Η στρατιωτική θητεία είναι, σα να σου αρπάζουν το κεφάλι και να στο βυθίζουν μέσα σε ένα βαρέλι με νερό.
Παίρνεις πρώτα μια ανάσα, προετοιμάζεσαι, κλείνεις τα μάτια, και τους λες να σε βυθίσουν μέσα.
Το κάνουν.
Τότε ανοίγεις τα μάτια, και στον πάτο του βαρελιού αρχίζει και περνά από μπροστά σου, σαν σε ταινία, η ζωή σου στο στρατό.
Ψωροπερήφανοι επιλοχίες, τσαντίλες λοχαγοί, είρωνες ταγματάρχες, “χώστες” λοχίες. Όλη η βορβορώδης σαπίλα που ΄χει μαζέψει ο στρατός, τόσα χρόνια, όλοι οι αργόμισθοι δημοσιοϋπάλληλοι, που ξεσπούν όλα τα κόμπλεξ τους πάνω στους στρατιώτες. Αλλά, και πάλι, ρουφιανάκια φαντάροι, κακότροποι “παλιοί”, τεμπέληδες συνάδελφοι… Όλα τα καλά.
Το ίδιο όμως αργά περνάνε και από μπροστά σου και όλες οι καλές στιγμές: οι πλάκες, οι συζητήσεις, οι γνωριμίες, οι στιγμές γενικά που μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις αυτό το σάπιο περιβάλλον, που τίποτα δεν προσφέρει.
Κάποιες φορές νιώθεις ότι ο αέρας σου τελειώνει. Τότε, αρχίζεις να βαράς το βαρέλι, και το αόρατο χέρι που σε βύθισε σε αφήνει να πάρεις μερικές ανάσες για να αντέξεις. Τις ανάσες αυτές τις ονομάζεις άδειες. Κάθε μέρα (άδειας) και μια ανάσα. Για να την παλέψεις.
Και σιγά σιγά, οι μέρες περνούν. Και μια μέρα, βρεγμένος ως το κόκαλο και κουρασμένος, βγάζεις μια για πάντα το κεφάλι από το βαρέλι. Στεγνώνεις τα μαλλιά, βάζεις τζελ, αλλάζεις ρούχα, και βγαίνεις από τη μεγάλη πόρτα την οποία πρωτύτερα είχες διαβεί: “ΖΩΗ” γράφει από πάνω.
Εκεί να δεις βαρέλια που ΄χει…
Posted by Giorgos on July 20, 2009 at 9:54 am
Treliariiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!
Posted by Giorgos on July 20, 2009 at 9:55 am
Ela re file.Teleiwnoun ta vasana sou.