Οι απορίες της Δευτέρας (ποδοσφαιρικές και μη)

Σκέπτομαι να το καθιερώσω: οι απορίες της Δευτέρας! Λέτε να ΄ναι καλό;

Απορία πρώτη

Εάν οι παίκτες της Scoda Ξάνθης ήταν τόσο γρήγοροι όσο τα… αμάξια της φίρμας που διαφημίζουν στη φανέλα, αλλά και οι… δακτυλογράφοι των γραφείων της ομάδας τους, η ομάδα δε θα ήταν τώρα πιο ψηλά; Τέσσερις (!) ανακοινώσεις έβγαλε η ΠΑΕ Scoda Ξάνθη, μιμούμενη την ταχύτητα της φίρμας της, κατά τη διάρκεια του αγώνα με την ΑΕΚ το Σάββατο, με στόχο τη διαιτησία!!! Προσέξτε νούμερα: στο 33ο λεπτό, η πρώτη. Στο 53ο, η δεύτερη, στο 68ο η τρίτη, και στο τέλος του αγώνα η τελευταία!

Απορία δεύτερη

Λίγο αργά δε θυμήθηκε ο Πανθρακικός να αρχίσει να παίζει;

Απορία τρίτη

Ο Σισέ, στα πόσα θα σταματήσει; Είναι αυτή συμπεριφορά παίκτη με… ένα πόδι, που λέει και ο κ. Θανόπουλος, αρχι-α-μέτοχος της φετινής ΑΕΚ;

Απορία τέταρτη

Ο Δανίκας, ποια ταινία είδε και βαθμολόγησε με “3″ τον Ανίκητο; Γιατί άλλο φιλμ πρέπει να παρακολούθησε.

Απορία πέμπτη

Στην Ουκρανία, θα μάθουν επιτέλους να χάνουν στις εκλογές, και να μη γίνεται μπάχαλο κάθε φορά που αποφασίζουν τους άρχοντές τους; Κερδίζει ο Γιανουκόβιτς, διαμαρτύρεται η Τιμοσένκο. Στις προηγούμενες εκλογές, κέρδισε η Τιμοσένκο, διαμαρτυρόταν ο Γιανουκόβιτς!! Ή κάτι δεν πάει καλά, ή δεν ξέρουν να χάνουν!!!

Απορία έκτη

Ο Κώστας Καϊμακόγλου, του μπασκετικού Αμαρουσίου, θα είναι ΒΑΣΙΚΟΤΑΤΟΣ και αναντικατάστατος στην Εθνική μπάσκετ, στο Μουντομπάσκετ της Τουρκίας το Σεπτέμβρη; Αφιονισμένος, πράγματι!!!

Απορία έβδομη

Τι θα γινόταν στον φετινό ποδοσφαιροθρύλο, αν απ’ την αρχή της σεζόν έπαιζε κανονικά ο Ντάρμπυσιρ;

Απορία όγδοη

Ο Ρεχάγκελ είναι τυχερός, ή τα μπαλάκια με τους αντιπάλους μας (στην χθεσινή κλήρωση των προκριματικών του Euro 2012) ήταν σταμπαρισμένα και ήξεραν τι έβγαζαν; Διότι, τόσο τέλεια κλήρωση, μόνο με μένταλιστ θα μπορούσαμε να ‘χουμε!!!

Απορία ένατη

Είναι, ή δεν είναι ΘΕΪΚΟΤΑΤΟ που, στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Βανκούβερ, που ξεκινούν την Παρασκευή, θα πάρει μέρος και ένας ΓΚΑΝΕΖΟΣ αθλητής; Μικρός θεούλης!!! Απ’ τα λιοντάρια στους παγετώνες! Κβάμε Ενκρούμα-Ατσεαμπόνγκ, το όνομα του νέου μύθου των πάγων!!!

Απορία δέκατη

Κάνω καλά που μαζεύω τόσες αποδείξεις, ή τσάμπα όλη η προσπάθεια;

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (7/2/2010)

Πάμε!! Το πρώτο Μ’αρέσει-Δε μ’αρέσει του κουτσοΦλέβαρου!!!

Μ’ αρέσει

1. Το 2/2 του μπασκετοθρύλου επί της Κίμκι. Και βουρ για Παρίσι!!

2. Ο Ανίκητος, του Ίστγουντ. Τι, ποιου Ίστγουντ; Του Κλίνταρου, βέβαια!!! Δημήτρη Δανίκα, σε λατρεύω, αλλά εδώ δεν στάθηκες εντάξει. Το “3″ που έβαλες στον Ανίκητο δεν είναι σωστό.

3. Η ζεστή σοκολάτα με κέικ.

Δε μ’ αρέσει

1. Η επίθεση οπαδών και εφημερίδων στο μπασκετικό ΠΑΟ. Είναι σα να επιτίθεσαι στον Πελέ, και να του λες ότι δεν έπαιξε καλά την προηγούμενη αγωνιστική, μετά από 20 χρόνια καριέρας γεμάτα τίτλους και επιτυχίες.

2. Η ενασχόληση με τη συζυγική ζωή της Ελένης Μενεγάκη και του (πρώην) συζύγου της. ΧΕΣΤΗΚΑΜΕ!!!

3. Η εξεταστική των Πανεπιστημίων. Μου θυμίζει τα δικά μου.

Ο κωλοτούμπας

Έχω καιρό να γράψω ένα post στην στήλη “Τύποι ανθρώπων“. Παρατηρώντας χθες τα εξώφυλλα των αθλητικών εφημερίδων, έπεσα πάνω σε ένα τύπο ανθρώπου για τον οποίο δεν είχα μιλήσει. Κι αυτός είναι ο κωλοτούμπας. Δυστυχώς, απαντάται συχνότατα στη χώρα μας.

“ΠΕΤΑΞΤΕ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ“, έγραφε η χθεσινή “Πράσινη”. Αφορμή, οι δύο κολλητές ήττες του ΠΑΟ στην Ευρωλίγκα, που παίζει και να τον αφήσουν εκτός φάιναλ φορ. Από τη μια μέρα στην άλλη, οι ήρωες, οι κατακτητές, οι αήττητοι, οι σούπερ, ρίχτηκαν στα πόδια των αλόγων. Ο προπονητής που ΄χει φέρει τέσσερις Ευρωλίγκες (!!!) στη χώρα μας, και οι παίκτες που ΄χουν σαρώσει τους τίτλους τα τελευταία χρόνια, ρίχτηκαν βορά στα λιοντάρια. Δε ντρεπόμαστε λίγο;

Μετά, όμως, στην επόμενη επιτυχία, θα βγούν και θα ζητάνε συγγνώμη. Και θα προσκυνάνε πάλι. Γενικά, όχι μόνο στα αθλητικά, εδώ στην Ελλάδα το ‘χουμ’ αυτό: αποκαθηλώνουμε και αναθεματίζουμε με ρυθμό οπλοπολυβόλου. Και αναθεωρούμε ανασκευάζοντας σε ακόμα ταχύτερο ρυθμό!

Αυτή είναι η κύρια ιδιότητα του κωλοτούμπα.

Ο κωλοτούμπας δεν αντέχει να είναι από κάτω. Θέλει να είναι πάντα στον αφρό, να έχει μονίμως δίκιο σε όλες τις συζητήσεις. Δεν ανέχεται να τον υπερκεράσει κάποιος συζητητής, ή ό,τι άλλο. Γι’ αυτό και είναι κωλοτούμπας: διότι δέχεται να αποκρούει και να αποκηρύσσει απόψεις που μέχρι χθες πίστευε, μόνο και μόνο γιατί τώρα δεν τον συμφέρει να τις πιστεύει.

Έχω την τύχη να έχω ζήσει δίπλα (και) σε ένα τέτοιο άνθρωπο. Μονίμως στον αφρό. Να μην έχει άδικο ποτέ. “Τι; Μα εγώ πιστεύω μαύρο! Πίστευα εγώ ποτέ άσπρο;“.

Ναι. ΧΘΕΣ!!!

Γιώργος-Stranger συμμαχία!!!

Το “blog ενός Γιώργου” και ο “Άνθρωπος του Μετρό”, συμμαχούν!!!

Και δημιουργούν, ένα ποδοσφαιρικό blog, με ιστορίες, ομάδες, προπονητές, παίκτες, γκολ, σκορ, ρεκόρ! Όχι απ’ τα συνηθισμένα, όμως: από εκείνα που λίγη δόξα έχουν, αλλά μεγάλη αξία!

www.insanesoccer.wordpress.com

Τρελο-ποδόσφαιρο!!!

Σερτς έντζινς

Εγώ και ο Stranger, μοιραζόμαστε κάτι κοινό: την ΤΡΕΛΑ για το ποδόσφαιρο. Που δεν περιορίζεται απλώς στο να μαθαίνουμε τα ονόματα των παικτών, ή την ιστορία των ομάδων, ή άλλα τέτοια τετριμμένα. Η μούρλα αυτή συνεχίζεται και στα πιο σύνθετα.

Διαβάσαμε τυχαία, λοιπόν, χθες βράδυ, ότι τη μέρα των ερωτευμένων, 14 Φλεβάρη 1999, η ομάδα Σεντ Μίτσελ Γιουνάιτεντ, από τις Σεϋχέλλες, έγινε η πρώτη ομάδα από τη χώρα αυτή, που προκρίθηκε στον επόμενο γύρο οποιασδήποτε διασυλλογικής διοργάνωσης, μετά από κόπους και κόπους ετών. “Θύμα” της, η ομάδα Fire Brigade από τον Άγιο Μαυρίκιο, έλεγε εκείνο το μίνι ρεπορτάζ. Στο πλαίσιο του Αφρικανικού Κυπέλλου Κυπελλούχων, όλα αυτά (μιας διοργάνωσης που, σημειωτέον, δεν υπάρχει πια: καταργήθηκε το 2003).

Το είδαμε, χαρήκαμε, “είδες η Σεντ Μιτσελάρα; Πάμε μωρή ομάδα!“, είπαμε μεταξύ μας στο msn, και ψάξαμε να βρούμε όλη την ιστορία πίσω από εκείνες τις λίγες ψυχρές αράδες του μικρού ρεπορτάζ. Λίγο ο ένας, λίγο ο άλλος, ανακαλύψαμε, σε κείμενο, όλη την ιστορία των σεϋχελλιανών ομάδων στα Κύπελλα Αφρικής. Όσοι από εσάς διατηρούν τα εγκεφαλικά τους κύτταρα ανέπαφα, ας συνεχίσουν το διάβασμα. Τα δικά μας είχαν ήδη καεί, τότε, φανταστείτε.

Διαβάσαμε λοιπόν το κείμενο με τα ματς των μικρών θεούληδων από τις Σεϋχέλλες στα Κύπελλα Αφρικής, και τσεκάραμε ότι όντως η Σεντ Μίτσελ Γιουνάιτεντ απέκλεισε το 1999 τους Μαυρίκιους της Fire Brigade (σημειώνουμε: 2-2 εντός, 2-2 εκτός, και στα πέναλτυ πέρασαν οι μικροί ήρωες των Σεϋχελλών, νικώντας 3-2!!!). Στον επόμενο γύρο, βέβαια, έπεσαν πάνω στο “θηρίο” των Power Dynamos από τη Ζάμπια: έχασαν 6-1 έξω, νίκησαν 2-1 μέσα, και αποκλείστηκαν…

Και κάπου εκεί, το βλέμμα μας πάγωσε! Τα υπολείμματα των ζωντανών κυττάρων του εγκεφάλου μας εξανεμίστηκαν! Με τρόμο, διαβάσαμε στο κείμενο, ότι το 1989, μια άλλη σεϋχελλιώτικη ομάδα, η Saint Louis, στο πλαίσιο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Αφρικής, αυτή τη φορά, είχε επίσης προκριθεί!!! Κληρώθηκε με την COSFAP Antananarivo, από τη Μαδαγασκάρη: 0-0 στις Σεϋχέλλες, και επική νίκη 0-1 μέσα στο άντρο των αντιπάλων τους! “Χρυσός” σκόρερ, διαβάσαμε στο ρεπορτάζ, ο Vincent Doarasmy, με απ’ ευθείας φάουλ, μάλιστα!!! Στον επόμενο γύρο, η St Louis έπεσε πάνω στη… Fire Brigade!! Με δύο ήττες (1-0, 0-1), αποκλείστηκε.

Το κακό, είναι ότι σε όλα τα sites τύπου “Σαν σήμερα“, τη 14η Φλεβάρη, αναφέρεται το ρεπορτάζ που γράφει για την Σεντ Μίτσελ! Στερώντας από τους γιγάντιους της St Louis το δικαίωμα να γευτούν την ιστορική δόξα, όντες πραγματικά η πρώτη σεϋχελλιώτικη ομάδα που προκρίθηκε, στον επόμενο γύρο ενός αφρικανικού τροπαίου!!! Το ψάξαμε, και σε όλα τα sites γράφουν το ίδιο: γράφουν για τη Saint Michel!!!

Aπό εμένα και τον Stranger, λοιπόν, η αποκατάσταση της αλήθειας: οι πρώην παίκτες της Saint Louis, μπορούν πια να ξέρουν, ότι εκεί, στη μικρή γωνιά της Μεσογείου, την Ελλάδα, όλοι έμαθαν πια την αλήθεια!!!

Οι μικρές ποδοσφαιρικές απορίες της Δευτέρας

Απορία πρώτη

Είναι στ’ αλήθεια παράγοντες σαν τον Κούγια (και δικηγόροι, και άνθρωποι, γενικά, σαν τον Κούγια) απαραίτητοι στο ελληνικό ποδόσφαιρο (και τη ζωή μας); Όταν ο προπονητής της Αγ. Παρασκευής εξέφρασε παράπονα για το διαιτητή του αγώνα της ομάδας του με την Παναχαϊκή (στην οποία προεδρεύει ο Αλέξης), ο Κούγιας απεφάνθη: “Τι λέει ο αστείος, ο γελοίος“!!! Τελικά, όντως η σφαίρα πέρσι, του αστυνόμου, σκότωσε λάθος Αλέξη.

Απορία δεύτερη

Πώς μπορεί ο Νίκος Πατέρας, πρόεδρος του ΠΑΟ και αρχι-μεγαλομέτοχος της ομάδας, να είναι πάντα τόσο αγέλαστος, στρυφνός, και αποκρουστικός, όταν μιλάει;

Απορία τρίτη

Γιατί, ενώ η εθνική Αιγύπτου έχει κατακτήσει τρεις φορές συνεχόμενα το Κύπελλο Εθνών Αφρικής, τα νεότερα χρόνια, ΚΑΝΕΝΑΣ Αιγύπτιος διεθνής δεν κάνει σοβαρή καριέρα στο εξωτερικό; Το 23 μελών ρόστερ που κατεβάζει η Αίγυπτος στα τρία τελευταία Κόπα Άφρικα είναι σχεδόν απαράλλακτο. Κανείς Αιγύπτιος δεν κάνει σοβαρή καριέρα έξω, απ’ όλους αυτούς. Πώς γίνεται αυτό, ρε παιδιά; Με εξαίρεση το Μίντο, το Ζιντάν, τον Σώκυ, όλοι οι άλλοι παίζουν εντός συνόρων.

Απορία τέταρτη

Μένω λίγο ακόμα Αφρική: γιατί η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Αφρικής απέβαλε το Τόγκο από τις δύο επόμενες διοργανώσεις της; Α, εδώ έχουμε απάντηση: γιατί, λέει, η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν άφησε την ομάδα να αγωνιστεί, κάτι που αντίκειται στους κανονισμούς της διοργάνωσης. Δε φτάνει, δηλαδή, που πήγαν να τους σφάξουν οι αυτονομιστές της Καμπίντα και να θρηνούσαμε παραπάνω νεκρούς, τους απέβαλαν κι από τα τουρνουά τους, κιόλας!!! Πώς γίνεται να μένεις στο γράμμα του νόμου, ξέροντας τι υπέστη ο άλλος;

Απορία πέμπτη

Γιατί συνεχίζουμε να αποθεώνουμε τους παίκτες του παρελθόντος (μας), και να λέμε ότι είχαν “άλλα ήθη και άλλες νοοτροπίες” (πιο καλές, υποτίθεται), τη στιγμή που βγαίνει ο Σάββας Θεοδωρίδης (γκολκίπερ του Ολυμπιακού δεκαετιών ‘50 και ‘60, πρώην γενικός αρχηγός των “ερυθρόλευκων”) στο σημερινό ΕΘΝΟΣΠΟΡ  και λέει: “Γουστάρω εκείνον τον Κόκκαλη που τους έλεγε λαγούς και κότες και σώπαιναν“; Εντάξει, δεν είναι όλοι έτσι. Πόσοι και πόσοι όμως απ’ αυτούς τους “παλιούς” βγαίνουν ακόμα στα κανάλια, φανατισμένοι περισσότερο κι απ’ τους “θυραεπτάδες” ή τους “βάζελους” ή τους “Οriginal”; Να χαρώ εγώ ήθος και “νοοτροπία”!

Απορία έκτη

Γιατί ο Σκόκο παίζει όποτε το θυμάται;

Απορία έβδομη

Σε τι αποσκοπεί η περίφημη τελικά απόφαση “μη μετακίνησης οπαδών”; Στη μείωση των επεισοδίων; Εδώ χθες οι παίκτες του Ολυμπιακού δε μπορούσαν να εκτελέσουν κόρνερ από τις κροτίδες που τους πετούσαν οι Πανθηρώνιοι…

Απορία όγδοη

Εφ’ όσον τα ντοκουμέντα, τα στοιχεία, τα αποτελέσματα, το αγωνιστικό θέαμα, κλπ, είναι σαφή και κατηγορηματικά, γιατί συνεχίζουν διάφορες ελληνικές ομάδες (με τελευταίο τον Πανσερραϊκό) να προσλαμβάνουν ως προπονητή το Γκιγέρμο “Ελ Μυρωδιόν” Όγιος; Ή, συμπληρώνω, τον Ίλιε Ντουμιτρέσκου; Πόσο απελπισμένος πρέπει να ΄σαι για να πάρεις για προπονητές αυτούς τους δύο;

Απορία ένατη

Γιατί στην Αγγλία είναι τόσο κουτόφραγκοι, ώστε θα καθαιρέσουν τον Τζων Τέρρυ (της Τσέλσι) από την αρχηγία της Εθνικής τους (και γενικά από την εθνική τους), επειδή αποκαλύφθηκε ότι είχε (εξωσυζυγική) σχέση με (και άφησε έγκυο την) σύζυγο του πρώην συμπαίκτη του στην Τσέλσι και νυν συμπαίκτη του στην Εθνική, Ουέιν Μπριτζ; Γιατί δεν παραδειγματίζονται από το ευγενές δικό μας πρότυπο, όπου διάφορες πηδιούνται με Ζαχόπουλους, κλπ, για μια θεσούλα, και μετά ούτε γάτα ούτε ζημιά; Κοίτα να δεις τσίπα οι κουτόφραγκοι!!!

Απορία δέκατη (αυτή μπασκετική, και τέλος!)

Γιατί πρέπει όλοι να διατρανώνουν πόσο πολύ θέλουν να μείνει η ΑΕΚ στην Α1 μπάσκετ, και να σωθεί από τον υποβιβασμό; Γιατί πρέπει να λένε όλοι “το ελληνικό μπάσκετ χρειάζεται την ΑΕΚ“; ΟΧΙ, ΔΕΝ ΤΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ! Ή, τουλάχιστον, δε χρειάζεται ΑΥΤΗΝ την ΑΕΚ: την καταχρεωμένη, τη δίχως αγωνιστικό προσανατολισμό, με τα εσωτερικά, διοικητικά και αγωνιστικά της προβλήματα!!! Αφού δεν αξίζει να μείνει, γιατί να μείνει; Ας πέσει, να ξαναφτιαχτεί εκ του μηδενός! Ο Ηρακλής, δηλαδή, που επιστρέφει δυναμικότατα από την Α2 με νεανική, φρέσκια και όλο υποσχέσεις ομάδα, ζημιώθηκε;

Μ’ αρέσει – Δε μ’ αρέσει (31/1/2010)

Το πιστεύετε ότι έφυγε ο Γενάρης; Αν όχι, πιστέψτε το: είναι αλήθεια!!! Μα, πώς πέρασε έτσι ο καιρός;… Τέλος πάντων, πάμε Μ’ αρέσει-Δε μ’ αρέσει!!!

Μ’ αρέσει

1. Που πήγα στο live της μπάντας Παράξενες Επαφές, στο Afterdark. Καλά τα δικά τους τραγούδια, καλές και οι εκτελέσεις τραγουδιών άλλων!!! Μπράβο παιδιά, και καλύτερα στο μέλλον!

2. Να ξυρίζομαι: όποτε και όπως θέλω. Μια απόλαυση που την “κατασπάραξε” ο στρατός, και τώρα την παίρνω πάλι πίσω!

3. Η νίκη του Ολυμπιακού στο μπάσκετ επί της Κάχα “πρώην Ταού” Λαμποράλ. Φουλ για φάιναλ φορ!!!

Δε μ’ αρέσει

1. Να νοσταλγώ το στρατό.

2. Η κάθε λογής απότομη αλλαγή του καιρού, αυτές τις μέρες.

3. Που κουράζομαι γρήγορα, όταν παίζω μπάλα, πια… 120+ κιλά, βλέπεις: τα σημάδια του Γκρηκ Άρμυ…

Ένα άλφα κάνει τη διαφορά: Ε.Σ.!!!

Απολύθηκα από τον Ελληνικό Στρατό στις 11 Νοεμβρίου του 2009. Έκανα 12-μηνη θητεία, υπηρετώντας αρχικά στην Κόρινθο, νεοσύλλεκτος ων, κατόπιν στην Αλεξανδρούπολη, και τέλος στο Πετρίτσι Σερρών, απ’ όπου και απολύθηκα. Έχω γράψει αρκετές φορές για τα όσα πέρασα ντυμένος στα χακί, σε άλλα posts τούτου ‘δω του blog…

Τις τελευταίες μέρες συμβαίνουν διάφορα που μου θυμίζουν εντονότατα την στρατιωτική μου θητεία. Όχι ότι ήθελα να την ξεχάσω – τουλάχιστον, όχι ολότελα. Κάποια, τα κρατάω, κάποια, όχι. Φίλοι που μπαίνουν τώρα φαντάροι, φίλοι που μπήκαν και περνούν καλά/άσχημα, τόποι που ακούγονται στις ειδήσεις και τους έζησα από κοντά ως στρατιώτης, τυχαίες συναντήσεις στο δρόμο με πρώην συν-φάνταρους, όλα αυτά με κάνουν και ξαναθυμάμαι, συχνά πυκνά, τη θητεία: εκείνους τους 12 χαμένους μήνες από τη ζωή μου, προσφορά στη μαμά Πατρίδα.

Δε μπορώ να αποφασίσω, όμως, αν αυτά που σκέπτομαι είναι αναθυμίσεις, λόγω των ευχάριστων πραγμάτων που έζησα/είδα/άκουσα/ένιωσα (που ήταν πολλά), ή αναθυμιάσεις, λόγω της μπόχας άλλων πραγμάτων που έζησα/είδα/άκουσα/ένιωσα, εκείνους τους 12 μήνες.

Αυτό το “άλφα” κάνει τη διαφορά: αναθυμίσεις-αναθυμιάσεις…

False alarm

Λήξη συναγερμού, λοιπόν. Ο Σωκράτης Κόκκαλης δε θα εγκαταλείψει τον Ολυμπιακό. Αυτή η είδηση, αρχικά, είχε διαρρεύσει στον Τύπο και στα λοιπά Μέσα. Στο χθεσινό Δ.Σ. της ΠΑΕ, παρουσία του ιδίου, εξανεμίστηκαν όλοι οι φόβοι που έτρεφε ο “ερυθρόλευκος” λαός για πιθανή αποχώρηση του προέδρου της ομάδας…

Τι να συνέβη, άραγε; Ο Κόκκαλης δε θέλει να έρθει σε ανοικτή ρήξη με τον κόσμο του Ολυμπιακού, που την Κυριακή τον καθύβρισε και τον γιουχάισε στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ. Ο κόσμος είναι δυσαρεστημένος και απογοητευμένος, αλλά πώς θα ένιωθε αν όντως ο Κόκκαλης αποφάσιζε να παρατήσει την ομάδα; Ή, αν παρίστανε ότι την εγκαταλείπει;…

Χρησιμοποιήθηκε λοιπόν η τακτική της “κλαμμένης γκόμενας”: τι κάνει η κλαμμένη γκόμενα; Απειλεί το σύντροφό της ότι θα τον αφήσει, σηκώνεται, κλαψουρίζει, τον παρατάει, φεύγει. Όχι ότι έχει σκοπό να τον αφήσει – εννοείται πώς λιώνει γι’ αυτόν. Απλώς, θέλει να τον βάλει στη διαδικασία να νιώσει πώς είναι το να ζει δίχως αυτήν. Πώς είναι να τον έχει παρατήσει. Ο σύντροφος θα νιώσει τύψεις, ίσως, ανασφάλεια, μετέωρος, μετανιωμένος.

Ρε, μήπως έγινε το ίδιο κι εδώ; Και καλά, διαρρέει στον Τύπο ότι ο Κόκκαλης φεύγει, ο κόσμος τα χάνει, συνειδητοποιεί πόσο ανάγκη έχει ο Ολυμπιακός τον Κόκκαλη, και βάζει νερό στο κρασί του, σταματά να γκρινιάζει, σταματά να γιουχάρει.

Ελπίζω ο Ολυμπιακός να βρει στις επόμενες αγωνιστικές το δρόμο του!!!

Όσο μας πληγώνεις…

…δε μας έχεις ξαναπληγώσει!!!

Όσο μας πληγώνεις/τόσο μας πωρώνεις, λέει το σύνθημα κανονικά. Ελλά εγώ το παράφρασα. Για χάρη του Ολυμπιακού, βέβαια – ή, μάλλον, για χάρη αυτών των τύπων με τις ερυθρόλευκες φανέλες, που παίζουν στο στάδιο Καραϊσκάκη εκπροσωπώντας μια ομάδα που λέγεται Ολυμπιακός. Δεν είναι Ολυμπιακός.

Πρώτη φορά, τόσα χρόνια που βλέπω μπάλα και Ολυμπιακό, παρακολουθώ μια τόσο άναρχη, ανέμπνευστη και δίχως όραμα ομάδα. Ομάδα και παίχτες δίχως κίνητρο, διάθεση, “κάψα” για νίκη… Ο κόσμος του Ολυμπιακού έχει γευτεί πολλές πίκρες, δεν θα ΄ναι η πρώτη φορά που χάνουμε τον τίτλο (γιατί αυτό θα συμβεί, όπως όλα δείχνουν): αυτό που πικραίνει τον κόσμο είναι που η ομάδα παρουσιάζει αυτό το χάλι.

Και βέβαια, θέλω να πιστεύω ότι υπάρχουν οπαδοί ή φίλαθλοι του Ολυμπιακού, με καλή κρίση και μνήμη. Όχι, δεν πιστεύω ότι θα επιστρέψει ο Ολυμπιακός στα πέτρινα χρόνια. Αλλά να μη χάφτουμε και ό,τι μας σερβίρουν: τυπικό παράδειγμα, οι γελοίες φυλλάδες του Ολυμπιακού, που τώρα χαρακτηρίζουν τον Ζίκο ως το χειρότερο προπονητή που ήρθε ποτέ στο Λιμάνι, ενώ, όταν ήρθε, τον αποθέωναν ως Μεσσία!! Μην τρώμε κουτόχορτο, δηλαδή.

Και για το ότι δε μπορεί να πάρει τα πόδια του ο Ζαϊρί, για το ότι ένας Μέλμπεργκ δε μπορεί να κρατήσει μια άμυνα μόνος του, για το ότι ο Ντιόγκο δε σκοράρει πλέον ούτε με αίτηση 105, δε φταίει ούτε ο Ζίκο, ούτε ο Κετσπάγια, ούτε ο Μπάντοβιτς (που θα ‘ναι άδικο αν του χρεώσουν την κακή πορεία της ομάδας).

Φταίνε πολλά, μαζί.

Η κατάσταση πάντως δείχνει μη αναστρέψιμη…