Παλιοί ήρωες…

Τα μικρά παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι γίνεται γύρω τους - ακούν, βλέπουν, αλλά δεν μπορούν να επεξεργαστούν. Μπορούν να αξιοποιήσουν με τη φαντασία τους, όσα βλέπουν και ακούν, αλλά όχι και να καταλάβουν, τι πραγματικά σημαίνουν…

Προχθές, ανακοινώθηκε η σύλληψη του ηγέτη των Σερβο-βόσνιων (κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γιουγκοσλαβία, στις αρχές της δεκαετίας του 1990), Ράντοβαν Κάρατζιτς. Ο Ράντοβαν Κάρατζιτς, πέραν του ότι μακέλεψε χιλιάδες κόσμου, σε σημείο γενοκτονίας, και ήταν ένας από εκείνους τους ηγέτες που έμαθε το λαό του πώς να μισεί, να βιάζει και να σκοτώνει δίχως τύψεις, ήταν και ένας από τους παιδικούς μου ήρωες. Μη βιάζεστε να βγάλετε συμπεράσματα… Ήταν, πιο σωστά, ένας από εκείνους τους ανθρώπους, για τους οποίους, όταν ήμουν μικρό παιδάκι, άκουγα ένα σωρό πράγματα, χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα! Άκουγα, ο Κάρατζιτς το ένα, ο Κάρατζιτς το άλλο, το παράλλο, κλπ - χωρίς να κατανοώ κάτι… Και, προχθές, έμαθα ότι τον έπιασαν.

Ένα άλλο τέτοιο παράδειγμα, είναι αυτό που είχα ζήσει ακόμα πιο μικρός. Όταν άκουγα, την ταραχώδη εκείνη περίοδο, για έναν τύπο ονόματι… “Κοσκωτά”! Ο Κοσκωτάς το ένα, το άλλο, το παράλλο… Ίδια διαδικασία. Δεν καταλάβαινα τίποτα. Γι΄ αυτό κι εγώ, μια και δυό, τι πήγα κι έκανα; Μια από τις κούκλες που είχα, την ονόμασα “Κοσκωτά”!!! Και την είχα, λοιπόν, όλη μέρα, και έπαιζα μαζί της: “πάω να παίξω με τον Κοσκωτά, μαμά“, έλεγα.. Τουλάχιστον, δεν έκανα και κούκλα Κάρατζιτς. Πάλι καλά!!!

Αργότερα, μεγάλωσα, σπούδασα, έμαθα. Και κατάλαβα ότι και ο Κοσκωτάς, και ο Κάρατζιτς, και άλλοι διάφοροι “ήρωες” των παιδικών μου χρόνων, δεν ήταν, βέβαια, κάτι το αδιόρατο και το καταπληκτικό, όπως μου φαινόταν τότε… Και μου φαίνονταν ως κάτι το “καταπληκτικό”, διότι όλοι μα όλοι ασχολούνταν μαζί τους! Όλοι για εκείνους έλεγαν. Και έλεγα κι εγώ μέσα μου, “μα πρέπει να ΄ναι κάτι το πολύ σημαντικό αυτοί οι άνθρωποι“… Τώρα, βέβαια, πια, ξέρω ότι ο Κάρατζιτς φόνευσε ένα σωρό κόσμο, ότι ήταν φυγόδικος για εγκλήματα πολέμου, και ότι, με αλλαγμένη εμφάνιση και ταυτότητα, επαγγελλόταν τον (τι ειρωνεία!) γιατρό, καλά κρυμμένος. Ή, έμαθα επίσης ότι ο Κοσκωτάς, που ονομάτισε κάποτε μια από τις κούκλες μου, ήταν ένας κοινός κλέφτης, που προσπαθούσε να βγάλει λεφτά με όλους τους τρόπους (ακουμπώντας κάποτε και την αγαπημένη μου ομάδα, το Θρύλο - να ΄χε κάνει μόνο αυτό, βέβαια, καλά θα ΄ταν…).

Συμπερασματικά, αυτοί οι παλιοί “ήρωές” μου είναι σαν τα τραγούδια που επίσης άκουγα μικρός.

Τότε, τα άκουγα, και δε μπορούσα να τα καταλάβω.

Τώρα, τα ξανακούω, αλλά δε θέλω πια να τα καταλάβω…

Μ΄ αρέσει - Δε μ΄ αρέσει (20/7/2008)

Ακριβώς μια βδομάδα πριν να ανοίξω πανιά για το καλοκαίρι, εγκαταλείποντας την Αθήνα για το ωραίο νησί μου, έχω ένα ακόμα Μ΄ αρέσει - Δε μ΄ αρέσει να παραθέσω. Ίσως είναι το τελευταίο για το καλοκαίρι! Δεν ξέρω.. Το σίγουρο είναι, ότι πρέπει πρώτα να δούμε τι μας άρεσε και τι όχι τη βδομάδα που πέρασε!!!

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Που η Εθνική μπάσκετ, με το υψηλής ποιότητας παιχνίδι της, προκρίθηκε για 3η φορά στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη - τους Ολυμπιακούς Αγώνες!!! Εν μέσω σκανδάλων, ντόπας, αθλητών-απατεώνων στο κυνήγι του χρυσού, η Εθνική μπάσκετ ήταν μια πραγματική όαση.

2. Που έφτασαν τα καλά μαντάτα από Αγγλία: ήρθαν οι βαθμοί μου!!! Τα πέρασα όλα τα μαθήματα, και με πολύ καλούς βαθμούς…

3. Που επανεγκατέστησα ένα βιντεοπαιχνίδι, από εκείνα με τα οποία μεγάλωσα: το Starcraft (του έτους 1998). Μεγάλο παιχνίδι…

4. Το τσιζκέηκ της καφετέριας Verde, στου Παπάγου.

5. Που αγόρασα “μαζεμένα” δύο ολοκαίνουργια άλμπουμ του Αρκά!!! Ένα από τη σειρά Η Ζωή μετά (Θανάσιμα Αμαρτήματα) και ένα από τη σειρά Πειραματόζωα (Νιώθω λίγο κομμένος).

6. Η μπουγάτσα του φούρνου της γειτονιάς μας!

7. Που έκανα το πρώτο μου μπάνιο για το φετινό καλοκαίρι!!! Αν εξαιρέσεις ότι κατακάηκα, ήταν ένα καταπληκτικό μπάνιο, με καλή παρέα και σε εξαιρετικό μέρος!!!

8. Η βερσίον των Locomondo, του τραγουδιού Καραπιπερίμ.

9. Τα anklets (σ.σ. βραχιολάκια αστραγάλου) - ειδικά στα πόδια ωραίων κοριτσιών!!!

10. Που είδα, αναπάντεχα, δύο καλούς φίλους σε νυχτερινή μου έξοδο! Είναι πάντα ωραίο να πετυχαίνεις καλούς γνωστούς σου, ιδίως αν δεν το περιμένεις…

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η μετάδοση (όχι σε όλες τις περιπτώσεις) των αγώνων του Προολυμπιακού τουρνουά μπάσκετ. Ειρωνική (προς τις αδύναμες ομάδες), γεμάτη ακαταλαβίστικους όρους (κακό για όσους δε γνωρίζουν τόσα από μπάσκετ όσα οι εκφωνητές), πολλές φορές γεμάτη έπαρση (των εκφωνητών φυσικά), κλπ. Κοντολογίς, παράδειγμα προς αποφυγήν.

2. Το δελτίο ειδήσεων του Star. Δεν υπάρχει μέρα που να μην έχει έστω και ένα πλάνο… κώλων, από κάποια ελληνική ή ξένη παραλία… Εδώ ο κόσμος καίγεται, και το… δελτίο χτενίζεται!!!

3. Οι πυρκαγιές. Ο γνώριμος φίλος μας, κάθε καλοκαίρι.

4. Που τα κόμικς, στο αγαπημένο μου κατάστημα, είναι ολίγον τι ακριβά, πιστεύω…

5. Να βλέπω σκουπίδια πεταμένα κάτω, ενώ ούτε ένα μέτρο πιο δίπλα υπάρχει… κάδος!!!

6. Που άκουσα αυτοκίνητο να έχει στη διαπασών… Σωκράτη Μάλαμα!!! Ούτε ο Μακρόπουλος να ήταν…

7. Που υπάρχουν κανάλια και δελτία ειδήσεων που ασχολούνται ακόμα με το Νίκο Σεργιανόπουλο…

8. Που δεν ευχαριστήθηκα την φεγγαράδα της Παρασκευής.

9. Το ότι είναι νομοτελειακό, πώς αν έχεις μια καλή ιδέα, είναι σίγουρο ότι θα την έχουν και άλλοι 100 τουλάχιστον…

10. Που έμεινα αρκετές μέρες μέσα, λόγω του ότι με πονούσε φρικτά η πλάτη μου (μυϊκός πόνος).

Πανσέληνος απόψε…

Και ενδείκνυται να την απολαύσουμε με ωραίους τρόπους…

Και, επίσης, μακάρι να… “σεληνιαστούν” και οι μπασκετικοί διεθνείς μας, να περάσουμε απόψε τη Νέα Ζηλανδία, στο Προολυμπιακό (που το είχα, που το έφερα, πάλι στα σπορ πήγε η κουβέντα - αδιόρθωτος…).

Μάτια μου η Ελλάδα, την πάει τη φεγγαράδα…

Προολυμπιακή ειρωνεία…

Ας πει κάποιος στους σπορτκάστερ της ΝΕΤ, που μεταδίδουν τους αγώνες του Προολυμπιακού Τουρνουά Μπάσκετ της Αθήνας, να μην ειρωνεύονται τις ομάδες που αγωνίζονται (είναι απίστευτα ενοχλητικό - θα μας άρεσε εμάς να μας ειρωνεύονταν όλη την ώρα για το… ανύπαρκτο χόκεϋ επί πάγου μας, σε πιθανή συμμετοχή μας σε διεθνές τουρνουά;…)

και να μην το παίζουν ξερόλες…

Δεν γνωρίζουν όλοι όσα ξέρουν αυτοί

ενώ μερικοί άλλοι δεν θέλουν απλώς να ακούν ειρωνείες για τους παίκτες και τις ομάδες που διαγωνίζονται.

Τι να γίνει; Μπάσκετ παίζεται παντού, όχι μόνο στο ΝΒΑ ή στην Ευρωλίγκα…

Μ΄ αρέσει - Δε μ΄ αρέσει (13/7/2008)

Λίγες μέρες πριν αυτό το blog κρεμάσει την ταμπέλα “Κλειστόν”, λόγω διακοπών, και ενώ ήδη καβατζάρουμε τα μέσα του Ιουλίου, ας δούμε τι άρεσε και τι δεν άρεσε τη βδομάδα που μας πέρασε, μέσα από ένα ακόμα post Μ΄ αρέσει - Δε μ΄ αρέσει!!!

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Η καφετέρια People, στην Λεωφόρο Πετρουπόλεως (Πετρούπολη Αττικής).

2. Η εικόνα των μπαλκονιών της πόλης, κάθε βραδάκι: η αυθεντική καλοκαιρινή εικόνα. Καθισμένοι στη βεράντα τους, οι άνθρωποι απολαμβάνουν την σταδιακή εξαφάνιση της κάψας, τρώγοντας, ακούγοντας μουσική, συζητώντας, βλέποντας τηλεόραση ή ακούγοντας ραδιόφωνο. Κάθε μπαλκόνι και μια οικογένεια… Ωραίες καλοκαιρινές εικόνες!

3. Η ταινία Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα, που είδα προσφάτως σε dvd.

4. Που είμαι μόνος στο σπίτι, έχοντάς το όλο δικό μου, μιας και λείπουν οι γονείς μου για τις ολιγοήμερες διακοπές τους!!!

5. Η ύπαρξη εκείνου του τύπου σερβιτόρας, που σε παρακινεί να παραγγέλνεις, μόνο και μόνο για να τη βλέπεις… Ή, αν θέλετε, που σε παρακινεί να καπνίσεις, για να σου αδειάσει το τασάκι… Ή που σε παρακινεί να πίνεις νερό, για να σου φέρει πάλι άλλη κανάτα, κλπ…

6. Η πρόταση φίλου μου τις προάλλες: “Πάμε για… τυρόπιτες;” (σ.σ. στο φούρνο κοινού μας φίλου)!!! Από τις πιο πρωτότυπες προτάσεις για έξοδο που μου ΄χουν κάνει ποτέ! Εννοείται, δέχτηκα!!!

7. Που είδα τον Ολυμπιακό να παίζει πάλι μπάλα (έστω και σε φιλικό).

8. Που η ενέργεια του να πίνεις νερό, το καλοκαίρι, αποκτά μια άλλη διάσταση.

9. Ο διάλογος που διαμείφθηκε μεταξύ εμού και της 5χρονης μικρούλας γειτόνισσας του παιδιού που είχε τον φούρνο, όπου πήγαμε “για τυρόπιτες”:

Μικρούλα: Να! Έφαγα όλο το καρπούζι μου!!! Δείτε! Δείτε! (κρατάει μια πιατελίτσα με τα κουκούτσια μέσα…) Θα το αφήσω εδώ να το δείξω και στον Θ. (το παιδί που ΄χε το φούρνο).

Εγώ: Μα, γιατί να του το δείξεις; Αξιοθέατο είναι;

Μικρούλα: Όχι, όχι, καρπούζι είναι! Δεν το βλέπεις;

10. Η έλευση Ζιλμπέρτο Σίλβα στον ΠΑΟ. Και θέλω, και μ΄ αρέσει να ΄ρχονται παικταράδες.

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Το να επιδίδομαι σε συνεχόμενα ξενύχτια.

2. Που, την ώρα που φεύγαμε με το αμάξι φίλου για βολτάρισμα, μας… έπιασε λάστιχο!

3. Η κακόγουστη διαφήμιση της Cosmote με τους πιθήκους.

4. Η λίστα-κατεβατό που μας έβαλαν να συμπληρώσουμε στη στρατολογία, όταν πήγα να κόψω την αναβολή.

5. Το πόσο πίσω είναι ακόμα ο Ολυμπιακός στις μετεγγραφές του, στο ποδόσφαιρο… Φέτος έχει 3ο προκριματικό, λεβέντες. Τρεχάτε!!!

6. Το να χρησιμοποιούνται οι διηγήσεις διαφόρων ατόμων από το στρατό, για να εξυψωθεί αυτός που τις διηγείται στα μάτια των υπολοίπων… Σιγά… Στρατό πήγες! Όχι στο φεγγάρι…

7. Να πηγαίνω να παίζω μπάλα σε κακό 5χ5 (με ελλιπή φωτισμό, κακό τάπητα, κλπ).

8. Να παίρνω τηλέφωνο φίλο μου, και να ακούω από το βαθος την κοπέλα του να κλαίγεται: “Άντε, τελείωνε, τελείωνε, περιμένω, άντε, άντε“… Μέγαιρες…

9. Να ΄χω στερέψει από ιδέες, και να μην έχω τι να γράψω στο blog…

10. Να νιώθω κουρασμένος.

Ένας μήνας δίχως Αλβιώνα…

Ανέφελος ήταν ο ουρανός, και ο ήλιος έλαμπε πάνω από το συνήθως μουντό Stoke. Έτσι ήταν ο καιρός, όταν, πριν από ένα ακριβώς μήνα (11 Ιουνίου 2008), έφευγα από την Αγγλία, αφήνοντας πίσω μου ένα κεφάλαιο ζωής, διάρκειας κοντά στους 8 με 9 μήνες συνολικά.

Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που έδεσε το νου μου με το μέρος αυτό. Το έχω πει σε πολλά άτομα, δε θυμάμαι αν το ΄χω γράψει και σε τούτο το blog: αν ήμουν σε οποιοδήποτε άλλο μέρος της Αγγλίας (π.χ., σε καμιά μεγαλούπολη), μπορεί να μην ήταν το ίδιο.

Νιώθω μέσα μου τυχερός. Κι ας μην γύρισα ολόκληρο το Stoke, όπως λίγο πολύ ήθελα, νιώθω ότι αυτή η πόλη πλέον μόνο φίλους μου φέρνει στο νου, και μόνο ευχάριστες αναμνήσεις (παρ΄ ότι είχαμε και ολίγα άσχημα επί αγγλικής παραμονής). Όπως και όλη η παραμονή μου επί αγγλικού εδάφους.

Κυρίως, αυτό που μου άρεσε περισσότερο, ήταν το άνοιγμα των οριζόντων, που πιστεύω ότι συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους που βγαίνουν έξω και ζουν λίγο (ή πολύ) μακριά από την πατρίδα τους. Εάν είσαι προκατειλημμένος και δεν αφήνεις τον εαυτό σου να εξερευνήσει, τότε πιστεύω ότι έχεις λάθος. Μπορεί να είναι παράξενοι οι άλλοι άνθρωποι, ή ο τόπος τους, ή ότι άλλο, αλλά μπορείς να βγάλεις συμπεράσματα γνωρίζοντάς τους, και να ανακαλύψεις κοινά σημεία. Αυτή είναι, άλλωστε, και η όλη μαγεία του να ζεις εκτός πατρίδας: δεν πας μόνο για να σπουδάσεις κάτι - πας και για να ζήσεις…

Και, μια που είπαμε και για σπουδές, αλίμονο αν δεν έλεγα ότι σκέπτομαι πόσο πολύ με βοήθησε η παραμονή μου στην Αγγλία να μάθω 5 πράγματα γύρω από το αντικείμενο που σπούδασα, βέβαια! Και δεν μου κακοφαίνεται καθόλου, αν κάποια στιγμή με δεχτεί η Αγγλία πίσω και για δουλειά, κιόλας… Γιατί όχι;

Το πιο ωραίο, όμως, που κρατάω από όλους αυτούς τους μήνες παραμονής σ΄ εκείνον τον τόπο, είναι ότι, αν αποφασίσω να ξαναπάω εκεί, μόνο φίλοι θα με περιμένουν! Και ένας τόπος που μ΄ αρέσει, άνθρωποι που γνώρισα εκτός σχολής και έγιναν φίλοι μου, ένας καιρός όχι τόσο φιλόξενος, αλλά που τον συνήθισα, τελικά, και, βέβαια, το φαϊ - παρά τα στερεότυπα, δεν ήταν τόσο κακό! Ας μην υπερβάλλουμε…

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, ίσως το Σεπτέμβρη να ανέβω για λίγο καιρό στην Αγγλία, ξανά, να δω τους φίλους μου και να πάρω το πτυχίο μου (αν γίνεται να μου το δώσουν).

Πώς και πώς περιμένω να ξαναδώ την Αλβιώνα…

Home alone!!!

Σήμερα το πρωί οι γονείς μου έφυγαν. Πάνε για 15 μέρες διακοπές, δε θυμάμαι πού ακριβώς.. Κάπου μακριά, όπως και να ΄χει. Και είμαι πια μόνος στο σπίτι!

Αν ήταν ταινία όλο αυτό, σύμφωνα με τα υπάρχοντα κλισέ, θα έπρεπε εγώ ήδη να ΄χω καλέσει 2-3 call girls, να ΄χα φέρει εδώ τους φίλους μου και να προκαλούμε σκηνές απείρου κάλλους, να τρώω όλο το παγωτό από την κατάψυξη, και άλλα τέτοια παρόμοια. Ταινίες τύπου “Μόνος στο σπίτι” (χωρίς τις “ακατάλληλες” σκανταλιές) καθιέρωσαν τέτοιου τύπου πρότυπα “αταξιών”, όταν λείπουν οι γονείς.

Ιδίως, δε, σ΄ αυτήν την ταινία (Μόνος στο σπίτι), ο Μακώλεϋ Κάλκιν ως παιδί μικρής ηλικίας στην ταινία, κάνει όλα όσα του απαγορεύουν οι υπερπροστατευτικοί του γονείς: τρώει πατατάκια και ποπ κορν με τους κουβάδες, αρπάζει όλο το παγωτό από το ψυγείο, βλέπει ταινίες με σκοτωμούς και μπιστολίδια στην τηλεόραση, κλπ… Το ίδιο έκανε και ο Φελίπε, ο φίλος της Μαφάλντα, όταν έλεγε στη διάσημη φίλη του ότι “χθες βράδυ είδα ένα υπέροχο όνειρο: κυλιόμουνα στο χώμα, έγραφα με το αριστερό, μουντζούρωνα τα τετράδια, πατούσα το γρασίδι“, κλπ! Αυτή είναι η ψυχολογία του παιδιού, ίσως: να κάνει όλα όσα θέλει, όταν δεν το βλέπουν.

Από την άλλη πλευρά, οι “σκανταλιές ανδρικού επιπέδου”, όπως αυτές που περιέγραψα στην αρχή (με τα call girls, κλπ), έχουν εμφανιστεί σε άλλες ταινίες. Νομίζω ότι ήταν ο “Πρωτάρης“, εκείνη η ταινία με τον Τομ Κρουζ, πολύ παλιά, που έφερνε σπίτι τη Ρεμπέκα ντε Μορνέ, ως call girl, ενώ οι γονείς του είχαν φύγει απ΄ το σπίτι. Για να μην αναφερθώ σε όσα “υπέροχα” βλέπουμε σε ταινίες τύπου “American Pie“, με τους πρωταγωνιστές να επιδίδονται σε (σύμφωνα με τους συντηρητικούς) ακολασίες!!! Στην πραγματικότητα, πρόκειται περί του ίδιου μοτίβου: οι νέοι αυτοί κάνουν όλα όσα επίσης τους απαγορεύονται, από τις προκαταλήψεις, τα ταμπού, τους γονείς, την κοινωνία, κλπ…

Η τέχνη μιμείται τη ζωή, λένε. Η μόνη πάντως “ακολασία” στην οποία προτίθεμαι να επιδοθώ, είναι η κατάποση άφθονων σουβλακίων. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Και, βέβαια, θα εκμεταλλευτώ όσο το δυνατόν περισσότερο την ησυχία μου! Όταν ήμουν στην Αγγλία, ένα από τα πράγματα που μ΄ άρεσε πιο πολύ ήταν ότι ήμουν μόνος. Ήσυχος. Ανεξάρτητος, λίγο ή πολύ.. Έτσι και τώρα, και για τις επόμενες 15 μέρες. Εννοείται ότι και έξοδοι “θα παίξουν”, με φίλους, και βολτίτσες, κλπ.

Αυτό όμως που πάνω απ΄ όλα εγώ επιζητώ, είναι η ησυχία. Η ησυχία μου!!!

Τελικά…

…πώς μπορείς να κερδίσεις τον σεβασμό των ανθρώπων;

Όταν είσαι ο εαυτός σου;

Ή όταν τους συμπεριφέρεσαι έτσι όπως εκείνοι θέλουν, ώστε να σε σεβαστούν;

Ανέκαθεν πίστευα (και συνεχίζω επί ματαίω να πιστεύω) ότι σε σέβονται οι άλλοι όταν είσαι ο εαυτός σου. Δε χρειάζεται να μεταχειριστείς κανένα άλλο μέσο για να κάνεις τους άλλους να σε σεβαστούν. Πίστευα πάντα ότι όποιος μεταχειρίζεται άλλα μέσα (ακόμα και γροθιές) για να κάνει τους γύρω του να τον σέβονται, έχει προφανώς αφ΄ ενός επικοινωνιακό πρόβλημα, αφ΄ ετέρου ανικανότητα, βέβαια, να πείσει τους άλλους να τον σέβονται γι΄ αυτό που είναι.

Όσοι με γνωρίζουν καλά (είναι λίγοι), ξέρουν ότι κερδίζω όλους τους ανθρώπους με τον εαυτό μου. Λένε λοιπόν ότι είμαι ανοικτός σαν βιβλίο, χιουμορίστας, πλακατζής, σοβαρός (όταν πρέπει, μόνο!), και ότι γενικώς έχω όλα τα φόντα για να θεωρούμαι “ευχάριστη παρέα”, “σοβαρό άτομο”, “καλλιεργημένος τύπος”, “ανοικτό μυαλό”, “καλό παιδί”, κ.ά. Και όσοι τα έχουν αναγνωρίσει αυτά, με σέβονται έτσι όπως είμαι και είναι εξαιρετικοί φίλοι μου.

Όλοι εκείνοι που δεν σέβονται, όμως, το ότι είσαι ο εαυτός σου, και το εκμεταλλεύονται για ίδιον όφελος ή για να σπάνε πλάκα ή ότι άλλο, πώς πρέπει να αντιμετωπίζονται; Εσύ έχεις κάνει ότι μπορείς για να είσαι ο εαυτός σου, έτσι όπως θες και όπως προστάζει η ψυχοσύνθεσή σου. Υπάρχει όμως και ο τύπος εκείνος ανθρώπου, που το βλέπει, αυτό, “πιάνεται” από ορισμένα χαρακτηριστικά σου, και αρχίζει να κοροϊδεύει, ή να αποκομίζει όφελος, ή να σ΄ τα βγάζει ότι είναι και ελαττώματα ακόμα (σπάζοντας τα δικά σου νεύρα, πάντα…). Εκεί, πια, τι πρέπει να κάνεις;

Να αρχίσεις να δέρνεις, μήπως; Κάποιοι λένε ότι μερικοί μόνο με το ξύλο καταλαβαίνουν.

Να αδιαφορήσεις; Ναι, αλλά αυτοί θα συνεχίσουν να σου σπάνε τα νεύρα, εκμεταλλευόμενοι τα χαρακτηριστικά σου…

Να κάνεις γνωστές τις θέσεις σου, ότι ενοχλείσαι; Εξαρτάται. Αν πιστεύεις ότι πρόκειται για άτομα που, παρά την κακή στάση τους, θα δείξουν κατανόηση, κάν΄ το. Εγώ, προσωπικά, σε τέτοια άτομα δεν έχω τύχει. Όποτε έκανα γνωστές τις θέσεις μου, ότι με ενοχλούσαν κάποια πράγματα, ίσα ίσα βγήκα και ο… κακός της υπόθεσης!!!

Δεν ξέρω, τελικά… Πολλοί μου έχουν πει ότι μάλλον δεν μου έχουν τύχει οι σωστοί φίλοι. Ίσως αν οι συγκυρίες ήταν διαφορετικές, να ΄ταν και όλα αυτά διαφορετικά.

Φταίω όμως κι εγώ: το μεγαλύτερο λάθος, τελικά, είναι να ανοίγεσαι στους ανθρώπους.

Κατέληξα, με λύπη μου, σ΄ αυτό το συμπέρασμα…

Παρ΄ όλο που είναι βασικό συστατικό του χαρακτήρα μου, προσπαθώ πια να το καταπιέζω, και να μη βγαίνει στην επιφάνεια. Αν είσαι ανοικτός, όλοι μπορούν να σε “διαβάσουν”. Και άντε μετά να ξαγκιστρώσεις, εάν πρόκειται για άτομα τα οποία είναι έτοιμα να αρπάξουν την ευκαιρία για να εκμεταλλευτούν χαρακτηριστικά δικά σου και να πετύχουν ιδιοτελείς σκοπούς.

Μήπως, όμως, αυτοί δεν είναι “φίλοι”, τελικά;

Μακάρι να ήξερα πώς να βγω από αυτό το αδιέξοδο… Και, σίγουρα, μερικές αράδες σε ένα blog τόσο κακό όσο το δικό μου δεν βοηθάνε και τόσο την κατάσταση.

Είναι, όμως, σίγουρα ολίγον τι αγχολυτικό, όλο αυτό…

Εκεί που…

…τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός, λένε.

Νοέμβριο μπαίνω φαντάρος - οριστικά!!!

Ας το κάνουμε όσο πιο ευχάριστο γίνεται!

Μ΄ αρέσει - Δε μ΄ αρέσει (6/7/2008)

Καλοκαιράκι, αρχές Ιουλίου, μπαίνουμε πια για τα καλά στην εποχή όπου ο καύσωνας βασιλεύει. Και εγώ, απ΄ το φιλόξενο δωμάτιό μου, δημοσιεύω ένα ακόμα Μ΄ αρέσει - Δε μ΄ αρέσει, προσπαθώντας να καταπολεμήσω τη ζέστη με… προτιμήσεις!!!

Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Το Internet cafe 4net, στον πεζόδρομο του Περιστερίου. Μικρό, αλλά πολύ φιλικό, με εξαιρετικά μηχανήματα και, προπαντός, φθηνό.

2. Ο σταθμός του Μετρό, Κεραμεικός.

3. Το Γκάζι, ως τόπος προορισμού για διασκέδαση!

4. Η απόκτηση του Αβραάμ Παπαδόπουλου από το Θρύλο, στο ποδόσφαιρο! Ένας εξαιρετικός (και προπάντων νεότατος) κεντρικός αμυντικός στην ισπανική μηχανή του Θρύλου!!!

5. Που παίζω ποδόσφαιρο τακτικά. Όπως έλεγε κάποτε και ο Γκούλιτ, “όταν δεν παίζω, είμαι σαν το μωρό δίχως την πιπίλα του“.

6. Η σταθερά καλή επιλογή του αγαπημένου μου ρεστοράν, LaScala, στην Πετρούπολη: κοτόπουλο μουστάρδα!!! Έλειψα για καιρό, αλλά η ποιότητα παραμένει!

7. Το ότι ο ΠΑΟ έχει εύκολο πιθανό αντίπαλο, στο δρόμο για τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ: Δυναμό Τιφλίδας ή Ρούναβικ (απ΄ τα Νησιά Φερόε), δεν είναι δυνατόν να “τρομάξουν” ένα σοβαρό “τριφύλλι”!!! Χρειαζόμαστε πολλούς βαθμούς, ως ελληνικό ποδόσφαιρο - μπορούμε να τους πάρουμε!

8. Το τραγούδι This is the life, της Σκοτσέζας Amy McDonald.

9. Να κατεβάζω τραγούδια από το LimeWire, προσπαθώντας να ανακτήσω την χαμένη μου συλλογή τραγουδιών.

10. Το νέο κόμικ άλμπουμ του περιοδικού 9 (της Ελευθεροτυπίας), Αρπακτικά (Τομος 1).

ΔΕ Μ΄ ΑΡΕΣΕΙ

1. Το πόσο αληθινή είναι η φράση φίλου, με τον οποίο πήγαμε μαζί στο Γκάζι: “Δεν καταλαβαίνω γιατί οι Έλληνες αγαπούν τόσο να στριμώχνονται“. Μια ματιά στα περίχωρα του Μετρό του Κεραμεικού θα σας πείσει. Βαβούρα, πατείς με πατώ σε, ένας χαμός!

2. Που, μετά το ζαχαροπλαστείο της πλατείας της γειτονιάς μου, προστέθηκε και η παρακείμενη πιτσαρία στον κατάλογο των μαγαζιών που ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΟΥΝ τον χώρο, τοποθετώντας τα τραπεζάκια τους είτε μέσα στην πλατεία, είτε στο πεζοδρόμιο. Χθες, στην κυριολεξία, δεν χωρούσα να περάσω από το πεζοδρόμιο, λόγω των τραπεζακίων!!!

3. Η κατρακύλα των ελληνικών ομάδων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εκεί που κάποτε ήμασταν άρχοντες, τώρα πια παίζουμε μέσα Ιουλίου, σε δεύτερους και τρίτους προκριματικούς των μεγάλων διοργανώσεων… Για να επιστρέψουμε ψηλά, θέλει δουλειά πολλή.

4. Που περνούν οι μέρες γρήγορα. Πραγματικά, όταν περνάς καλά, φεύγει ο χρόνος σαν άμμος στη χούφτα…

5. Η επιμονή του νέου προπονητή μας, Ερνέστο Βαλβέρδε, να στελεχώνει την ομάδα με Ισπανούς (ή ισπανόφωνους, ή, γενικώς, ξένους) ποδοσφαιριστές. Δηλαδή, όποιος δεν είναι Ισπανός, δεν είναι καλός παίκτης;

6. Το τραγούδι Κάνε Ντου, του Υποχθόνιου. Μια μάπα και μισή!!!

7. Τα αμέτρητα emoticons που χρησιμοποιούν διάφοροι φίλοι μου, στις διαδικτυακές συνομιλίες μας μέσω msn. Κάποιοι από αυτούς χρησιμοποιούν τόσο πολλά, που δεν καταλαβαίνω τι λένε!!!

8. Οι πυρκαγιές, τα σκάνδαλα, οι μίζες, τα χαλασμένα πλοία, η ακρίβεια… ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

9. Το κοκτέηλ Ντάκιουρι…

10. Ξανά και ξανά, η ηλιθιότητα και η βλακεία. Είναι αήττητες!!!