England by night (student version)

Στην Ελλάδα είναι κοινός τόπος η έκφραση “πάμε για ποτάκι”. Αυτόν ακριβώς είχα στο νου μου, όταν τα παιδιά του μεταπτυχιακού μου, εδώ στην Αγγλία, μου είπαν να πάμε το βράδυ της Τετάρτης έξω. Γενικότερα, παρακολουθούσα την κίνηση του φοιτητόκοσμου, και είχα τσεκάρει, περίπου, ποιες μέρες βγαίνουν. Τρίτες και Τετάρτες, καθώς και Παρασκευοσάββατα, γίνεται χαμός, εδώ, με την ουρά να φτάνει μέχρι πολύ μακριά απ΄ την είσοδο του (εντός του campus) κλαμπ – οι φοιτητές, γενικά, είτε συναντιούνται στο κλαμπ αυτό, είτε πάνε στη λέσχη των φοιτητών, η οποία είναι μια κλασική αγγλική παμπ.

Τέλος πάντων, κανόνισα εγώ, έχοντας στο νου μου κάτι που προσιδίαζε περισσότερο στο ελληνικό “πάμε για ποτάκι”. Έφυγα νωρίτερα απ΄ το σπίτι (διότι είχε και Τσάμπιονς Λιγκ…), και έμεινα στην παμπ που ΄δειχνε το ματς ως μια ώρα. Κατόπιν, έφυγα, και, παρ΄ ότι αναγκάστηκα να περιμένω ένα φίλο για περίπου 15 λεπτά μέσα στη βροχή (που ΄χε ήδη αρχίσει να πέφτει λυσσωδώς), τελικώς πήρα τα πόδια μου και πήγα στο σημείο συνάντησης (τη λέσχη των φοιτητών που προανέφερα). Εκεί, συνάντησα τους άλλους, και, αφού κάτσαμε ελάχιστα εκεί, πήραμε ξανά τα πόδια μας να γυρίσουμε στο campus, για να πάμε στο κλαμπ – αυτή ήταν η πρώτη μου έκπληξη, μιας και πίστευα ότι θα μείνουμε περισσότερο στη λέσχη, ότι θα κάτσουμε, κλπ (όπως, δηλαδή, εννοούμε εμείς το “πάμε για ποτάκι”).

Με το που φτάνουμε στο κλαμπ, βλέπω την ουρά που σας προανέφερα ότι συνήθως απαντά τέτοιες μέρες. “Fine!”, λέω, με τα σπαστά αγγλικά μου. Αφ΄ ότου περιμέναμε, λοιπόν, για περίπου 45 λεπτά στην ουρά (κι ενώ, κατά διαστήματα, άρχιζε πάλι να βρέχει), τελικώς μπήκαμε μέσα. Για να μπεις μέσα, στο δικό μας κλαμπ, δείχνεις τη φοιτητική σου κάρτα και πληρώνεις 3.5 λίρες (όπερ μου φάνηκε φτηνό). Ώρα Αγγλίας: 23:00.

Το κλαμπ αυτό, λοιπόν, δεν έχει καμία σπουδαία διαφορά απ΄ τα ελληνικά. Είναι πολύ μεγάλο, χωράει πολλούς, δεν υπάρχει περίπτωση, δηλαδή, να στριμωχτείς (εκτός κι αν πας εκεί που είναι μαζεμένοι όλοι). Επιπλέον, πληρώνεις ένα ακόμα ποσό, 3 λίρες, για να πάρεις και ποτό (μια μπύρα πήρα – παρεμπιπτόντως, εκείνο το βράδυ, ήπια όση μπύρα δεν είχα πιεί για πολύ καιρό..). Γεμάτο το μπαρ, γεμάτη η πίστα. Όλα ΟΚ. Και κόσμος!! Πολύς κόσμος!!! Μουσική στο φουλ, και, γενικώς, μια εξαιρετική ατμόσφαιρα.

Μισώ τα κλαμπ. Τα θεωρώ εντελώς ανούσια διασκέδαση, δεδομένου ότι μπορείς να πας να περάσεις καλά σε μέρη απείρως πιο ήσυχα και με… άπλετο χώρο, αντί να στριμώχνεσαι και να χτυπιέσαι σαν ψάρι. Δεν τη μπορώ αυτή τη φασαρία εκεί μέσα, είμαι της ήσυχης διασκέδασης (ου μη και της φτηνής και ποιοτικής διασκέδασης, μιας και η είσοδος σ΄ ένα ελληνικό κλαμπ στοιχίζει όσα ξοδεύω σε μια βδομάδα ολόκληρη). Κι όμως, έχω πάει πολλές φορές σε κλαμπ, κι έχω περάσει θαύμα – κι αυτό, λόγω της παρέας και της περίστασης. Με καλή παρέα, πιστεύω, ότι μπορείς να περάσεις καλά οπουδήποτε (δεν είναι δεσμευτικό αυτό, όμως).

Στο κλαμπ αυτό, λοιπόν, είχε εξαιρετική ατμόσφαιρα, ενώ και η παρέα ήταν καλή – party animals όλοι τους! Κλασικοί Άγγλοι. Έμεινα ως τη 1, λοιπόν (το κλαμπ κλείνει στις 3), και ομολογώ ότι ήταν μια εμπειρία ωραία, ακριβώς διότι ήταν διαφορετική απ΄ όσα κάνω συνήθως (να και ένας εκ των βασικών λόγων για τους οποίους μου αρέσει όταν πηγαίνω στα κλαμπ: διότι πηγαίνω σπανίως, ακριβώς για να κάνω κάτι διαφορετικό). Καλή παρέα, καλό ποτό, καλή ατμόσφαιρα, δε σε ποδοπατούσαν οι γύρω. Αν και θέλω επί του παρόντος να σχολιάσω τη μουσική που έπαιζε το κλαμπ, η οποία ήταν μέτρια, κατ΄ εμέ: μα, να παίζει σε κλαμπ το “Basket Case” των Green Day; Και να περιμένεις να χορέψει ο κόσμος μ΄ αυτό; Ή να παίζει το “U + Ur hand”; Ή το… soundtrack του… “Baywatch” (“Some people stand in the darkness/Afraid to step into the light”, κλπ, κλπ);😛 Ήταν το μόνο που με ξένισε εκείνη τη βραδιά, καθώς και ότι, γενικώς, δεν έβαζε ωραία κομμάτια (πέραν των έτερων διεθνών hits “My hips don’t lie”, κλπ). Δεν πειράζει, όμως, είχε πλάκα. Συν τοις άλλοις, ο συναγερμός για φωτιά του κλαμπ χτύπησε συνολικά 3 φορές εκείνο το βράδυ: δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο ενοχλητικό είναι να μπαίνεις και να ξαναβγαίνεις και να ξαναμπαίνεις, κ.ο.κ., ειδικά όταν περιστοιχίζεσαι από μιλιούνια άλλους…

Τουτέστιν, παραδέχομαι ότι θα περάσει καιρός μέχρι να ξαναπάω στο κλαμπ αυτό. Ίσως να μην πάω και ποτέ ξανά. Αλλά, ήταν μια ωραία εμπειρία. Και, δε θα γενικεύσω, να πω ότι έτσι είναι όλα τα αγγλικά κλαμπ. Δε γνωρίζω πώς είναι οι συνθήκες στα υπόλοιπα. Πάντως, σ΄ αυτό, είναι αρκετά καλές.

2 comments on “England by night (student version)

  1. Θυμάσαι που είχα ringtone το Basket Case των Greenday και μου έλεγες γιατί έβαλα αυτό;Ε λοιπόν, είδες που είναι στη μόδα;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s