Αναμνηστικά…

Η σημασία του αναμνηστικού είναι μεγάλη, πρωτίστως, διότι υπερνικά τη φθορά του χρόνου. Όταν έχεις κάτι να σου θυμίζει κάτι άλλο, ο χρόνος αμέσως γυρίζει (μέσω της μνήμης) πίσω, στο αντικείμενο της θύμησης – και τον υπερνικάς, έτσι. Η άλλη διάσταση της σημασίας του αναμνηστικού έχει να κάνει με την καθαρά υλική του υπόσταση: αν σου ΄χουν κάνει δώρο ένα όμορφο αντικείμενο, δεν έχεις μόνο να θυμάσαι κάτι ωραίο, αλλά βλέπεις και κάτι ωραίο. Μια τρίτη διάσταση της έννοιας του αναμνηστικού, είναι και το πρόσωπο που σ΄ το χάρισε (αν και αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό, ιδίως αν μ΄ αυτό το πρόσωπο δεν μιλάτε πια). Τέλος, θα ξεχωρίσω και μια τέταρτη διάσταση στην σημασία του αναμνηστικού, τονίζοντας ότι το καλό αναμνηστικό πρέπει να έχει πολύ μεγάλη σχέση με αυτό που πρέπει να υπενθυμίζει: εάν, π.χ., πας στην Σκιάθο και αγοράσεις μινιατούρα του… Παρθενώνα, είναι μια εντελώς άτοπη κίνηση! Γι΄ αυτό και το αναμνηστικό πρέπει να ΄χει, μέσα του, κάτι απ΄ τον τόπο (ή την κατάσταση, κλπ) που πρέπει να σου υπενθυμίζει.

Αυτό είναι το ένα σκέλος του κειμένου.

Το έτερο σκέλος του κειμένου, είναι το ποδόσφαιρο. Βαθμιαία αυξάνονται εκείνοι που πιστεύουν στη δύναμη του ποδοσφαίρου να δημιουργεί, να εκπροσωπεί και να διατηρεί την εθνική ταυτότητα ενός λαού. Λόγω του ότι είναι το πιο διαδεδομένο σπορ ανά τον πλανήτη, το ποδόσφαιρο δεν είναι ενιαίο: ανά χώρα, ποικίλλουν οι εκφάνσεις του. Δεν παίζει το ίδιο, π.χ., ο Σκοτσέζος με το Βραζιλιάνο ή ο Αυστραλός με τον Ιβοριανό. Ο κάθε λαός, λόγω του ότι το ποδόσφαιρο διαδόθηκε καιρό πριν στις διάφορες χώρες (με όχημα τα εμπορικά ή μη πλοία των Άγγλων), μπόρεσε, στο διάβα του χρόνου, να προσαρμόσει το παιχνίδι αυτό στη δική του ιδιοσυγκρασία και ψυχοσύνθεση, μετατρέποντάς το, ουσιαστικά, σε έναν καθρέπτη του ίδιου του του εαυτού – κάτι που απέδειξε περίτρανα ο Alex Bellos, στο βιβλίο του Futebol: Ο βραζιλιάνικος τρόπος ζωής, όπου περιγράφει ακριβώς αυτό, το πώς δηλαδή το ποδόσφαιρο έγινε ο καθρέπτης της ψυχής των Βραζιλιάνων (οι οποίοι είναι ικανοί, παρεμπιπτόντως, να στήσουν γηπεδάκια 5χ5 ακόμα και στη μέση του… Αμαζονίου, προκειμένου να παίξουν!!!). Αυτό το πράγμα απειλείται στις μέρες μας, μιας και το ποδόσφαιρο, κακά τα ψέματα, ομογενοποιείται (αφού η νίκη πια είναι αυτό που μετράει κι όχι το παιχνίδι). Όσο όμως ανθίσταται ακόμα η αλήθεια αυτή, υποστηρίζω ότι το ποδόσφαιρο είναι ο ιδανικός καθρέπτης ενός λαού (άλλωστε, μήπως γενικά ο αθλητισμός δεν είναι πολιτισμός;…).

Κι ερχόμαστε, τώρα, στη σύμπτυξη των δύο σκελών. Η σύμπτυξη αυτή έχει τη μορφή της ακόλουθης πρότασης: πιστεύω ακράδαντα ότι το καλύτερο αναμνηστικό που μπορεί κάποιος ν΄ αγοράσει από μια ξένη χώρα είναι μια φανέλα ποδοσφαιρικής ομάδας (της χώρας αυτής). Σίγουρα αυτό θα ξενίσει πολλούς (ιδίως τα κορίτσια – “Εάν μου φέρει το αγόρι μου φανέλα αντί για Duty Free προϊόντα, θα τον σκίσω!!!“). Για σκεφτείτε το, όμως: το ποδόσφαιρο είναι βαθιά ριζωμένο στις μετανεοτερικές κουλτούρες όλων των χωρών (πλην Η.Π.Α., όπου το παιχνίδι αυτό προωθεί υπερβολικά τα συλλογικά ιδεώδη για ν΄ αρέσει σ΄ ένα λαό που εκτιμά την ατομική πληρότητα). Ο αθλητισμός είναι ο ιδανικός καθρέπτης μιας χώρας – μπορείς να καταλάβεις πολλά για ένα λαό απ΄ τον τρόπο που οι φίλαθλοί του κάθονται στις κερκίδες (κι ακόμα πιο πολλά αν δέρνονται κιόλας στις ίδιες αυτές κερκίδες). Οπότε, και το ποδόσφαιρο είναι ένα εργαλείο για να καταλάβουμε πολλά για ένα λαό (πάρτε το παράδειγμα το ελληνικό: έχουμε ένα απ΄ τα πιο “άρπα κόλλα” πρωταθλήματα της Ευρώπης).

Επιπλέον, λόγω του ότι η τεχνολογία του αθλητισμού προωθείται και εξελίσσεται, οι φανέλες δεν είναι όπως παλιά: είναι ελαστικές, φανταχτερές, γεμάτες χρώματα και διαφημίσεις. Επιπροσθέτως, οι φανέλες είναι ένα είδος ένδυσης που μπορεί να φορεθεί ανά πάσα στιγμή (δεκάδες άτομα βλέπω στο δρόμο κάθε μέρα, σε Ελλάδα και Αγγλία, να φορούν φανέλα). Συν τοις άλλοις, μια φανέλα κοστίζει πάντα λιγότερο από ένα ακριβό μπιμπελό ή από ένα άρωμα, κλπ (αν και μην είστε τόσο σίγουροι επ΄ αυτού: το ποδόσφαιρο είναι βιομηχανία, άλλωστε, και οι ομάδες, πουλώντας τη φανέλα τους, λεφτά θέλουν να βγάλουν). Ακόμα, η φανέλα είναι ένα ρούχο που πραγματικά μπορεί να κάνει εντύπωση, ειδικά αν ανήκετε σε ποδοσφαιρόφιλη παρέα (“Πω, ρε φίλε!! Φανέλα Ζεσταπόνι Γεωργίας; Πού τη βρήκες ρε θηρίο;“). Και, τέλος, εάν είστε και εσείς ο ίδιος ποδοσφαιρόφιλος, σίγουρα ήδη θα ΄χετε σκεφτεί, εάν ταξιδεύετε πολύ, να αγοράσετε ως αναμνηστικό μια φανέλα ομάδας (κυριότερα, της αγαπημένης σας) από κάθε χώρα. Νομίζω ότι πιο εύκολα θα θυμάται κανείς τη χώρα που πήγε μέσω της φανέλας, παρά μέσω ενός μπιμπελό, ενός σεντονιού ή μιας ζώνης.

Γι΄ αυτό κι εγώ, ως wannabe Stoker που είμαι, εννοείται ότι θα πάω ν΄ αγοράσω τη φανέλα της Stoke City (τις προάλλες ανακάλυψα την επίσημη μπουτίκ της – ε, ρε, γλέντια!!!). “Τσέκαρα” τη μακρυμάνικη έκδοση: 35 λίρες! Θα τις μαζέψω, και θα πάω.

Έτσι, για να θυμάμαι το Stoke!!!

Υ.Γ.: Όπως μάλλον δε θα προσέξατε, μιας και είστε λίγοι όσοι διαβάζετε τούτο το ταπεινό blog, χθες δεν έγραψα κείμενο. Κι αυτό, λόγω τεχνικών προβλημάτων.

2 comments on “Αναμνηστικά…

  1. Όταν πηγαίνω κάπου μ΄αρέσει να τραβάω πολλές φωτογραφίες.Είναι το αγαπημένο μου αναμνηστικό.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s