Party animals!!!

Ας ξεκινήσουμε από μια παραδοχή: η ανάγκη του ανθρώπου για διασκέδαση έχει ρίζες πολύ βαθιά στην ιστορία του. Ο Taylor έγραφε ότι “η ροπή του ανθρώπου προς την τεμπελιά είναι ακατάβλητη“, γι΄ αυτό και προσπάθησε, συγγράφοντας, να ανακαλύψει τρόπους να την καταβάλλει. Η διασκέδαση δε σημαίνει απαραίτητα τεμπελιά – η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα “διασκεδάννυμι” (= διασκορπίζομαι: όταν διασκεδάζουμε, άραγε, δε διασκορπίζεται η προσοχή κι ο νούς μας;..), και δεν είναι συνώνυμη της ψυχαγωγίας (άγω, ήτοι οδηγώ + ψυχή = κάνω κάτι που οδηγεί ψηλά την ψυχή μου, που την ανυψώνει). Μετά από αυτό το μικρό γραμματικό ένθετο, συμπληρώνω ότι η ανάγκη μας για διασκέδαση (ή ψυχαγωγία) είναι ισοδύναμη με την ανάγκη μας για δουλειά και απασχόληση (είναι μια δική μου εκτίμηση αυτό).

Στην Αγγλία, λοιπόν, όπου βρίσκομαι τις τελευταίες 2 εβδομάδες, παρατηρώ, γενικώς. Όταν είσαι σε ξένο τόπο, δε μπορείς να μην παρατηρήσεις. Πέραν του ότι εδώ έχουν πράγματα, νόρμες και κανόνες που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο (π.χ. η “ανάποδη” οδήγηση, ή η λίρα, όταν όλη η Ευρώπη έχει ευρώ), έχουν και μια απίστευτη τρέλα και παρόρμηση για… πάρτυ!!! Είναι αυτό που λέμε στη χώρα μας, “όπου γάμος και χαρά…”! Οι φοιτητές, στις εξόδους του Πανεπιστημίου μοιράζουν προσκλήσεις για το επόμενο πάρτυ, διαφημίσεις για το πού είναι το φτηνότερο μπαρ ή παμπ, προσφορές για κλαμπ, κλπ. Το δε κλαμπάκι του campus του Πανεπιστημίου μας, είναι ανοικτό όλη τη βδομάδα, με τα μεγάλα πάρτυ να λαμβάνουν χώρα μέρα παρά μέρα (εάν έχω παρατηρήσει σωστά). Γενικώς, μου φαίνεται ότι δεν χάνουν ευκαιρία για να κάνουν πάρτυ. Κι όταν λέμε πάρτυ, εννοούμε αυτό που εμείς στην Ελλάδα ονομάζουμε “clubbing”: κλεινόμαστε σ΄ ένα χώρο, χτυπιόμαστε όση ώρα αντέξουμε, και, στο μεσοδιάστημα, πίνουμε όσο μας παίρνει. Μεθυσμένους Άγγλους τόσο, όσο τους βλέπουμε τα καλοκαίρια στα νησιά μας, δεν έχει τύχει ακόμα να δω. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι “τα τσούζουν”. Για να είμαι, όμως, κι ακριβής, δεν κάνουν τα έκτροπα που κάνουν όταν έρχονται εδώ, τα καλοκαίρια.

Είναι τόσο σκληροί, αλήθεια, οι νόμοι στην πατρίδα τους, και τόσο αυστηροί (όπως και η επιτήρηση), αλλά και το ίδιο το αίσθημα ευθύνης απέναντι στο νόμο που οι ίδιοι έχουν, που τους εμποδίζουν να παρεκτραπούν. Άλλωστε, στην πρώτη “μυρωδιά” φασαρίας, θα τρέξουν οι αστυνομικοί αμέσως (φημισμένοι για τη σκληρότητά τους), κι όποιον πάρει η μπάλα. Όταν, λοιπόν, περνούν τα σύνορα της χώρας τους, αφήνουν πίσω κανόνες και κανονισμούς και ξεσαλώνουν. Το ίδιο που κάνουν και οι φίλαθλοί τους, τα όμορφα εκείνα “καλόπαιδα” που πλακώνονται στο ξύλο εκτός Αγγλίας (εντός Αλβιώνος, όμως, είναι “αρνάκια”: θα τους πετάξει δια παντός εκτός γηπέδου η ομάδα τους, αν κάνουν φασαρία).

Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι, αφ΄ ενός οι Άγγλοι (απ΄ το ελάχιστο που ΄χω δει) είναι party animals, και αφ΄ ετέρου ότι δεν γνωρίζω κατά πόσο ένας Έλληνας, ευρισκόμενος στη χώρα τους, θα “περνούσε καλά” (αν και δε χωρίζει μεγάλη απόσταση αυτό που ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων θεωρεί ως “περνάω καλά”). Προσωπικά, μέχρι τις παμπ έχω φτάσει, ως τώρα (σ.σ. θα γράψω και γι΄ αυτές πιο ύστερα) – βλέπω, όμως, τις ατελείωτες ουρές μπροστά στα κλαμπ (ειδικότερα, στο κλαμπ του campus μας), με την πρώτη δυνατή ευκαιρία, τις ατελείωτες γιορτές, πάρτυ και “βραδιές χορού” (θα τις λέγαμε εδώ) που διοργανώνονται αδιαλείπτως, και αρχίζω να πιστεύω ότι πρόκειται περί μέγιστων party animals (με τον τρόπο τους, συμπληρώνω). Πάντως, οι ελάχιστοι Έλληνες φίλοι μου οι οποίοι έμαθαν γι΄ αυτή την παρατήρησή μου, έσπευσαν να διαφωνήσουν με τον τρόπο αυτό διασκέδασης των Άγγλων (υπερασπιζόμενοι, αντιστοίχως, τον ελληνικό τρόπο)…

Είναι, αυτό που λέμε, de gustibus et coloribus non disputandum (= για τα γούστα και τα χρώματα δεν πρέπει να γίνεται συζήτηση), που ΄λεγαν οι σοφοί Λατίνοι, λέω ΄γω…

Εσείς;

Advertisements

Αγγλικό πρωινό

Ειλικρινά, δε μπορώ να γνωρίζω πόσοι από εσάς που διαβάζετε τούτο το blog (που ούτως ή άλλως έχει χαμηλή αναγνωσιμότητα) έχετε έρθει ποτέ στην Αγγλία. Κι αν υπάρχουν μερικοί, ασφαλώς και θα θυμούνται το αγγλικό πρωινό – αυτήν την επιτομή της πλούσιας παροχής, σε συνδυασμό με την θρεπτική χρησιμότητα.

Το αγγλικό πρωινό, λοιπόν, είναι σταθερό (εάν ζητήσετε, βεβαίως, το “English breakfast”): μπέηκον, αυγό, λουκάνικο, φασόλια (με πικάντικη σάλτσα) ή ντοματόζουμο (ή, έστω, με τέτοιο μου μοιάζει), και, αν θες, προσθέτεις και διάφορα άλλα: ψαροκροκέτες, μανιτάρια, ένα άλλο πράγμα που μοιάζει με “χορτομπισκότο”, και, βέβαια, ψωμί του τοστ ξεροψημένο (μαζί με κεσεδάκια μαρμελάδας, βουτυράκια, κλπ). Απαραιτήτως, συνοδεύεται από τσάι, χυμό, καφέ, σοκολάτα, κλπ (εξαρτάται απ΄ τον καθένα). Εναλλακτικά, υπάρχουν τα γνωστά σ΄ όλους μας δημητριακά (Kellog’s, Weetabix, κλπ), με τις μεγάλες μποτίλιες γάλα δίπλα, για να βάλεις όσο θες. Τελειώνοντας, ενδέχεται να υπάρχουν εκεί κοντά και διάφορα είδη σοκολατόπιτας ή άλλα είδη γλυκών (τα οποία δεν μπήκα στον πειρασμό ακόμα να τα δοκιμάσω, δε μου γεμίζουν το μάτι…). Εν συντομία, αυτές είναι, ουσιαστικά, οι επιλογές που έχεις όταν θες να φας πρωινό στην Αγγλία (προσοχή: όταν σ΄ το παρέχουν, π.χ., σε ξενοδοχεία ή φοιτητικές λέσχες, όχι όταν είσαι μόνος στο σπίτι – σ΄ αυτήν την περίπτωση, φυσικά, τρως ότι θες εσύ).

Πολλοί θα εκπλαγούν, με το μέγεθος αυτού του πρωινού. Τα πράγματα που είναι δημιουργημένα απ΄ τη φύση, έχουν ένα σκοπό σοφά προκαθορισμένο – τα πράγματα που ΄χουμε φτιάξει εμείς οι άνθρωποι θέλουν δύο φορές περισσότερη σοφία για να ΄χουν έναν καλό λόγο ύπαρξης (σ.σ. γι΄ αυτό και έχουμε δημιουργήσει τόσα και τόσα άχρηστα πράγματα, όπως π.χ. τούτο το blog, ή ενέργειες ή τρόπους συμπεριφοράς). Το αγγλικό πρωινό, λοιπόν, δημιούργημα ανθρώπινο (προφανώς!!!), έχει μια εξαιρετική χρησιμότητα: σε “γεμίζει”! Ειδικά εδώ πάνω, που το κρύο θερίζει κόκαλα, και ο καιρός είναι “ντριμπλαδόρος”, όπως είπα σε προηγούμενο post (αν δεν το θυμάστε, είστε απλώς αδιάβαστοι…), χρειάζεσαι ένα δυνατό πρωινό, με αρκετές θερμίδες, για ν΄ αντέξεις. Παρατηρώ, βέβαια, ότι οι Άγγλοι, όπου σταθούν κι όπου βρεθούν, στην πρώτη ευκαιρία, θα τσιμπήσουν και το μικρό σνακ τους (πατατάκια, σοκολάτες, ένα έξτρα καφέ, ένα κρουασάν – παρατήρησα, επίσης, ότι τέτοιου είδους μαγαζιά, που πουλάνε σνακ, υπάρχουν παντού, σε κάθε γωνία). Εικάζω, λοιπόν, ότι δεν τους φτάνει αυτό το γιγάντιο πρωινό (ή μπορεί να μην το τρώνε όλοι τόσο μεγάλο, ή ένα σωρό άλλοι λόγοι). Μπορεί να ΄ναι έτσι, μπορεί και να μην είναι. Για ένα νοτιο-Ευρωπαίο, όμως, σαν εμένα, όχι απλώς φτάνει: περισσεύει κιόλας! Με σιγουριά μπορώ να πω, ότι, μ΄ ένα τέτοιο “βαρύ” πρωινό, μπορείς άνετα να ξαναφάς εκεί γύρω στις 5, 5.30 ή 6 η ώρα, χωρίς να ΄χεις πεινάσει πρωτύτερα τόσο πολύ. Βοηθάει απίστευτα να κρατηθείς όρθιος και δυνατός όλη μέρα, αυτό το πράγμα – κι εδώ έγκειται η (πολύ σπουδαία) χρησιμότητά του. Άλλωστε, όπως όλοι ξέρουμε (συμβουλευόμενοι και τους γιατρούς), ένα καλό πρωινό είναι ότι πιο σημαντικό θα καταναλώσουμε από φαγητό μέσα στη μέρα.

Οπωσδήποτε, ο καθένας από εμάς βιώνει αλλιώς αυτό που λέμε “καλό πρωινό” (για μένα, π.χ., μέχρι ν΄ ανέβω εδώ, αρκούσε κι ένα ποτήρι χυμός για να είμαι εντάξει). Είναι ωραίο, όμως, ν΄ ανακαλύπτεις την αξία του δυνατού πρωινού, έτσι όπως την συνέλαβαν οι (λάτρεις της παράδοσης και αμετακίνητοι σε τέτοιου είδους θέματα) Άγγλοι.

Ο καιρός της Αγγλίας

Πατώντας το πόδι σου στην Αγγλία, το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρεις είναι ότι υποχρεούσαι να κοιτάς, όταν πας να περάσεις το δρόμο, πρώτα δεξιά και μετά αριστερά (στην Ελλάδα, κάνουμε το αντίθετο). Το δεύτερο θέμα που πρέπει να προσέξεις, είναι ο καιρός. Κι αυτό, διότι είναι καθαρά “ποδοσφαιρικός” καιρός: σε ταράζει στην ντρίμπλα! Κι εξηγούμαι.

Ξυπνάς το πρωί, και βλέπεις έξω τα πουλάκια να τιτιβίζουν, το ποταμάκι να κυλά αργά και ωραία, και τον ανέφελο ουρανό από πάνω σου να σε προϊδεάζει για μια μέρα (το λιγότερο) ζεστή. Λες: “Α, ωραία, ας βάλω τα κοντομάνικά μου”!!! Βγαίνεις έξω, και σε χτυπάει ένα κύμα κρύου αέρα, παρά την προφανή ηλιοφάνεια!!! Η πρώτη σου σκέψη, είναι να τρέξεις πίσω στο σπίτι και να φορέσεις ένα φούτερ ή μια ζακέτα! Και, χαμογελαστός κι ακμαίος, βγαίνεις έξω να αντιμετωπίσεις το κρύο. Λες: “Ωραία, αφού το κρύο το αποφεύγω, ας απολαύσω τον υπέροχο ήλιο, τούτη την ωραία ανέφελη μέρα”!

Δεν υπάρχει τίποτε κακό σ΄ αυτή σου την ενέργεια. Το μόνο κακό, είναι ότι δεν έχεις προσέξει, στην άκρη τ΄ ουρανού, εκείνο το μικρό μικρό μαύρο συννεφάκι που τώρα απλώς αχνοφαίνεται. Βαθμιαία, ενώ εσύ κάνεις τις δουλειές σου, πας έξω, τρέχεις, είσαι στο μάθημα, κλπ, αρχίζουν και μαζεύονται ολοένα και περισσότερα τέτοια συννεφάκια, από διάφορα σημεία του ορίζοντα (κάνοντας κάτι σαν αυτό που οι Βρετανοί αποκαλούν “gathering”: συνάθροιση, συγκέντρωση). Εσύ, αμέριμνος, κάνεις τις δουλειές σου, ενώ αυτά συνεχίζουν και συναθροίζονται – έτσι, βγαίνεις κάποια στιγμή απ΄ το κτίριο όπου ήσουν, ή ακριβώς εκεί που περπατάς, κλπ, σου έρχεται η πρώτη σταγόνα στη μύτη!!! Και, εκεί που κάνεις ένα ακόμα βήμα, βρίσκεσαι ξαφνικά περιλουσμένος από τη βροχή, που άρχισε να πέφτει!! “Μα…”, λες. Αλλά, όπως λέει και μια αγγλική διαφήμιση: “No ifs, no buts”!!! Σ΄ έπιασε στον ύπνο!

Μετά από λίγο, όταν έχεις καταλύσει κάπου για να προστατευτείς, η βροχή σταματάει. Βγαίνεις έξω, με τον ήλιο πότε να βγαίνει, πότε όχι (υπάρχουν και στιγμές όπου ήλιος και βροχή συνυπάρχουν – αυτό, όμως, είναι κοινός τόπος, εν γένει). Βγαίνεις, λοιπόν, έξω, και νιώθεις έναν αέρα, να σε χτυπάει και να φτάνει ως τα κόκαλα!!! “Μα, πού είναι ο ήλιος που ΄βλεπα το πρωί; Πού είναι ο ανέφελος ουρανός;..” – εκεί που ήταν είναι. Ήταν, όμως, μια ψεύτικη εικόνα.

Ο καιρός στην Αγγλία είναι περίεργος. Είναι, αυτό που λένε εδώ, “tricky”!!! Σου κάνει tricks, κόλπα, δε σου δείχνει τι πραγματικά είναι. Και σ΄ αφήνει να βγεις έξω, χωρίς να σου δείχνει ξεκάθαρα τι πρόκειται να κάνει. Σαν τον ποδοσφαιριστή που είναι καλός ντριμπλαδόρος: δεν ξέρεις ποτέ προς τα πού θα κινηθεί – γι΄ αυτό και, αντί να τον ανακόψεις, βρίσκεσαι με την πλάτη στο χόρτο, έχοντας πέσει κάτω ξεγελασμένος απ΄ την ντρίμπλα του…

Εγώ πήρα το καλό μου μάθημα, τον πρώτο μου καιρό εδώ στην Αγγλία. Έβγαινα έξω να κάνω τον παλικαρά, με το ελαφρύ μπλουζάκι και χωρίς μπουφάν (έβλεπα, βλέπετε, τον ήλιο κι έλεγα, εδώ είμαστε). Κι άρπαξα, λοιπόν, ένα ξεγυρισμένο κρυωματάκι! Μου πέρασε, ευτυχώς, αλλά πήρα ένα μάθημα: ο καιρός τους, εδώ, είναι σαν την Εθνική τους: μπορεί να σου προσφέρει απλόχερα στιγμές χαράς (όπως η Εθνική τους, όταν νίκησε την Γερμανία με 1-5 μέσα στο Μόναχο, το 2001), αλλά μπορεί και να σε κάνει να πέσεις σε μια άσχημη ψυχολογική κατάσταση (όπως η Εθνική τους, όταν ήρθε εντός έδρας 2-2 με τα Σκόπια, το 2002).

Γι΄ αυτό, από τότε, ένα είναι το motto το σωστό: με πουλόβερ και μπουφάν!!! Για να μην… φας την… ντρίμπλα του καιρού!!!

FIFA 98

Ασχολούμαι συστηματικά με τα βιντεοπαιχνίδια απ΄ το 1997. Το πρώτο μου παιχνίδι ήταν ένα shoot ’em up, πεπαλαιωμένο τώρα πια. Εγώ, άπειρος, δεν ήξερα και πώς να παίξω, δεν πολυασχολήθηκα. Δεν ήταν, άλλωστε, τότε, της μόδας ακόμα οι υπολογιστές και τα παιχνίδια μ΄ αυτούς (περισσότερο ανερχόμενος, ως τρόπος διασκέδασης, θα έλεγα, ήταν). Το δεύτερο παιχνίδι μου, και, δη, χριστουγεννιάτικο δώρο, ήταν το FIFA 98 (της EA Sports). Γυρίζοντας στο σήμερα, 10 χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα που μου το χάρισε “ο Άγιος Βασίλης” (αλήθεια, πόσων παιδιών τα όνειρα θα γκρεμίστηκαν, όταν θα τους απέδειξαν ότι ο Άη Βασίλης δεν υπάρχει;…), ομολογώ ότι δεν έχω παίξει καλύτερο “ποδοσφαιράκι” ποτέ!!!

Κι ας αγόρασα όλους τους μετέπειτα τίτλους της ίδιας σειράς (FIFA 99, 2000, κ.ο.κ.). Κι ας κέρδισα, σ΄ όλα, δεκάδες τίτλους και διακρίσεις (για να μη νομίσει κανείς ότι γουστάρω το FIFA 98 μόνο και μόνο επειδή κέρδιζα!). Κι ας εξελίχθηκαν τόσο πολύ, όλα, ώστε να νομίζεις ότι παίζεις κανονικό ποδόσφαιρο. Όχι!!! Το FIFA 98 είναι το αγαπημένο μου.

Όχι μόνο διότι έχει όλες (σχεδόν) τις ομάδες του κόσμου (εθνικές), με τα κανονικά ονόματα των παικτών (έστω και λίγο παλιά, σήμερα) – πράγμα που δεν αφήνει ασυγκίνητο έναν δηλωμένο ποδοσφαιρόφιλο λάτρη της λεπτομέρειας! Όχι μόνο διότι έχει αυθεντικά στάδια απ΄ όλο τον κόσμο. Όχι μόνο διότι έχει εξαιρετικό gameplay, εύκολο στο χρήστη (δεν ήταν όμως εύκολο να βάλεις γκολ – σε μεταγενέστερα FIFA, η υπόθεση-γκολ είχε γίνει εύκολη μέσω διαφόρων τεχνικών, όμως στο FIFA 98, ειδικά στο επίπεδο δυσκολίας World Class, έπρεπε να παλέψεις πολύ για να σκοράρεις). Όχι μόνο διότι, κάθε φορά που το ξαναβάζω να παίξω και κοιτάω τις τότε ομάδες των πρωταθλημάτων, λέω “Για δες ρε που έπαιζε ο Λιούνγκμπεργκ το 1997”. Όχι μόνο διότι έχει τα κανονικά προκριματικά όλων των ζωνών της FIFA (σ.σ. την Ελλάδα, π.χ., την έχει αντιμέτωπη με Κροάτες, Δανούς, Βόσνιους και Σλοβένους, για όσους θυμούνται). Όχι μόνο διότι αφορά στο Μουντιάλ του 1998, που ήταν το πρώτο μεγάλο τουρνουά που παρακολούθησα ποτέ με τόσο ζήλο (εν μέρει, και λόγω του FIFA 98). Όχι μόνο διότι είχε ακόμα και τον αυθεντικό τρόπο με τον οποίο αγωνίζονταν μερικές ομάδες (π.χ. την Εθνική Αγγλίας την έβλεπες να παίζει όλη την ώρα με… γιόμες!!!)… Και πόσα άλλα ακόμα!

Θα μπορούσα ν΄ αναφέρω ένα ακόμα κάρο λόγους για τους οποίους μ΄ αρέσει το FIFA 98. O κυριότερος όμως, είναι ότι, εξ αιτίας του FIFA 98, άρχισε να μ΄ ενδιαφέρει πραγματικά το ποδόσφαιρο. Τα Μουντιάλ. Οι ομάδες. Οι παίκτες. Τα γήπεδα. Χάρη στο FIFA 98 και στον υπέροχο τρόπο με τον οποίο παρουσίαζε τα δεδομένα του, ανακάλυψα τον ωραίο κόσμο του ποδοσφαίρου!!! Και, κατόπιν, όταν παρακολούθησα το Μουντιάλ του 1998, πείστηκα πια: αυτό το άθλημα ήταν το άθλημά μου!!! Κι ήθελα να το ακολουθώ παντού…

Ουσιαστικά, πρέπει να πω, λόγω του ότι έπαιζα επί πολλά έτη (με μακροχρόνιες πάντως διακοπές) το FIFA 98, ότι θεωρώ πώς μεγάλωσα μ΄ αυτό το παιχνίδι (άλλοι, εδώ, θα προτιμούσαν να με ψέξουν, λέγοντας ότι είναι κακό που μεγάλωσα μ΄ ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, κι όχι με άλλου τύπου παιχνίδια). Γι΄ αυτό και το αγαπώ τόσο πολύ, και θεωρώ ότι είναι ότι καλύτερο έχω παίξει από ποδοσφαιράκια. Γι΄ αυτό και, αν μου ζητούσε κάποιος να του πω, ποιο παιχνίδι θα εγκαθιστούσα αυτή τη στιγμή στο pc μου, η απάντηση θα ΄ταν εύκολη: FIFA 98!!!

Με τη φωνή του John Motson ν΄ αντηχεί στ΄ αυτιά μου: And the defenders, staring each other in amazement!!!

Υ.Γ.: Προσεχώς, θα καταθέσω μερικές μνήμες απ΄ το FIFA 98.

Ένα αλλιώτικο άλμπουμ μ΄ αυτοκόλλητα…

Πόσοι από εσάς (απευθύνομαι περισσότερο στ΄ αγόρια) θυμούνται τα άλμπουμ της Panini; Αναφέρομαι στα ποδοσφαιρικά άλμπουμ, για να καταστώ ακριβέστερος. Εκείνα που, όταν τα συμπλήρωνες, κέρδιζες διαφόρων ειδών δώρα. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν ακόμα. Εγώ, απ΄ τη μεριά μου, δεν ασχολήθηκα ποτέ μ΄ αυτού του τύπου τη δραστηριότητα (κάτι που με ζημίωσε, καθώς έχασα την ευκαιρία να συλλέξω φωτογραφία του Γεωργάτου με… πυκνό μαλλί, πριν από 15 και βάλε χρόνια). Ελπίζω να ξύπνησα μνήμες ευχάριστες σ΄ όλους όσους ασχολήθηκαν (ή ασχολούνται, επιτείνοντας τη νεότητά τους) με το “σπορ” αυτό.

Εδώ, όμως, θα σας μιλήσω για κάτι άλλο – για έν΄ αλλιώτικο άλμπουμ!

Όσοι διαβάζετε (αυτοί οι ελάχιστοι) το νεόδμητο blog μου, θα είδατε ότι το προηγούμενο post μου αναφερόταν σε κάτι περίεργες χώρες: Νησιά Τοκελάου, Κιριμπάτι, Θιβέτ, κλπ.. Αν θέλετε να τις βρείτε, ανοίξτε ένα χάρτη να κατατοπιστείτε. Αν θέλετε, όμως, οι πιο φανατικοί ποδοσφαιρόφιλοι, να βρείτε το σήμα της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας τους, πια, τότε πρέπει να ανατρέξετε (αν όχι στη Wikipedia), στο παρακάτω site: http://www.media.uoa.gr/students/gr/index_mediaforum_gr.html

Το ανωτέρω site αφορά στο post που είχα ξεκινήσει στο forum του τμήματος ΕΜΜΕ (Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης – κάποιοι άλλοι το τελευταίο το αλλάζουν σε “εξαπάτησης”…), με ένα θέμα εντελώς άσχετο (την τότε μετεγγραφή του Χαριστέα στον Άγιαξ). Έλα, όμως, που είχε άλλα σχέδια η μοίρα για τούτο το topic! Ανήμπορος να θυμηθώ πώς ξεκίνησε η όλη φάση, βρέθηκα, ξαφνικά, στις 2 το βράδυ, να κάθομαι και να ψάχνω το σήμα της… Doc’s Khelwalaas FC (Trinidad & Tobago), ή της Χοντούρας Σάλτσμπουργκ (από τις Βερμούδες), ή της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της… Νήσου του Μαν!!! Έψαχνα, τουτέστιν, για σήματα ομάδων οι οποίες δεν… υπάρχουν στο χάρτη (το Internet, όμως, τις είχε!), ή όμοιας μοίρας ομοσπονδιών. Ποιος ο σκοπός όλου αυτού του πανικού; Ο υποτυπώδης διαγωνισμός, που ΄χα τότε ξεκινήσει με τον Άνθρωπο του Μετρό και τον Κ., έτερο συμφοιτητή και φανατικό ποδοσφαιρόφιλο, για το ποιος θα βρει τα πιο περίεργα σήματα!!! Τελικώς, όπως γράφεται και σε μια απ΄ τις (32, εν τέλει) σελίδες του thread εκείνου, αν δεν απατώμαι, νίκησε ο Κ., έχοντας post-άρει τα πιο ενδιαφέροντα σήματα (η απονομή του τροπαίου στο νικητή έγινε διαδικτυακά, σε κλίμα πανηγυρικό). 🙂

Για χάρη, λοιπόν, εκείνου του διαγωνισμού που τότε είχαμ΄ οργανώσει, ανακάλυψα μερικά “τρελά” sites, που περιέχουν ακριβώς αυτό το υλικό: σήματα ομάδων απ΄ όλο τον κόσμο (απ΄ τις Ονδούρες και τις ΗΠΑ μέχρι την Αυστραλία και την… Gotland, στη Σουηδία!!!). Κατόπιν, βέβαια, ανακάλυψα περίλυπος ότι και μέσω της Wikipedia θα μπορούσα άνετα να ΄χα κάνει τη δουλειά μου, και να ΄χα κερδίσει κιόλας!

Αυτό που κέρδισα, όμως, δεν είναι μόνο ωραίες στιγμές με δύο φίλους, μερικά sites για αυθεντικούς ποδοσφαιρόφιλους ή μερικές ατάκες πλακατζίδικες την επόμενη μέρα το πρωί – είναι και η βαθιά πεποίθηση ότι το ποδόσφαιρο είναι οικουμενικό, έχει άπειρες μορφές (όσοι και οι συμβολισμοί των διαφόρων σημάτων των ομάδων, και το φορτίο που εκείνοι κουβαλούν), άπειρους συνδυασμούς, και μπορεί να εμπνεύσει δεκάδες εκατομμύρια κόσμου ανά τον πλανήτη. Γι΄ αυτό και αποτελεί, εξ ορισμού, πολιτικό ζήτημα, το ποδόσφαιρο, όχι μόνο αθλητικό (ας μην πιάσουμε, εδώ, όμως, πολιτική συζήτηση).

Τελικώς, εκείνο το topic θάφτηκε κάτω από πιο ενδιαφέροντα άλλα (π.χ. “Ποιος είναι πιο sexy στο 4ο έτος;”). Αξίζει, δε, ν΄ αναφέρω, ότι διάφοροι “άπιστοι” είχαν παρεισφρύσει στις σελίδες του topic και “έκραζαν” τους συμμετέχοντες σ΄ εκείνο το διαγωνισμό (αποκαλώντας τους “καμμένους”). Εγώ, εξ αρχής, είδα αυτήν την κίνηση σαν κάτι αμιγώς ποδοσφαιροφιλικό, γι΄ αυτό και συμμετείχα!!! Και, αν κάτι ακόμα κέρδισα, και ξέχασα να τ΄ αναφέρω ανωτέρω, είναι και το ουσιωδώς υλικό κομμάτι του θέματος: ένα θαυμάσιο ηλεκτρονικό άλμπουμ μ΄ αυτοκόλλητα!!!

Γιατί, όπως αναγράφεται και στο σήμα της (αγγλικής) Finchampstead (ε;..): Passionate about football!!!

Νησιά Τοκελάου – Δυτική Σαχάρα: σημειώσατε “Χ”!!!

Πόσοι από εσάς γνωρίζουν την ύπαρξη της Nouvelle Fédération-Board (NF-Board); Ιδρύθηκε το 2003, και περιλαμβάνει στις τάξεις της εθνικές ομάδες χωρών. Όχι, όμως, όπως η FIFA ή η UEFA. Περιλαμβάνει στις τάξεις της εθνικές ομάδες χωρών που ούτε είναι, και (κατά πάσα πιθανότητα) ούτε θα γίνουν ποτέ μέλος της UEFA, της FIFA, ή άλλων διεθνών οργανώσεων.

Τέτοιες χώρες είναι, π.χ., η Γροιλανδία! Οι Βαλλόνοι (στο Βέλγιο). Το νότιο Καμερούν. Αλλά και η Τουρκική Δημοκρατία της Βορείου Κύπρου – όπως και το Μονακό, το Θιβέτ, και το… Νησί του Πάσχα!!!

Μπορεί λοιπόν να στερούνται στάτους κράτους, αυτές οι χώρες, αλλά αυτό που με εντυπωσιάζει είναι το ότι… παίζουν μπάλα!!! Κι είναι, λοιπόν, πραγματικά εντυπωσιακό: μπορεί τούτες οι χώρες να στερούνται ισχυρού κοινοβουλίου (πολλές φορές και μη νομίμως κατοχυρωμένου..), άρτιου οδικού δικτύου, στιβαρής οικονομίας, κλπ, αλλά έχουν… ποδοσφαιρική ομοσπονδία!!! Με σήμα, οργάνωση, συμμετοχή σε αγώνες, κλπ. Βέβαια, αρκετά απ΄ τα κράτη που απαρτίζουν την NF-Board έχουν μια πιο ισχυρή δομή, ή μια πιο ισχυρή θρησκευτική ή άλλη υπόσταση (όπως, π.χ., το κράτος του Θιβέτ, επίσης μέλος της NF). Αυτό που είναι άξιο παρατηρήσεως, πάντως, είναι ότι όλα έχουν ποδοσφαιρική ομοσπονδία.

Και ακριβώς αυτή η ιδιομορφία είναι, ίσως, και ένα από τα βήματά τους για να βγουν προς τα έξω. Να διατρανώσουν ότι υπάρχουν. Άλλωστε, το ποδόσφαιρο, ζήτημα που αφορά εκατομμύρια ανά τον κόσμο, ανέκαθεν προκαλούσε έλξη, τραβώντας την προσοχή των ανθρώπων πολύ πιο εύκολα – ρωτήστε και τους πολιτικούς επ΄ αυτού, πόσοι εξ αυτών καπηλεύτηκαν συχνά το ποδόσφαιρο για να επικοινωνήσουν πολιτικά με τους λαούς τους. Άλλωστε, κατ΄ εξοχήν άθλημα της εικόνας, του ήχου και της κίνησης (στοιχεία αγαπητά στο μάτι μας), το ποδόσφαιρο είναι ένας πρώτης τάξης δίαυλος, εάν θες να πεις κάτι. Να θυμηθούμε, δοθείσης ευκαιρίας, και πόσοι ποδοσφαιριστές, κάτω απ΄ τη φανέλα τους, κρύβουν συνθήματα ή μηνύματα, και τα δείχνουν όταν βάζουν γκολ – ή, ας θυμηθούμε, επί Φράνκο στην Ισπανία, όταν η διαφορετικότητα είχε κατακρεουργηθεί, σε ποιο μέρος οι Βάσκοι ή οι Καταλανοί τραγουδούσαν στη γλώσσα τους, ανέμιζαν τη σημαία της πατρίδας τους και διατράνωναν την ύπαρξή τους: στο γήπεδο!!! Στα ματς της Αθλέτικ Μπιλμπάο και της Μπάρτσα…

Έτσι και τώρα. Αυτά τα κράτη έχουν φωνή. Μέσω του ποδοσφαίρου!

Για την ιστορία, το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο της NF διεξήχθη το 2006, στην Οκκιτανία (μακριά απ΄ τα βλέμματα των μεγάλων πρακτορείων ΜΜΕ και του πολύ κόσμου). Το κέρδισε η Sápmi (εθνική ομάδα των κατοίκων της Λαπωνίας, στη Φινλανδία – περιλαμβάνει επίσης περιοχές των Σουηδίας, Νορβηγίας και Ρωσίας), νικώντας το Μονακό με… 21-1!!!

Σύμφωνα πάντως με τη βαθμολογία της NF, πρώτη χώρα στον κόσμο σε δυναμικότητα είναι η Εθνική Ομάδα της Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου, ενώ ακολουθεί η Ζανζιβάρη.

Ξεκίνημα..

Εδώ και καιρό, έβλεπα κάτι (κατά τη γνώμη μου σημαντικό) να παίρνει διαστάσεις ολοένα και μεγαλύτερες: η φωνή των bloggers.

Πολλοί απ΄ τους φίλους μου έχουν blog. Απ΄ όταν, όμως, έγιναν τα blogs μέχρι και μάθημα στη σχολή μου, κατάλαβα ότι βρισκόμαστε μπροστά σε κάτι νέο, αφ΄ ενός, αλλά ισχυρό, αφ΄ ετέρου.

Πολλοί με “μπρίζωναν”, ας πούμε, ν΄ ανοίξω κι εγώ ένα blog. Αρνούμουν. Όχι μόνο διότι δεν ήξερα πώς να το κάνω, όντας άσχετος με την τεχνολογία, αλλά και διότι (πιστεύω) ότι δεν έχω κάτι να πω.

Άλλοι λένε ιστορίες δικές τους. Τι τους συνέβη, τι είδαν, κλπ. Εγώ, καίτοι έχω τέτοιες ιστορίες, εντούτοις δεν τις μοιράζομαι εύκολα – προτιμώ να τις κρατάω μέσα μου.

Μ΄ αρέσει όμως να διηγούμαι ιστορίες! Γι΄ αυτό, άλλωστε, και διάλεξα να γίνω δημοσιογράφος (σ.σ. οι Άγγλοι, στην εφημερίδα, δε λένε “θέματα”, τα όσα γράφουν, αλλά “stories” = ιστορίες!). Και μ΄ αρέσει και να διηγούμαι, προφορικά – μου ΄χουν πει ότι είμαι καλός αφηγητής.

Γενικότερα, σ΄ αυτό το blog, μην περιμένετε να δείτε βαθυστόχαστες αναλύσεις και περισπούδαστες θεωρίες. Παίρνω το όλο θέμα καθαρά για διασκέδαση…

Μ΄ αρέσει, όμως, να ζω!

Και, ότι ζω, και πιστεύω ότι αξίζει να πω, θα το λέω (κι ας μην ανοίγομαι πολύ).

Πολλές αντιφάσεις, έτσι; Είναι αλήθεια αυτό. Μην περιμένετε όμως ορθότητα εδώ μέσα!!!

Wish me luck, for it’s harsh the world of blogging!!!