Ένας μήνας πέρασε…

Σήμερα, 15 του Οκτώβρη, συμπληρώνεται (παρά μια μέρα) ένας ακριβώς μήνας από τότε που ήλθα στην Αγγλία. Ακόμα το θυμάμαι: οι βαλιτσάρες στο αεροδρόμιο, οι τόσες ώρες ταξίδι, τα μέρη που είχα ξαναδεί και ξανάβλεπα.. Όλα μου έρχονται στο νου, αυτή τη μέρα.

Ξύπνημα στις 4.30 το πρωί, Κυριακή 16 του μήνα. Είχαμε και εκλογές, εκείνη τη μέρα, αλλά λίγο μ΄ ένοιαζε, είτε το αποτέλεσμα, είτε η διαδικασία – είχα ταξίδι, άλλωστε, οπότε, και να ΄θελα, δε θα ψήφιζα (πάντως, είχα φροντίσει να βάλω γνωστούς να μου πουν το εκλογικό αποτέλεσμα, έτσι, για να το ξέρω απλώς). Το πρώτο τρόλεϋ έφευγε στις 5. Το πρώτο μετρό έφευγε στις 5.15 με 5.30, ενώ το πρώτο μετρό για αεροδρόμιο (“μπλε” γραμμή), στις 5.55. Έπρεπε να προλάβουμε (σ.σ. ήμουν εγώ και η μητέρα μου). Τελικώς, παρά το άγχος, καταφέραμε να προλάβουμε όλες τις γραμμές που μας ενδιέφεραν, και να φτάσουμε στην ώρα μας στο αεροδρόμιο: ήταν, αν θυμάμαι καλά, 6.30 με 6.45. Το αεροπλάνο πετούσε στις 8.15, για Λονδίνο.

Μια χαρά, λοιπόν, πετάξαμε, όλα ωραία, φτάσαμε Λονδίνο, στο αχανές Heathrow. Μετά από μερική περιπλάνηση στις διάφορες αίθουσες του αεροδρομίου, μέχρι να βρούμε τη σωστή έξοδο, να πάρουμε τις βαλίτσες και να υποστούμε τους σχετικούς ελέγχους, πήγαμε στο μετρό. Να σημειώσω εδώ ότι είχαμε ξανακάνει την ίδια διαδρομή πέρσι το χειμώνα, Νοέμβρη του 2006 – κι έτσι, θυμόμασταν το δρόμο, τις εξόδους, τι έπρεπε να κάνουμε, κλπ. Κι ήταν αυτό ένα πλεονέκτημα…

Κατόπιν, πήγαμε στο μετρό, μπλε γραμμή (σ.σ. το μετρό του Λονδίνου έχει, αν θυμάμαι σωστά, 10 με 12 γραμμές). Περιμέναμε στη (μεγάλη) ουρά, βγάλαμε το εισιτήριο, και, κατόπιν, κατ΄ ευθείαν στο τρένο. Δεν είναι γρήγορο το μετρό τους, φανταστείτε, είναι σαν τον δικό μας τον ηλεκτρικό: και τα βαγόνια, και η ταχύτητά του. Καμία σχέση με το σύγχρονο και γρήγορο δικό μας (το δικό τους, βέβαια, το είχαν απ΄ τον… δεύτερο παγκόσμιο, τρόπος του λέγειν – είναι πολύ παλιό, άσχετα αν το ΄χουν όντως εκσυγχρονίσει αρκετά). Από τη μπλε γραμμή, πάμε στην μαύρη (μετά από 45′ περίπου στη μπλε). Μετά από 4 στάσεις της μαύρης, είναι ο σταθμός των εθνικών τραίνων. Από εκεί, παίρνουμε το τραίνο για Μάντσεστερ, το οποίο κάνει στάση στο Stoke! Αυτό ήταν – ουσιαστικά, μετά από 4.5 ώρες ταξίδι, είχαμε φτάσει πια στο τέλος. Οι υπόλοιπες 2.5 ώρες ήταν η απόσταση Λονδίνο-Stoke. Η οποία, πέρασε ευχάριστα, και με λίγο ύπνο, λίγο διάβασμα, λίγο χάζεμα του τοπίου (μοναδικό, πραγματικά), κλπ. Άμα τη αφίξει στο Stoke, κι αφού μας χαιρέτισε ο παλιόφιλος ο Josiah (σ.σ. Josiah Wedgwood, το άγαλμα του οποίου είναι έξω ακριβώς απ΄ το σταθμό του τραίνου στο Stoke – είναι ο τοπικός ήρωας, μιας και συστηματοποίησε την παραγωγή και πώληση των ειδών κεραμικής, στα οποία το Stoke είναι κορυφή παγκοσμίως), πήγαμε κατ΄ ευθείαν στο ξενοδοχείο (στο ίδιο που είχαμε καταλύσει την προηγούμενη φορά, δίπλα στην αγαπημένη μου pub, όπου πάω και βλέπω όλους τους αγώνες). Έτσι, εκείνη η απίστευτη Κυριακή είχε πια λάβει τέλος. Ήταν 7.30 το βράδυ, όταν έπεσα ξερός, για ύπνο..

Οι επόμενες ημέρες, ήταν καθαρά ημέρες προσαρμογής, ετοιμασιών, εγκατάστασης, κλπ. Πήρα πρόγραμμα μαθημάτων, πήγα στους χώρους, έβγαλα κάρτα σίτισης, μπήκα στο δωμάτιο (στην εστία, πολύ καθαρό, και με ωραία θέα απέναντι: ποτάμι, δασάκι, κι ένα λόφο κατάφυτο), περιηγήθηκα στη βιβλιοθήκη, αγόρασα τα πρώτα βιβλία απ΄ το bookshop (ναι, μη σας κάνει εντύπωση, εδώ τα αγοράζουν τα βιβλία…), και, πάνω απ΄ όλα, γνώρισα τα παιδιά του μαθήματος. Ο ένας, δε, απ΄ αυτούς, μένει στο ακριβώς δίπλα δωμάτιο από μένα, και ήταν, όλως τυχαίως, και το πρώτο παιδί που γνώρισα, εδώ στο Stoke.

Σιγά σιγά, και μεθοδικά, άρχισα να μπαίνω στους ρυθμούς. Το καλύτερο που ΄χεις να κάνεις, όταν είσαι έξω, είναι να συνηθίσεις. Ομολογώ ότι τις πρώτες μέρες ήμουν σα χαμένος. Παρ΄ όλο που είχα ξανάρθει στο μέρος, και ήξερα τα κατατόπια, ε, όσο να ΄ναι, ήθελε την προσαρμογή του. Ήξερα τα κτίρια, όσα δεν ήξερα, τα έμαθα, ενώ έπρεπε να μάθω και άλλα πράγματα (π.χ., πώς βάζουμε πλυντήριο, σκούπα, κλπ – ναι, ναι, κάνουμε και τέτοια, αλίμονο!!!). Σιγά σιγά, γνώρισα όλο το campus, τη βιβλιοθήκη, τα κτίρια των μαθημάτων – το καλό είναι ότι όλα είναι κοντά στην εστία, όπου μένω, δεν είναι μακριά. Δε θα ξεχάσω ποτέ το πρώτο μου βράδυ εδώ (Δευτέρα, 17.9): ο υπεύθυνος του ορόφου μας μάζεψε όλους στην κουζίνα (είναι το κέντρο συνάντησης τελικά, η κουζίνα, όλοι εκεί πάνε: μέχρι και μερικούς να… μελετάνε είδα εκεί μέσα) για να γράψει τα ονόματά μας στον κατάλογο, ποιος μένει πού, κλπ, και να γνωριστούμε. Εκεί γνώρισα όλα τα παιδιά του ορόφου (ένας κι ένας, εξαιρετικά άτομα). Στην δε παρουσίαση του κυρίως μαθήματος, γνώρισα και όλα τα παιδιά του μεταπτυχιακού – κι αυτοί, δεν μπορώ να πω, είναι αξιολογότατοι (ίσως αυτό να ΄ναι το καλύτερο, τελικά: να ΄χεις καλούς ανθρώπους γύρω σου..). Αλλά, και οι καθηγητές, το ίδιο: καλοί, χιουμορίστες, και, πάνω απ΄ όλα, δείχνουν να κατέχουν καλά αυτό που διδάσκουν (να μίλαγαν και πιο σιγά, καλά θα ΄ταν – να, ένα ακόμα πρόβλημα που είχα, η γλώσσα: ίσως αυτό μου πήρε περισσότερο χρόνο να συνηθίσω, αλλά, πιστεύω, το κατάφερα κι αυτό).

Επίσης, έπρεπε να βρούμε και τρόπο ν΄ αθλούμαστε! Προσπάθησα να μπω σε ομάδα ποδοσφαίρου, δεν μπόρεσα. Ούτε στην συγκέντρωση για την ομάδα της σχολής μπόρεσα να πάω (ποδόσφαιρο, πάντα). Κι έτσι, μιας και ο διπλανός μου είναι φανατικός μπασκετόφιλος (παράξενο για Άγγλο, ε;..), στράφηκα στο μπάσκετ – έναντι ενός αντιτίμου, γράφτηκα στην ομάδα, κι έτσι προπονούμαι μαζί τους (άσχετα αν δεν με επέλεξαν για το ρόστερ της ομάδας – είναι ένας τρόπος κι αυτός να κρατηθώ σε φόρμα). Εδώ, έχουν ολόκληρο γυμναστήριο για τους φοιτητές, με όργανα άψογα και πολλές αίθουσες για δεκάδες αθλήματα (μέχρι και μποξ είδα) – είναι όμως οι τιμές λίγο “αλμυρές”, πρέπει να πω, κι έτσι είπα ν΄ ασχοληθώ μόνο με το μπάσκετ (όσα πλήρωσα, ήταν για όλο το χρόνο). Ήταν κι αυτός ένας τρόπος για να μπω στο κλίμα, να γνωρίσω κόσμο, να συνηθίσω, κλπ. Κι εκεί, γνώρισα έναν Ισπανό (ξέρω ισπανικά) και τον πρώτο Έλληνα!!! Ευτυχώς που πήγα εκεί, δηλαδή..

Απ΄ τα πιο σημαντικά, για μένα, ήταν να βάλω Internet στο δωμάτιο – έβαλα, τελικώς: μεγάλη προσθήκη!! Δε θα ξεχάσω τα δύο συνεχόμενα Σαββατοκύριακα που ο κεντρικός σέρβερ του Πανεπιστημίου (το πιθανότερο) είχε μπλοκαριστεί, κι είχαν μείνει όλοι δίχως Internet!!! Ευτυχώς που υπάρχει και η βιβλιοθήκη (ανοικτή πολλές ώρες κάθε μέρα). Γενικώς, εδώ, παρατήρησα ότι αν χρειαστείς κάτι, είναι πολύ πιθανό να το βρεις, και μάλιστα αρκετά εύκολα. Καταστήματα υπάρχουν παντού, από ψιλικατζίδικα μέχρι ηλεκτρονικά είδη, ενώ και οι άνθρωποι εδώ είναι εξυπηρετικοί, φιλικοί, και πρόθυμοι να βοηθήσουν ανά πάσα στιγμή. Το μόνο που έχεις να κάνεις, είναι να ρωτήσεις.

Κι έτσι, φτάσαμε αισίως στα μέσα φθινοπώρου. Τα δέντρα εδώ ήδη έχουν κιτρινίσει, και τα φύλλα τους σχηματίζουν λόφους στα δρομάκια, στα πεζοδρόμια και τα πάρκα. Μια που είπα πάρκα, δε μπορώ να μη μνημονεύσω το υπέροχο πάρκο της πόλης: μια τεράστια έκταση με δέντρα, λίμνες, σιντριβάνια, παιδικές χαρές.. Όχι ότι το Stoke είχε ανάγκη από δέντρα ή οξυγόνο: έτσι κι αλλιώς είναι κατάφυτο! Όμως, αυτή η περιοχή, το πάρκο αυτό, είναι πραγματικά έξοχο. Εκεί πηγαίνω πολλές φορές, για βόλτα, περπάτημα, ξεκούραση, χαλάρωση (εδώ δεν τα καίνε τα δάση τους, ούτε τα χτίζουν: τα προσέχουν).

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα, σ΄ αυτό το περιγραφικό παραλήρημα. Ας μην το κάνω, όμως. Θα έπρεπε ν΄ αφήσω και κάνα δυό εικόνες να μιλήσουν, αλλά, ως συνήθως αφηρημένος, ξέχασα την φωτογραφική μηχανή στην Αθήνα.. Τι να πεις.. Ευτυχώς που υπάρχει το κινητό.

Είμαι σίγουρος ότι ξέχασα να γράψω πολλά.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s