Όνειρο ζω!!!

Σάββατο 27 Οκτωβρίου. Δε θα μπορούσε να ζητήσει κανείς κάτι διαφορετικό από τον αγγλικό καιρό, παρά μόνο βροχή, κρύο και αέρα – έτσι ήταν και εκείνη τη μέρα. Γιατί εγώ, όμως, ένιωθα τόση ζέστη; Γιατί το κρύο δε μ΄ έπιανε; Γιατί, αν ακουμπούσα το χιόνι (αν υπήρχε), εκείνο θα έλιωνε; Καλά, εντάξει, το παράκανα με τις υπερβολές! Ο λόγος, όμως, για τον οποίο ένιωθα τόση ζέστη, στις 27 Οκτωβρίου, είναι ότι πήγα για πρώτη φορά στο γήπεδο!!! Επί αγγλικού εδάφους! Για να δω αγγλικό αγώνα!!! Εκπληρώνοντας, έτσι, ένα όνειρο πολλών, μα πάρα πολλών ετών!!!

Γιατί, αλήθεια, επί πολλά έτη ήθελα να πάω σε αγγλικό αγώνα. Οποιασδήποτε κατηγορίας, δε με ενδιέφερε. Ήμουν πεπεισμένος ότι θα έβλεπα εξαιρετικό θέαμα, λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα του αγγλικού ποδοσφαίρου: δύναμη, ταχύτητα, τρέξιμο, κλπ. Η αλήθεια είναι ότι δεν το κυνηγούσα και πολύ, το όνειρο αυτό, ακόμα και όταν έφθασα εδώ – τα μαθήματα, βλέπετε, και το τρέξιμο, με απωθούσαν απ΄ αυτό, καίτοι το είχα στην άκρη του μυαλού μου διαρκώς. Η ευκαιρία μου δόθηκε μερικές μέρες πριν το Σάββατο, όταν δέχθηκα πρόσκληση από τα παιδιά του μαθήματος να πάμε όλοι μαζί σε αγώνα. Δέχθηκα, αν και στην αρχή λέγαμε να πάρουμε press tickets (εισιτήρια για εκπροσώπους του Τύπου), τα οποία είναι δωρεάν, για να αποφύγουμε τις εξωφρενικές τιμές των αγγλικών γηπέδων! Τελικώς, όμως, εισιτήριο Τύπου δεν εξασφαλίστηκε, γι΄ αυτό και οι περισσότεροι της παρέας.. λάκισαν!!! Χαχα!! Και δεν ήθελαν να πάνε. Εγώ, όμως, είδα την ευκαιρία. Και δε λογάριασα χρήματα..

Τόπος, λοιπόν, το Vale Park. Αρκετά μακριά από εκεί που μένουμε. Δώσαμε, λοιπόν, ραντεβού σε ένα σημείο, και μπήκαμε στο αμάξι για να πάμε.

Μετά από οδήγηση μερικών λεπτών, στο αμάξι ενός φίλου, φτάσαμε στο γήπεδο. Μικρό γηπεδάκι, γραφικό, κλασικό αγγλικό γήπεδο ομάδας Γ΄ Εθνικής (απ΄ το 1950 είναι η έδρα της γηπεδούχου). Όταν φτάσαμε, το ψιλόβροχο που έπεφτε ακόμα δεν ήταν δυνατό. Έτσι, με τη μια, πήγαμε στα εκδοτήρια, και βγάλαμε τα εισιτήριά μας. Δε μας πήρε πολλή ώρα, αυτό, ευτυχώς, κυρίως λόγω του ότι οι περισσότεροι οπαδοί είχαν ήδη μπει μέσα. Το εισιτήριο: 19 λίρες. Ποσό μεγάλο, και για ομάδα Γ΄ Εθνικής.. Αλλά, είπαμε, δεν το λογάριασα αυτό!

Το γήπεδο δεν έχει αριθμούς στις θύρες. Έχει μόνο αριθμούς των καθισμάτων. Είναι κοινός τόπος στα αγγλικά γήπεδα να κάθεσαι στο κάθισμα που αναγράφεται στο εισιτήριό σου, αλλά εκείνη τη μέρα κάτσαμε όπου να ΄ναι. Οι θέσεις μας ήταν πίσω από το ένα τέρμα και λίγο πιο ψηλά, κάτι που μας δυσκόλευε να βλέπουμε τι γινόταν στην απέναντι εστία, αλλά, δεν πειράζει – είναι, άλλωστε, τόσο μικρό το γήπεδο της Vale, που μπορούσες να δεις τι παίζει, έστω και δύσκολα.

Ακριβώς μπροστά μας, ορθωνόταν ο ηλεκτρονικός πίνακας του γηπέδου – μόνο που εμείς βλέπαμε την πίσω μεριά του!! Επιπλέον, ο πίνακας ήταν πολύ μεγάλος, και μας έκοβε αρκετό μέρος από την ελεύθερη θέα. Δε μας δυσκόλευε να βλέπουμε αγώνα, αλλά περιόριζε λίγο την ορατότητα προς τα πάνω. Η κερκίδα, ήδη γεμάτη όταν φθάσαμε, ήδη είχε αρχίσει τα τραγούδια!! Βρήκαμε θέσεις, και κάτσαμε: όλα τα καθίσματα, πολύ άνετα, και καθαρά, κυρίως. Τριγύρω μου, υπήρχαν γονείς με τα παιδάκια τους, άνδρες με τις γυναίκες τους, αλλά κυρίως νέοι. Πολλοί νέοι.

Δε σας είπα ακόμα το πιο σημαντικό: το ματς!! Ποιοι παίζανε!! Port Vale vs Swindon Town!!! Η Πορτ Βέηλ είναι η δεύτερη ομάδα του Stoke, μαζί με τη Stoke City. Το παιχνίδι ήταν για τη Γ΄ Εθνική Αγγλίας (League One, τη λένε εδώ). Η Port Vale, έχοντας ήδη αλλάξει δύο προπονητές φέτος, βρίσκεται στην 22η (από 24 ομάδες) θέση, ενώ η Σουίντον, άρτι προβιβασθείσα από την Δ΄ Εθνική, είναι 8η. Το φαβορί, προφανές..

Επίσης, δε σας είπα και τα άλλα: στο γήπεδο πήγα μαζί με το μοναδικό άτομο από τα παιδιά της σχολής που ενδιαφερόταν πραγματικά για το παιχνίδι. Την E., η οποία κατάγεται από το Σουίντον, και βρήκε ευκαιρία να δει την ομάδα της από κοντά (άλλωστε, κάθε Σάββατο, είναι στο γήπεδο). Άτυχος μέσα στην τύχη μου, λοιπόν, μιας και πήγα μαζί της, έκατσα στην εξέδρα των… φιλοξενούμενων!!! Οπότε, ενώ ήθελα μετά μανίας να υποστηρίξω την Πορτβεηλάρα, αναγκαστικά παρίστανα τον οπαδό της Σουίντον!!! Τουλάχιστον, το καλό είναι ότι η Σουίντον φοράει κόκκινα, όπως ο Ολυμπιακός, η ομάδα μου – ήταν μια παρηγοριά αυτό. Και, κάτι που μου ΄κανε εντύπωση: αν κα στριμωγμένοι σε μια μόνο κερκίδα του γηπέδου, πίσω από το ένα τέρμα, οι οπαδοί της Σουίντον ήταν πολύ περισσότεροι από τους οπαδούς της Βέηλ!! Ίσως τα γεγονότα στην ομάδα τους να αποθάρρυναν τους ντόπιους οπαδούς απ΄ το να πάνε στο γήπεδο. Φαινόταν ξεκάθαρα, το γήπεδο ήταν άδειο, στις απέναντι κερκίδες. Και το ψιλόβροχο, όλο και δυνάμωνε..

Πριν το παιχνίδι, κλασικά, τραγούδια απ΄ τα μεγάφωνα, και η μασκότ της Βέηλ, ένα συμπαθέστατο σκυλάκι (ένας τύπος, δηλαδή, ντυμένος σκυλάκι), να μοιράζει γλυκά και καραμέλες στα παιδιά των φιλοξενούμενων!! Μέχρι τη στιγμή που ένας οπαδός της Σουίντον πήγε και το.. κοπάνησε, το καημένο, μέσα στη μούρη!!! Δε μ΄ άρεσε αυτό. Ήταν ίσως η μόνη στιγμή που ένιωσα άσχημα στο γήπεδο: σου δίνει γλυκά, ρε μαλάκα, και πας και βαράς τη μασκότ; Τι να πει κανείς!!! Τέλος πάντων. Η γιορτή συνεχίστηκε, και, μετά από λίγο, με τον ύμνο της ομάδας να αντηχεί στα μεγάφωνα (κλασική αγγλική μπαλάντα, όπως όλοι οι ύμνοι των αγγλικών ομάδων), η Port Vale (ντυμένη στ΄ άσπρα) και η Swindon Town (ολοκόκκινη εμφάνιση) μπήκαν στο γήπεδο (η ανάκρουση των συνθέσεων γίνεται αμέσως μόλις μπουν οι ομάδες στο γήπεδο). Και το ματς άρχισε (με ο ψιλόβοχο να δέρνει τους παίκτες, πια, για τα καλά)!!!

Προσπαθώντας να φαίνομαι όσο το δυνατόν πιο… φανατικός Σουιντονιανός, φώναξα κι εγώ δυό τρεις φορές. Πάντως, το παιχνίδι ξεκίνησε ομαλά και ήσυχα, με τους οπαδούς της Vale να ψαλμουδίζουν ένα υποτονικό “Vale! Vale!” (με αποτέλεσμα οι οπαδοί της Σουίντον, πιο φωνακλάδες, να φωνάξουν: “Shall we sing a song for you?“, “να σας τραγουδήσουμε εμείς ένα τραγούδι;“, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει σε γέλια η κερκίδα). Η E., δίπλα μου, φανατική σουιντονιανή, με την φανέλα της ομάδας ήδη φορεμένη, να κραυγάζει αβέρτα κάθε φορά που η ομάδα έπαιρνε τη μπάλα: όπως και όλοι οι άλλοι! Όταν η ομάδα τους έπαιρνε τη μπάλα, σ΄ όποιο σημείο και να ΄ταν, αυτοί φώναζαν λες και είχε μπει.. γκολ!! Είχαν αναμφίβολα κερδίσει τη μάχη της κερκίδας.

Στο 18ο λεπτό, η Vale έχει τη μπάλα, σε μια από τις λίγες επιθέσεις που οργάνωσε σ΄ εκείνο το διάστημα (κι αφού η άμυνά της είχε μπει για τα καλά στη δράση), έξω απ΄ την περιοχή της Swindon. Ένας παίκτης της Vale, λίγο δίπλα απ΄ το ημικύκλιο της μεγάλης περιοχής, επιχειρεί σέντρα, η μπάλα χτυπά στο χέρι του αμυνόμενου μπροστά του, ο οποίος είναι μέσα στην περιοχή: ΠΕΝΑΛΤΥ!!! Οι οπαδοί της Σουίντον ξεσηκώνονται και στολίζουν με αγγλικά… “γαλλικά” το διαιτητή! Μερικά απ΄ αυτά που είπαν δεν είναι για να τ΄αναφέρω!! Η απόφαση, όμως, δεν παίρνεται πίσω, παρά τις διαμαρτυρίες των παικτών (προσωπική μου άποψη, δεν υπήρχε πέναλτυ, καθώς ο παίκτης ήταν πολύ κοντά στη φάση, οπότε μάλλον θεωρείται ακούσιο το χέρι – η φάση έγινε στο τέρμα που ήταν ακριβώς μπροστά μας). Ο παίκτης με το 10 της Βέηλ, εκτελεί, γκολ!!! 1-0. Το αουτσάιντερ του αγώνα παίρνει το προβάδισμα, με αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν οι οπαδοί της Βέηλ, για πρώτη φορά στον αγώνα! “You woke up finally“, “ξυπνήσατε επιτέλους“, η απάντηση των οπαδών της Σουίντον!!!

Ένα λεπτό μετά, η Βέηλ απέδειξε γιατί είναι από τις χειρότερες ομάδες της κατηγορίας. Η Σουίντον κερδίζει φάουλ απ΄ τα αριστερά όπως επιτίθεται, εκτελείται, κεφαλιά απ΄ το νο4 της Σουίντον, ΥΕΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΗΗΗΗ!!! 1-1!!! Άμεση η ισοφάριση από τους “κόκκινους”, και οι οπαδοί τους τρελαίνονται στην κερκίδα. Τι να κάνω κι εγώ, ο δύσμοιρος, πανηγυρίζω, μη με δείρουνε εδώ!!!

Αυτό, όμως, που (εκνευρίζει τους οπαδούς και) αποσυντονίζει τους παίκτες της Σουίντον, δεν είναι μόνο το ψιλόβροχο, αλλά και ο διαιτητής. Από την αρχή του αγώνα, ο διαιτητής (εν ονόματι Andy Penn, από το σύνδεσμο των West Midlands, περιοχή της Αγγλίας στην οποία, παρεμπιπτόντως, βρίσκεται το Stoke City…) έχει μια ανεξήγητα φιλική συμπεριφορά προς την Βέηλ. Ήδη οι παίκτες και οι οπαδοί των “κόκκινων” διαμαρτύρονταν για μερικά σφυρίγματα πριν το 1-0, αλλά, μετά το πέναλτυ, αρχίζουν και γίνονται για τα καλά καχύποπτοι και εκνευρισμένοι. Κι όσο το παιχνίδι κυλά και ο διαιτητής δίνει σφυρίγματα στη Βέηλ, τόσο φωνάζουν και χτυπιούνται παίκτες και οπαδοί. Προσωπική μου άποψη, ο διαιτητής δεν ήταν καλός. Όντως “έσπρωχνε” τη Βέηλ. Μερικά από τα σφυρίγματα, ούτε ο κόουτς της Βέηλ δε θα τα ΄δινε!!

Το παιχνίδι, όμως, συνεχίζεται. Κι είμαστε στο 26ο λεπτό του πρώτου μέρους. Η Vale, αφού είδε ότι μπορεί να χτυπήσει το παιχνίδι, έχει λίγο πιο ανεβασμένη την ψυχολογία, και αρχίζει να οργανώνει καλύτερα τις επιθέσεις της. Λίγο πιο πριν, έχει χάσει ήδη μια κλασική ευκαιρία, όταν ο γκολκίπερ της Σουίντον μπλόκαρε την κοντινή προβολή του φορ της. Εκείνο το λεπτό, όμως (26′), η Vale οργανώνει μια εξαιρετική αντεπίθεση, η μπάλα έξυπνα περνά στον δεξιό εξτρέμ που ΄χει συγκλίνει λίγο δίπλα απ΄ το ημικύκλιο, σουτ του τελευταίου στην κλειστή (δεξιά) γωνία του γκολκίπερ της Σουίντον, ΥΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΑΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ!!! 2-1 για την Πορτ Βέηλ, μετά από μια εκπληκτική σε οργάνωση αντεπίθεση!!! Ο Δαβίδ ρίχνει μια δεύτερη πετριά στον Γολιάθ, ο οποίος νιώθει πια τα πόδια του να παραλύουν!!! Το μόνο που ΄χει πια να κάνει η Βέηλ, είναι να κρατήσει το υπέρ της σκορ.

Όντας καλύτερη ομάδα, η Σουίντον παίζει καλύτερα, αλλά η Βέηλ ανθίσταται με ψυχραιμία. Κι έτσι, λήγει το ημίχρονο, με 2-1 για την Βέηλ. Στο μεταξύ, οι οπαδοί της Σουίντον έχουν ήδη καταθέσει την άποψή τους για τον προπονητή της Πορτ Βέηλ, απευθυνόμενοι στους οπαδούς της: “Who’s your coach? Is the referee, is the referee, is the referee“!!!

Στο ημίχρονο, πήγαμε μέσα, στο φουαγιέ του γηπέδου, έξω απ΄ τις θύρες. Είναι πιο ζεστά, εκεί. Ουρές οι οπαδοί έπαιρναν σάντουιτς με λουκάνικα και την απαραίτητη μπύρα, στο κυλικείο με το ευφάνταστο όνομα “The Penalty Spot” (“Το σημείο του πέναλτυ”)!! Εκεί, δε, ανακάλυψα γιατί είναι απαγορευτικό να πας στο γήπεδο, ιδίως εάν δεν έχεις υψηλό εισόδημα: τα σάντουιτς, 5 λίρες. Το τσάι, 1, και η μπύρα, 3.5, ή κάπου τόσο. Πολύ ακριβά, και για ομάδα Γ΄ Εθνικής! Αποφάσισα να μην πάρω τίποτα. Άλλωστε, δεν πεινούσα. Γυρίσαμε στις θέσεις μας περίπου 10 λεπτά μετά. Το β΄ μέρος άρχιζε!!!

Στο β΄ μέρος, κυριολεκτικά, κάθε φορά που η Σουίντον περνούσε το κέντρο, κέρδιζε κόρνερ, έκανε επίθεση, γενικώς, οι οπαδοί της ούρλιαζαν και τρελαίνονταν, σαν να ΄χε βάλει γκολ η ομάδα!! Ήθελαν πολύ να νικήσει η ομάδα τους, και, όπως μου ΄πε και η E., δεν είναι δυνατόν να χάσουν από την Πορτ Βέηλ! Η Σουίντον φέτος χτυπάει play-off, στην League 1, και δεν είναι δυνατόν να μείνει πίσω από μια ήττα από τη Βέηλ! Οι οπαδοί της Σουίντον έχουν υψηλές απαιτήσεις από την ομάδα τους, και είχε επέλθει μέγας εκνευρισμός στις τάξεις τους, όπως και στους παίκτες της ομάδας, οι οποίοι ήταν φανερό ότι είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους, αν και είχαν μπει μέσα με φούρια και διάθεση για γρήγορο γκολ στην αρχή του αγώνα. Όσο, όμως, η ομάδα τους δε σκοράριζε, κι όσο ο διαιτητής (όντως) ήταν εναντίον τους, και οι μεν και οι δε, παίκτες κι οπαδοί, εκνευρίζονται. Εκείνο το απόγευμα έμαθα μερικές ωραίες αγγλικές βρισιές, χάρη στους από πάνω μου οπαδούς της Σουίντον.

Στο μεσοδιάστημα, σε α΄ και β΄ μέρος, έκανα και το απαραίτητο… φωτορεπορτάζ, τραβώντας φωτογραφίες και βίντεο με το κινητό. Εκείνες τις στιγμές, πραγματικά, αναθεμάτισα το ότι αφαιρούμαι και ξεχνώ πράγματα, εν προκειμένω τη φωτογραφική μου μηχανή. Τι να πει κανείς. Τη χρειαζόμουν εδώ. Αλλά, δεν πειράζει, έστω κι έτσι, την έκανα τη δουλειά μου.

Προς το τέλος του αγώνα, και ενώ η Πορτ Βέηλ ανθίστατο σθεναρώς (πράγμα που επίσης εκνεύριζε τους παίκτες της Σουίντον, αφού οι φάσεις τους δεν “τους έβγαιναν”), σημειώθηκαν οι φάσεις του αγώνα. Η πίεση και η αγωνιστική ανωτερότητα της Σουίντον απέδωσαν καρπούς, αφού δημιούργησαν δύο εξαιρετικές ευκαιρίες (τουλάχιστον, αυτές σημείωσα εγώ, διότι οι οπαδοί της Σουίντον μέτρησαν κάπου… 20 τέτοιες, λογαριάζοντας μέσα και τις αποτυχημένες… σέντρες της ομάδας τους!!!): στην πρώτη ευκαιρία, ο φορ της Σουίντον μπήκε στην περιοχή, πλάσαρε από πολύ κοντά, αλλά ο κίπερ το ΄πιασε, ενώ στη δεύτερη, ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν τη λήξη, δύο παίκτες της Σουίντον άλλαξαν πάσα μέσα στην περιοχή, κι ενώ ήταν μόνοι τους με το γκολκίπερ, αλλά ο αποδέκτης της πάσας έστειλε τη μπάλα λίγο πάνω απ΄ το δοκάρι, ευρισκόμενος μόλις ένα μέτρο απόσταση απ΄ το τέρμα!!! Αυτό ήταν.. Παίκτες και οπαδοί πείστηκαν ότι γκολ δε θα ΄μπαινε, συμβιβάστηκαν, και κάπου εκεί έληξε και το παιχνίδι, βρίσκοντας απογοητευμένους τους οπαδούς της Σουίντον, ενώ τους αντίστοιχους της Βέηλ να πανηγυρίζουν δεόντως!! Ο Δαβίδ ξάπλωσε τον Γολιάθ, το μεγάλο ψάρι ξαπλώθηκε απ΄ το μικρό: αυτό το καλό έχουν μερικές φορές το ποδόσφαιρο και η ζωή..

Φύγαμε γρήγορα, μαζί με τις μάζες των οπαδών της Σουίντον, οι περισσότεροι απ΄ τους οποίους είχαν φθάσει με λεωφορεία ειδικά ναυλωμένα για το ταξίδι. Γύρω μου, λυπημένα πρόσωπα, οργισμένα και αγανακτισμένα. Όσο κι αν υποστήριζα τη Βέηλ, ομολογώ, κάποιες φορές μέσα στον αγώνα κι εγώ τον έβρισα το διαιτητή (στα ελληνικά, φυσικά!). Ήταν απαράδεκτος. Αλλά, ότι έγινε έγινε. Πάντως, έπρεπε να δείτε τη φάτσα της E. μετά τον αγώνα!! Όταν είχα δει μαζί με τα παιδιά τις ήττες της Εθνικής Αγγλίας ποδοσφαίρου και ράγκμπυ πρόσφατα, μετά το τέλος ήταν όλο γελάκια και χαρές, όλοι, και αυτή!!! Μετά το τέλος του παιχνιδιού αυτού, ήταν σα να ΄χανε πέσει τα καράβια της έξω!!! Εικόνα, που μου ενισχύει την άποψη περί των ισχυρότατων δεσμών του Άγγλου με την ομάδα της πόλης του, της καταγωγής του, του αίματός του. 

Πήραμε το λεωφορείο, και φτάσαμε στο Πανεπιστήμιο, όπου και κατεβήκαμε. Ευτυχώς, δεν έβρεχε πολύ. Ευχαρίστησα την E. γι΄ αυτή την ευκαιρία που μου ΄δωσε να πάω στο γήπεδο, και τράβηξα για το σπίτι. Ίσως ένα από τα πιο σπουδαία πράγματα που θα φέρω μαζί μου, απ΄ την Αγγλία, θα ΄ναι αυτό το εισιτήριο του αγώνα, το οποίο φύλαξα στο γραφείο μου. Όπως κάνω με όλα τα εισιτήρια αγώνων που έχω. Αυτό, όμως, είναι πιο σπέσιαλ!  

Έτσι, πραγματοποιήθηκε ένα όνειρο ετών. Να πάω σε αγγλικό αγώνα. Επόμενος στόχος, να δω αγώνα της Stoke City!!! Οψόμεθα…

3 comments on “Όνειρο ζω!!!

  1. Με λίγα λόγια, πήγες σε ένα μικρό γηπεδάκι, όπου παρακολούθησες δύο ομάδες επιπέδου 3ης κατηγορίας να αγωνίζονται σε ένα παιχνίδι με κακή διαιτησία…Συγνώμη, αλλά μπορούσες απλά να κάτσεις στην Ελλάδα και να δεις οποιοδήποτε ματς της Superleague!!!😀

  2. Στα παλιά μου τα παπούτσια και η Σούπερ Λίγκα και όλα!!!
    Είδα ματς σε αγγλικό έδαφος, και δε με νοιάζει τίποτα!! Ήταν φοβερή εμπειρία!!! Απλώς, έτυχε να είναι έτσι οι συγκυρίες.
    Μη μου συγκρίνεις τώρα Σουπερλίγκες με Αγγλία!!! Μην τρελαθούμε κιόλας!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s