To blog or not to blog?

Δεν ασχολούμαι καιρό με το blogging. Περισσότερο, ακόμα και τώρα, δηλώνω αναγνώστης (συστηματικώς) διαφόρων blogs ή απλών κειμένων, παρά συγγραφέας. Πόσο καιρό είναι που ασχολούμαι μ΄ όλο αυτό; Ούτε που θυμάμαι (φανταστείτε..).

Ούτε θυμάμαι και το λόγο, για τον οποίο ξεκίνησα το blogging. Απλώς, κάθε μέρα πια, βρίσκομαι μπροστά σε μια λευκή “σελίδα χαρτί” (αναλογικά), με σκοπό να τη γεμίσω με ένα κείμενο. Το blog μου, αποθηκευμένο στα “Αγαπημένα” για να το βρίσκω γρήγορα, θέλει το καθημερινό του “γέμισμα” με κείμενο. Θυμάμαι πολύ καλά, τι έλεγα πριν αρχίσω το blogging: “Τα blogs είναι σαν τις γυναίκες: θέλουν κάθε μέρα φροντίδα, να ασχολείσαι μαζί τους, να τους αφιερώνεις χρόνο, κλπ. Δεν είμαι σίγουρος, αν πάρουμε την αναλογία, ότι μπορώ να ”συντηρήσω” ένα blog“. Κι όμως, να, που το κατάφερα!

Είναι και το άλλο. Είχα ανάγκη να γράφω στα ελληνικά. Όπως έπραττα, δηλαδή, όσο ήμουν στην Ελλάδα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, εδώ, στην Αγγλία, βρέθηκα στη θέση να πρέπει να συγγράψω επιστημονικό κείμενο (όχι απλές εκθεσούλες, όπως γράφαμε στο φροντιστήριο..) στα αγγλικά. Από τότε που ήρθα εδώ, κρατάω σημειώσεις, συγγράφω εργασίες, κλπ, στα αγγλικά. Λογικό. Ήθελα όμως να έχω και κάτι να γράφω στα ελληνικά. Μήπως αυτός ήταν ο λόγος που άρχισα το blogging; Είναι ένας απ΄ τους πολλούς.

Ένας ακόμα λόγος που δεν ήθελα να αρχίσω το blogging είναι ότι σ΄ αυτή τη διαδικασία δίνεις πράγματα από εσένα, σε δεκάδες ή εκατοντάδες αναγνώστες (στην περίπτωσή μου, σε όχι πάνω από 5-6..). Πράγματα που βγαίνουν από σένα. Φύσει κλειστός, εγώ, δεν τα πολυμπορώ αυτά τα πράγματα που σε εκθέτουν στους άλλους. Ποιος ποιητής ήταν εκείνος που ΄χε γράψει ότι το γράψιμο είναι πληγή; Ή είχε πει κάτι άλλο; Εννοούσε, πάντως, ότι μέσω του γραψίματος γίνεσαι βορά των άλλων, αφού φαίνονται οι πληγές σου και σπάει η πανοπλία σου – από την άλλη, καλό είναι αυτό, διότι μπορεί να βρεις ανθρώπους με τα ίδια ενδιαφέροντα ή σκέψεις.

Από την άλλη, κινδυνεύεις, λόγω των απόψεών σου, να χαρακτηριστείς. Άλλος ένας λόγος για τον οποίο δεν ήθελα να αρχίσω το blogging. Δεν είναι φοβερά άδικο να σε (κακο-)χαρακτηρίσει ένας άνθρωπος από ένα κείμενό σου και μόνο, χωρίς να σε ξέρει προσωπικά; Μου ΄χει συμβεί και παλαιότερα, σ΄ ένα forum κάποιας σχολής του Πανεπ/μίου Αθηνών, και δε μ΄ άρεσε καθόλου (περιττό να πω ότι σ΄ αυτό το φόρουμ ελάχιστα πια μπαίνω, αν και παλαιότερα μόνο πρώτη σελίδα δεν το ΄χα βάλει). Είναι ένας από τους κινδύνους του blogging κι αυτός.

Ένα ακόμα σημείο που σκεπτόμουν πριν αρχίσω το blogging: ποιος θα με διαβάζει; Δεκάρα τσακιστή δε δίνουν οι άλλοι για όσα σκέπτομαι, όσα λέω, κλπ. Η απάντηση, σ΄ αυτό, έτοιμη: “Τι σε νοιάζει; Για σένα το γράφεις“. Ναι. Δεν αντιλέγω. Ο Μετράνθρωπος είπε, όμως, στο νέο του κείμενο, ότι η αναγνωσιμότητα σου δίνει μια άλφα δυναμική να συνεχίσεις. Τι νόημα έχει να συνεχιστεί κάτι, το οποίο δεν έχει απήχηση; Γι΄ αυτό και έλεγα να μην αρχίσω το blogging. Είναι άραγε ενδιαφέροντα στους περισσότερους όσα γράφω; Τι να πω.

Όπως βλέπετε, όμως, και το blog έχω, και γράφω, και όλα. Τι να άλλαξε, άραγε; Ιδέα δεν έχω. Και, προς το παρόν, δεν σκοπεύω να το παρατήσω. Κι αρχίζει και να μ΄ αρέσει σιγά σιγά..

Υ.Γ.: Συγγνώμη και για τον πολυφορεμένο τίτλο. Καημένε Σαίξπηρ.. Αν ήξερες τι θα τραβούσαν οι αιώνιοι στίχοι σου από όλους εμάς τους ανέμπνευστους!!!

2 comments on “To blog or not to blog?

  1. To blog not to blog.. είναι το σωστό.Γιατί στον Άμλετ αναφέρεται ως να ζει κανείς να μη ζει..Χωρίς διαζευτικό «η». Λεπτομέρεια βέβαια..

  2. Ναι, θυμάμαι την ανάλυση αυτή στο βιβλίο του Γιώργου Χειμωνά, για τον Άμλετ. Το ΄χαμε πάρει στο πρώτο έτος, λόγω της Ρήγου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s