Αναμνήσεις της αλάνας…

Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το παιχνίδι στην αλάνα, με τα άλλα παιδιά, αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για κοινωνικοποίηση. Έρχεσαι σ΄ επαφή με κόσμο, ανταλλάσσεις απόψεις, ιδέες, ακούς, βλέπεις πράγματα… Δεν είναι αστήρικτη αυτή η άποψη. Εδώ, όμως, δε θέλω να πιάσω το παιχνίδι στην αλάνα από σκοπιά κοινωνιολογική ή ψυχολογική – θα ασχοληθώ μαζί του καθαρά από… παικτική άποψη!!!

Ξεκίνησα να ασχολούμαι συστηματικότερα με το να παίζω μπάλα (και να διαβάζω, να μαθαίνω γι΄ αυτήν) το 1997, όταν τελείωσα την 1η Γυμνασίου. Από τη 2α και μετά, άρχισα να πηγαίνω και να παίζω πιο συχνά, βρήκα και άτομα-παρέα που ήθελαν κι εκείνοι να πηγαίνουν και να παίζουν, κλπ. Έτσι, ανακάλυψα τον ωραίο κόσμο της αλάνας. Από το 1997 μέχρι το 2007, 10 συναπτά έτη, λοιπόν, έπαιζα ποδόσφαιρο στις αλάνες της περιοχής μου. Από τα 13 ως τα 23 μου, χρονικό διάστημα πραγματικά μεγάλο για τέτοιου είδους ποδοσφαιρικές συναντήσεις. Άλλοι κάποτε συνοδοιπόροι στον ίδιο χώρο τώρα πια έχουν σταματήσει, μη μπορώντας να συνδυάσουν δουλειά, σχολή, μπάλα, λοιπές υποχρεώσεις.. Λογικό και κατανοητό.

Το 2000, όταν ήμουν στις αρχές της Β’ Λυκείου (κι ενώ ήδη συνέχιζα να παίζω μπάλα σταθερά με κάποια άτομα απ΄ το Γυμνάσιο, μιας και ήταν η τότε παρέα μου ακόμα), αποφάσισα, για να μείνει και η παρέα μαζί ενωμένη, να ιδρύσω μια ποδοσφαιρική ομάδα. Όπερ και εγένετο!! Οι P.S.S. ήταν πραγματικότητα. Με ρόστερ την παρέα μου και “διευθυντή” (για να κανονίζει τα ματς, κλπ) εμένα, η ομάδα αυτή άρχισε το ταξίδι της στο χρόνο – κι ήταν ένα απ΄ τα πιο ωραία ταξίδια που ΄κανα ποτέ.

Από το 2000 ως το 2007, η ομάδα μας έδωσε (περίπου) 300 (και παραπάνω) παιχνίδια, “επίσημα” (για κάποιο πρωτάθλημα, δηλαδή, που διοργανώναμε) ή “φιλικά” (χωρίς σκοπό, απλώς για να παίξουμε). Κέρδισε δύο πρωταθλήματα περιοχής, το 2005 (συνεχόμενα), ενώ έπαιξε στον τελικό ενός ακόμα και στον τελικό ενός Κυπέλλου (το 2007, αυτό). Με σταθερό ρόστερ εκείνη την παρέα απ΄ το Γυμνάσιο, και με μερικές ακόμα προσθήκες καλών παικτών, πάνω απ΄ όλα η ομάδα ήταν παρέα, αφού, μετά τη μπάλα, βγαίναμ΄ όλοι μαζί για φαϊ, καφέ, ποτό, συσφίγγοντας δεσμούς και δημιουργώντας νέες διαστάσεις στην παρέα. Άλλωστε, ομολογώ ότι, εάν δεν υπήρχε η ομάδα, δεν ξέρω τι θα ΄χε απογίνει η παρέα μου απ΄ το Γυμνάσιο. Σίγουρα θα κρατούσαμ΄ επαφές (μιας και πήγαμε σε διαφορετικά Λύκεια), αλλά μέσω της μπάλας αυτό βοηθήθηκε ακόμα περισσότερο. Όλα αυτά τα χρόνια, η ομάδα έπαιζε, ουσιαστικά, και για να κρατά τις επαφές των παικτών, ως παρέα, πια. Και το πέτυχε κι αυτό..

Εγώ, προσωπικά, ως αρχηγός, οργανωτής και υπεύθυνος κλήσεων για την ομάδα, θέλοντας και μη (ήθελα, φυσικά), έπαιξα σε πάνω από 300 παιχνίδια ποδοσφαίρου, όλα αυτά τα 7 χρόνια, κρατώντας, παράλληλα, από ένα σημείο και μετά, και αρχείο με τα ματς και τα σκορ της ομάδας. Και λυπάμαι ιδιαιτέρως γι΄ αυτό, το ότι, δηλαδή, το αρχείο αυτό κρατήθηκε από ένα σημείο και μετά, και τα πρότερα χρόνια είναι στο σκοτάδι, αναφορικά με πόσους αγώνες παίξαμε, εναντίον ποιών, κλπ. Τουλάχιστον, τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια μεγαλύτερη συστηματοποίηση και ταξινόμηση δεδομένων, με αποτέλεσμα η ευχάριστη αυτή δραστηριότητα ν΄ αποκτά και ιστορικό (με στοιχεία και γεγονότα) χαρακτήρα.

Ο Αλμπέρ Καμύ, ο διάσημος Γάλλος ποιητής, είχε πει κάποτε: “Όλα όσα γνωρίζω περί ηθικής και καθήκοντος, μου τα έμαθε το ποδόσφαιρο”. Ο ίδιος, γκολκίπερ του Πανεπιστημίου της Αλγερίας, όπου σπούδαζε, κάτι παραπάνω θα ΄ξερε (εν αντιθέσει με τους διάφορους “προοδευτικούς”, που καταδικάζουν με μένος το ποδόσφαιρο, άσχετα αν, μπροστά στην κάμερα, δηλώνουν “Παναθηναϊκάρες” ή “Ολυμπιακάρες” ή “ΑΕΚ-άρες”, για να γίνουν αρεστοί). Και, βέβαια, θα πω ότι συμφωνώ απολύτως με τον Αλμπέρ Καμύ: το ποδόσφαιρο μπορεί να σε μάθει πολλά πράγματα. Από συνεργασία και αρμονική συμβίωση με τους υπόλοιπους ανθρώπους, μέχρι και τι… άνθρωπος είναι ο διπλανός σου συμπαίκτης (απ΄ τον τρόπο με τον οποίο παίζει, το καταλαβαίνεις αυτό). Είναι “σχολείο” η αλάνα, διότι βλέπεις, ακούς, νιώθεις, καταλαβαίνεις, κρίνεις, επικρίνεις.. Κι αποφασίζεις! Και, πραγματικά, το ομολογώ: ένα από τα καλύτερα πράγματα που έκανα ποτέ, ήταν το ότι μπόρεσα να παίξω μπάλα στην αλάνα (ακριβέστερα: σε προαύλια σχολείων). Είχα την τύχη να ΄χω παρέα ποδοσφαιρόφιλη, είχα την τύχη να έχουμε μεγάλα προαύλια για μπάλα, είχα την τύχη να γνωρίσω πολύ κόσμο και να κάνω νέους φίλους μέσα από τη μπάλα, κ.ά. Υπάρχουν, βεβαίως, και πολλά αρνητικά, που μεταφράζονται είτε σε αποκλεισμούς και ήττες της ομάδας, είτε σε εσωτερικές συμπεριφορές, διαμάχες, κόντρες, ίντριγκες, κλπ. Μήπως, όμως, σε μια παρέα, κι αυτά δεν έχουν θέση;…

Η “καριέρα” μου, κι επίσημα, σταμάτησε το 2007. Κι αυτό, λόγω των σπουδών μου στην Αλβιώνα. Αναγκάστηκα να σταματήσω τη μπάλα, “βετεράνος” πια, στα 23 μου (ηλικία μεγάλη για παιχνίδι στην αλάνα, μιας και οι περισσότεροι απ΄ τους παίκτες είναι ηλικίας από 12 έως το πολύ 18 ή 19), μετά από 10 χρόνια συνεχούς παρουσίας. Δεν έπαιξα ποτέ σε άλλη ομάδα, παρά μόνο στους P.S.S., κάτι για το οποίο χαίρομαι. Οι αναμνήσεις που μου άφησε όλο αυτό το μεγάλο ταξίδι, και σε μένα και στους φίλους-συμπαίκτες, είναι ένα από τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχω κρατήσει.

Κι όσο μπορώ, ακόμα, όσο μου επιτρέπει ο χρόνος (γιατί από διάθεση, άλλο τίποτα), θα συνεχίσω να παίζω.

3 comments on “Αναμνήσεις της αλάνας…

  1. Εχεις παίξει και στους Κόκκινους ΕΜΜΕ (…θα νικάμε μια ζωή και θα το λέμε…)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s