Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (15/11/2009)

Το πρώτο “πολιτικό” Μ’ αρέσει. Το χακί είναι πλέον παρελθόν. Κι η ηλιόλουστη αυτή αθηναϊκή Κυριακή, έχει μόνο ένα post που να της αρμόζει: το παρακάτω!

Μ’ αρέσει

1. Η απόλυτη ανακούφιση, η απόλυτη ανάσα ευτυχίας του άρρενος Έλληνα πολίτη: η απόλυση (μου) απ’ το στρατό! 12 μήνες υπομονής, επιτέλους πέρασαν. Όχι, Μαμά Πατρίδα, δεν πιστεύω ότι θα μου το ανταποδώσεις, αυτό που εγώ σου πρόσφερα. Θα τον βρω εγώ το δρόμο μου, μη φοβάσαι – εσύ να ΄σαι καλά, να μας τα πρήζεις. Λ.Ε.Λ.Ε.!!!

2. Το εξαιρετικό γήπεδο 5×5 στο Ίλιο, Sala Sports. Κλειστό σαν γήπεδο μπάσκετ, με εξαιρετικό χλοοτάπητα και πισίνα από δίπλα για δελφινιές (αν δε γουστάρεις μπάλα)!!!

3. Η καφετέρια Balla D’ Oro, στο Σιδηρόκαστρο. Δε μπορούσα να φύγω από την πόλη (οριστικά;…) δίχως να κάτσω στην πιο μπαλαδοκαφετέρια ever που έχω κάτσει ποτέ!

Δε μ’ αρέσει

1. Που έκανα να φύγω από το στρατόπεδο, την ημέρα της απόλυσης, πόση ώρα! Ως τις 12 μας τραβολογούσαν, για υπογραφές!!! “Πρήχτες” ως το τελευταίο σου λεπτό εκεί!!!

2. Το ότι έχουν αυξηθεί ανησυχητικά, τελευταία απ’ ότι βλέπω, τα reality… Τελικά, όντως η χώρα βρίθει ψωνίων…

3. Η (το λιγότερο) βαρετή εικόνα της Εθνικής, στο χθεσινό μουντιαλομπαράζ με τους (απλώς υποφερτούς) Ουκρανούς.

Υ.Γ.1: Ρε τι έχασαν χθες οι Βόσνιοι;

Υ.Γ.2: Έχουμε νέες παραφιλολογίες και συνωμοσιολογίες καταστροφών και συντέλειας του κόσμου, ακούω, με αφορμή την ταινία καταστροφής 2012. Αυτός ο Ρόλαντ Έμεριχ γιατί δε μας αφήνει σε ησυχία, με τις “δε-μένει-κολυμπηθρόξυλο-όρθιο” ταινίες του (λέγε με Γκοτζίλα, Ημέρα Ανεξαρτησίας, Τhe day after tomorrow, Οχτάποδα φρικιά, κ.ά.);