Η Εθνική ομάδα της Ουτοπίας

Σε προηγούμενο post μου, αναφέρθηκα στην μεγαλύτερη επιτυχία που είχε ποτέ το ουτοπικό ποδόσφαιρο, το ποδόσφαιρο, δηλαδή, που εκπροσωπεί την Ουτοπία, εκείνη τη μικρή χώρα-νησί του Βερίγγειου Πορθμού: την πρόκριση της ομάδας της Ε.Μ.Μ.Ε. FC στους “4” του Τσάμπιονς Λιγκ της περιόδου 1997-1998, με τις επικές εκείνες εμφανίσεις, τις υπέροχες ανατροπές και τους θριάμβους, που ανύψωσε, έστω και ελάχιστα, το ποδοσφαιρικό γόητρο και την υπόσταση της Ουτοπίας. Στο παρόν post, θα κάνουμε μια μικρή αναδρομή-αφιέρωμα, όχι σε συλλόγους, πια, αλλά στην εθνική ομάδα της Ουτοπίας – θα περιγράψουμε, δηλαδή, μεγάλες στιγμές της, παίκτες της, κλπ. Προσδεθείτε!!!

Λίγα στοιχεία, πρώτα, για την Ομοσπονδία.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΟΥΤΟΠΙΑΣ (εφεξής, Π.Ο.Ο.):

  • Έτος ίδρυσης: 1992 (όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητο κράτος)
  • Πρόεδρος: Ρουσλάν Ρόι (Ruslan Roj)
  • Αντιπρόεδρος: Άντον Αρμένακοφ (Anton Armenakov)
  • Μέλη (εγγεγραμμένες στη δύναμή της ομάδες): 26
  • Αριθμός παικτών: 500
  • Ομοσπονδία όπου ανήκει: UEFA

Όπως βλέπετε, κι εσείς, ελάχιστη είναι η δυναμικότητα της ποδοσφαιρικής Ουτοπίας. Μόλις 26 σύλλογοι (12 + 12 στις δύο κορυφαίες κατηγορίες, μαζί με δύο ακόμα ερασιτεχνικές ομάδες, που δεν παίζουν σε κατηγορία) και 500 παίκτες. Όλοι τους, ερασιτέχνες. Γι΄ αυτό και αδύναμοι να πετύχουν κάτι καλό στο εξωτερικό, σε επίπεδο συλλόγων ή Εθνικής.. Μόνο η ΕΜΜΕ FC, που έχει κάπως περισσότερα χρήματα, μπόρεσε να αγοράσει ορισμένους ποδοσφαιριστές απ΄ την αλλοδαπή (π.χ. Paspitti, Formy, Oliveira, Endidelis, κλπ), δημιουργώντας, όπως είδαμε, μια άκρως πολυεθνική ομάδα. Η δε Εθνική, αποτελούμενη από ερασιτέχνες παίκτες, δεν έχει πετύχει ποτέ κάτι καλό (πρόκριση σε μεγάλη διοργάνωση).

Ο πρώτος της αγώνας έλαβε χώρα το 1908, όταν ακόμα η χώρα ανήκε στη Σοβιετική Ένωση. Με γκολ των Atanas Vlaks (λετονικής καταγωγής) και Nikolay Aggelinov, η εθνική απέσπασε ισοπαλία (2-2) στο “Gini 308 Stadion” (ένα απ΄ τα 7 γήπεδα που υπάρχουν στη χώρα) από την Εθνική Μογγολίας. Ο τότε προπονητής της ομάδας, Panayot Polymilayov, αποθεώθηκε απ΄ τον τοπικό τύπο (συγκεκριμένα, την εφημερίδα “Farovsky Zurnal“, που, ακόμα και σήμερα, αποτελεί την κορυφαία αθλητική εφημερίδα της χώρας), και ήταν ο πρώτος αθλητικός ήρωας της χώρας. Από το 1908 έως και το 1938, η αθλητική δραστηριότητα είχε παύσει, στη χώρα, λόγω των πολιτικών εξελίξεων, επηρεάζοντας έτσι και την Εθνική. Τότε, το 1938, η Ομοσπονδία αποφάσισε να βγει η χώρα απ΄ το καβούκι της και, παρότι ανήκε στο Σοβιετικό καθεστώς, να δώσει ορισμένα φιλικά ως “Ουτοπία”. Έπαιξε, λοιπόν, με τη Μογγολία, ξανά (ήττα με 1-2 εντός, στο στάδιο “Kalamyot Kapnikarov”), και με τη Βόρειο Κορέα (νέα ήττα, αυτή τη φορά με 0-8, στο στάδιο “Yevyeni Stadiu”, από το όνομα ενός παλαιού Ρουμάνου ευεργέτη της περιοχής), υπό τις οδηγίες του Polymilarov, ξανά, 30 χρόνια μετά.

Η πρώτη, ωστόσο, μεγάλη επιτυχία της Ουτοπίας, ήλθε σε ένα άλλο φιλικό παιχνίδι: με αντίπαλο μια περίεργη “μεικτή Ανατολικής Ε.Σ.Σ.Δ.”, η Ουτοπία (επί ρωσικού εδάφους) ήλθε ισόπαλη 1-1, με γκολ του Maxim Tamerlanov-Pappoy (Ταμερλάνοφ-Παππόυ), ο οποίος σκόραρε στο 91΄ με άψογη κεφαλιά. Ήταν η πρώτη έξοδος της Ουτοπίας για φιλικό αγώνα, και κατάφερε η ομάδα να μη χάσει.

Επόμενος αγώνας δεν υπήρξε, σ΄ εκείνη την έξοδο. Η Εθνική έμεινε για χρόνια στην απραξία. Μέχρι το 1992, όταν και απέκτησε η χώρα στάτους ανεξάρτητου κράτους. Τότε, συγκροτήθηκε και η ομοσπονδία, οργανωμένα πια και επίσημα, και η εθνική, και αποφασίστηκε η συμμετοχή στα προκριματικά του Μουντιάλ 1994. Η ΟΥΕΦΑ άσκησε βέτο: δεν είχε η Εθνική τις προδιαγραφές για συμμετοχή στα προκριματικά (έλλειψη σταδίων χωρητικότητας άνω των 3.000)! Ήταν ένα πρόβλημα αυτό για τη μικρή χώρα, μιας και το μεγαλύτερο στάδιό της, το “Όχι πια πόλεμος” (επονομαζόμενο και “Σεπολίνσκι”) είχε μόλις 1.500 θέσεις (άσχετο αν είχε οροφή!!!). Έπρεπε η ομοσπονδία να ανακατασκευάσει τα γήπεδα. Όπερ και έπραξε (γι΄ αυτό και η Ε.Μ.Μ.Ε. αγωνιζόταν μπροστά σε 4.000 και πλέον φιλάθλους). Έτσι, δόθηκε η άδεια στην Εθνική να παίξει στα προκριματικά του Μουντιάλ 1998. Εκεί, κληρώθηκε με αντιπάλους τη Γερμανία, την Ουκρανία, τη Γεωργία, την Ιρλανδία και την Μάλτα. Πήρε μόλις ένα βαθμό, αφού έχασε όλα τα παιχνίδια της. Η σειρά αγώνων της:

  • Ουτοπία-Μάλτα 0-2, 0-2
  • Ουτοπία-Ουκρανία 0-3, 0-4,
  • Ουτοπία-Ιρλανδία 0-5, 0-8
  • Ουτοπία-Γεωργία 0-1, 0-4
  • Ουτοπία-Γερμανία 0-9.

Μην απορείτε που δεν γράψαμε το αποτέλεσμα του παιχνιδιού Γερμανία-Ουτοπία. Δεν το γράψαμε, διότι αποτελεί την μεγαλύτερη στιγμή του ουτοπικού ποδοσφαίρου σε επίπεδο εθνικών ομάδων!!! Μπροστά σε 70.000 θεατές, στο Εθνικό Στάδιο του Βερολίνου, την τελευταία αγωνιστική, Γερμανία και Ουτοπία ήλθαν ισόπαλες 0-0, κι ενώ οι Γερμανοί είχαν ήδη προκριθεί! Ήθελαν να τελειώσουν τις υποχρεώσεις τους με νίκη, αλλά οι Ουτοπιανοί τους χάλασαν το πάρτυ! Αν και είχαν 6 “νατουραλιζέ” παίκτες βασικούς (τους 6 “αυτόνομους” της Ε.Μ.Μ.Ε., που αποφάσισαν να πάρουν υπηκοότητα ουτοπική, μετά την πορεία της Ε.Μ.Μ.Ε. στους “4”, που, τότε, μόλις ξεκινούσε…), οι άσσοι της Ουτοπίας έπαιξαν καλά, έκλεισαν τους διαδρόμους για τους Κλίνσμαν και Μπίρχοφ, και η Εθνική απέσπασε τον πρώτο της βαθμό, έστω και αν τέλειωσε δίχως γκολ τους αγώνες της. Κορυφαίος για την ομάδα, ο γκολκίπερ Endidelis και ο μέσος Lulov (επίσης της E.M.M.E.), ενώ βοήθησε πολύ και ο Dinov (της Viktoria Dinov).

Η Εθνική δήλωσε συμμετοχή και στα προκριματικά των Μουντιάλ 2002 και 2006. Τελείωσε αμφότερες τις προκριματικές φάσεις εκείνων των Μουντιάλ δίχως νίκη. Είχε, όμως, μερικά αξιόλογα αποτελέσματα.

1. Την ισοπαλία με 2-2 εκτός έδρας στο Ταλίν, με αντιπάλους τους Εσθονούς (προκ. Μουντιάλ 2002). Σκόρερς: 77′ Serjalainen, 81′ Formy.

2. Την ισοπαλία 1-1 εντός με την Εθνική Βορείου Ιρλανδίας (προκ. Μουντιάλ 2002). Σκόρερ: 41′ Nikolay Nikolopoulov.

3. Την ισοπαλία 1-1 εκτός έδρας με αντίπαλο τις Νήσους Φερόε (προκ. Μουντιάλ 2006). Σκόρερ: Formy, 75′.

4. Την εντός έδρας ισοπαλία 0-0 με την Εθνική ομάδα των Ελβετών. Το δεύτερο καλύτερο αποτέλεσμα της Εθνικής ομάδας, όλων των εποχών!!!

 Το 2006, η UEFA ζήτησε από όλες τις χώρες να κατονομάσουν τον καλύτερο παίκτη των τελευταίων 50 ετών, επ΄ ευκαιρία του εορτασμού των 50 ετών από την ίδρυσή της. Το ίδιο ζητήθηκε και από τους Ουτοπιανούς, να κάνουν. Ο τίτλος πήγε στον παλιό άσσο της E.M.M.E., Vyacheslav Chevavsky, ο επονομαζόμενος και “γελαστός”, ο οποίος, σε ηλικία 39 ετών, ήταν παρών στην μεγάλη πορεία της Ε.Μ.Μ.Ε. προς τους “4”. Ο εν λόγω άσσος, όχι μόνο είναι ο ρέκορντμαν συμμετοχών στην Εθνική (68), αλλά είναι και ο παίκτης με τους περισσότερους τίτλους πρωταθλητή: 8 τίτλους, στο εγχώριο Πρωτάθλημα φυσικά. Ο “δικηγόρος” (λόγω του ότι σπούδαζε νομικά προτού αρχίσει τη μπάλα) έπαιξε όλα τα χρόνια της καριέρας του στην Ε.Μ.Μ.Ε., αποσυρόμενος το 2000, στα 42 του.

Επίσης, η παρουσία της Ουτοπίας στα προκριματικά των Euro 2000, 2004 ήταν επίσης υποτονική, αφού ούτε νίκη πήρε, ούτε γκολ σκόραρε, ούτε βαθμό εν τέλει κατέκτησε. Οι καλύτερες παρουσίες της ποτέ σε διεθνή αγώνα είναι οι προαναφερθείσες.

Από το 1908 έως σήμερα, λοιπόν, η Ουτοπία δεν έχει ακόμα πετύχει νίκη. Ποιος ξέρει; Ίσως τα επόμενα χρόνια να έλθει η πολυπόθητη αυτή επικράτηση, επί κάποιου (αδιάφορο ποιου) αντιπάλου. Οψόμεθα!!!

 Υ.Γ.: Αφιερωμένο στον Φ.Α.Τ.Σ.Α.!!!

One comment on “Η Εθνική ομάδα της Ουτοπίας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s