Το γράμμα του νόμου

Οι κανονισμοί του σύγχρονου ποδοσφαίρου, ή, έστω, μια πρώιμη μορφή αυτών, “γεννήθηκαν” στη Freemanson’s Tavern, το 1863. Ο “κανονισμός του κ. Thring” ήταν τελικώς το σχέδιο που υιοθετήθηκε, και αποτέλεσε τον πρώτο “μπούσουλα” κανονισμών για το ποδόσφαιρο (που, ως τότε, παιζόταν ως ένα μείγμα ποδοσφαίρου και ράγκμπυ) – γι΄ αυτό και, παρά την καταγωγή του ποδοσφαίρου από πολλές χώρες και πολιτισμούς (μέχρι και οι Έλληνες διεκδικούν μερίδιο στην ανακάλυψή του…), το άθλημα που βλέπουμε σήμερα κωδικοποιημένο και τηλεοπτικοποιημένο, είναι καθαρά βρετανικό. Και παραμένει τέτοιο, απ΄ το 1863 έως σήμερα.

Μια καλή περίπτωση για να εξετάσει κανείς την εμμονή των Άγγλων στο λεγόμενο “γράμμα του νόμου” (αφ΄ ενός, στο να κάνεις ακριβώς ότι λέει ο νόμος, και, αφ΄ ετέρου, να μην κάνεις οτιδήποτε υπερβαίνει ό,τι ορίζει αυτός), είναι να εξετάσει το πώς παίζεται το ποδόσφαιρό τους. Το πώς το διοργανώνουν, πώς το παρακολουθούν, πώς το εξασκούν, κλπ.

Πρωτίστως, ο αρχαιότερος ποδοσφαιρικός θεσμός του κόσμου, το Κύπελλο Αγγλίας (FA Cup), ηλικίας 136 χρόνων (1871-72 ξεκίνησε), παίζεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που παιζόταν όταν ξεκίνησε!!! Καμία απολύτως αλλαγή. Το ίδιο σύστημα (νοκ-άουτ μονοί αγώνες), οι ίδιες λύσεις αν έρθει ισοπαλία (επαναληπτικός στην έδρα του φιλοξενούμενου), ίδιος τρόπος διεξαγωγής των ημιτελικών (σε ουδέτερο γήπεδο, και με το ίδιο κουαρτέτο διαιτητών, αν έλθει ισοπαλία το παιχνίδι και πάμε σε επαναληπτικό)… Άλλες χώρες έχουν αλλάξει δεκάδες φορές το σύστημα του δικού τους Κυπέλλου (μια, δε, εξ αυτών, μόλις πρόσφατα κατάφερε να το κάνει ανταγωνιστικό: κάνοντάς το σαν το αγγλικό!! Τι; Στην Ελλάδα αναφέρομαι; Μπα, μην το λέτε!!!). Οι Άγγλοι, ουδεμία.

Για να μην μιλήσουμε για τον τρόπο με τον οποίο κάθονται στις κερκίδες. Έχει τύχει ποτέ να παρακολουθήσετε αγώνα επί αγγλικού εδάφους; Κανείς όρθιος! Όλοι καθιστοί, συντεταγμένοι απόλυτα στις θέσεις τους. Τόσο απόλυτα συντεταγμένοι, ώστε, όταν τους βλέπεις στην οθόνη, μοιάζουν σαν ένα απόλυτα ομοιόμορφο κύμα ανθρώπων. Το σήκωμα επιτρέπεται μόνο στο ημίχρονο και στα γκολ!! Σ΄ άλλες χώρες, ουδείς περιορισμός: όλοι όρθιοι, για όσο θέλουν!

Επίσης, ως και μερικά χρόνια πριν, οι Άγγλοι έπαιζαν με το σύστημα “γιόμες και κεφαλιά”! Γι΄ αυτό και οι παλιοί, κυρίως, επιθετικοί τους, ήταν τέτοιου τύπου παίκτες: βαριά σέντερ φορ, ψηλοί και δυνατοί στον αέρα, για να πιάνουν τις σέντρες των wingers (εκείνων που πλαγιοκοπούσαν). Αργότερα, βέβαια, αποθέωσαν την τέχνη του (κοντού) Στάνλεϋ Μάθιους και των επιγόνων του (Τσάρλτον, Μπολ, Μουρ, Ρας, κλπ), αλλά, για πολλά χρόνια, έπαιζαν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, αυτόν που λέμε, καθαρά αγγλικό: ψηλή σέντρα, στην περιοχή, για κεφαλιά, αφού πρώτα έχει προηγηθεί ακατάπαυστο τρέξιμο, πίεση, σκληρά τάκλιν, κλπ. Αυτό που λένε εδώ: physical game, σωματικό παιχνίδι. Η έλευση ξένων προπονητών στις ομάδες και την Εθνική τους (Έρικσον) έφερε την επανάσταση και σ΄ αυτόν τον τομέα (με πολλούς υπερμάχους της “παλαιάς σχολής” να εναντιώνονται στα “καινά δαιμόνια”).

Όλα αυτά μου ήρθαν στο νου, διότι προβάλλουν, με τον τρόπο τους, όπως και πολλά άλλα πολιτισμικά χαρακτηριστικά του λαού αυτού, την προσήλωσή του στο γράμμα του νόμου και την μη υπέρβαση των ορίων που αυτός ορίζει. Και, μου ήρθαν στο νου, εξ αιτίας αυτού που μου συνέβη στη λέσχη, τις προάλλες, όταν πήγα να φάω!

Είχα πάρει κανονικά το γεύμα που δικαιούμαι, και ένα κεσεδάκι με σαλάτα. Λόγω του ότι εκείνη τη μέρα είχα πολλές ώρες μάθημα, δεν είχα φάει τίποτα όλη μέρα, κι έτσι έβαλα λίγη παραπάνω σαλάτα στο (ούτως ή άλλως μικρό) κεσεδάκι, με αποτέλεσμα να ΄χει γεμίσει αυτό μέχρι απάνω και να εξέχει κιόλας το φαϊ απ΄ έξω!! Πάω λοιπόν στην ταμία, να δώσω την κάρτα σίτισης, και βλέπω το απόλυτο βλέμμα μίσους στα μάτια της…

You have put too much salad, sir“…

Εκείνη τη στιγμή, κρατήθηκα να μην το βάλω στα πόδια!!! Μιλάμε, το βλέμμα της περιείχε το απόλυτο μίσος. Γιατί; Για λίγη σαλατίτσα παραπάνω! Για το ότι είχε υπερβεί το ποσό φαγητού που είχα βάλει το όριο του κεσεδακίου..

Well, I’m willing to pay it, if there’s a problem“, κατάφερα να ψελλίσω, με ότι αγγλικά μου ΄ρθαν στο νου εκείνη τη στιγμή, προσπαθώντας ακόμα να καταλάβω που ήταν το κακό.. “Oh, OK, it’s allright“, μου είπε (δεν την πίστεψα). Από τότε, ούτε που ξαναπροσπάθησα να βάλω περισσότερη σαλάτα στο κεσεδάκι!!!

Αυτή ήταν η αφορμή γι΄ αυτό το κείμενο!! Τα ποδοσφαιρικά, που προηγούνται του κυρίου συμβάντος, μου ΄ρθαν στο νου αργότερα, όταν έκατσα και σκέφτηκα ξανά (γελαστός, αυτή τη φορά) το συμβάν εκείνο. Εννοείται ότι, λόγω του ότι δε θέλω να προκαλώ φασαρίες, δε θα ξανακάνω το ίδιο λάθος.

Για λίγη σαλάτα παραπάνω, όμως; 136 χρόνια το ίδιο σύστημα Κυπέλλου;

Μήπως, τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο εδώ;

One comment on “Το γράμμα του νόμου

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s