμός, στην αρχή, είναι αργός, αλλά σιγά σιγά, όσο προχωράει το παιχνίδι, γρηγορεύει. Οι παίκτες πάνε με τη σειρά: με το που λέει ο ένας τη φράση (του), ακολουθεί ο διπλανός του. Είναι περιττό να πούμε πόσες βλακείες λέγονται απ΄ τους διάφορους παίκτες, που είτε μπερδεύουν τα λόγια τους είτε λένε ωραίες ατάκες με το Prime Minister’s cat – αυτή είναι η ουσία, όμως: εάν το πεις λάθος ή μπερδέψεις τα λόγια σου, υποχρεούσαι να πιείς!!! Και, βέβαια, όσο ο ρυθμός των χτύπων γίνεται όλο και πιο γρήγορος, τόσο πιο εύκολο είναι να μπερδευτείς και να χάσεις τα λόγια σου, ειδικά αφού πρέπει να σκεφτείς και τι είναι η γάτα του Πρωθυπουργού για να το πεις (blonde, right, κλπ)!

3. The “fuck”

Μην πάει ο νους σας στο πονηρό! Αμέσως είδατε fuck και αναθαρρήσατε, έτσι;🙂 Όχι, δεν έχει καμία σχέση με τη γνωστή αναπαραγωγική μέθοδο το παιχνίδι. Οι παίκτες, πριν αρχίσει το παιχνίδι, αφού βάλουν πρώτα στα ποτήρια τους το ποτό τους, επιλέγουν ένα είδος “fuck”: π.χ., hot fuck, sweet fuck, long fuck, κλπ (εγώ είχα το Greecy fuck, ελληνικό fuck!). Κατόπιν (κι αφού όλοι ξέρουν το “fuck” των υπολοίπων), αρχίζουν και χτυπούν ρυθμικά τα χέρια: πρώτα χτυπούν το τραπέζι με τα δυό χέρια, και κατόπιν χτυπάνε μια φορά παλαμάκια. Όσο χτυπούν τα χέρια τους, ακολουθώντας το ρυθμό, λένε την ακόλουθη φράση:

xxx fuck (το δικό του ο καθένας), what a fuck, how about a xxx (κάποιου άλλου) fuck?

Ουσιαστικά, δηλαδή, πετάς το μπαλάκι σε έναν άλλο, να πει το δικό του “fuck”. Εάν το πει λάθος, είτε το δικό του είτε άλλο “fuck”, υποχρεούται να πιεί!!! Και, βέβαια, όσο προχωράει το παιχνίδι, η γρηγοράδα του ρυθμού των χτύπων των χεριών όλο και μεγαλώνει (σ.σ. κοινός τόπος σ΄ όλα τα παιχνίδια αυτά, ώστε να υποχρεωθούν οι παίκτες να κάνουν λάθος λόγω της βιασύνης και, είτε να πουν αστείες ατάκες, είτε να υποχρεωθούν να πιουν)..

Έπαιξα κι εγώ όλα τα παιχνίδια αυτά. Ομολογώ ότι είχε πολλή πλάκα, αλλά υπόσχομαι να μην είναι αυτό ό,τι θα μου μείνει από την Αγγλία, πολιτισμικά, κλπ!!! Σκεπτόμουν, λοιπόν, μέσα μου, εγώ, ο Ξένος, πόσες αφορμές έχουν βρει έτσι ώστε να πίνουν, κάτι που είπα και πιο πάνω. Δίστασα να τους το αναφέρω, στα παιδιά, εκεί, απ΄ το φόβο μήπως προσβληθούν. Τελικά, δεν άντεξα, και τους το είπα. Δεν προσβλήθηκαν, ευτυχώς: “Το βρίσκεις μάλλον δύσκολο να προσαρμοστείς στην drinking culture μας, ε;“, ήταν η γελαστή απάντησή τους!!

Εάν ήμουν παίκτης του Championship Manager 2001-2002, δεν θα είχε δίπλα στο όνομά μου unhappy, λόγω του ότι “finds it hard to adjust to the English lifestyle” (για όσους γνωρίζουν)! Μια χαρά περνάω εδώ. Και κάτι τέτοιες αφορμές γνωριμίας με τον τόπο και τα (νεανικά ή μη) έθιμά του, είναι πάντα ευπρόσδεκτες. Άλλωστε, λίγο ποτάκι δε βλάπτει, άσε που το γέλιο (αποδεδειγμένα) μακραίνει τη ζωή!

2 comments on “Drinking culture

  1. Ωραία παιχνίδια έχουν τα αγγλάκια – ειδικά το “the animals” πρέπει να έχει πολύ γέλιο!!! Απλά πρόσεξε, γιατί μπορεί να μην “find it hard to adjust to the English lifestyle”, αλλά μάλλον θα “find it hard to adjust to the drunk lifestyle”…😛

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s