Αγγλίδες…

Από τον τίτλο του παρόντος κειμένου, θα μπορούσε ο καθείς να υποθέσει ότι ο συγγραφέας πρόκειται να μιλήσει για τις Αγγλίδες από την καθαρά σεξουαλική σκοπιά. Βεβαίως, μπορεί ο καθένας να υποθέσει και οτιδήποτε άλλο, δεν είναι ανάγκη να υποθέσει αυτό! Η αλήθεια είναι, ότι θέλω πολύ να μιλήσω για τις Αγγλίδες – αλλά, για κάτι άλλο.

Θα δομήσω το παρόν κείμενο επάνω στην έννοια της σύγκρισης. Εξηγούμαι (και απολογούμαι, εάν το κείμενο φανεί ότι είναι προσβλητικό – δεν έχω καμία τέτοια πρόθεση).

Στην Ελλάδα, όταν η λέξη ποδόσφαιρο ακουστεί από γυναικεία αυτιά, η πιθανότερη αντίδραση θα είναι ένας μορφασμός απίστευτης απέχθειας, ακόμα και μίσους. Το λιγότερο, ο ωτακουστής θα αδιαφορήσει, ενώ, μια άλλη πιθανότητα είναι ο ωτακουστής να αρχίσει και να καταφέρεται εναντίον του ποδοσφαίρου. Έχω συναντήσει παραδείγματα από όλες τις περιπτώσεις. Μια κοπέλα, π.χ., μου είχε πει κάποτε: “Το ποδόσφαιρο είναι μόνο για εκείνους που δεν έχουν τι να κάνουν στη ζωή τους“. Μια άλλη, δε, δήλωσε: “Ευτυχώς που υπάρχουν και αγόρια που προτιμούν να κάνουν έρωτα στην κοπέλα τους, παρά να την παραμελούν για να βλέπουν μπάλα“. Μια τρίτη, επιπροσθέτως, επιχειρηματολόγησε ότι “Μισώ το ποδόσφαιρο – αποσπά το αγόρι μου, όλη την ώρα παίζει ή βλέπει ποδόσφαιρο, και δε βγαίνει συχνά μαζί μου“. Κάποιες άλλες, ακόμα (π.χ. Μενεγάκη) δε γνωρίζουν τίποτα από μπάλα, δεν ασχολούνται, δεν ξέρουν τι σχήμα έχει η μπαλίτσα. Τις ρωτάς “τι ομάδα είσαι;“, και απαντάνε: “Τι; Αίματος;” (δεν θα γίνω άδικος: υπάρχουν και πολλά αγόρια που το κάνουν αυτό, καθώς και όλα τα προαναφερθέντα – αλλά εδώ, μιλάμε για κορίτσια). Δεν έχουν ιδέα για το ποιος είναι ο βαν Μπάστεν ή ο Κρόιφ ή ο Κλάιφερτ ή δεν ξέρω ΄γω ποιος άλλος. Η μόνη σχέση που έχουν (ορισμένα) κορίτσια με τη μπάλα, είναι η εξής: “Πωπω, καλέ τι κούκλος που είναι ο Άρτουρ Μπόρουτς!! Θέλω αφίσα του, τώρα!“, ή “Δεν είναι μανούλι ο Ντελ Πιέρο;“, ή “Και τι δε θα ΄δινα να ΄μουν η κοπέλα του Κακά ή του Σεβτσένκο“, κλπ.. Δεν έχουν ιδέα για τις ποδοσφαιρικές ικανότητες των παικτών, αλλά επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους σε κάτι άλλο, που ναι μεν έχουν οι παίκτες (σεξ απίλ) αλλά δεν είναι αυτό για το οποίο αναγνωρίστηκαν. Άσε το άλλο: όταν μιλάνε για μόδα ή παπούτσια ή ρούχα ή κλαμπ ή ότι άλλο, σε κατηγορούν, άμα δεν τα ξέρεις (“Μα, αυτά είναι τα σημαντικά; Με τι θα ασχολούμαι, με τη μπάλα;“). Και, ίσως το υπέρτατο όλων, θεωρούν ότι ρίχνονται (το ίδιο συμβαίνει και με αγόρια) εάν ασχοληθούν με τη μπάλα.. Σαν να είναι κάτι το κατώτερο, το ποταπό, το μηδαμινό..

Πάμε τώρα στις Αγγλίδες. Χθες, ήμουν με τα παιδιά απ΄ το μεταπτυχιακό (σ.σ. Αθλητική δημοσιογραφία) και συζητούσαμε. Σε μια στιγμή, λέει ένας: “Είδατε το γκολ του Ρούνεϋ με την Εσθονία; Γκολάρα, ε;“, και πετάγονται τα κορίτσια του μαθήματος: “Ooooh, yeah!! How exciting!!!“, με πόση χαρά!! Ή, το άλλο, με πόση χαρά δίνονται στα αθλητικά νέα, κάθε είδους (όχι μόνο μπάλα, αλλά κυρίως αυτή): πάνε, ψάχνουνε, βρίσκουν, γουστάρουν!!! Οι κοπέλες που έχουμε στο μάθημα έχουν παίξει στο παρελθόν, μάλιστα, μπάλα!!! Η μία, δε, απ΄ αυτές, έχει… εισιτήριο διαρκείας στη Swindon Town, και κάθε Σάββατο είναι στο γήπεδο (πάει μαζί με το αγόρι της!!! – θα το έβλεπες αυτό στην Ελλάδα;..)!!! Και μη βιαστείτε να πείτε “Α, εντάξει, μας μιλάς για τις κοπέλες του μαθήματός σου, που είναι αθλητική δημοσιογραφία – άρα, πάλι στις εξαιρέσεις πέφτεις” – όχι!!! Σε όσες παμπ πήγα, όχι μόνο ήταν γεμάτες κορίτσια, όχι μόνο είχαν το αγόρι τους δίπλα, όχι μόνο παθιάζονταν και φώναζαν και πανηγύριζαν, αλλά παραδέχονται και ευθέως ότι και παρακολουθούν μπάλα (ή ότι άλλο), και τους αρέσει, και παίζουν, και γουστάρουν (μαζί και με το αγόρι τους, βεβαίως βεβαίως)! Κανένα πρόβλημα!!! Αποδέχονται (και) ως μέρος της κουλτούρας τους τον αθλητισμό (μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι οι Άγγλοι δημιούργησαν δεκάδες αθλήματα), τον εκμεταλλεύονται, γουστάρουν, διασκεδάζουν, και δεν πιστεύουν ότι ρίχνονται (έτσι λέω, τουλάχιστον – έχω δει πάρα πολλά κορίτσια να ασχολούνται εδώ, με τα αθλητικά)… Έκανα και ένα μίνι γκάλοπ, σήμερα, στις κοπέλες του μαθήματος που δεν είναι στην αθλητική δημοσιογραφία: η απάντηση όλων (σχεδόν) ήταν καταφατική: “ναι, γουστάρουμε πολύ τη μπάλα – και βλέπουμε, και γουστάρουμε, κι άμα λάχει παίζουμε κιόλας“!!! Και, μάλιστα, αυτά τα λόγια (όπως και όλες οι ανωτέρω συμπεριφορές) ειπώνονται από κοπέλες πάρα πάρα πολύ εμφανίσιμες, με το καθρεφτάκι όλη την ώρα σε ακτίνα χειρός (που ΄λεγε κι ένας καθηγητής μου στο Παν/μιο), με ωραία ρούχα, κλπ.. Αυτά είναι!!!

Νομίζω, ότι δεν υπάρχει λόγος να γράψω οτιδήποτε άλλο. Είναι φανερό το αποτέλεσμα της σύγκρισης. Άλλες “χτυπάνε” τίτλο, και άλλες πάνε για υποβιβασμό στη Β΄ Εθνική.. Άλλες “σηκώνουν” Τσάμπιονς Λιγκ, κι άλλες αποκλείονται από την Ντομανιάνο στο Ιντερτόττο.. Άλλες παίζουν ημιτελικά Μουντιάλ, κι άλλες στο Β΄ τοπικό Ζαλογκοχωρίου.. Δε μπορώ να πείσω κάποιον να του αρέσει κάτι – μπορώ όμως να τον πείσω να μην το καταδικάζει χωρίς γνώση. Άλλες, δε χρειάζεται να τις πείσεις – απλώς, πας και βλέπεις μαζί τους το Μάντσεστερ-Τσέλσι!!!

 Υ.Γ.: Για να μην παρεξηγηθώ. Γνωρίζω Ελληνίδες που και με τη μπάλα ασχολούνται, και διαρκείας έχουν, και παίζουν κι ευχαριστιούνται και γουστάρουν (μερικές είναι πιο κάφροι κι από άντρες)! Και όμορφες είναι, και δε χαλιούνται, και είναι γι΄ αυτές σημαντικό κομμάτι η μπάλα. Στην Ελλάδα, όμως, αυτές οι κοπέλες είναι η εξαίρεση – ακούς ότι η άλλη γουστάρει τη μπάλα και μένεις με το στόμα ανοικτό. Εδώ, είναι ο κανόνας.

4 comments on “Αγγλίδες…

  1. Hello?! Οι Αγγλίδες είναι τόσο άσχημες που μόνο παίζοντας ποδόσφαιρο θα μπορέσουν να κάνουν κάποιον να τις προσέξει. Εγώ ξέρω περισσότερα αλλά δε το παίζω ξερόλας μπροστά σε μια αντροπαρέα για να μπορέσω να εγκλιματιστώ και να με αποδεκτούν! Σκασίλα μας!!

  2. ΟΚ!! Εσύ, που ξέρεις τις Αγγλίδες καλύτερα, έχεις όλα τα δίκια. Άλλωστε, και ζεις εδώ, και τις βλέπεις, και τις ζεις, και όλα!! Τι να λέμε τώρα..
    Σκασίλα μας μεγάλη, και δέκα παπαγάλοι, λοιπόν!!!😀

  3. Χωρίς προσωπική γνώση του τι γίνεται στην Αγγλία, θα συμφωνήσω με το Γιώργη. Αλίμονο αν δεν παρακολουθούσαν οι Αγγλοι (και οι Αγγλίδες βεβαίως βεβαίως) ποδόσφαιρο, αφού το γεννήσανε. Σαν να είμαι εγώ ελληνίδα και να μην πίνω ούζο.. Μην τρελαθούμε τώρα!
    Αν γνωρίζω καλά, (Γιιώργη με διορθώνεις αν κάνω λάθος) το ποδόσφαιρο γεννήθηκε στην Αγγλία στα μέσα του προηγούμενου αιώνα, παιζόταν στις αλάνες από τους πιτσιρικάδες, και έτσι κάποια στιγμή κάποιο κολλέγιο (το Cambridge νομίζω) έβαλε και τους κανόνες. Οι άγγλοι.. το έχουν στο αίμα τους το ποδόσφαιρο, πως να το κάνουμε!
    Επίσης, το αγγλικό πρωτάθλημα νομίζω πως είναι από τα σημαντικότερα στην Ευρώπη (αν όχι στον κόσμο). Δεν έχει τύχει να ακούσετε στην ερώτηση “τι ομάδα είσαι?” μια απάντηση του τύπου: “Είμαι ΑΕΚ αλλά ΡΕΑΛ στην Ευρώπη και CHELSEA στην Αγγλία..” Εγώ το ακούω συχνά, και μάλιστα η ίδια, παρότι Ολυμπιακός γουστάρω RED DEVILS! Τι να γίνει.. Με εμπνέει το χρώμα φαίνεται!!!
    (Εντάξει, το παραδέχομαι, πέρυσι ήμουν και λίγο με τη Bolton, ας όψεται ο Στέλιος..)
    Επίσης, να πούμε και το εξής: στην Αγγλία το ποδόσφαιρο είναι και λίγο.. τοπική υπόθεση. Εξηγώ: Εκεί στην Αγγλία υποστηρίζουν τις τοπικές τους ομάδες πολύ περισσότερο απ’ ότι εμείς εδώ. Με εξαίρεση τον ΑΤΡΟΜΗΤΟ και τους περιστεριώτες, οι περισσότεροι Αθηναίοι είναι με κάποια από τις μεγάλες. Πόσοι Βυρωνιώτες είναι Δόξα Βύρωνα, πόσοι Καισαριανιώτες είναι με τον Αστέρα; Συνήθως είναι με τον Ολυμπιακό ΚΑΙ με τον Αστέρα. Στην Αγγλία όμως, αυτός που είναι από το Manchester θα στηρίξει τη Manchester, αυτός από το Liverpool τη Liverpool και πάει λέγοντας.. Δεν έχει σημασία γι’ αυτούς η κατηγορία. Απλώς γουστάρουν την ομάδα τους.

    Ένα πράγμα μόνο δεν αντέχω στην Αγγλία, και αυτό είναι ο Χουλιγκανισμός, που ξεπερνάει την Ελλάδα κατά πολύ. Γιατί η πολλή πόρωση με την ομάδα φέρνει και πολύ φανατισμό.
    Και για να μην πεις, Γιώργη, ότι στην Αγγλία τα γήπεδα είναι πιο ασφαλή, σε προλαβαίνω: Οι Χούλιγκαν δεν σπάνε στα γήπεδα. Πάνε και μαχαιρώνονται ΕΞΩ από τα γήπεδα, γιατί μέσα έχει σωστή αστυνόμευση. το ότι μαχαιρώνονται όμως απλώς λίγο πιο κει, δεν κάνει καλύτερα τα πράγματα. ..

    Ορίστε πολυλόγησα αλλά με συγχύσατε βραδιάτικο. Πολύ τις υποτιμήσαμε τις γυναίκες στην Ελλάδα μου φαίνεται…

    Με εκτίμηση

    Εκπρόσωπος του συλλόγου των γυναικών που ξέρουν τι είναι το οφσάιντ

  4. @dorothea: Συμφωνώ με όλα όσα λες (σε διορθώνω μόνο στις μικρές ιστορικές λεπτομέρειες: το 1863 μπήκαν οι κανόνες του ποδοσφαίρου, με το “σχέδιο του κ. Thring”).
    Πρέπει όμως να ξαναδιαβάσεις το κείμενό μου: δεν υποτιμώ τις Ελληνίδες, αναφορικά με τη μπάλα. Αναγνωρίζω ότι υπάρχουν πολλές που κατέχουν το τόπι (κάτι που γράφω ξεκάθαρα στο post μου).
    Αυτό που κριτικάρω είναι η γενικότερη αντιμετώπιση του σπορ από την ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ των γυναικών στην Ελλάδα (εδώ, η πλειοψηφία των γυναικών πράττει τα ακριβώς αντίθετα – και όχι, φυσικά, για να τις προσέξουν, όπως λέει η Μέι Χένερις). Και κάνω συγκρίσεις. Αυτό είναι όλο.
    Ξαναλέω, δεν είπα σε κανέναν να του αρέσει η μπάλα. Απλώς, αναφορικά το πιο ασήμαντο σημαντικό πράγμα του πλανήτη (το ποδόσφαιρο), είπα να κάνω μια μικρή σύγκριση..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s