Ετοιμάζω ταξίδι, μοναχά με τη μπάλα σου!

Κάθε (ποδοσφαιρικό) καλοκαίρι, το πιο όμορφο κομμάτι είναι οι προκριματικοί γύροι των ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Προσέξτε: όχι το πιο ενδιαφέρον – αυτό είναι μετά, οι όμιλοι, τα νοκ άουτ, τα μεγάλα ονόματα, οι παικταράδες, οι προπονητάρες, και οι μάχες τους. Το πιο όμορφο κομμάτι είναι οι προκριματικοί.

Κι αυτό, διότι στους προκριματικούς παίζουν συνήθως ομάδες από χώρες αδύναμες, μικρές, ανύπαρκτες ποδοσφαιρικά, και γι΄ αυτό παντελώς άγνωστες. Αυτό είναι το όμορφο, όμως! Είναι και οι αγώνες περισσότεροι (γιατί είναι πολλοί αυτοί που πρέπει να “εξολοθρευτούν” προτού μπουν τα μεγάλα ονόματα στο παιχνίδι), και βλέπεις λοιπόν μια γιγάντια παρέλαση ομάδων από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης!!! Ουσιωδώς, όμως, αυτό που βλέπεις, δεν είναι τίποτ΄ άλλο παρά ένα πανέμορφο ταξίδι στην Ευρώπη, με οδηγό τη… μπάλα!

Ντουντελάνζ (Λουξεμβούργου), Φραμ (Ισλανδίας), Καραμπάχ Αγκντάμ (Αζερμπαϊτζάν), Ομόνοια Λευκωσίας, Εκράνας (Λιθουανία), Τρε Φιόρι (Σαν Μαρίνο), TVMK-Ταλίν (Εσθονίας), και πόσες άλλες ακόμα ομάδες έπαιξαν φέτος ήδη κάποιους αγώνες για τα δύο μεγάλα ευρωπαϊκά τρόπαια. Και, αν κάποιοι σύλλογοι έχουν δεδομένη την ευρωπαϊκή συμμετοχή, η έξοδος στην Ευρώπη για κάποιους άλλους είναι ζηλευτό κατόρθωμα.

Τι γήπεδο να ΄χει η Τρε Φιόρι του Σαν Μαρίνο, π.χ.; Πώς να ΄ναι η πόλη τους; Στην προπόνηση της Ντέρι Σίτυ (Ιρλανδίας) άραγε να θυμούνται τα χρόνια που υπήρξαν εκπρόσωποι της… Βόρειας Ιρλανδίας, πριν ξαναεκπροσωπήσουν την Ιρλανδία (ΕΙΡΕ); Δίπλα στο γήπεδο της Ζελέζνιτσαρ του Σεράγεβο (Βοσνίας), τα κτίρια είναι ακόμα γκρεμισμένα από τον πόλεμο που έβαλε τα αδέρφια της Γιουγκοσλαβίας να σκοτώνουν το ΄να τ΄ άλλο δίχως τύψεις. Το γήπεδο-έδρα της Ανόρθωσης Αμμοχώστου (Κύπρου) ονομάζεται “Προσωρινή έδρα Αντώνης Παπαδόπουλος” – η πραγματική της έδρα βρίσκεται πέρα από την πράσινη γραμμή, στα κατεχόμενα, κι αυτό το προσωρινή είναι πάντα εκεί, για να θυμίζει ότι κάποτε η ομάδα θα γυρίσει στη φυσική της έδρα. Για να πάει κανείς στο γήπεδο της Β36 Τόρσαβν (Νήσων Φερόε), πρέπει να ναυλώσει βάρκα και να ταξιδέψει για περίπου μία ώρα, μιας και η ομάδα εδρεύει σε ένα από τα δεκάδες νησιά και νησάκια που σχηματίζουν το έθνος των Νήσων Φερόε (”Νήσοι των προβάτων“, στα νορβηγικά: αυτό το ζώο βρήκαν οι άποικοι Βίκινγκς στα νησιά, όταν επιβιβάστηκαν πρώτη φορά σ΄ αυτά). Στο δυναμικό της Βαλέττα (Μάλτας) ανήκει πλέον ο παλιός άσσος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και φιναλίστ του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ το 2001, Ζόρντι Κρόιφ. Σας θυμίζει κάτι το επώνυμο; Ναι, είναι ο γιός του Γιόχαν! Και οδηγεί μόνος του τους Μαλτέζους από γύρο σε γύρο!!! Λίγα χιλιόμετρα πιο πάνω, στο Μαυροβούνιο, η καλύτερη ομάδα της χώρας, η Μπουντούτσνοστ, παίζει πάντα υπό τις ιαχές των οργανωμένων οπαδών της, που ονομάζονται Varvari! Ναι, καταλάβατε! Θέλει κανείς να βρεθεί στο δρόμο τους; Πριν λίγες εβδομάδες, ο Βίκτορ Μορέιρα της Σαντ Τζουλιά (Ανδόρρας) ισοφάριζε την Τρε Φιόρι (Σαν Μαρίνο) στο 1-1, για τον πρώτο προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Η Σαντ Τζουλιά, από το μικρό χωριό Αϊξοβάλλ, προκρίθηκε στα πέναλτυ: αυτή ήταν η πρώτη ανδορρανή ομάδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου που προκρίθηκε στην επόμενη φάση οποιουδήποτε ευρωπαϊκού τροπαίου!

Και πόσες ακόμα ιστορίες πόλεων, ανθρώπων, ψυχών, τόπων, μπορεί κανείς να συναντήσει, διαβάζοντας και μαθαίνοντας, έχοντας απλώς προηγουμένως ρίξει μια ματιά στα ζευγάρια αυτών των άχαρων και, για πολλούς, αδιάφορων, ευρωπαϊκών προκριματικών.

Πάμε μωρή Σαντ Τζουλιά!! Όλα τα λεφτά ο τύπος με το μωρό...

8 μήνες

Η στρατιωτική θητεία είναι, σα να σου αρπάζουν το κεφάλι και να στο βυθίζουν μέσα σε ένα βαρέλι με νερό.

Παίρνεις πρώτα μια ανάσα, προετοιμάζεσαι, κλείνεις τα μάτια, και τους λες να σε βυθίσουν μέσα.

Το κάνουν.

Τότε ανοίγεις τα μάτια, και στον πάτο του βαρελιού αρχίζει και περνά από μπροστά σου, σαν σε ταινία, η ζωή σου στο στρατό.

Ψωροπερήφανοι επιλοχίες, τσαντίλες λοχαγοί, είρωνες ταγματάρχες, “χώστες” λοχίες. Όλη η βορβορώδης σαπίλα που ΄χει μαζέψει ο στρατός, τόσα χρόνια, όλοι οι αργόμισθοι δημοσιοϋπάλληλοι, που ξεσπούν όλα τα κόμπλεξ τους πάνω στους στρατιώτες. Αλλά, και πάλι, ρουφιανάκια φαντάροι, κακότροποι “παλιοί”, τεμπέληδες συνάδελφοι… Όλα τα καλά.

Το ίδιο όμως αργά περνάνε και από μπροστά σου και όλες οι καλές στιγμές: οι πλάκες, οι συζητήσεις, οι γνωριμίες, οι στιγμές γενικά που μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις αυτό το σάπιο περιβάλλον, που τίποτα δεν προσφέρει.

Κάποιες φορές νιώθεις ότι ο αέρας σου τελειώνει. Τότε, αρχίζεις να βαράς το βαρέλι, και το αόρατο χέρι που σε βύθισε σε αφήνει να πάρεις μερικές ανάσες για να αντέξεις. Τις ανάσες αυτές τις ονομάζεις άδειες. Κάθε μέρα (άδειας) και μια ανάσα. Για να την παλέψεις.

Και σιγά σιγά, οι μέρες περνούν. Και μια μέρα, βρεγμένος ως το κόκαλο και κουρασμένος, βγάζεις μια για πάντα το κεφάλι από το βαρέλι. Στεγνώνεις τα μαλλιά, βάζεις τζελ, αλλάζεις ρούχα, και βγαίνεις από τη μεγάλη πόρτα την οποία πρωτύτερα είχες διαβεί: “ΖΩΗ” γράφει από πάνω.

Εκεί να δεις βαρέλια που ΄χει…

121 κ.σ.

Σαλίμ Τουάμα

Το πιο αμφίρροπο πρωτάθλημα Βελγίου των τελευταίων ετών έχει μόλις ολοκληρωθεί. Η πρωταθλήτρια Σταντάρ Λιέγης πανηγυρίζει, και η φιναλίστ Άντερλεχτ προσπαθεί να συνέλθει από τις συνέπειες της ήττας. Μέσα στον κύριο όγκο των άσσων των πρωταθλητών που πανηγυρίζουν, διακρίνεται μια μελαψή φιγούρα που χαίρεται μαζί τους: είναι ο Σαλίμ Τουάμα, ο διεθνής Ισραηλινός άσσος (12 συμμ./1 γκολ) της ομάδας – και εκείνες τις στιγμές, βέβαια, δε θα θυμόταν ότι κάμποσους μήνες πριν είχε αντιμετωπίσει και την Εθνική μας με τη φανέλα της χώρας του (προκρ. Μουντιάλ 2010).

Το ιδιαίτερο με τον Σαμίλ Τουάμα είναι η παλαιστινιακή του καταγωγή. Είναι Άραβας. Ένας Άραβας στο Ισραήλ – στο ματωμένο Ισραήλ, καλύτερα. Με τον πόλεμο να ΄χει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες, και να μαίνεται ακόμα, ανάμεσα στους Άραβες και τους Ισραηλινούς. Για το κομμάτι γης που έκλεψε το Ισραήλ από τους νόμιμους κατόχους του, τους Άραβες… Ο Τουάμα γεννήθηκε στο Λοντ του Ισραήλ, πόλη γνωστή ως Λύδδα στους αρχαίους Έλληνες και Ρωμαίους, στην περιοχή της Γαλιλαίας, στα βόρεια.

Και εκπροσωπεί το Ισραήλ, λοιπόν, αυτός ο Άραβας ποδοσφαιριστής. Όπως το εκπροσώπησε επάξια και στην Ευρώπη η πιο επιτυχημένη αραβο-ισραηλινή ομάδα της χώρας, η Χαποέλ Μπνέι-Σακνίν. Κυπελλούχος Ισραήλ το 2004, με Εβραίους κι Άραβες στο ρόστερ της, την επόμενη σεζόν έπαιξε στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Aποκλείοντας (3-0 μέσα και 3-1 έξω) τους Αλβανούς της Παρτιζάνι, “έπεσε” πάνω στη Νιουκάστλ και αποκλείστηκε (2-0 έξω και 1-5 μέσα). Τότε, οι Άραβες της Αγγλίας δεν ήξεραν τι να κάνουν: να υποστηρίξουν μια, αραβική μεν, αλλά ισραηλινή τυπικά ομάδα; Να πάνε στο γήπεδο; Το ίδιο αναρωτιούνταν και οι Ισραηλινοί του Ηνωμένου Βασιλείου πριν το παιχνίδι.

Παίκτες και προπονητής (ο Εβραίος Εγιάλ Λάχμαν, τότε) της ομάδας, έδωσαν την απάντησή τους: “Συνηθίσαμε να ζούμε ανάμεσα στον διάβολο και τη βαθειά, γαλάζια θάλασσα. Στην πατρίδα μας οι ισραηλινές αρχές δεν μας αναγνωρίζουν ως ισότιμους πολίτες του κράτους του Ισραήλ και πολλοί Αραβες μάς κατηγορούν ως Σιωνιστές, επειδή αγωνιζόμαστε υπό την ισραηλινή σημαία. Οταν αποφασίσετε ότι προτιμάτε τη συνύπαρξη από τον διαχωρισμό και το μίσος, ελάτε να μας συμπαρασταθείτε. Αλλιώς, μείνετε μακριά“…

Λόγια και μηνύματα, όμως, που δε βρίσκουν ανταπόκριση σε αυτιά πολλών. Των οπαδών της (αποδεδειγμένα πιο ρατσιστικής ομάδας του Ισραήλ) Μπεϊτάρ, επί παραδείγματι. Όταν η ιστορική ομάδα του Ισραήλ κέρδισε στα τέλη Ιουνίου το Κύπελλο, οι οπαδοί και οι παίκτες της τραγουδούσαν μαζί ένα αντι-αραβικό τραγούδι-σύνθημα, κεντρικό πρόσωπο του οποίου ήταν ο… Σαλίμ Τουάμα (αν και παίκτης της Σταντάρ)!!!

Τι κάνει εδώ ο Σαλίμ; Δεν ξέρεις;
Τι συμβαίνει εδώ, ρωτάω;
Από παντού ακούω:
Tουάμα, εδώ είναι η γη του Ισραήλ!
Εδώ είναι η γη του Ισραήλ, Tουάμα!
Εδώ είναι το εβραϊκό κράτος!
Σε μισώ, Σαλίμ Τουάμα!
Μισώ όλους τους Άραβες!

Που να ΄παιζε κιόλας στο παιχνίδι…

H τηλεοπτική κάμερα “έπιασε” τον διεθνή άσσο της Μπεϊτάρ (και συμπαίκτη του Τουάμα στην εθνική) Αμίτ Μπεν Σασσόν να… τραγουδάει επίσης! Αργότερα, του ζήτησε συγγνώμη, και είπε ότι είχε μεθύσει (!). Δεν ήταν όμως το ίδιο διακριτικός και ο Ισραηλινός αθλητικός ρεπόρτερ που, όταν είχε ρωτήσει τον Τουάμα γιατί δεν είχε κάνει μεγαλύτερη καριέρα, είπε (κι ενώ αργούσε να απαντήσει, αμήχανα, ο παίκτης): “Είναι προφανές: επειδή είσαι Άραβας!“.

Τι να πει κανείς στις ψυχές αυτών των πωρωμένων ανθρώπων, όχι μόνο για το μεγαλείο του ποδοσφαίρου και την ικανότητά του να ενώνει (και να χωρίζει), αλλά περισσότερο για την ανάγκη συναδέλφωσης, ειρήνης και αγάπης; Οι ποδοσφαιριστές έδειξαν το δρόμο, αλλά κανείς δε φαίνεται να τους ακολουθεί.

Ακόμα και οι πρόσφατες εκλογές στη χώρα δείχνουν πόσο βαθιά ριζωμένο είν΄ το μίσος: ο (καρα)δεξιός Λίμπερμαν έγινε Υπουργός Εξωτερικών. Άντε βάλ΄ τον να συζητήσει με τους Παλαιστίνιους τα καυτά θέματα που αφορούν όλους στην περιοχή… Σώθηκες!

Όσο υπάρχει ποδόσφαιρο, όμως, ο Σαλίμ Τουάμα, η Μπνέι-Σακνίν, και όλοι όσοι πιστεύουν στην σύμπνοια, την αγάπη και τη φιλία, τα ιδεώδη αυτά θ΄ αντέχουν. Όσο και να ωρύονται και να κραυγάζουν οι ρατσιστές και οι φασίστες.

Και, χθες, η ομάδα της Λάρισας, ανακοίνωσε ότι για τα επόμενα τρία χρόνια, ο Σαλίμ Τουάμα θα αγωνίζεται με το αλογάκι στο στήθος στη Σούπερ Λίγκα!

Αυτή η είδηση που διάβασα σήμερα, ήταν η αφορμή γι΄ αυτό το κείμενο.

O Σαλίμ Τουάμα

Σκόρπια κι ανάκατα…

Σκέψεις διάφορες, που μου περνούν απ΄ το μυαλό, για διάφορα θέματα αυτό τον καιρό.

- 129 και σήμερα έμειναν… Δε με πειράζει τόσο αυτό. Με πειράζει που ακούω τους παλιούς να λένε το ίδιο, αλλά με… 100 μέρες λιγότερες!! Έτσι είναι, ήταν, και θα είναι, η μοίρα του φαντάρου!

- 7 μέρες είχα άδεια, και με το που γύρισα, κατ΄ ευθείαν πάλι τσιμπήματα από κοριούς, κουνούπια, κλπ. Καλώς τα παιδιάαααα, είπαν μεταξύ τους!!!

- Κάνα νέο για τη μείωση της θητείας; Όχι.

- Η πολιτική μου ενημέρωση είναι κάκιστη. Και είναι κι αυτό, σα γεγονός, κάκιστο… Τι εστί Χριστοφοράκος, κλπ, μη με ρωτήσετε. Δεν έχω ιδέα.. Πολύ θα ήθελα να ξέρω, αλλά βαριέμαι.

- Πώς είναι δυνατόν να είναι μαζεμένοι, στο ελληνικό στράτευμα, τόσοι αχάριστοι και δίχως φιλότιμο άνθρωποι;… Θα μου πεις, με ελληνικό δημόσιο (ουσιαστικά) δεν έχουμε να κάνουμε; Η μεγαλύτερη ανταμοιβή της προθυμίας, στο στρατό: η τιμητική άδεια (αν έχεις λοχαγό με καρδιά – αν δεν έχεις: ακόμα μεγαλύτερο χώσιμο, πρόθυμε και δουλευταρά στρατιωτάκο)!

- Η ελληνική ποδοσφαιρική μεταγραφολογία: η αποθέωση του ψέματος και της υπερβολής. Κι αν για κάμποσους πέφτουν μέσα, αλλά για τους περισσότερους, είναι απλώς ένα παιχνίδι. Παρατηρώ, πάντως, ότι πολλές ομάδες ενισχύθηκαν εξαιρετικά. Κι εκεί η ενημέρωσή μου είναι κάκιστη, βέβαια – ολόκληρο μικρό θεούλη Μπόσκο Μπαλαμπάν απέκτησε ο Πανιώνιος, και δεν ήξερα τίποτα!!! Και πόσους άλλους τέτοιους μικρούς θεούς έχασα τόσο καιρό.

- Δε μ΄ αρέσει που ΄χει τόση ζέστη πάντως εδώ. Αποπνικτική. Σα να καταπίνεις μεγάλες μπουκιές από βρεγμένο βαμβάκι, ώρες ώρες…

- Θα μπορέσουν ποτέ οι τοπικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί να ξεφύγουν από τα 10-15 στάνταρ τραγούδια που βάζουν κάθε μα κάθε μέρα; Βαρέθηκα!!!

- Τέλος, τουλάχιστον έμαθα (από σπόντα πάλι!) ότι αρχίζουν ξανά οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις… Προχθές παίζανε πρώτο προκριματικό ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ. Και, όπως πάντα, μέχρι να φτάσουμε το Μάιο στις λαμπερές γιορτές του τελικού, το γκλάμουρ, τα ασημένια χαρτάκια που θα πέφτουν από ψηλά και το χρυσό κύπελλο στα χέρια του νικητή captain, θα πρέπει πρώτα να περάσουμε από το Ντίναμπουργκ, την Ποντγκόριτσα, την Κοπρίβνιτσα, το Βέλενιε, το Ρέικιαβικ, το Κισινάου, το Λάχτι, το Πάβλονταρ, και αλλού… Το καλοκαίρι είναι η εποχή των αδύναμων της Ευρώπης, που ψάχνουν στη ζέστη τις ευκαιρίες τους.

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (28/6/2009)

Άλλη μια άδεια σχεδόν τελείωσε. Σαν ριπή από G3 έφυγε και τούτη!!! Τι να πεις.. Όπως και να ΄χει, όμως, Κυριακή είναι σήμερα, και το Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει επιστρέφει.

Μ’ αρέσει

1. Η νίκη-πρόκριση των Αμερικανών επί των Ισπανών στο Confederations Cup (2-0). Καιρός ήταν να αναχαιτίσει κάποιος τους υπερόπτες Ισπανούς. Άλλο αν θα ήθελα να τους δω να σηκώνουν την κούπα του χρόνου…

2. Που πήγα για μπάσκετ με καλούς φίλους! Απέδειξα στον εαυτό μου βέβαια πόσο πίσω είμαι σε θέματα τακτικής, αλλά και φυσικής κατάστασης. Το παιχνίδι όμως πάντα είναι παιχνίδι…

3. Κι επειδή πρέπει να ξαναπάρουμε όσες θερμίδες κάψαμε στο παιχνίδι, θα πω ότι μου άρεσαν όλα τα παγωτά, φαγητά, κλπ, που έφαγα αυτή τη βδομάδα!!!

Δε μ’ αρέσει

1. Η απόλυση (μεταξύ άλλων) πολλών φίλων μου καλών που δούλευαν στον Ελεύθερο Τύπο.

2. Το νέο κόμικ άλμπουμ του Ηλία Κυριαζή, Μανιφέστο 2. Δήλωνα φαν της σειράς Μανιφέστο, αλλά απογοητεύτηκα τώρα…

3. H ατέλειωτη ουρά στα γκισέ του ΟΣΕ, στο Σταθμό Λαρίσης, καθώς και η ανοργανωσιά της υπηρεσίας αυτής (με δεκάδες κόσμου να περιμένουν και μόλις 2 γκισέ ανοιχτά – χώρια που οι υπάλληλοι έκαναν 10 ώρες να εξυπηρετήσουν ένα άτομο μόνο!).

Πάει ο βασιλιάς…

Μακάβριος για το μάταιο και απατηλό stardome aποδείχθηκε ο Ιούνιος: Ντέηβιντ Κάρανταϊν, Φάρα Φώσετ και Μάικλ Τζάκσον (δύο ηθοποιοί και ένας μουσικός) απεβίωσαν κατά τη διάρκειά του. Σίγουρα, “μεγέθη” όλοι τους, με πιο λαμπερό ίσως εκείνο του άλλοτε smooth criminal Μάικλ, που πέθανε προχθές.

Μάικλ Τζάκσον δεν άκουγα ποτέ. Δεν ξέρω παρά ελάχιστα τραγούδια του, και τα περισσότερα από αυτά (τα ελάχιστα!) απλώς τα ξέρω σαν tunes, μελωδίες δηλαδή, και δε γνώριζα ότι ήταν δικά του! Όπως το Smooth Criminal, π.χ.! Ας είναι καλά οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, που γέμισαν τις χθεσινές τους playlists με τραγούδια του “Βασιλιά της Ποπ”, και άκουσα και κατάλαβα και έμαθα.

Φωτογραφικό, κινηματογραφικό, ηχητικό και διαφόρων άλλων τύπων υλικό παρουσιάστηκε από τα Μέσα για το θάνατο του Τζάκσον (αλλά και της Φώσετ και του Κάρανταϊν, νωρίτερα). Δε στενοχωρήθηκα που πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον: ιδίως τη στιγμή που πεθαίνουν τόσοι άλλοι συνάνθρωποί μας που απόλαυσαν ψίχουλα απ΄ τη ζωή μπροστά σ΄ όσα κατάφερε κι είχε αυτός. Άλλωστε, γνωστή είναι η κοινή μας μοίρα: χώμα είσαι, και στο χώμα θα καταλήξεις (χους ει και εις χουν απελεύσει).

Στενοχωρήθηκα που τον θυμούνται, εκτός από τις αστραψιές των χορευτικών και μουσικών ικανοτήτων του, και για ένα σωρό άλλα σκάνδαλα. Επίσης, στενοχωριέμαι που έδωσε τόσο πολύ τη ζωή του στα σαρκοβόρα ΜΜΕ, και ξεφτιλίστηκε πολλές φορές. Ποιος ξέρει ποιοι και πόσοι έπαιξαν τα δικά τους παιχνίδια στην πλάτη του, προσπαθώντας να βγάλουν λεφτά από το ταλέντο του… Κι ήταν θαυμάσιος χορευτής, απ΄ όσο γνωρίζω. Τεράστιο ταλέντο! Και δημοφιλής: ούτε κι εκείνος ήξερε πόσα ρεκόρ έσπασε με τις πωλήσεις του κάθε άλμπουμ του!!!

Όπως και να ΄χει, αυτή είναι η αλήθεια που ξεχνάμε όλοι εμείς, όταν ένας “σταρ” πεθαίνει: για να μην πω ότι το ξεχνάνε και οι ίδιοι οι “σταρς” – ο βαρκάρης, ο ferryman, δεν κάνει διακρίσεις. Όση δόξα και να απέκτησες, όση φήμη, όση δύναμη, και βέβαια όσα λεφτά και να ΄χεις, στο τέλος μόνο ένα νόμισμα θα σου είναι αρκετό: εκείνο που θα του δώσεις, για να σε περάσει στην απέναντι όχθη, όπως πίστευαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι.

Αμέρικα Αμέρικα

Τα ψάρια

“Το 1997 μια τηλεοπτική διαφήμιση της Fox Sports παρακινούσε το θεατή να παρακολουθήσει ποδοσφαιρικούς αγώνες υποσχόμενη: “Παρακολούθησε πώς το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό“. Ήταν μια πρόσκληση για πλήξη. Ευτυχώς στο Παγκόσμιο Κύπελλο του ΄98, σε περισσότερες από μια περιπτώσεις, το μικρό ψάρι ήταν αυτό που καταβρόχθισε το μεγάλο. Αυτό το καλό έχουν μερικές φορές το ποδόσφαιρο και η ζωή“.

Εντουάρντο Γκαλεάνο, Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου

Τελικά, η Αμερική είναι ακόμα η χώρα των ευκαιριών!!!

ΗΠΑ – ΙΣΠΑΝΙΑ 2 – 0 (1-0) – Ημιτελικός Κυπέλλου Συνομοσπονδιών

Γκολ: Άλτιντορ 27′, Ντέμπσι 74′

Μ΄ αρέσει – Δε μ΄ αρέσει (από 24/5/2009 έως 24/6/2009)

Χρωστάω ένα καλό, “γεμάτο” Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει σε αυτό το blog (που τόσο έχω παραμελήσει τις τελευταίες βδομάδες – κάτι η εμπλοκή, κάτι η βαρεμάρα, κάτι η απίστευτη εκείνη αίσθηση του βουλιάγματος όταν είσαι στο στρατό, δίχως όρεξη για τίποτα παρά μόνο για τα εύκολα και τα γρήγορα, με κράτησαν μακριά από το γράψιμο).

Να λοιπόν ένα Μ΄ αρέσει-Δε μ΄ αρέσει πολύ έξω από το φυσικό του χώρο, εκείνον της Κυριακής. Τα χρωστούμενα, όμως, πρέπει να εξοφλούνται!!

Μ΄ αρέσει

1. Το υπέροχο σκηνικό στο στρατόπεδο: φύση παντού! Ποτάμι δίπλα, δέντρα και βουνό από εμπρός, καθαρός αέρας, καθαρή ατμόσφαιρα, χωμένο μέσα στο βουνό, το μικρό στρατόπεδό μας είναι ειδυλλιακά τοποθετημένο!

2. Η μετεγγραφή του Όλοφ Μέλμπεργκ στον Ολυμπιακό. Θέλουμε το Σουηδό μας!

3. Που η στρατιωτική θητεία θα μειωθεί. Έστω κι αν δε μας πιάσει εμάς.. Και μόνο που ανακουφίζονται τόσοι και τόσοι στρατιώτες, με κάνει να νιώθω ωραία! Και, στο βάθος βάθος, όσο ο νόμος δεν επικυρώνεται και δεν ψηφίζεται, πάντα μένουμε με την ελπίδα κι εμείς…

4. Η νέα μονάδα μου, και από άποψη καλοπέρασης. Καμία σχέση με τους “τέντες” της Αλεξανδρούπολης, που σε τιμωρούσαν αν υπήρχε μισός κόκκος σκόνης στα άρβυλά σου! Εδώ, χαλλλλαρά, φιλαράκι!!!

5. Το ταξίδι μου στη Νάξο για τις Ευρωεκλογές.

6. Η ήττα της πάντοτε αντιπαθέστατης εθνικής Ιταλίας, με τους υπερκορεσμένους και βαριεστημένους παίκτες, από τους φρέσκους και καλοστημένους Αιγύπτιους, στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών (1-0).

7. Τα όνειρα και οι προσδοκίες που αναλύω με το νου μου και σκέπτομαι, κατά τη διάρκεια κάθε μου σκοπιάς.

8. Να ακούω μουσική από το mp3 μου, κοιτάζοντας την απέραντη κοιλάδα που εκτείνεται μπροστά από το στρατόπεδό μας.. Ιδίως, κατά τις 8, την ώρα που ο ήλιος δύει σταδιακά και η κάψα φεύγει. Η ώρα που ο ήλιος σου επιτρέπει πια να βγεις χωρίς προφυλάξεις.

9. Η εξαιρετική παρέα που έχω στη νέα μονάδα. Αν δεν υπήρχαν κι αυτοί… Το παν στο στρατό, πραγματικά! Η παρέα…

10. Η Μπαρτσελόνα. Και ο τρόπος με τον οποίο παγίδευσε την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στον τελικό του “Ολίμπικο” για το Τσάμπιονς Λιγκ.

Δε μ’ αρέσει

1. Η ειρωνεία των περισσότερων αξιωματικών της νέας μονάδας προς εμάς.

2. Η βρόμα του στρατοπέδου. Υψίστου βαθμού! Να κάτι για το οποίο νοσταλγώ την προηγούμενη μονάδα.

3. Τα κουνούπια και οι επιδρομές τους!!! Για να μη μιλήσω για τους κοριούς.. Είναι τόσοι πολλοί και τόσο μας… αγαπούν, που, όταν θ΄ απολυθούμε, θα συγκροτήσουν τιμητικό άγημα και θα μας αποχαιρετήσουν με κατά ριπάς στον αέρα και λευκά μαντήλια. Τόσο πολύ θα τους λείψουμε!!!

4. Η ανεξήγητη συμπεριφορά των στρατιωτών και συναδέλφων μας της 304. Ναι, έφαγαν τρελή εμπλοκή. Δεν είμαστε όμως εχθροί τους, εμείς της 305 – κι εμείς το ίδιο είμαστε. Ούτε ανώτεροι, ούτε κατώτεροί τους. Κι κάτι ακόμα σ΄ αυτό, μιας και το ανέφερα: είναι πραγματικά ΓΕΛΟΙΟΙ όλοι εκείνοι της 304 (στο νέο τάγμα) που μας μιλάνε και μας συμπεριφέρονται ως… ανώτεροί μας (λόγω παλαιότητας)! Δε δικαιολογείται σε καμία περίπτωση το ύφος ταξίαρχου (τουλάχιστον..) που έχουν, για 3 μήνες μόνο διαφορά… Έλεος με τους πουθενιάδηδες στην πολιτική ζωή τους, που βγάζουν όλα τα κόμπλεξ τους στο στρατό (για 3 μήνες διαφορά)…

5. Η εμπλοκή. Ευτυχώς που η μονάδα και η υπηρεσία είναι χαλαρές, αλλιώς δε θα την παλεύαμε..

6. Το καλοκαιρινό μπαράκι δίπλα ακριβώς απ΄ το στρατόπεδό μας. Εκτός του ότι βάζει όλη μέρα, κάθε μέρα, τα ίδια 20-30 τραγούδια, τα βάζει και δυνατά. Για ανθρώπους που κοιμούνται, κατά μέσο όρο, 4-5 ώρες τη μέρα, είναι τραγικό να τους έχεις και το νταπαντούπα κι από πάνω…

7. Αρκετά με το στρατό. Πάμε σε άλλου τύπου Δε μ΄ αρέσει: Δε μ΄ αρέσει, λοιπόν, η μεταγραφή του Κακά στη Ρεάλ. Άλλος ένας παίχτης-ηγέτης και σύμβολο μιας ομάδας που πάει σε μια άλλη, για χάρη των ευρώ. Ίσως γίνει κι εκεί ηγέτης (κάτι που η Ρεάλ χρειάζεται), αλλά οι ρομαντικοί του ποδοσφαίρου βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να αναστενάξουν με λύπη..

8. Η τρομολαγνεία με αφορμή την έξαρση της γρίπης των χοίρων.

9. Η νέα οργάνωση που θα αλλάξει αυτόν τον τόπο δολοφονώντας ανθρώπους, η “Σέχτα των Επαναστατών”. Κι εμένα μου τη σπάνε οι πολιτικοί. Αν μου τη σπάει κάτι, όμως, το αλλάζω, δε… σπάω το ίδιο το πράγμα!

10. Το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου. Όχι μόνο διότι δουλεύουν εκεί μερικοί από τους καλύτερους φίλους μου και έχασαν τη δουλειά τους – κυρίως για το ότι τόσοι άνθρωποι πληρώνουν τη μεγαλομανία του ενός (ή της μιάς, αν θέλετε), που ήθελε να παίξει, σα μεγάλο παιδί με πολλά “μωβ”, με μια εφημερίδα και τελικά δεν του/της βγήκε!!!

7 φαιοπράσινοι μήνες

Long time, no hear, θα έλεγαν οι Άγγλοι – πολύ καιρός χωρίς σημάδια ζωής, εναλλακτικά και ελληνικά. Σημαδιακή η μέρα η σημερινή, όμως: πάνω που συμπληρώνω 7 μήνες ακριβώς, ψηφίστηκε οριστικά η απόφαση για τη μείωση της θητείας μας.

Από τότε που είχα μπει εκείνο το ζεστό πρωινό στην Κόρινθο για να καταταγώ, η ίδια ιστορία: θα μειωθεί η θητεία σας, μας λέγανε. Μόνο που επίσης μας λέγανε, “περιμένετε, όχι ακόμα”. Οι μέρες περνούσαν, με τα θαλαμοφυλίκια μου, τα επισκεπτήρια, τα εγερτήριά μου, τα ξυρίσματα και τα γυαλίσματά μου, περιμένοντας (κι εγώ κι οι άλλοι) το περίφημο αυτό φιρμάνι για τη μείωση της θητείας.”Περιμένετε, ακόμα δεν ξέρουμε”.

Ρωτούσαμε από ΄δω, ρωτούσαμε από ΄κει, κανείς δεν ήξερε. Ούτε οι αξιωματικοί του κέντρου, ούτε της μονάδας. Οι μέρες, οι μήνες περνούσαν. Πρωτοχρονιά στη μονάδα, με γαστρεντερίτιδα. Μετά, οι σκοπιές στο βοριά της Αλεξανδρούπολης (από τη ζεστή και υγρή Κόρινθο, στην κρύα Αλεξανδρούπολη), κατόπιν τα ΛΥΒ, το “δεκανίκι” και η πρώτη άδεια – τι γλυκό συναίσθημα: η πρώτη άδεια για το σπίτι… Συνέχεια στα εγερτήρια, στις σκοπιές, φρουρές, δουλειές. Πουθενά η μείωση.

Έφυγε η παραμεθόριος, όπως οι ανάσες που έπαιρνα στην παραλία της Αλεξανδρούπολης, μπροστά απ΄ το γιγάντιό της φάρο. Κι ύστερα ήρθαν οι Σέρρες, και η επίσημη συμπλήρωση επτά μηνών θητείας.

Και τώρα, μετά τις εκλογές, η θητεία μειώνεται!!! Μετά την συντριβή της Ν.Δ. στις εκλογές, η θητεία με μιας μειώθηκε! Το ψήφισμα πέρασε με τη μια, τάκα τάκα που λέμε, και σερβιρίστηκε γαρνιρισμένο στους στρατιώτες με μια δόση πανηγυρικού τόνου! Μόλις έχασαν, οι κυβερνώντες με τη μια άρχισαν να περνάνε τα σχέδιά τους… Η απόλυτη ανάγκη για παραμονή στις καρέκλες τους τούς έκανε να επισπεύσουν τις διαδικασίες.

Και η δύσμοιρη η 305, στην απ’ έξω… Ούτε μείωση, ούτε τίποτα. Κι όπως εύστοχα μου ‘πε φίλος που μπήκε τον Μάιο, τώρα: “Πάλιωσα δύο μήνες σε μια μέρα!“ (σ.σ. με το ψήφισμα)…

7 μήνες αναμονής, για το τίποτα.

Και συνεχίζουμε…

152 κ.σ.!

(από το www.slang.gr)

Πίπα κώλο εμπλοκή

“Στο στρατό, μια δύσκολη περίοδος όταν οι άδειες είναι ανύπαρκτες, οι υπηρεσίες πολλές, οι έξοδοι μετρημένες, και παράλληλα η μονάδα είναι σε επιφυλακή, έχει έρθει επίσκεψη κάποιος υψηλόβαθμος και γενικά όλοι τρέχουν πανικόβλητοι”.

Καλωσήλθατε στις Σέρρες!!!

(πάλι καλά που ήρθαν κι οι εκλογές και μας έδιωξαν υποχρεωτικά με άδεια για να ψηφίσουμε…)