Λήξη Ενός Λανθασμένου Έτους

http://www.youtube.com/watch?v=aNs8xSuSK6E

Για σήμερα, ούτε Μ’ αρέσει, ούτε τίποτα… Μόνο το παραπάνω βίντεο. Μόνο οι παραπάνω στίχοι!!!

Αρβύλες μπείτε στη γραμμή

κορδόνια στοιχηθείτε

ο Γιώργος απολύεται

να πα’ να γαμηθείτε!!!

16 κ.σ.

Τσάμπιονς Day

ΜΠΑΛΟΜΕΡΑ!!!

Ολυμπιακάρα

Άλλη μια μέρα Τσάμπιονς Λιγκ. Η Σταντάρ Λιέγης είναι το εμπόδιο του Ολυμπιακού για την πρόκριση. Οι Ολλανδοί λένε, πικάροντας τους γείτονές τους, ότι δεν υπάρχει πουθενά στην ιστορία κανένας διάσημος Βέλγος. Αν απόψε όμως ο Ολυμπιακός δεν κερδίσει τη Σταντάρ στο Καραϊσκάκη, εδώ στην Ελλάδα θα μάθουμε καλά κάποιους έστω Βέλγους! (σ.σ. Μακάρι βέβαια την ίδια ώρα οι χρεωκοπημένοι Ολλανδοί της Άλκμααρ να χάσουν από την Άρσεναλ – βολεύει το Θρύλο…).

Αν ο Ολυμπιακός απόψε νικήσει, βάζει γερά θεμέλια πρόκρισης στους «16». Μακάρι… Έστω και χωρίς φορ (Ντιόγκο out, Μήτρογλου in).

(Χακί παρεμβολή)

21 και σήμερα, λέει το «ημερόμετρό» μου. Είναι, λένε, οι πιο απάλευτες μέρες του στρατού, γιατί δεν περνούν εύκολα. Το περίεργο μ’ αυτές, όμως, είναι που ακούς από μακριά κάτι περίεργα κελαϊδίσματα, που τα περίμενες πολύ καιρό – κάποιοι τα ΄χαν ακούσει πριν από σένα, αλλά έφυγαν μακριά κι έτσι δεν σου ‘παν (και άρα δεν ήξερες) πώς μοιάζει ο ήχος τους· όλες τις φορές που κοιτούσες τα βουνά που αγκάλιαζαν το στρατόπεδο ή το γαλανό ουρανό, περίμενες το άκουσμα αυτών των κελαϊδισμάτων, αλλά τώρα πια είναι που αρχίζεις να τ’ ακούς καθαρά.

Είναι που λαλούν τα λελεδόνια…

Εθνική Ελλάδος

Από Ιρλανδούς, Ουκρανούς, Βόσνιους και Σλοβένους, σίγουρα δεν προτιμούσα τους Ουκρανούς. Μιλώντας με ποδοσφαιρική λογική, πάντα.

Αλλά και προληπτικός να ‘μουν, πάλι δε θα τους ήθελα: ο μόνος αγώνας της Εθνικής Ελλάδος που ΄χω δει στο γήπεδο, ήταν το Ελλάδα-Ουκρανία 0-1 το 2005, για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2006!!!

Ούτε Ιρλανδούς ήθελα – παραδοσιακά σκληροτράχηλοι και δυσκολοκατάβλητοι. Κάτι πιο βαλκανικό μας ταίριαζε καλύτερα – Σλοβένοι και Βόσνιοι κάνουν ήδη υπέρβαση και μόνο που βρίσκονται στα μπαράζ (αν σκεφτεί κανείς τι ομαδάρες είχαν στους ομίλους τους και τις απέκλεισαν). Όσο για τους Ουκρανούς, έχουν ισχυρό κέντρο, με παίκτες που πραγματικά θαυμάζω, όπως ο αεικίνητος Τίμοστσουκ. Θα περάσει όμως η Ελλάδα, πιστεύω. Αρκεί να έχει στοιχειωδώς σοβαρές γραμμές και ξύπνιο προπονητή.

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (18/10/2009)

Κυριακή, και πάμε!!!

Μ’ αρέσει

1. Η επική πρόκριση Ονδούρας και Σλοβακίας στα τελικά του Μουντιάλ. Μετά την Αγγλία, αρχίζω και βρίσκω τις ομάδες μου για το επερχόμενο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό πανηγύρι (Βόρεια Κορέα, Αγγλία, Ονδούρα, Σλοβακία – έπεται συνέχεια;…).

2. Η ζέστη που σε περικλείει, όταν μπαίνεις σε ένα κτίριο κι έξω έχει κρύο.

3. H Aλήτισσα Ψυχή, της Άννας Βίσση.

Δε μ’ αρέσει

1. H αδυναμία μου να σταματήσω να τρώω!!! Τι πράμα κι αυτό; Πολύ φαϊ.. Κάποτε υπήρχε θέληση, αλλά τώρα, όχι. Το πνεύμα πρόθυμο, η σαρξ πειναλέα.

2. Η απότομη αλλαγή του καιρού. Δε μεσολαβεί φθινόπωρο εδώ (ήτοι σταδιακή πτώση της θερμοκρασίας;…), μάλλον; Πολύ απότομα έπεσε, μια χαρά ζέστη είχε και ξαφνικά πιαστήκαμε χωρίς χειμωνιάτικα να ‘μαστε υπηρεσία!!! Πιαστήκαμε λίγο αδιάβαστοι…

3. Να βαράω ακόμα υπηρεσίες, ενώ ανήκω στην παλαιότερη σειρά του Ε.Σ. αυτή τη στιγμή. Απολύστε με, να τελειώνουμε!!!

Δύο άσσοι

Γράφω κάτι ολίγα για δύο παίκτες που ανέκαθεν μου έκαναν εντύπωση.

1. Φραγκίσκος Αλβέρτης (που σήμερα τιμήθηκε από τον ΠΑΟ για την εικοσαετή σχεδόν προσφορά του στην ομάδα)

Θυμάμαι ότι κάθε φορά που σηκωνόταν για τρίποντο, θα το ‘βαζε. Τα τελευταία χρόνια είχε εξελιχθεί σε ένα Τσάρτα του μπάσκετ, βέβαια, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Είναι ένας παίχτης που αποτέλεσε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής για τον ΠΑΟ. Και ήταν μεγάλος, διότι έφαγε στη μάπα και τις δύσκολες εποχές του τριφυλλιού (Σαραγόσα, Τελ Αβίβ, π.χ., με αποκορύφωμα το 73-38 του ΣΕΦ) – αν ο Διαμαντίδης είναι ο διάδοχός του, σίγουρα έχει παραλάβει κάτι καλύτερο απ’ αυτό που είχε παραλάβει ο Αλβέρτης. Ακόμα κι έτσι, όμως, έφερε πρώτο τον ΠΑΟ παντού. Γι’ αυτό είναι μεγάλος.

2.   Μάρις Βερπακόφσκις (που χθες έβαλε τα δύο γκολ της Εθνικής Λετονίας)

Την ίδια περίοδο που εκείνος σταθερά ξελάσπωνε την (μέτρια) εθνική του, αποτελώντας εδώ και καιρό τον αρχισκόρερ της, υπήρχαν σαφώς καλύτεροι Λετονοί στράικερ, με πιο σπουδαία παρουσία στους συλλόγους τους. Την ώρα που ο ίδιος έπαιζε δανεικός (από τη Ντυναμό Κιέβου) σε ένα σωρό ομάδες, ο Πάχαρς, ο Στόλσερς, ο Ρίμκους (άλλοι Λετονοί φορ), έπαιζαν και εντυπωσίαζαν στις ομάδες τους (π.χ., ο Πάχαρς, στη Σαουθάμπτον, κοντά πενήντα γκολ σε επίπεδο Πρέμιερσιπ…). Κι όμως, εκείνος ήταν πάντα εκεί και σκόραρε. Καθαρά παίκτης «εθνικής ομάδας» (σκόραρε και το μοναδικό γκολ των Λετονών σε επίπεδο τελικής φάσης μεγάλης διοργάνωσης – Euro 2004, Τσεχία-Λετονία 2-1). Σπουδαίος σκόρερ ο άσος του Εργοτέλη (πια).

M’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (9/10/2009)

Ένα Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει εντός της εβδομάδας (κι όχι Κυριακή) πόσο παράταιρο μπορεί να ΄ναι; Πολύ! Λόγω έλλειψης χρόνου, όμως, κι επειδή δε νομίζω ότι η Κυριακή θα ΄χει το δικό της post, δημοσιεύω από τώρα.

Μ’ αρέσει

1. Η σοκολατόπιτα των Palmie Bistro. Όχι απλώς (ή απλός) πειρασμός. Κόλαση! Σοκόλαση, το ΄λεγε κι η διαφήμιση!!!

2. Να γυρίζω σπίτι μετά από δύο μήνες δίχως άδεια.

3. Που ο κόσμος ελπίζει ότι με τη νέα κυβέρνηση θα λυθούν τα προβλήματα. Ή έστω ότι θα βοηθηθεί περισσότερο. Μένει να διαψευστούν οικτρά ή να δικαιωθούν πανηγυρικά. Η σωστή στάση είναι η διεκδικητική, βέβαια, αλλά και εκείνη της πίστωσης χρόνου.

Δε μ’ αρέσει

1.Να ‘ναι μικρή η άδεια, ιδίως τώρα που οι μέρες πρέπει να περνάνε γρήγορα…

2. Που παραιτήθηκε ο Ζαγοράκης από την προεδρία του ΠΑΟΚ. Δεύτερος Ντέμης; Πολλοί το είπαν. Μπορεί να ΄ναι κι έτσι. Η ουσία είναι ότι ένας άνθρωπος που αγαπούσε την ομάδα και προσπάθησε για το καλό της εξωθήθηκε (πιστεύω) σε παραίτηση μετά από όλα όσα βίωνε όλο αυτό το διάστημα της σχεδόν τριετούς θητείας του ως πρόεδρος. Κι είναι κρίμα (άλλο θέμα αν ο ΠΑΟΚ έπαιξε μπάλα επί θητείας του, το ζήτημα ήταν να υγιαίνει η ομάδα και να προοδεύει σταδιακά).

3. Το ατελείωτο ταξίδι με το “αργό” τραίνο για Αθήνα. 11 ώρες… Ούτε γι’ αστείο δεν το ξανακάνω!

Παράρτημα (αθλητικό): Όλοι αύριο θα στηθούμε μπροστά στις οθόνες μας για να δούμε Ελλάδα-Λετονία. Τον “τελικό πρόκρισης”, όπως τον αποκαλούν όλα τα μέσα. Κι εγώ θα κάτσω. Κι ελπίζω να κερδίσουμε.

Όταν όμως έχεις φτάσει στο σημείο να παίζεις… “τελικούς” με τις Λετονίες και να μη μπορείς να κερδίσεις τις μέτριες Ελβετίες και τις Μολδαβίες, τότε κάτι δεν πάει καλά. Είτε κερδίσουμε, είτε χάσουμε, είτε προκριθούμε είτε όχι, ελπίζω να αλλάξει κάτι στη νέα εθνική που θα βλέπουμε από τον άλλο Σεπτέμβρη και μετά, όταν και θα ριχτούμε στη μάχη των προκριματικών του Euro 2012. Να ΄ρθει κάτι φρεσκότερο, κάτι πιο ορεξάτο, κάτι πιο αποτελεσματικό, κάτι πιο ευχάριστο να το βλέπεις να παίζει μπάλα, εν τέλει…

Και, την ίδια ώρα που εμείς θα ψάλλουμε το Ίτε παίδες Ελλήνων απέναντι στο Βερπακόφσκις και την παρέα του, εγώ θα βγάλω το καπέλο σε δύο άλλες ομάδες, μια “παλιά” και μια “νέα” σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Πρώτα στους “παλιούς”, τους Χιλιανούς, που με νίκη απέναντι στην Κολομβία το Σάββατο προκρίνονται ξανά μετά το ‘98 (και την εποχή των “Ζα[μοράνο]“-”Σά[λας]“) σε Μουντιάλ, και έπειτα στους “νέους”, τους Σλοβάκους, τους πρωτοπόρους του 3ου ευρωπαϊκού γκρουπ, που με νίκη εντός έδρας κόντρα στους δεύτερους Σλοβένους επίσης προκρίνονται και μαθηματικά σε Μουντιάλ, για πρώτη φορά στα χρονικά!

Καλή επιτυχία!!!

Τι από τα δύο;

Τελικά, την Κυριακή, οι Έλληνες ψηφοφόροι, ψήφισαν το Γιωργάκη, ή (περισσότερο) “μαύρισαν” τον Κωστάκη;

Πέσε μόνος σου αρχηγέ, απ' το προεκλογικό μπαλκόνι (που ΄λεγε κι ο Περίδης στον πρώτο δίσκο του)!!!

Βγήκε και η νέα κυβέρνηση σήμερα. Ναι, κάπου είδα και το όνομα της Γκερέκου (υφυπουργός). Σίγουρα βαδίζουμε στο σωστό δρόμο;…

M’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (26/9/2009)

Ένα ακόμα Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει που θα «μεταδοθεί» Σάββατο! Δεν μας έκατσε ακόμα μια Κυριακή ελεύθερη, για ένα φυσιολογικό post. Απ’ το τίποτα όμως, καλό και αυτό…

Μ’ αρέσει

1. Ο Βασίλης Τοροσίδης. Ή Πωρωσίδης, όπως τον έγραψε η SportDay. Μακράν ο πιο ψυχωμένος και αποφασισμένος παίκτης του Ολυμπιακού αυτήν την περίοδο. Και προσθέτω, ίσως ο μόνος που κατανοεί πλήρως την κρισιμότητα της κατάστασης αυτής της περιόδου για τον Ολυμπιακό… Και παίζει ανάλογα!
2. Η φακή που τρώμε στο στρατόπεδο. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα το πω αυτό, αλλά είναι αλήθεια: οι μάγειροι είναι έξοχοι!
3. Η θέα από την Ακρόπολη των Σερρών: αχτύπητη! Πολύ όμορφη πόλη, απ’ τα ψηλά και απ’ τα χαμηλά (καίτοι ελαφρώς τσιμεντοποιημένη, πάντα όμως άκρως φοιτητική και ζωντανή)…

Δε μ’ αρέσει

1. Τα παράπονα για τη διαιτησία. Κυρίως, διότι και φέτος άρχισαν από νωρίς νωρίς…
2. Που ακόμα δεν έχω επισκεφτεί τα μέρη γύρω από την περιοχή του στρατοπέδου.
3. Τα γεμιστά των ίδιων μαγειρείων που προανέφερα!!!

Παράρτημα

Σύμφωνα με το Facebook, να ‘μαι, σε κάποιες άλλες χώρες:

Pierre Moreau (Γάλλος)

Adahy (Ζει στο δάσος­ – Ινδιάνος)

Devante Castro (Ισπανός)

Aleksey Titov (Ρώσος)

Δεν ξέρω, μάλλον με το ρώσικο θα έκανα καλύτερη καριέρα σαν παίκτης. Ως Πιέρ Μωρώ με φαντάζομαι ακούραστο αμυντικό χαφ, ενώ ως Ντεβάντε Κάστρο, δυναμικό τεχνικό επιτελικό χαφ!!!

Ντιμπέιτ

Αφού τα ίδια θα πουν πάλι,

τις ίδιες εκφράσεις, τις ίδιες κινήσεις,

σαν να το ΄χεις ξαναδεί θα ΄ναι, το έργο!

Γιατί να το ξαναδώ;

Πιστεύω ακράδαντα ότι το ντιμπέιτ είναι στον ψυχισμό του Έλληνα – από αρχαιοτάτων... Διάλογος και αντιπαράθεση απόψεων!!! Και ιδίως με την αποψινή του μορφή είναι πιο κοντά στην ιδεατή μορφή του debate (αντιπαράθεση με διάλογο) – η χθεσινή “τηλεμαχία” (άλλος νεολογισμός!) δεν είναι τόσο κοντά στο ιδεατό. Θα ήταν καλύτερο ένας διάλογος από οθόνης, κι όχι απλώς απαντήσεις σε σκόρπιες ερωτήσεις, χωρίς δυνατότητα σχολιασμού από τους άλλους του διαλόγου.

Χώρια, βέβαια, που όλη αυτή η φάση γίνεται και για τηλεθέαση – δεν είναι νούμερα της AGB το μέλλον της χώρας μας…

Ας κάνουν λοιπόν για μια ακόμα (προεκλογική) φορά το κομμάτι τους οι πολιτικοί. Κι ας προσέχουν τι λένε, ιδίως τώρα που είναι προεκλογική περίοδος. Δεν είμαστε (όλοι) χαζοί από κάτω που τους ακούμε, είτε ασχολούμαστε είτε όχι με τα πολιτικά.

Ο Ασένχο και οι συμπτώσεις

Οι συμπτώσεις

Είναι τυχαίο, το ότι η φράση Καλός πολίτης έχει 12 γράμματα; Όσοι και οι μήνες θητείας…

Ή, πάλι, το ότι χρειάζεται να σχηματίσεις 12 ακριβώς γραμμές για να γράψεις τα γράμματα της λέξης ΛΕΛΕ;…

55 κ.σ.!!!

Ο  Ασένχο

Ο Σέρχιο Ασένχο είναι 20 ετών, και Ισπανός. Παίζει στην Ατλέτικο Μαδρίτης, και είναι η μεγάλη ελπίδα των Ιβήρων για τη θέση του γκολκίπερ, αφού ο Κασίγιας δε θα παίζει αιωνίως… Και, χθες βράδυ, η μοίρα πήρε τη δική του μορφή, όταν απέναντί του δύο φορές ο Κώστας Χαραλαμπίδης δεν μπόρεσε να σκοράρει, χάνοντας δύο μοναδικές ευκαιρίες για να δώσει τη νίκη στους Κύπριους του ΑΠΟΕΛ απέναντι στους υπεραστέρες της Ατλέτικο, δίπλα στις όχθες του ποταμού Μανθανάρες (0-0).

Ο Χαβανέζος (άσχετο)

Να πώς θα με έλεγαν, αν ήμουν Χαβανέζος (σύμφωνα με το Βιβλίο των Προσώπων): Akoni Hoapili (DMC)!!!

Θρύλε, γερά!!! (γι’  απόψε…)

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (13/9/2009)

Μετά από καιρό, επιστρέφει το καθαρόαιμο κυριακάτικο post αυτού του blog. Και εύχομαι να μπορούσα να γράψω περισσότερα, αλλά θα περιοριστώ ξανά στο “3+3″… Τι να γίνει!!…

Μ’ αρέσει

1. Η Εθνική Σλοβακίας – που πάει φουλ για Νότια Αφρική.

2. Η βροχούλα και το κρύο, που αναζωογονούν, διώχνουν την κάψα, ξεκουράζουν…

3. Το 5-0 του Παγκρήτιου – μπας και ξυπνήσει ο Θρύλος πριν τα (πολύ) δύσκολα που ακολουθούν.

Δε μ’ αρέσει

1. Που επιμένουμε να ασχολούμαστε περισσότερο με την εθνική ποδοσφαίρου, παρά με την εθνική μπάσκετ – επιμένουμε να μιλάμε πιο πολύ για την, σε τέλμα και τέλος εποχής, πρώτη, παρά για την υγιή, έξοχη και επικείμενη… μεταλλιούχο, δεύτερη!

2. Η εμπάθεια και η κακία, ιδίως όταν έχει παντελώς γελοία βάση.

3. Ο ξεφτιλισμός της υπέροχης Πριγκιπέσσας του Μάλαμα από τον Καρρά, αλλά και όσους έσπευσαν να “πειράξουν” το τραγούδι μετά από τον τελευταίο (βάζοντας μέχρι και… μπιτάκι!).